 |
| το Ποτάμι συσκέπτεται. Και σ΄σκέπτεται... |
Είπαμε, τα κόμματα είναι αρχηγικά ή συγκεντρωτικά, η δημοκρατία είναι κουτσή, η τηλεδημοκρατία ελέγχει την επικοινωνία, κατασκευάζει και κατευθύνει, οι δημοσκοπικές εταιρείες μαγειρεύουν νόμιμα και νόστιμα ποσοστά για τους εργοδότες τους και εν μέρει διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Και η επίσης κατασκευασμένη "αναγνωρισιμότητα" των προβαλλόμενων από τα ΜΜΕ προσώπων γεμίζει τα ψηφοδέλτια με ψώνια.
Αλλά μην φτάσουμε στο άλλο άκρο: οι ενεργοί πολίτες να καταντήσουν οπαδοί από κούραση και απελπισία... Να παρακαλάνε δημόσια να τους δεχθεί ο Σταύρος στο ποτάμι (το είδαμε κι αυτό)... Να πηγαίνουν εθελοντές σε προσωπικές πολιτικές ΜΚΟ...
Σίγουρα η αρνητική ψήφος κινητοποιεί στην χώρα μας την πολιτική ατζέντα. Μια πολιτικά υπανάπτυκτη κοινωνία που δεν γνώρισε θεσμούς και ορθολογισμό, που τρεκλίζει ακόμη στο hangover της οθωμανικής της κληρονομιάς, υποκλίνεται ακόμη στις παρέες, τα σόγια και την κομματική επετηρίδα - κι όταν αντιδρά, αντιδρά αρνητικά. Η πολιτική αντίδραση τύπου εκδίκησης όμως έχει δυο όψεις: από την μια, χτυπά το διεφθαρμένο, κομματικό πελατειακό πολιτικό σύστημα και τους δικτατορίσκους των κομματικών μηχανισμών που απογοήτευσαν και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη, την λάθος εμπιστοσύνη συνήθως, την υποσχετική, ανταλλακτική, πελατειακή εμπιστοσύνη - αλλά μπορεί να δημιουργήσει και καινούργιους αρχηγίσκους από την άλλη. Κι από την μια απογοήτευση να περνάμε διαρκώς στην άλλη - και από την μια επικοινωνιακή φούσκα στην επόμενη.
Τα κόμματα στην Ελλάδα φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν όχι εξ αιτίας των θέσεών τους αλλά ως υποδοχείς της αντίδρασης στους άλλους. Θυμόμαστε το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, την επανίδρυση του κράτους του Καραμανλή, την δημοσκοπική άνοδο της ΔΗΜΑΡ, το 2,5% του Τζήμερου; Έτσι φούσκωσε η ναζιστική ΧΑ, έτσι φούσκωσε κι ο ΣΥΡΙΖΑ του 4%, έτσι φουσκώνει τώρα το Ποτάμι... Από αγανακτισμένους: με το πολιτικό σύστημα, την διαφθορά, την κλεπτοκρατία, την ανικανότητα, την κληρονομική εξουσία των φαύλων, την φτώχεια και την χρεοκοπία.
- Σιγά μην έπεισε ο ναζισμός και η "τελική" του "λύση".
- Σιγά μην έπεισε η αοριστία της συριζαϊκής υπόσχεσης όπου χωρίς προγραμματικές συνεργασίες και επαρκείς εγγυήσεις για την μεταβατική μεταμνημονιακή περίοδο τάζει τα πάντα σε όλους.
- Σιγά μην έπεισε ο Σταύρος Θεοδωράκης με τα ρεπορτάζ και την μιντιακή αναγνωρισιμότητά του ή τα κολλάζ και τα δάνεια γενικών θέσεων.
Όχι βέβαια - απλά συνεχίζουμε την αρνητική ψήφο. Συνεχίζουμε να εκδικούμαστε τους φαύλους εκχωρώντας δημοσκοπική αποδοχή και τυφλή εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε φανεί στον ορίζοντα.
Κι όμως, οι συνεργασίες συνεχίζουν να αποτυγχάνουν. Από έλλειψη σχεδίου και περίσσεια φιλοδοξίας. Σε μια χώρα που δεν πέρασε από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό αλλά κατευθείαν από τον οθωμανισμό στην δημοκρατία παραμένουν οι στρεβλώσεις που ταλαιπωρούν και την "αραβική άνοιξη". Κι ο ατομικός δρόμος μοιάζει ακόμη πανάκεια.
Τα κατευθείαν περάσματα στην "δυτική" δημοκρατία αυτά έχουν - παλιές νοοτροπίες σε σύγχρονο αλλά εισαγόμενο πλαίσιο. Νέο κρασί σε παλιό βαρέλι.
Θεσμούς δεν γνώρισε ακόμη η χώρα μας. Λειτουργεί με τις πατριές, τις κουμπαριές, τα πολιτικά τσιφλίκια, την καθοριστική επιρροή των κομματαρχών στην ζωή και την εργασία μας. Δουλειά δεν βρίσκεις χωρίς γνωριμίες - "μέσον" δηλαδή, όχι γνώση των δεξιοτήτων και ικανοτήτων σου...
Ακόμη διορίζονται ημέτεροι - μετά 4 γεμάτα χρόνια κρίσης - ακόμη τα κόμματα προστατεύουν τους διορισμένους τους όσο μπορούν, ακόμη τα κόμματα υπόσχονται βόλεμα και εισόδημα σε όσους παραμένουν στην επετηρίδα και στην κάλπη τους.
Οι παρέες, όπως ευγενικά λέει ο Σαββόπουλος, οι πολιτικές μαφίες που λυμαίνονται το κράτος, οι νταβατζήδες όπως τους ξέρει ο λαός, κάνουν ακόμα παιχνίδι και γράφουν την ιστορία μας.
Προσωποποιημένες καταστάσεις, παρέες και παρεούλες πλασάρονται ακόμη για ...
