Σταύρος Τσαουσεσκάκης ή μήπως Σταύρος Ναρκισσάκης; Ο επικεφαλής των απολιτίκ και χωρίς πολιτικό αισθητήριο εθελοντών

"Σκεφτόμενος τα παραπάνω, ποτέ δεν μπόρεσα, τόσο καιρό τώρα,
να βγάλω από το μυαλό μου την Γερμανική ταινία του Dennis Ganse
«ΤΟ ΚΥΜΑ - Die Welle»"

"Με το σημερινό μου κείμενο θέλω να δηλώσω ότι αποχωρώ και επίσημα από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, αφού δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω και αφού δεν έγινε καμία στροφή των εσωτερικών διαδικασιών ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ προς μια πιο δημοκρατική κατεύθυνση."

Αφιερωμένο στον Δ.Π.- Δ.Π. εσύ το κατάλαβες γρήγορα και έφυγες νωρίς. Πρώτος πρώτος.

του Κώστα Λουλάκη

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, ένα κίνημα που δεν έχει μέλη, αλλά εθελοντές. [1]

Που δεν έχει όργανα που να συνεδριάζουν, να αποφασίζουν και να εκτελούν, αλλά μόνο για να συμβουλεύουν, να συνδιαλέγονται και να συσκέπτονται. Όποτε το κάνουν κι αυτό. Που μιλάει για δημοκρατία, ενώ στο εσωτερικό του έχει κατ’ επίφαση δημοκρατία. Την αυτοκρατορία Του Ενός [2].

Που φτιάχτηκε για αυτούς που δεν έχουν κομματικό παρελθόν και γέμισε με πάσης φύσεως υποψήφιους με κομματικό παρελθόν. Πολυσυλλεκτικό βεβαίως βεβαίως. Σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό όμως που να θυμίζει «super market»[3,4]. Και μιλάμε πάντα για συνεργασίες που αφορούν νεκρανάσταση πολιτικά και εκλογικά νεκρών, που με αντάλλαγμα την πιθανή εκλογή τους, υποτάσσονται στον επικεφαλή [5]. Που δε θα προσθέσουν τίποτα στην εκλογική δύναμη ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ, αφού το μόνο που διαθέτουν είναι η ψήφος η δικιά τους και ίσως μερικών φίλων τους. Αλλά θα προσφέρουν άπειρη στήριξη στον επικεφαλή που τους νεκρανάστησε, και που τους έβαλε ξανά στο προσκήνιο από το παράθυρο, αυτούς που ο Ελληνικός λαός τους είχε διώξει από την πόρτα.

Που κατηγορεί τα άλλα κόμματα για τα παιδιά του κομματικού σωλήνα που φτιάχνουν και προωθούν και που έφτιαξε σε ελάχιστο χρόνο το δικό του κομματικό σωλήνα. Και μάλιστα στη χειρότερη μορφή του. 

Ιερατείο. Κονκλάβιο. Μετά τον αρχηγό οι υποτακτικοί δουλοπάροικοι (άλλοι άμισθοι και άλλοι έμμισθοι, φίλοι και συγγενείς) και μετά οι εθελοντές. 

Αλλά κανείς από αυτούς δεν έχει δικαίωμα λόγου παρά μόνο για να εξυμνήσει τον αρχηγό. Για απόφαση και ψήφο σε όργανο δεν το συζητάμε καν, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. 

Όλα περιστρέφονται γύρω από τον αρχηγό, που δεν λέγεται πρόεδρος ή αρχηγός, αλλά επικεφαλής και αποφασίζει για τα πάντα και κατά το δοκούν και ενίοτε. 

Και είναι «εκλεγμένος» δια βοής, χωρίς καν δεύτερο υποψήφιο, σε ένα συνέδριο που λίγοι κατάλαβαν πότε ψήφιζαν και τι ψήφιζαν. 

Που συνεπαρμένοι όλοι από τη συμμετοχή, το ανοιχτό κόμμα, τις διαδικασίες, το σακίδιο και τη συντροφικότητα, τους ξέφυγε η ουσία. Δηλαδή το καταστατικό [2]. Που αυτοαναιρείται και ακυρώνει τις όποιες συλλογικές διαδικασίες και τα όποια όργανα του κόμματος, προσφέροντας τις τελικές αποφάσεις στον αρχηγό. Που δεν προβλέπει καν την ύπαρξη πειθαρχικού (η δικαιοσύνη είναι θεμελιώδης πυλώνας της δημοκρατίας!) και οι διαγραφές μελών/εθελοντών γίνονται πάντα κατά την κρίση του αρχηγού και σε κάποιες περιπτώσεις με sms! [6] Λες και χωρίζουν 15χρονα μαθητούδια!

Που θέλει και επιβάλει να γίνονται μικρές τοπικές οργανώσεις, ώστε να είναι ευέλικτες και ευκίνητες λέει. Αλλά ο πραγματικός λόγος είναι για να είναι αδύναμες και ανίσχυρες και να προκαλέσουν ελάχιστη έως καθόλου ζημιά αν κάπου διαφοροποιηθούν, αν κάτι πάει στραβά.

Αναρωτιέμαι τι είναι ο επικεφαλής; Τσαουσέσκου ή Νάρκισσος; 

Αφού όλα περιστρέφονται και περιπλέκονται γύρω από αυτόν! Θυμίζοντας ακόμα κάποιες φορές Βυζάντιο και Ρώμη, στις χειρότερες μορφές τους, την εποχή της παρακμής τους. Θυμίζοντας κι άλλες πιο πρόσφατες εποχές, ιστορικά ξεπερασμένες, αλλά όχι λησμονημένες. 

Για αυτούς που ξέρουν έστω και λίγα. 

Που έχουν μια έστω και μικρή γνώση της ιστορίας. 

Και δεν είναι απολιτίκ και ότι πει ο Μεγάλος Μανιτού!

Οι σύνεδροι από όλη την Ελλάδα που συμμετείχαν στο συνέδριο ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ τον Ιούνιο του 2014, δεν είναι άμοιροι ευθυνών για όσα έπραξαν και για όσα νομιμοποίησαν με την ψήφο τους. 

Είναι δυνατόν να πέρασε τέτοιο καταστατικό μπροστά από τα μάτια τους και να μη διαμαρτυρήθηκε κανείς εντόνως και μεγαλοφώνως και δημοσίως και εγγράφως και δια του τύπου; 

Γιατί στα πηγαδάκια και σε ιδιωτικές συζητήσεις στους χώρους του συνεδρίου και των ξενοδοχείων που έμεναν, πολλά ειπώθηκαν και ψιθυρίστηκαν, αλλά επισήμως και δημοσίως και εγγράφως και μεγαλοφώνως και διά του τύπου τίποτα. 

Λες και υπνωτίστηκαν από το «μεγαλείο» του αρχηγού. 

Και μετά κατηγορούμε τον Χρυσοχοΐδη που δεν διάβασε το Μνημόνιο και δεν ήξερε τι ψήφιζε!

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ το παρακολουθώ από την ώρα που γεννήθηκε το Φεβρουάριο του ...