Ο "θανατηφόρος" Γερμανός υπουργός Σόιμπλε σε πλήρη αποσύνδεση από την οικονομική εμπειρία και επιστήμη

Τελικά ποιος είναι ο σκοπός των μνημονίων και των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και μέσω αυτής, στην περίπτωσή μας, η επιβαλλόμενη Παγκοσμιοποίηση; Δεν είναι άλλος από την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής. Σημαίνει αποδιάρθρωση του τοπικού παραγωγικού μοντέλου.... Διαλύω δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτό έγινε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στην Τσεχία, στην Ουγγαρία, στην Ιρλανδία και όπου αλλού επεβλήθησαν.  Αλέξανδρος Οικονομίδης, εδώ

Η κοινωνία στο χειρουργείο

του Κώστα Βεργόπουλου *

Ακόμη μια φορά, ο «θανατηφόρος» Γερμανός υπουργός Σόιμπλε επανέλαβε την ιδεοληψία του σχετικά με το ελληνικό πρόβλημα, σε διάσταση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, τους εξειδικευμένους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και την οικονομική επιστήμη και εμπειρία.

Στην ομιλία του σε συνέδριο τραπεζιτών στη Φρανκφούρτη στις 18 Νοεμβρίου, υποστήριξε ότι κάθε πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους βλάπτει την Ελλάδα, αφού αυτή θα αποθάρρυνε το "μεταρρυθμιστικό έργο". 

Ισχυρίστηκε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Προσέθεσε ότι το επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων παραμένει ανώτερο των δυνάμεών τους και γι' αυτό πρέπει να κατεβεί. 

Ανέφερε ότι οι ελληνικές κοινωνικές παροχές και συντάξεις παραμένουν ανώτερες από τις αντίστοιχες γερμανικές και από αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, πράγμα που οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο.

Ευκρινές συμπέρασμα είναι ότι η δραστική φτωχοποίηση των Ελλήνων είναι όχι μόνον αναγκαία, αλλά και ευεργετική, αφού μόνον έτσι η ελληνική οικονομία θα ανακτήσει ανταγωνιστικότητα για να καλύπτει χωρίς υπερχρέωση τα κενά των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών της ταμείων.

Είναι λυπηρό ένα σημαντικό πρόσωπο να βρίσκεται σε τέτοια αποσύνδεση με την πραγματικότητα, με την οικονομική εμπειρία και με την επιστήμη.

Εάν η κατανάλωση στην Ελλάδα απορροφά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της από ό,τι στη Γερμανία, αυτό δεν θα οφειλόταν σε δήθεν ελληνική υπερκατανάλωση, αλλά παρατηρείται σε όλες τις χώρες με αισθητά χαμηλότερο εθνικό εισόδημα από το γερμανικό. Από τον 19ο αιώνα, η οικονομική επιστήμη έχει επισημάνει ότι η «ροπή προς κατανάλωση» είναι υψηλότερη στις χώρες με χαμηλό εισόδημα από ό,τι σε αυτές με υψηλό.

Ωστόσο, ακόμη και αν γίνει αποδεκτό ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητος, ακόμη και αν γίνει αποδεκτή η υπόθεση ότι στην Ελλάδα το βιοτικό επίπεδο παραμένει ανώτερο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, πώς άραγε αντιμετωπίζεται αυτή η "ψαλίδα";

Η από 7ετίας εφαρμοζόμενη στην Ελλάδα λιτότητα συμβάλλει άραγε στην άνοδο των παραγωγικών ικανοτήτων της χώρας, ώστε να καλύπτεται το υποθετικό χάσμα σε σχέση με το βιωτικό επίπεδο ή μήπως επιδεινώνει την αναντιστοιχία;

Η εμπειρία 2010-2016 δείχνει ότι με τη φτωχοποίηση των Ελλήνων το πρώτο που αποτρέπεται είναι οι επενδύσεις.

Υπερταμείο και λαϊκισμός: θα μας πάρουν τον ΟΣΕ και θα τον μεταφέρουν στο Βερολίνο...;

Η ελληνική πελατειακή αστική τάξη οδύρεται για τον αστικό εκσυγχρονισμό που πραγματοποιεί η ...Αριστερά!
(σχόλιο του ιστολογίου)

Κλαυθμός και οδυρμός για τις μεταρρυθμίσεις...

του Κώστα Καλλίτση*

Στο νέο υπερταμείο θα υπαχθούν και οι ΔΕΚΟ και περίπου 70.000 ακίνητα του Δημοσίου, θα διοικείται από 5μελές συμβούλιο (τρία της Ελλάδας, δύο των θεσμών), θα αποφασίζει με πλειοψηφία 4 επί των 5, θα έχει διάρκεια ζωής 99 χρόνια.  

Γιατί (στα αλήθεια!..) κάποιοι ενοχλούνται;

Διότι δημιουργούνται προϋποθέσεις για επαγγελματική διαχείριση των ΔΕΚΟ, ώστε να μην μπορεί η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τα δικά της παιδιά, να μοιράζει τις δουλειές σε «πελάτες» της, να τους παραχωρεί τα κτίρια έναντι συμβολικού τιμήματος κ.λπ. Να μην μπορεί, με δυο λόγια, να μεταχειρίζεται τη δημόσια περιουσία ως λάφυρο. 

Το πολιτικό προσωπικό χάνει το «βάζο με το μέλι» – γι’ αυτό ένα μέρος του οδύρεται.

Οι κραυγές «ξένοι στη διοίκηση του Ταμείου!» επιδιώκουν να συγκαλύψουν την κοινωνική-οικονομική ουσία της διαχείρισης που θα ασκείται. Και η ουσία είναι ότι επαγγελματική διαχείριση της δημόσιας περιουσίας μπορεί: 

(α) Να την προστατεύσει από τα τρωκτικά που έμαθαν να πλουτίζουν λεηλατώντας την. 

(β) Να δημιουργήσει νέο πλούτο, πολλώ μάλλον που το 50% των εσόδων του Ταμείου θα επανεπενδύονται. 

(γ) Ετσι, το υπερταμείο θα λειτουργήσει, πράγματι, ως εγγύηση προς τους δανειστές, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να διεκδικήσει τη μεγαλύτερη δυνατή ελάφρυνση χρέους. Ποιον, αλήθεια, βλάπτει αυτό;..

Ας είμαστε ειλικρινείς. 

Εθνική ντροπή δεν είναι η δημιουργία του Ταμείου. 

Είναι η άθλια διαχείριση που μας οδήγησε στο σημερινό κατάντημα. 

Είναι και οι κραυγές για «αποικία», «ξεπούλημα» ή ότι «κάποιοι θα κάτσουν στο σκαμνί» – απειλές για «Γουδί», που αυτή τη φορά εκστομίζονται από συντηρητικούς πολιτικούς. 

Ας ηρεμήσουν: Τα δύο ξένης επιλογής μέλη της διοίκησης του Ταμείου από μόνα τους δεν μπορούν να αποφασίζουν, θα απαιτείται πλειοψηφία 4 στους 5. Ως εκ τούτου, άδικα ανησυχούν, οι ξένοι δεν θα μπορέσουν να μας πάρουν τον ΟΣΕ και να τον μεταφέρουν στο Βερολίνο...

Αν το Ταμείο μπορεί να αποτελέσει μια ιστορικής σημασίας τομή (υπό την προϋπόθεση σταθερής πολιτικής βούλησης...) η δεύτερη απόφαση, για τα «κόκκινα» δάνεια, μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για την αποδόμηση ενός παρασιτικού κατεστημένου, που έμαθε να ευημερεί μέσα στο τέλμα της διαπλοκής και, γι’ αυτό, υπονομεύει κάθε υγιή επιχειρηματική προσπάθεια.

Το θέμα δεν είναι τα στεγαστικά δάνεια – ουδείς θέλει να πάρει τα σπίτια, ούτε οι τράπεζες να τα βγάλουν στο σφυρί, γιατί αν το κάνουν θα καταρρεύσουν οι τιμές και μαζί θα καταρρεύσει η δική τους κεφαλαιακή επάρκεια. Το πραγματικό θέμα είναι τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια. 

Υπάρχουν επιχειρήσεις που έχουν οριστικά τελειώσει. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες, που έπεσαν έξω αλλά μπορούν να γίνουν κερδοφόρες ύστερα από γενναία αναδιάρθρωση και είσοδο φρέσκων κεφαλαίων. Αν αυτό δεν συμβεί, όλες αυτές οι επιχειρήσεις θα σέρνονται, θα μολύνουν και άλλες, θα συνεχιστεί η καταστροφή θέσεων εργασίας και, σε μερικούς μήνες, θα καταστεί αναγκαία νέα κεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Υπάρχουν καλές επιχειρήσεις με αφοσιωμένους μάνατζερ, που απλώς έπεσαν έξω – συμβαίνουν και χρεοκοπίες, δεν είναι αμαρτία ούτε ελληνικό φαινόμενο. Ωστόσο, το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων παραπέμπει σε ένα άρρωστο επιχειρηματικό μοντέλο, υπερδανεισμού και μετατροπής των δανείων σε ατομικό πλούτο. 

Με υπερτιμολογήσεις που πλούτιζαν τον επιχειρηματία και τσάκιζαν τις επιχειρήσεις από τη γέννησή τους, με λεηλασίες επιχειρήσεων που καλύπτονταν με συνεχή υπερδανεισμό, η χώρα γέμισε με πλούσιους επιχειρηματίες μεν, με επιχειρήσεις που είτε ασθμαίνουν για να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους είτε έχουν χρεοκοπήσει ουσιαστικά ή και τυπικά, δε.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος εκκρεμεί εδώ και τρία χρόνια. 

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ πεισματικά αρνιόταν να το αγγίξει. Τώρα δημιουργείται το πλαίσιο να παρακαμφθεί η «απροθυμία» τραπεζών να θίξουν τους «πελάτες» τους, και να ξεκινήσει άμεσα η αναδιάρθρωση βιώσιμων επιχειρήσεων, είτε συναινούν είτε (με λίγους μήνες δικαστική καθυστέρηση...) όχι οι ιδιοκτήτες τους. 

Η διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων (εφόσον γίνει με διαφάνεια και όχι με νοοτροπία «αρπαχτής»...) μπορεί να διευκολύνει την ανάδυση μιας νέας υγιούς επιχειρηματικότητας, να αποτελέσει το πρώτο σκαλοπάτι για προσέλκυση ξένων ιδιωτικών μακροπρόθεσμων κεφαλαίων που τόσο ανάγκη έχει μια οικονομία με χρόνια αρνητική αποταμίευση, να υποχρεώσει σταδιακά την ανεργία σε αναδίπλωση. 

Ισως, σε ορίζοντα δύο-τριών ετών, αν ο παρασιτισμός δεν καταφέρει να ανατρέψει τις διαδικασίες, να έχει αλλάξει ριζικά η ίδια η εικόνα της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Αυτές οι δύο μεταρρυθμίσεις, μαζί με τη σύσταση της ανεξάρτητης αρχής δημοσίων εσόδων και τη (μνημονιακή) δέσμευση για ριζικές αλλαγές στο κράτος και στη Δικαιοσύνη, εφόσον υλοποιηθούν, θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή και την επιχειρηματική δράση στη χώρα. 

Η αντιπολίτευση θα ήταν χρήσιμο να τις ψηφίσει και να απαιτήσει τη συνεπή εφαρμογή τους. Όχι να συμπαραταχθεί με το παρασιτικό κατεστημένο, σκοπίμως ως εκπρόσωπός του είτε αφελώς, ως ένας «χρήσιμος ηλίθιος».

*πηγή Καθημερινή

Ασφαλιστική μεταρρύθμιση χωρίς κατάργηση αυτού του ΟΑΕΕ, δεν γίνεται!

Όλα τα στοιχεία για τον ΟΑΕΕ, εδώ (αρχείο δημοσιεύσεων από κάθε δυνατή πηγή)  - στην εικόνα δεξιά οι μηνιαίες εισφορές

Χρόνια τώρα, ιδιαίτερα όμως από την αρχή της κρίσης, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι επιχειρηματίες και γενικότερα η μΜ επιχειρηματικότητα, στενάζουν από τα χαράτσια και τις καταναγκαστικές εισπρακτικές πολιτικές του ΟΑΕΕ. Όλα δείχνουν ότι πλησιάζουμε σε ένα τέλος: καλό ή κακό, θα εξαρτηθεί από τις τελικές αποφάσεις της κυβέρνησης.

Οι ασφαλισμένοι αλλά ανασφάλιστοι του ΟΑΕΕ έχουμε γράψει και ξαναγράψει, έχουμε επισκεφθεί υπουργούς και γραμματείς, έχουμε συμφωνήσει για το δίκιο μας με σχεδόν όλα τα κόμματα  - πλην ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - είμαστε σύμφωνοι και με το πρόγραμμα των κομμάτων που συγκυβερνούν σήμερα ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και Οικολόγων Πράσινων. 
Κι όμως το αίσχος δεν σταματά...

Το ιδρυτικό ΦΕΚ του ΟΑΕΕ (2005) αναφέρει σαν όριο εισφοράς το 20% του μέσου ΑΕΠ - από τότε ήρθε η κρίση, η οικονομία έχασε ένα ποσοστό του ΑΕΠ μεταξύ 25-30% αλλά ο ΟΑΕΕ αύξησε τις εισφορές αντί να τις μειώσει! Αποτέλεσμα; Σήμερα χρωστούν σχεδόν όλοι/ες οι εναπομείναντες "ενεργοί" ασφαλισμένοι στο ταμείο, χωρίς να τους παρέχεται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και καταδιωκόμενοι/ες από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών σαν να είναι εγκληματίες που πρέπει να τους κατασχεθεί το όποιο περιουσιακό τους στοιχείο! 
Για να πληρωθεί τι;;
Μα οι παράνομες κατά Μανιτάκη και άλλους νομικούς, χρεώσεις που τολμούν ακόμη να αποκαλούν 'ασφαλιστικές εισφορές" των ελεύθερων επαγγελματιών  -εισφορές που πετούν στην ανασφάλεια ήδη πάνω από 600.000 "ασφαλισμένους από τους επτακόσιες χιλιάδες και κάτι που έχουν απομείνει εγγεγραμμένοι/ες στον ΟΑΕΕ αλλά ποιος ξέρει σε τι κατάσταση βρίσκονται αυτήν την στιγμή...

Η επερχόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα του ΟΑΕΕ. 

Γιατί υπάρχει το προαπαιτούμενο του νέου μνημονίου που απαιτεί άμεση σύνδεση εισφοράς-πραγματικού εισοδήματος βάσει των φορολογικών δηλώσεων του taxisnet. 

Γιατί υπάρχει η ενοποίηση των ταμείων που εάν αφομοίωνε τον ΟΑΕΕ στο ΙΚΑ θα ενεργοποιούνταν αυτόματα η αρχή της αναλογικότητας που ισχύει στο ΙΚΑ αλλά καταπατείται βάναυσα στον ΟΑΕΕ: "τόσο εισόδημα - τόση εισφορά"! Και όχι εισφορά απίθανου ύψους, έχω δεν έχω ανάλογο εισόδημα ή μπήκα χθες στο επάγγελμα ως νέος/α ή και νεοφυής επιχειρών...

Διαρρέουν όμως ανησυχητικά πράγματα: 

• Ότι η σύνδεση με το εισόδημα δεν μπορεί να εφαρμοστεί γιατί οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποκρύβουν εισοδήματα! Με αυτήν την λογική και η Εφορία δεν θάπρεπε να δέχεται τις δηλώσεις τους επειδή υπάρχει πάντα και φοροδιαφυγή που δεν μπορεί να πιάσει... επίσης όσοι/ες δηλώνουν κανονικά τα μικροέσοδά τους αλλά δεν εξοφλούν στην ώρα τους τον αντίστοιχο ΦΠΑ και τους άλλους φόρους γιατί δυσκολεύονται να ζήσουν την οικογένειά τους, θα έπρεπε να καταδιώκονται ως κανονικοί φοροφυγάδες...
• Ότι έτσι ή με ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικής κλάσης με δημιουργία και περισσοτέρων, ο ΟΑΕΕ θα χάσει έσοδα! Όταν αυτό που προκάλεσε την κατάρρευσή του ήταν η εμμονή σε εισφορές που δεν ήταν δυνατόν να πληρωθούν - όταν έχουν απορριφθεί όλες οι εναλλακτικές για χαμηλότερες κλάσεις "της κρίσης" (των 80 - 100 ευρώ) που όλοι/ες οι ασφαλισμένοι θα μπορούσαν να πληρώνουν με ελεύθερη επιλογή και αντίστοιχη μείωση στην σύνταξη (οι ασφαλισμένοι συντριπτικά ζητούσαν κάτι τέτοιο). Όταν ούτε την ελεύθερη επιλογή μεταξύ των υπαρχόντων δεν επιτρέπει το ...δημοκρατικό ταμείο "μας".
• Ότι θα βρουν τρόπους να παίρνουν από τις ταμειακές μηχανές με το ζόρι την εισφορά στον ΟΑΕΕ λες και είναι ΦΠΑ...
• Ότι θα μπει έκτακτη εισφορά για τον ΟΑΕΕ στους πτωχευμένους επαγγελματίες.
• Και σε κάθε περίπτωση ότι δεν θα αναγνωριστούν ποτέ αναδρομικά οι αχρεωστήτως καταβληθείσες εισφορές (κατά το μέρος που ξεπερνούν το 20% του μέσου ΑΕΠ ή την ίδια αναλογία με τις πραγματικές εισπράξεις ή κατά το μέρος που αντιστοιχεί στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που ουδέποτε παρασχέθηκε στους οφειλέτες ασφαλισμένους αλλά υπολογίζεται και με τόκο στα ληξιπρόθεσμα 'χρέη" τους)

Δεν γνωρίζουμε τι ισχύει και τι όχι. Ένα όμως είναι γεγονός: 

Ο ΟΑΕΕ έχει αποδειχθεί τα χρόνια της κρίσης ΠΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ για την μΜ επιχερηματικότητα, την νεανική επιχειρηματικότητα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυταπασχολούμενους και εν γένει την μικρομεσαία ιδιωτική οικονομία ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ! 

Και πρέπει να καταργηθεί σε κάθε περίπτωση όπως είναι σήμερα, ή να ενσωματωθεί στο νέο ενιαίο ταμείο ή αν διατηρηθεί ταμείο επαγγελματιών να ξαναχτιστεί από την αρχή και με τελείως άλλους όρους και νοοτροπία: για την ασφάλιση και την ασφάλεια των ελεύθερων επαγγελματιών και όχι για να αυθαιρετεί εναντίον τους και να τους καταδιώκει και από πάνω. Όπου αλλού στην Ευρώπη - πλην Ισπανίας - δεν υπάρχει αυτό το αίσχος. Ούτε καν στην Κύπρο.

Η άλλη επιλογή για την κυβέρνηση είναι να αφήσει τους ελεύθερους επαγγελματίες να συνεχίσουν να πνίγονται στα παράνομα χρέη που τους επέβαλλε ο ΟΑΕΕ - λες και δεν έχουν σημαντικότερα προβλήματα βιωσιμότητας λόγω της κρίσης - και να ψάχνουν το δίκιο τους στα δικαστήρια της χώρας - όπως ήδη κάνουν τρία χρόνια τώρα - που αργά ή γρήγορα θα μπορέσουν να εφαρμόσουν το Σύνταγμα και τους νόμους και θα αποκαταστήσουν τα δικαιώματα των πολιτών - και έχουν αρχίσει να το κάνουν σποραδικά όταν καταφέρνουν να πραγματοποιηθούν επιτέλους οι δίκες ξεπερνώντας τις συστηματικές αναβολές που ζητεί ο ΟΑΕΕ.

Αλλά δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο από μια αριστερή κυβέρνηση. Που και ηθικά είναι με το μέρος των αδικημένων (ήδη εφάρμοσε την αποποινικοποίηση της οφειλής στο ίδιο σου το ταμείο) αλλά και αναπτυξιακά, εφόσον η επιβίωση και επανεκκίνηση της μΜ επιχειρηματικότητας είναι ο μόνος τρόπος να αυξηθεί το ΑΕΠ και να βγει η χώρα από την κρίση και τα μνημόνια. Ποιος στην κυβέρνηση δεν θέλει κάτι τέτοιο;

Το ζήτημα αφορά και τις οικογένειες των ελεύθερων επαγγελματιών (730.000 ασφαλισμένοι Χ τα μέλη των οικογενειών τους) αλλά και το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων που αν μπορούσαν οι επαγγελματίες ανακουφισμένοι/ες από τον ΟΑΕΕ να δώσουν δουλειά - έστω κάποιες δεκάδες χιλιάδες από αυτούς - σε ένα ή μία εργαζομένη ακόμη, πολλά θα άλλαζαν σε αυτόν τον τόπο.

Γιατί ένα πια από τα βασικά εμπόδια στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας αλλά και στην βιωσιμότητα των μΜ επιχειρήσεων είναι αυτός ο ΟΑΕΕ! Και όπως έχουν έρθει τα πράγματα, ανάπτυξη δεν γίνεται με αυτόν τον ΟΑΕΕ - ή, για να το πούμε ανάποδα: Ασφαλιστική μεταρρύθμιση χωρίς κατάργηση αυτού του ΟΑΕΕ, δεν γίνεται!

Πάρτε λοιπόν τις αποφάσεις σας με προσοχή εκεί στην κυβέρνηση: κοινωνία, ελεύθεροι επαγγελματίες και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν να κάνετε το σωστό. Αυτή είναι και η τελευταία ευκαιρία για το ασφαλιστικό των επαγγελματιών - και η μόνη όπου δανειστές, ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και το κόμμα που κυβερνά συμφωνούν στα βασικά... ποιοι λοιπόν μπορούν να εμποδίσουν την επίλυση του προβλήματος ΟΑΕΕ; Σκεφθείτε και αποφασίστε.

η αριστερή στρουθοκάμηλος


υγ Δεν συζητάμε φυσικά και σε καμία περίπτωση για αύξηση των εργοδοτικών εισφορών των μΜ επιχειρήσεων δλδ του κόστους εργασίας των πρακτικά πτωχευμένων και μη χρηματοδοτούμενων επιχειρήσεων, ως εναλλακτικής - εκτός κι αν για κάποιους δήθεν αριστερούς, εργοδότης σημαίνει αυτόματα στυγνός εκμεταλλευτής (ακόμη και αν πρόκειται για την εκμετάλλευση του ...εαυτού του ή των ...συνεργατών του στην συνήθως οικογενειακή ή συνεργατική του "επιχείρηση", όπως ισχύει στην συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών "μικρομεσαίων" επαγγελμάτων. Όποιος το σκέφτηκε αυτό καλύτερα να μασάει παρά να μιλάει...


Παράρτημα:

Οι επόμενες σαράντα μέρες για σαράντα χρόνια: μεταρρύθμιση ή θάνατος;

Η Αριστερά αντιμέτωπη με την Κατάσταση των Πραγμάτων...    (σκίτσο του Γιάννη Αντωνόπουλου)

Οι εκλογές τελείωσαν - η κυβέρνηση συνεχίζει από κει που έμεινε μετά την πτώση της. Η χαζοαντιπολίτευση απέτυχε παταγωδώς - Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ δεν υπάρχουν πια πρακτικά, η ΝΔ θα βγάλει τα μάτια της αφού δεν "πάει", το ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσει Βενιζέλο και άλλους για να έχει κάποιο ρόλο, το ΚΚΕ παραμένει στα ορεινά.

Η κυβέρνηση πρέπει σε ένα μήνα να κάνει μεταρρυθμίσεις που περιμένουν δεκαετίες ή να αποτύχει χωρίς αντίπαλο. Είμαστε μια φτωχή και αποδιοργανωμένη χώρα με δανειστές που ακολουθούν την συνταγή Σόιμπλε και όχι της ανάπτυξης. Είμαστε εξαρτημένοι από την ΕΕ και χωρίς εναλλακτική. Γενικά την έχουμε βάψει κι επειδή το ξέρουμε βγάλαμε ξανά αριστερή κυβέρνηση νάχουμε κάποιον τουλάχιστον να νοιάζεται για τον λαό.

Αλλά: καιρός είναι να ενώσουμε δυνάμεις για να σπρώξουμε τα θέματα που είναι κρίσιμα για την ζωή μας 

- Να τελειώνουν τα capital controls να κινηθεί κανονικά η μικρομεσαία επιχείρηση όση απέμεινε -
- Να καταργηθεί/ενοποιηθεί με ΙΚΑ (οτιδήποτε) ο ΟΑΕΕ ΑΛΛΑ να σταματήσει εδώ και τώρα το χαράτσι των 500 ευρώ τον μήνα να ανασάνουμε. Και να δούμε ήρεμα τι θα κάνουμε με όσα παράνομα μας έχουν χρεώσει τα 5 χρόνια της κρίσης ανάλγητα και αντισυνταγματικά.
- Να ανοίξουν λίστες λαθρέμποροι, λαμόγια κλπ και να αφήσουν ήσυχο τον κόσμο που δεν έχει να πληρώσει.
- Να εγγυηθούν την ασφάλεια και την ησυχία του από κατασχέσεις λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων - να βρουν ισοδύναμα όπου νομίζουν.

Δεν έχει νόημα η χαζή αντιπολίτευση - κανείς δεν θα οφεληθεί τώρα αν η κυβέρνηση αποτύχει ή κάνει σοβαρά λάθη. Τρία βασικά πράγματα σαν τα παραπάνω πρέπει να ενώσουν όλους και όλες μας σε μια πανεθνική απαίτηση: μεταρρύθμιση ή θάνατος - και μιλάμε για τοις επόμενες σαράντα μέρες...!

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

σχόλιο στο fb

Ασφαλιστικό: Οι υπαρκτές ρίζες του κοινωνικού αυτοματισμού

Προ κρίσης ο ιδιωτικός τομέας είχε εκτός από σχετικά μικρή επίσημη ανεργία (περίπου 9.5%), πολλές ευκαιρίες και πηγές εισοδήματος. Ποτέ δεν ήταν υγιής φυσικά αφού η διαχρονική ανάμιξη του κόμματος-κράτους στις "δουλειές" ήταν και είναι η μεγαλύτερη παθογένεια της οικονομίας μας. 

Τον καιρό εκείνο λοιπόν οι διεκδικήσεις και τα παράπονα των εργαζομένων του δημοσίου τομέα που υποτίθεται ότι μειονεκτούσαν περιορισμένοι/ες στην δημοσιοϋπαλληλική τους περιοχή εκτονωνόταν με δυο τρόπους: ο ένας ήταν η απόσπαση από την εκάστοτε εξουσία περισσότερων προνομίων και δικαιωμάτων που μερικά ήταν εξωφρενικά (και τα οποία συνειδητοποιήθηκαν από την υπόλοιπη κοινωνία τα χρόνια του μνημονίου... επιδόματα για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί και πρόωρες συντάξεις με επίσης "ότι νάναι" τεκμηρίωση) - ο άλλος ήταν η δεύτερη παράνομη δουλειά στο όνομα τρίτου και η εκτεταμένη εκβιαστική είσπραξη μίζας από τους ελεγκτές κάθε είδους (αυτό μόλις τώρα άρχισε να ελέγχεται αναδρομικά). 

Είναι αλήθεια ότι η μονιμότητα αυτό το νόημα είχε αρχικά: λιγότερα λεφτά και ευκαιρίες αλλά ασφάλεια - για όσους δεν είχαν την διάθεση, την δυνατότητα ή τα προσόντα να ανοιχτούν στις θάλασσες του επιχειρείν ή την ανασφάλεια του ιδιωτικού υπαλλήλου. Κατόπιν απώλεσε οποιαδήποτε λογική - ήταν απλά το δώρο του κόμματος-κράτους στον "καλό οπαδό". 

Η "γνωριμία", σε ένα περιβάλλον όπου στο Δημόσιο διορίζονται τα "δικά μας παιδιά" και στον ιδιωτικό τομέα τις δουλειές επίσης τις παίρνουν τα δικά μας παιδιά, αποτέλεσε διαχρονικά το βασικό προσόν του αναζητούντος εργασία. Τα υπόλοιπα σωστά τα λένε και "τυπικά προσόντα" - επειδή είναι για ξεκάρφωμα κυρίως...

Σήμερα (όπως και τα τελευταία 6 χρόνια) στην κρίση, αυτές οι "ρυθμίσεις" ξεγυμνώθηκαν από τις αιτίες τους και εμφανίστηκαν ως στεγνές και αδήριτες πραγματικότητες εκτρέφοντας έναν νέο κοινωνικό αυτοματισμό: ενάμισυ εκατομμύριο άνεργοι χωρίς ελπίδα ανεύρεσης οποιασδήποτε εργασίας (οποιασδήποτε κυριολεκτικά - καμιά σχέση με το παλιό παράπονο των "ετεροαπασχολούμενων" πτυχιούχων) και κανένα εισόδημα μετά το ισχνό και σύντομο επίδομα ανεργίας έβλεπαν "απέναντι" (σε εισαγωγικά γιατί συχνά τους είχαν στην οικογένειά τους και ζούσαν/ζουν από τα εισοδήματά "τους") ανθρώπους με εξασφαλισμένο έστω και περικομμένο μισθό βρέξει χιονίσει, πρόωρη σύνταξη, σύνταξη συχνά υπερβολική για τις εισφορές που κατέβαλαν κλπ κλπ 

Η πικρία του ιδιωτικού τομέα για τις κυβερνήσεις που προστατεύουν τις ρυθμίσεις του πελατειακού κράτους και τα προνόμια των ευγενών συντεχνιών δημοσίου και ιδιωτικού τομέα άρχισε να ξεχειλίζει γρήγορα - οι ανισότητες, τα ρουσφέτια, οι αδικίες δεν μπορούσαν πλέον να κρυφτούν - και ο κοινωνικός αυτοματισμός δούλεψε και δουλεύει στην κρίση, άλλοτε υπόρρητα άλλοτε εκκωφαντικά, αποτελειώνοντας έναν ήδη διαρρηγμένο κοινωνικό ιστό: με την γενίκευση: τεμπέληδες Δημόσιοι, λαμόγια μικρομεσαίοι, απατεώνες επιχειρηματίες. Και οι "κυβερνήσεις των μνημονίων" αθεράπευτα πελατειακές εξαίρεσαν από τις οριζόντιες περικοπές τα ευγενή επαγγέλματα -που συνήθως ασκούν και κατά κόρον οι βουλευτές τους- και τις μαζικες πρόωρες συντάξεις προνομιακών κοινωνικών ομάδων/πελατών.

Υπάρχει το πρόβλημα; Υπάρχει. Και έκανε λάθος η Αριστερά υπερασπιζόμενη μαζί με τα ξερά των αδικημένων του Δημοσίου και τα χλωρά όσων αδίκως "είδαν φως και μπήκαν" στα προνόμια που αφειδώς παρείχαν με δανεικά οι πελατειακές κυβερνήσεις για να διατηρηθούν στην εξουσία. 

Τέτοια πραγματικά δεδομένα εξέθρεψαν έναν κοινωνικό αυτοματισμό με τους κρατικοδίαιτους της Δεξιάς να μεταμφιέζονται σε υποστηρικτές και ...εκπροσώπους ακόμη του ιδιωτικού τομέα (με εκκωφαντικά παραδείγματα όπως η διαχρονικά κρατικοδίαιτη, δήθεν φιλελεύθερη, πολιτική οικογένεια Μητσοτάκη) - και την Αριστερά να υπεραμύνεται συχνά των εξώφθαλμων προνομίων κάποιων εις βάρος των υπολοίπων και της οικονομίας ως κατακτήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος - του κρατικού συνήθως συνδικαλισμού αφού στο Δημόσιο το συνδικαλιστικό κίνημα συγκυβερνούσε τουλάχιστον τις πασοκικές τετραετίες. Η διαδικασία αυτή αποτέλεσε ιδεολογικά την εν μέρει pasokification της Αριστεράς και όχι η μεταστροφή μαζικά ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι η ψήφος που άλλαξε αλλά η νοοτροπία που δεν άλλαξε το πρόβλημα: και όπου αυτό ισχύει, εκεί πρέπει η Αριστερά που είναι πρώτη_φορά_κυβέρνηση να γίνει και εξουσία, αποκαθιστώντας τις αδικίες όποιο και αν είναι το λεγόμενο πολιτικό κόστος - όση επιρροή κι αν έχουν δηλαδή οι μειοψηφίες αυτές στο "σύστημα εξουσίας" - γιατί μειοψηφίες είναι και η πλειοψηφία είναι εκείνη που υποφέρει και έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Εκεί όπου είναι φανερές πέραν πάσης αμφιβολίας οι αδικίες και κοινωνικές ανισότητες που εγκαθίδρυσε το πελατειακό σύστημα είναι στο ασφαλιστικό. Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που αναμένεται από μια κυβέρνηση της Αριστεράς μαζί με την επίτευξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης δλδ ανάπτυξης και θέσεων εργασίας, είναι στις υπονομευτικές ρίζες του κοινωνικού αυτοματισμού που παραμένουν ακόμη στο ασφαλιστικό. Ότι δεν είναι δίκαιο δεν μπορεί να θεωρείται "κατάκτηση του κινήματος" - και η περικοπή των αδικιών δεν πρέπει να θεωρείται νεοφιλελεύθερη εξίσωση προς τα κάτω: πρόκειται για κοινωνική αδικία να σου πληρώνουν την πρόωρη ή επιπλέον σύνταξη άλλοι εργαζόμενοι!

Το ζήτημα εκμεταλεύτηκαν πολιτικά οι δήθεν φιλελεύθερες εκφράσεις του κεντροαριστερού μωσαϊκού σε συμπαιγνία με τους χειρότερους εκφραστές του κεντροδεξιού κρατισμού - από εκεί πιάνονται απελπισμένα για να ξαναποκτήσουν κάποια επιρροή στην κοινωνία ή να χαρακτηρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ "κόμμα του Δημοσίου" - και η σχετικά εύκολη αποκατάσταση (σε σχέση με τον κατεστραμμένο ιδιωτικό τομέα) αδικιών στον Δημόσιο τομέα που γίνεται άμεσα συνηγορεί δήθεν σε αυτό...
Πέραν λοιπόν προκαταλήψεων, δίκης προθέσεων, γλώσσας που χρησιμοποιείται, ύφους και προσβλητικών ακόμη χαρακτηρισμών σε σχετικά κείμενα, η Αριστερά οφείλει να διαβάσει και να αποδεχθεί την αλήθεια ορισμένων πραγματικοτήτων και να μην τις θάψει μαζί με τον υβριστικό μνημονιακό λόγο: ένα τέτοιο κείμενο είναι το παρακάτω του Μάνου Ματσαγγάνη, διαχρονικού ακαδημαϊκού μελετητή του ασφαλιστικού με μεγάλο έργο αλλά και ισοπεδωτικά μνημονιακού απολογητή στο σύνολο της οπτικής του. Παραμερίζοντας τα παράταιρα πολιτικά συμπεράσματα και τα πικρόχολα σχόλια του κεντροαριστερού Ματσαγγάνη για την κυβέρνηση "ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ" και τις προθέσεις της, μπορούμε να διαβάσουμε αληθινά προβλήματα και λύνοντάς τα να αποδείξουμε ότι Αριστερά σημαίνει δικαιοσύνη, εισόδημα αναλογικό της εργασίας και των υγιών ικανοτήτων (εφόσον και η λαμογιά "ικανότητα" είναι στον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό - όπως και η "γνωριμίες"...), ισονομία και ενίσχυση της μαστοριάς και της καινοτομίας για την ανασυγκρότηση και όχι των κομματικών υποστηρικτών. Ειδικά μετά την νέα συμφωνία με τους πιστωτές που ελπίζουμε ότι θα ανοίξει δρόμους ανάπτυξης και ανασυγκρότησης - και που το καθήκον της Αριστεράς είναι τα όποια χρήματα της νέας ρευστότητας να πάνε στην παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι στις πρόωρες συντάξεις, στην νέα γενιά και όχι τα ευγενή ταμεία που παρασιτούν την επιχειρηματικότητα, στην επιβίωση και επανεκκίνηση των μικρομεσαίων σε κατάσταση ζόμπι και όχι στην επιβίωση των κρατικοδίαιτων ευγενών ταμείων και επαγγελμάτων που παρασιτούν την οικονομία λόγω συγκριτικού πλεονεκτήματος "γνωριμιών". 

Το παρακάτω κείμενο θάπρεπε να τόχει γράψει συριζαίος/α - αλλά ακόμη και έτσι με την παράφορη αντιαριστερή του εκφορά στον λόγο, έχει την αξία του - και αποκαλύπτει παρά την θέληση του συγγραφέα πόσο άστοχος είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός στην θέση των σοβαρών προτάσεων που αναμφίβολα ο ίδιος κατέχει, κατανοεί και προτείνει σε ...λάθος περιβάλλον - κρίνοντας τα μνημόνια θετικά από επιμέρους ορθές προτάσεις που ψηφίστηκαν για ξεκάρφωμα και ουδέποτε εφαρμόστηκαν.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Η κυβέρνηση δίνει μάχη

Κατά των φτωχών, κατά των ανέργων και κατά των νέων

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Μέρος Α. Ποιον ωφελούν οι πρόωρες συντάξεις;

Η γερμανική μελέτη που δείχνει πως οι "μεταρρυθμίσεις" διέλυσαν τους μικρομεσαίους στην Ελλάδα

από την huffingtonpost.gr

Οι μεταρρυθμίσεις έφεραν τη φτώχεια στην Ελλάδα. Ο τίτλος αυτός δεν προέρχεται από κάποια ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά από άρθρο της Die Welt. Είναι το το συμπέρασμα της έρευνας που έκανε το γερμανικό Ίδρυμα Hans Böckler.

Η μελέτη (εδώ στα αγγλικά) αριθμεί 137 σελίδες και υπογράφεται από δύο Έλληνες, τον Τάσο Γιαννίτση και τον Σταύρο Ζωγραφάκη. Δύο είναι τα πιο συγκλονιστικά ευρήματα (ή μάλλον παραδοχές της μελέτης):

α) Ότι οι μειώσεις μισθών ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που χρειάζονταν για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία.
β) Ότι το βάρος της κρίσης το σήκωσαν τα κατώτερα στρώματα και οι μικρομεσαίοι.

Η φορολόγηση των χαμηλότερων στρωμάτων αυξήθηκε κατά 337,7% σε σχέση με το 2008. Αντίθετα, η φορολόγηση των ανώτερων στρωμάτων αυξήθηκε μόλις κατά 9%.
Τα μη προνομιούχα νοικοκυριά έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16% με 20%.

Το Ίδρυμα Hans Böckler επικρίνει τις ελληνικές κυβερνήσεις τους διεθνείς πιστωτές για αντικοινωνική και μυωπική πολιτική, για «ιδεολογική ακαμψία», όχι μόνο για την άνιση κατανομή των βαρών και για την ανυπαρξία διχτυού κοινωνικής προστασίας. Αλλά κυρίως γιατί διαλύοντας τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, οδήγησαν στην κατάρρευση της κατανάλωσης και επέτειναν τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, αφήνοντας πολύ μικρά περιθώρια ανάκαμψης.

Οι αριθμοί δείχνουν πως η σκληρή και και κοινωνικά άνιση λιτότητα συνέθλιψε εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, είπε ο Γκούσταβ Χορν, επικεφαλής του Ινστιτούτου Μακροοικονομικής Έρευνας (ΙΜΚ).

Η μελέτη της ελληνικής κρίσης και των συνεπειών της στην κοινωνία, εισήγαγε άλλον ένα καινοτόμο δείκτη. Τον δείκτη απόγνωσης κάθε νοικοκυριού. Που αυξάνεται ανάλογα με πόσα μέλη της κάθε οικογένειας είναι άνεργα. Και που δείχνει πως μέσα σε 4 χρόνια, το προφίλ του απελπισμένου ανέργου άλλαξε. Συμπεριέλαβε όλο και περισσότερους ανθρώπους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ηλικίας 25-40 ετών.

Για τις ανάγκες της έρευνας, το Ινστιτούτο, μελέτησε ένα δείγμα 260.000 νοικοκυριών, από το 2008 εώς το 2012.

Αντώνης Λιάκος: Η αλλαγή υποδείγματος σημαίνει αναπόφευκτα μια σφοδρή πολιτική σύγκρουση (ή, τι μεταρρυθμίσεις χρειαζόμαστε)

Συμβιβασμός και Μεταρρυθμίσεις

Κι όμως αυτό είναι το παράθυρο ευκαιρίας ανάμεσα σε δύο εποχές

του Αντώνη Λιάκου*

Την (περασμένη) Παρασκευή επιτεύχθηκε στο Eurogroup ένας συμβιβασμός. 

Η ελληνική κυβέρνηση πήρε και έδωσε. Ο συμβιβασμός ήταν μια ουσιαστική επιτυχία. Ας μη χάνουμε καμιά στιγμή από τα μάτια μας ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι μια αριστερή κυβέρνηση την οποία και οι δύο μεγάλες οικογένειες της Ευρώπης, η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερή, θα πολεμήσουν έως εσχάτων και με διάρκεια. Το γεγονός ότι στάθηκε, ότι ακύρωσε τις προεκλογικές δεσμεύσεις τής τότε συγκυβέρνησης (το ιμέιλ Χαρδούβελη), ότι πήρε μια τετράμηνη παράταση, είναι τα ουσιώδη, παρά το γεγονός ότι κάθε στιγμή και σε κάθε βήμα η σύγκρουση θα είναι εκεί. Η κυβέρνηση δεν πρέπει να χάσει τον προσανατολισμό της.

Βέβαια κάθε γεγονός περιγράφεται με πολλές εκδοχές. 

Ήδη το βράδυ της Παρασκευής, το γεγονός το περιέγραφαν διαφορετικά ο Ντάισελμπλουμ ο Σώυμπλε και ο Βαρουφάκης, και βέβαια ακολούθησαν διαφορετικές περιγραφές στον διεθνή τύπο και από τα ελληνικά κόμματα. Υπάρχει μια εκδοχή σωστή ή everything goes, «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε»; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τα λόγια με τα γεγονότα δεν σχετίζονται όπως η ζάχαρη άχνη με τον κουραμπιέ. Οι λόγοι που περιγράφουν ένα γεγονός έχουν στόχο να ιδιοποιηθούν το γεγονός, να του αλλάξουν σημασία, και αλλάζοντάς τη να αλλάξουν το ίδιο το γεγονός, εκμηδενίζοντάς το ή διογκώνοντάς το ή εντάσσοντάς το ο καθένας στη φαρέτρα του ως όπλο. Για τον λόγο αυτό άλλωστε και η έρις για την ορολογία στην Ευρωομάδα.

Στις περιπτώσεις αυτές, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η σαφήνεια που έχει να κάνει με το να προσπαθήσουμε να διακρίνουμε το περίγραμμα των γεγονότων πέραν και διαμέσου των σκιών και των εκλάμψεων, να το δούμε δηλαδή στην ιστορική του διάσταση. Δύσκολο βέβαια όταν έχεις να κάνεις με γεγονότα που δεν τα παρακολουθείς από απόσταση αλλά τρέχεις μαζί τους. Ενδεχομένως δεν θα καταλήξεις σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Ωστόσο ας προσπαθήσουμε:

Ο άξονας της σημερινής πολιτικής είναι η αναδιαπραγμάτευση των σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ε.Ε. Αυτές οι σχέσεις περνούν μέσα από μια δανειακή σύμβαση, η οποία συνοδεύεται από ένα μνημόνιο. Η ελληνική κυβέρνηση θέλει να διαχωρίσει τα δύο, η Γερμανία και οι εταίροι αντιδρούν. 

Το μνημόνιο ως πολιτική μεταρρυθμίσεων, για τους μεν, λιτότητας για τους δε, έχει περιγραφεί συχνά ως «αλλαγή υποδείγματος για την Ελλάδα» (λ.χ. από τον Γιάννη Στουρνάρα επανειλημμένα). Ο όρος (paradigm shift) προέρχεται από την επιστημολογία (T.S. Kuhn) και περιγράφει τις επαναστατικές μεταβολές στην ιστορία των επιστημών οι οποίες δεν είναι σωρευτικές και βαθμιαίες αλλά απότομες οδηγώντας από τη μία φάση σε μία άλλη εντελώς διαφορετική. Η εργαλειοθήκη των μεταρρυθμίσεων επομένως οδηγεί σε μια αλλαγή κοινωνικοοικονομικού υποδείγματος, άρα είναι αποτέλεσμα πυκνής επεξεργασίας μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, η Ελλάδα μπήκε στην κρίση επειδή δεν προσαρμόστηκε σε αυτή την αλλαγή υποδείγματος. Η θεωρία ότι η Ελλάδα είναι το τελευταίο «σοβιετικό καθεστώς» στην Ευρώπη ήθελε να τονίσει αυτή τη τη διαφορά. Η κρίση επομένως ήταν ένα παράθυρο ευκαιρίας για μεταρρυθμίσεις που θα μεταμόρφωναν την Ελλάδα, όπου η χώρα θα άλλαζε κοινωνικό υπόδειγμα.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, οι περισσότερες από τις οποίες προβάλλονταν και πριν από την κρίση, δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν την οικονομική ύφεση που εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’70. Τότε η μέση ανάπτυξη στην Ευρώπη, από 4,8% ετησίως στη δεκαετία του ’60, επιβραδύνθηκε στο 3,4%, και στα 1974-76 σχεδόν εκμηδενίστηκε. 

πρόβλημα περιγράφηκε ως συνδυασμός πληθωρισμού, που δεν μπορούσε να παίξει πλέον αναπτυξιακό ρόλο, και στασιμότητας, η οποία δημιουργούσε ανεργία (στασιμοπληθωρισμός), και οδήγησε στην αναθεώρηση των παλιών οικονομικών εργαλείων κεϊνσιανής έμπνευσης. Η αναθεώρηση αυτή σήμαινε μεγάλες μετατοπίσεις ιδεολογικές και πολιτικές γιατί αφορούσε την ανάγκη συνολικής αναδόμησης της οικονομίας και κατ’ επέκταση της ίδιας της κοινωνίας και του ρόλου του κράτους. Στην αρχή οι ιδέες αυτές εμφανίστηκαν ως ρηξικέλευθες (νεοφιλελευθερισμός, νεοκλασικό παράδειγμα), και με τη σταδιακή υιοθέτησή τους από την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά, έγιναν ορθοδοξία με αξιώσεις αυτονόητου τρόπου σκέψης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκαν οι «δομικές μεταρρυθμίσεις», άλλαξε η ορολογία της πολιτικής και της οικονομικής επιστήμης, δημιουργήθηκε ένα νέο εννοιολογικό σύμπαν. Π.χ. αντί «ανάπτυξη» (development) επικράτησε ο όρος «αύξηση» (growth), αντί «παραγωγικότητας», η «ανταγωνιστικότητα», τα «δημόσια αγαθά» όπως παιδεία και υγεία έγιναν «υπηρεσίες», οι σχέσεις κράτους-πολιτών, σχέσεις προσφοράς-ζήτησης κ.ο.κ. Το μνημόνιο που συνόδευσε τη δανειακή σύμβαση με την Ελλάδα, αυτές τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» και αυτή τη φιλοσοφία ήλθε να επιβάλει. Τα αποτελέσματα, γνωστά. Αρνητική ανάπτυξη επί σειρά ετών, το χρέος τώρα μεγαλύτερο από το αρχικό, η χώρα έχασε το ένα τέταρτο του εθνικού της εισοδήματος και το ένα τρίτο της απασχόλησης. Σαν να εξέρχεται από έναν καταστροφικό πόλεμο. Το αμείλικτο ερώτημα είναι γιατί αυτά τα εργαλεία δεν λειτούργησαν; Φταίει η ξεροκεφαλιά των Ελλήνων και ο εθνολαϊκισμός τους;

Αν παρατηρήσουμε την ευρωπαϊκή οικονομική συγκυρία βλέπουμε ότι επί μία δεκαετία, ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ανάπτυξης κυμάνθηκε πάνω από τη μονάδα έως το 2008, βουτιά υπό το μηδέν το 2008-09, και γύρω από τη μονάδα τα επόμενα χρόνια έως σήμερα. 

Δηλαδή ρυθμοί πολύ χαμηλότεροι από αυτούς της δεκαετίας του ’70. Η διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε συνδυασμός πληθωρισμού και στασιμότητας, τώρα αποπληθωρισμού και στασιμότητας, με αποτέλεσμα μια ενδημική αλλά διογκωμένη μετά το 2008 ανεργία. Βρισκόμαστε δηλαδή σε μια διαμετρικώς αντίθετη κατάσταση κρίσης από εκείνη της δεκαετίας του ’70. Τότε στασιμοπληθωρισμός, τώρα στασιμοαποπληθωρισμός. Το ερώτημα είναι γιατί τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν τότε εναντίον του στασιμοπληθωρισμού, συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται στην εποχή του στασιμοαποπληθωρισμού;

Το πρόβλημα αυτό είναι το παράθυρο ευκαιρίας της νέας κυβέρνησης: οι μεταρρυθμίσεις σε σχέση με τη φάση της ευρωπαϊκής οικονομίας σήμερα. Το ερώτημα επομένως, πέρα από την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, είναι τι είδους μεταρρυθμίσεις χρειάζονται σήμερα. 

Ποιες μεταρρυθμίσεις που δεν ενισχύουν την ύφεση, αλλά προωθούν την ανάπτυξη; Ο σχεδιασμός των μεταρρυθμίσεων δεν είναι κάτι απλό ή τεχνοκρατικό. Όπως συνέβη και στην προηγούμενη ιστορική φάση, η επινόηση των μεταρρυθμίσεων σημαίνει την επινόηση της κοινωνίας, δηλαδή το τι είδους οικονομία, τι είδους κοινωνία, τι είδους κράτος, ποιες δημόσιες πολιτικές επιδιώκουν τα υποκείμενα των μεταρρυθμίσεων. Οι σημερινές δυτικές κοινωνίες, άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, διαμορφώθηκαν μέσα από ...

Το μπούμερανγκ άρχισε να στρίβει για την γερμανική οικονομία

Και το έργο μόλις άρχισε... 

Το μπούμερανγκ άρχισε να στρίβει

του Γιάννη Παπαδόπουλου (σημείωμα στο fb)

Στο άρθρο(*) μου της προηγούμενης εβδομάδας έθετα το ερώτημα «Με ποιο δικαίωμα δίνει μαθήματα μεταρρύθμισης η Γερμανία;» και παρέθετα, με αναλυτικά στοιχεία, τα πολλά και σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα από τα οποία υποφέρει το γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Προτού περάσει μια εβδομάδα το άρθρο αυτό αποδείχτηκε προφητικό: την περασμένη Πέμπτη είδαν το φως της δημοσιότητας κάποια ιδιαίτερα ανησυχητικά οικονομικά στοιχεία για τη Γερμανία από τέσσερα οικονομικά ινστιτούτα της χώρας.

Μετά από τη σοβαρή προειδοποίηση της μείωσης του ΑΕΠ κατά 0,2% κατά το δεύτερο τρίμηνο, τα νέα δεδομένα μιλούν πλέον για μια μακροχρόνια στασιμότητα της γερμανικής οικονομίας. Δύο δείκτες προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία στους παράγοντες της αγοράς και τους πολιτικούς όλης της Ευρώπης: οι παραγγελίες της βιομηχανίας κατακρημνίστηκαν κατά 5,7% τον περασμένο Αύγουστο (η μεγαλύτερη συρρίκνωση των βιομηχανικών παραγγελιών από το απόγειο της κρίσης, τον Ιανουάριο του 2009) και η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 4% τον ίδιο μήνα (και εδώ πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση εδώ και πέντε χρόνια). Υποτίθεται ότι η Γερμανία λειτουργούσε ως η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας. Όμως τώρα διαπιστώνουμε ότι το μεγάλο καμάρι της, η βιομηχανία και ιδιαίτερα τα ενδιάμεσα κεφαλαιουχικά αγαθά που προμηθεύει σε όλο τον κόσμο, δεν είναι πια ικανό να την βγάλει απ’ τη στασιμότητα. Αυτό φαίνεται από τα μεγέθη που αφορούν το δεύτερο καμάρι της χώρας, τις δυναμικές της εξαγωγές, οι οποίες και αυτές σημείωσαν τη μεγαλύτερή τους μείωση από τον Ιανουάριο του 2009.

Βασική αιτία αυτής της απότομης χειροτέρευσης των δεικτών είναι, ασφαλώς, το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον: η γερμανική οικονομία υποφέρει, όπως ήταν αναμενόμενο, από την ουκρανική κρίση και το ρωσικό εμπάργκο, αλλά και από την αύξηση της αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Ακόμα περισσότερο, όμως, φταίει η στασιμότητα στην Ευρώπη, ιδίως στους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Γερμανίας, ήτοι στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία. Πολλοί νόμιζαν ότι η «γερμανική ατμομηχανή» μπορεί να κινητοποιηθεί μόνο απ’ τις εξαγωγές προς τρίτες χώρες. Έκαναν λάθος: ακόμα και εν μέσω κρίσης, το 40% των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται στην ευρωζώνη. Και ουδέποτε υπήρξε καλή εμπορική πολιτική να πυροβολείς τους πελάτες σου στα πόδια.

Διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται: το μπούμερανγκ της καθολικά περιοριστικής πολιτικής στο όνομα της «οικονομικής προσαρμογής», αφού παρέσυρε σε «lowflation» (χαμηλό πληθωρισμό ή και αποπληθωρισμό με στασιμότητα ή και με ύφεση) τους εταίρους της, τώρα έστριψε και αρχίζει να έρχεται καταπάνω στην ίδια τη γερμανική οικονομία. Τα άμεσα αποτελέσματα αυτών των κακών νέων ήταν η νευρικότητα και οι καθοδικές πιέσεις στις ευρωπαϊκές αγορές λόγω της ανησυχίας σχετικά με την πορεία της οικονομίας στην ευρωζώνη, αλλά και με τα εμπόδια που θέτει μέχρι τώρα η Γερμανία στις κινήσεις της ΕΚΤ για την αναζωογόνησή της. Επίσης, από καθαρή χρονική σύμπτωση, το ΔΝΤ δημοσίευσε οικονομικά στοιχεία σε τρεις εκθέσεις που ετοιμάζει κάθε χρόνο πριν από τη γενική του συνέλευση και που φέτος δίνουν πιθανότητα 40% για μια νέα – τριπλή – ύφεση (triple dip) στην Ευρώπη και 20 με 30% στην εμφάνιση γενικευμένου αποπληθωρισμού (που στην Ελλάδα είναι γεγονός εδώ και 19 συνεχόμενους μήνες).

Όμως αν το δούμε διαλεκτικά, εδώ ταιριάζει αυτό που έλεγε ο Πρόεδρος Μάο: «Πολύ μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση!». Γιατί; Απλούστατα διότι οι Γερμανοί έχουν αποδείξει, απ’ την αρχή της κρίσης, ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι η ωμή μερκαντιλιστική και η οικονομικά εθνικιστική. Οπότε, η πτώση των εξαγωγών, η μείωση των παραγγελιών της βιομηχανίας, η συρρίκνωση της παραγωγής και οι προβλέψεις για μακροχρόνια στασιμότητα είναι μεν βραχυπρόθεσμα κακά νέα για τη γερμανική και ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά και δυνάμει εξαιρετικά νέα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εφόσον μπορούμε να αρχίσουμε να αναμένουμε αύξηση της πολιτικής πίεσης για αλλαγή μίγματος πολιτικής και εντέλει, εξελίξεις. Το κρας τεστ των επόμενων εβδομάδων θα είναι η πίεση που ασκείται προς τη Γαλλία για περαιτέρω περικοπή δημόσιων δαπανών και οι πηγές χρηματοδότησης του πανευρωπαϊκού αναπτυξιακού σχεδίου Γιούνκερ. Αλλά περί αυτών στο άρθρο μου της επόμενης εβδομάδας.

(*) Το άρθρο:

ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΙΝΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ;

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται πλειάδα άρθρων και βιβλίων από γερμανούς ως επί το πλείστον οικονομολόγους που θέτουν εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητα του “γερμανικού οικονομικού θαύματος”

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, επ. καθηγητή ΠΑΜΑΚ

Ο Olaf Gersemann, διευθυντής των οικονομικών σελίδων της εφημερίδας “Die Welt”, γράφει σε άρθρο του: “Η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή δύναμη έχει ήδη μπει σε τροχιά οικονομικής παρακμής”. Ο Marcel Fratzscher, πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας DIW, σε βιβλίο του με τίτλο “Η ψευδαίσθηση Γερμανία” (Die Deutschland-Illusion), που μόλις κυκλοφόρησε και έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη συζήτηση, υποστηρίζει και αυτός το ίδιο. Τέλος ο γάλλος οικονομολόγος Philippe Legrain, πρώην οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Barroso, γράφει ότι “η γερμανική οικονομία είναι δυσλειτουργική και το γερμανικό μοντέλο διαχέει αστάθεια, αποπληθωρισμό και κρίση αποεπένδυσης στην υπόλοιπη Ευρώπη”.

Με μία πρώτη ματιά αυτή η απαισιόδοξη εκτίμηση φαίνεται αδικαιολόγητη: Δεν είναι αλήθεια ότι η γερμανική κυβέρνηση κατάφερε να παρουσιάσει για πρώτη φορά από το 1969 έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και πως η χώρα έχει χαμηλή ανεργία, άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση και παγκοσμίου φήμης επιχειρήσεις, που διαρκώς κατακτούν νέες αγορές; Ασφαλώς. Όμως ταυτόχρονα η Γερμανία υποφέρει από πολλά ...

Greek Economists for Reform: Η Ευρώπη θα ωφεληθεί αν δοθεί μια νέα ευκαιρία στην Ελλάδα

η ώρα των πραγματικών μεταρρυθμίσεων;

"η ελάφρυνση χρέους είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει να αναπτυχθεί η Ελλάδα και να εκμεταλλευθεί πλήρως τις ικανότητες του λαού της, ώστε να συνεισφέρει στην ενωμένη και δημοκρατική Ευρώπη"



από τον ιστότοπο greek economists for reform

Στις 22 Ιανουαρίου 2015, οι Financial Times δημοσίευσαν επιστολή που έφερε τις υπογραφές 18 οικονομολόγων, περιλαμβανομένων των κατόχων βραβείου Νόμπελ  Joseph Stiglitz και Χριστόφορου Πισσαρίδη (ιδρυτικού μέλους του ιστολογίου GEfR). 

Η επιστολή υποστηρίζει ότι η Ευρώπη έχει να ωφεληθεί αν δοθεί μια νέα ευκαιρία στην Ελλάδα. 

Οι συγγραφείς ξεκινούν από τη θέση ότι το χρέος της Ελλάδος δεν είναι βιώσιμο και ότι μια οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει και να διατηρήσει ένα ικανοποιητικό ρυθμό μεγέθυνσης όταν πρέπει να ξεπληρώνει (κυρίως προς τους ξένους) ένα χρέος του μεγέθους του ελληνικού. 

Προτείνουν τρόπους ελάφρυνσης των βαρών που προκύπτουν από το χρέος που δεν συνεπάγονται χρεωκοπία ή άλλη υπαναχώρηση ως προς τις υποχρεώσεις της Ελλάδος προς τους δανειστές. 

Οι προτάσεις τους περιλαμβάνουν αναβολή πληρωμών μέχρι τότε που ο ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ θα φτάσει το 3% και η Ελλάδα θα έχει ανακτήσει το μισό από το ΑΕΠ που χάθηκε, περισσότερα κονδύλια για δημόσιες επενδύσεις, διαγραφή μέρους του χρέους κατόπιν αμοιβαίων συμφωνιών με τους διεθνείς δανειστές που ανήκουν στον δημόσιο τομέα ή τους διεθνείς οργανισμούς, καθώς και άλλες.

Η επιστολή:
Financial Times: Παρέμβαση 18 οικονομολόγων για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους

από την ΕΧΠΡΕΣ

Υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους και της χορήγησης αναπτυξιακών κονδυλίων στην Ελλάδα, τάσσονται με επιστολή τους στους Financial Times 18 διεθνούς φήμης οικονομολόγοι, μεταξύ των οποίων και οι νομπελίστες Χριστόφορος Πισσαρίδης και Τζόζεφ Στίγκλιτς. Οι οικονομικοί επιστήμονες υποστηρίζουν πως η ελάφρυνση χρέους είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει να αναπτυχθεί η Ελλάδα και να εκμεταλλευθεί πλήρως τις ικανότητες του λαού της, ώστε να συνεισφέρει στην ενωμένη και δημοκρατική Ευρώπη.

Οι «18» συγχαίρουν τους συντάκτες των Financial Times που έχουν αρθρογραφήσει υπέρ της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους για την ηθική και ρεαλιστική στάση τους.

«Ηθική, όσον αφορά την απόρριψη μίας δογματικής εμμονής για πλήρη αποπληρωμή του χρέους, ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες - ένα δόγμα που διαιρεί ήδη την Ευρώπη. Ρεαλιστική, καθώς αναγνωρίζει το περιθώριο ανάσας που θα δώσει η ελάφρυνση του χρέους σε μία κυβέρνηση που επιδιώκει μεταρρυθμίσεις , αντί να επιδιώκει τη λιτότητα αυτή καθεαυτή».

Στη συνέχεια, οι οικονομολόγοι προτείνουν τρεις μορφές χρηματοπιστωτικής αναδιάρθρωσης που έχουν, όπως σημειώνουν, πρακτικό προηγούμενο:

- Πρώτον, μία περαιτέρω υπό όρους αύξηση της περιόδου χάριτος, ώστε η Ελλάδα να μη χρειάζεται να εξυπηρετεί καθόλου το χρέος της, για παράδειγμα για τα επόμενα πέντε χρόνια και στη συνέχεια να το εξυπηρετεί μόνο εάν έχει ανάπτυξη τουλάχιστον 3% και έως ότου έχει ανακτήσει τουλάχιστον το 50% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προιόντος που έχει χάσει από το 2008.

Στα ιστορικά προηγούμενα αυτού περιλαμβάνεται η ρήτρα του δανείου που πήρε η Βρετανία από τις ΗΠΑ, την οποία διαπραγματεύθηκε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς και δεν προέβλεπε καμία εξυπηρέτηση του χρέους, έως ότου η βρετανική οικονομία ικανοποιούσε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες.

- Δεύτερον, κάποια μείωση του χρέους, ιδιαίτερα στα διμερή επίσημα δάνεια, για να αυξηθεί περαιτέρω το περιθώριο για τη δημοσιονομική πολιτική.

- Τρίτον, σημαντικά κεφάλαια για αποδοτικά επενδυτικά προγράμματα, ιδιαίτερα για τις εξαγωγές.

Το σχέδιο Γιούνκερ θα μπορούσε να προσφέρει ένα καλό πλαίσιο για τέτοιες επενδύσεις, που θα χρηματοδοτηθούν, για παράδειγμα, από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και τη γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW. Εκτός από την αύξηση της συνολικής ζήτησης, ένα τέτοιο μέτρο από την πλευρά της προσφοράς θα ενισχύσει περαιτέρω την ανάπτυξη.

Οι οικονομολόγοι τονίζουν ότι η ανακούφιση του χρέους δεν αποτελεί επαρκή συνθήκη για μία τέτοια ενάρετη δυναμική και ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει η ίδια μεταρρυθμίσεις.

«Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να κάνουμε τη διάκριση της λιτότητας από τις μεταρρυθμίσεις. Το να καταδικάζεις τη λιτότητα δεν συνεπάγεται ότι είσαι κατά των μεταρρυθμίσεων. Η μακροοικονομική σταθεροποίηση μπορεί να επιτευχθεί με την ανάπτυξη και την αυξημένη αποτελεσματικότητα της είσπραξης φόρων, παρά με περικοπές των δημοσίων δαπανών, που έχουν μειώσει τη βάση των εσόδων και οδήγησαν στην αύξηση του λόγου του χρέους ως προς το ΑΕΠ», αναφέρουν.

Κλείνοντας σημειώνουν: «Θεωρούμε ότι όλη η Ευρώπη θα ωφεληθεί αν δοθεί στην Ελλάδα η δυνατότητα μίας νέας αρχής. Σε τελευταία ανάλυση, όπως μας θύμισε η κυρία Τετ (αρθρογράφος των FT), η γερμανική οικονομία κατάφερε να αναπτυχθεί και να μεταρρυθμισθεί μετά τη σημαντική ελάφρυνση του χρέους της χώρας στη δεκαετία του ΅50».

Οι νομπελίστες που υπογράφουν την επιστολή είναι:

Prof Joseph Stiglitz - Columbia University
Prof Chris Pissarides - London School of Economics
Prof Charles Goodhart - London School of Economics
Prof Marcus Miller -    Warwick University
Michael Burke - Economists Against Austerity
Prof Panicos Demetriadis -    University of Leicester
Prof Stephany Griffith-Jones - IPD Columbia University
Prof Gustav A Horn - Macroeconomic Policy Institute (IMK)
Prof Mary Kaldor - London School of Economics
Neil MacKinnon - VTB Capital
Prof Jose Antonio Ocampo - Columbia University
Avinash Persaud Peterson - Institute for International Economics
Helmut Reisen -    Shifting Wealth Consult
Robert Skidelsky - University of Warwick
Prof Frances Stewart - University of Oxford
Prof Robert Wade - London School of Economics
Hilary Wainwright - Transnational Institute, Amsterdam
Prof Simon Wren-Lewis - Merton College Oxford

Γιάννης Μηλιός: "δεν περιμένουμε να μας υποδείξουν τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουμε"

"Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κατεξοχήν κόμμα των μεταρρυθμίσεων"

Η διευθέτηση του χρέους αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη της Ελλάδας, ενώ διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι ούτως ή άλλως αναγκαίες, αναφέρει ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μηλιός.

του Παναγιώτη Κουπαράνη*

- από την dw.de

Τη φημολογία περί φυγής καταθέσεων και GREXIT έχουν ξεκινήσει οι ηγεσίες των νυν κυβερνητικών κομμάτων της Ελλάδας, υποστηρίζει ο υπεύθυνος της Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Γιάννης Μηλιός. Πρόκειται για μια «πράξη απελπισίας» που έχει ως στόχο να «τρομοκρατήσει» τους έλληνες πολίτες. Σε αντίθεση όμως με το 2012 η «κινδυνολογία» αυτή δεν πρόκειται να επηρεάσει τους ψηφοφόρους. Και όχι μόνο. Όπως επισημαίνει σε συνέντευξη του προς την Deutsche Welle στο Βερολίνο, τούτη τη φορά οι υποστηρικτές ενός GREXIT στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ήταν λίγοι αλλά και πολύ σύντομα σίγησαν πάλι. Αυτό αφορά και τη Γερμανία:

«Είναι κρίμα που κάποιοι γερμανοί αξιωματούχοι ακολούθησαν στην αρχή για λίγο αυτή την ανεύθυνη πολιτική που στο κάτω-κάτω πλήττει τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Ευρώπης, αποσταθεροποιεί το οικονομικό κλίμα, αποσταθεροποιεί την χρηματοπιστωτική αξιοπιστία ολόκληρης της Ευρώπης. Είναι ευτυχές γεγονός ότι πολύ γρήγορα κατάλαβαν ότι δεν έχει κανένα νόημα μια τέτοια πολιτική.»

Θα αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευκαιρία ενός κουρέματος;

O Γ. Μηλιός αναπτύσσει την πρόταση για κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους τους χρέους και αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης

Πολύ περισσότερο όταν η πολιτική της λιτότητας που έχει συμφωνηθεί μεταξύ των δανειστών και της νυν κυβέρνησης οδηγεί σε αδιέξοδο. Όπως διευκρινίζει ο Γιάννης Μηλιός, για να είναι σε θέση η Ελλάδα να πληρώνει τους τόκους των δανείων θα πρέπει από το 2016 και μετά για δεκαετίες να έχει ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ της τάξεως τουλάχιστον του 4,5%. Εκτός από το ότι καμία χώρα δεν θα μπορούσε να πετύχει έναν τέτοιο στόχο, τα όποια χρήματα του πλεονάσματος που θα επιτυγχάνονται θα ήταν πιο αποδοτικά εάν αξιοποιούνταν για την «ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή». Κάτι τέτοιο προϋποθέτει όμως τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Σε αυτό το σημείο ο κ. Μηλιός αναπτύσσει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης σύμφωνα με το παράδειγμα της Γερμανίας το 1953. Μια αντίστοιχη λύση θα καθιστούσε βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας, ενώ θα είχε παράλληλα και μια ηθική διάσταση: 

«Δηλαδή ότι το 1953, όταν η Δυτική Γερμανία βρέθηκε σε μια παρόμοια κατάσταση με αυτή που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, το ελληνικό κράτος συνομολόγησε μαζί με τους άλλους δανειστές της Γερμανίας συμφωνία για περικοπή χρέους προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει αυτό που μετά ονομάσαμε γερμανικό θαύμα: δηλαδή, η γρήγορη ανάπτυξη της χώρας και η βελτίωση της κατάστασης της πλειοψηφίας του γερμανικού λαού. Κάτι τέτοιο λοιπόν θα πρέπει να το δει ο ευρωπαίος πολίτης στα σημερινά δεδομένα», ανέφερε ο κ. Μηλιός.

Η Γερμανία τότε αξιοποίησε την ευκαιρία που της δόθηκε. Κατά πόσο θα την αξιοποιήσει όμως σήμερα και η Ελλάδα; Η δυσπιστία των ευρωπαίων πολιτών και των κυβερνήσεών τους είναι μεγάλη. Γιατί λοιπόν να εμπιστευθούν μια κυβέρνηση της Αριστεράς; Επειδή, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το «κατεξοχήν κόμμα των μεταρρυθμίσεων». Σύμφωνα με τον κ. Μηλιό «η αναθεώρηση του φορολογικού συστήματος, η πάταξη της διαφθοράς, της λαθρεμπορίας, η διαφάνεια στο δημόσιο, η επιτάχυνση των διαδικασιών, το ευνοϊκό περιβάλλον για τις επενδύσεις είναι στους άμεσους στόχους μας.»

Παραμονή της Ελλάδας σε πρόγραμμα;

«Οι μεταρρυθμίσεις που είναι στην αρμοδιότητα μιας ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού (...) θα γίνουν με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έτσι και αλλιώς»

Παρά τις όποιες καλές προθέσεις, γεγονός είναι πάντως ότι οι δανειστές εξακολουθούν να επιμένουν ως προς την παραμονή της Ελλάδας σε πρόγραμμα έτσι ώστε να είναι δεσμευτικές τόσο η εφαρμογή ...

Μεταρρυθμιστές και Απορρυθμιστές

Απορρυθμιστής επί τω έργω...

Αριστερή μεταρρύθμιση welcome home!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
από το tvxs.gr

Μια ευρέως διαδεδομένη σύγχυση έχει επιμελημένα σχεδόν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία της κρίσης γύρω από το τί σημαίνει μεταρρύθμιση.

Συνήθως στα αυταρχικά καθεστώτα διεθνώς όταν κάποιοι/ες ζητούν αλλαγές τους αποκαλούμε "μεταρρυθμιστές". Μεταρρύθμιση όμως είναι τυπικά και η οποιαδήποτε αλλαγή που ψηφίζει κάποια κυβέρνηση στο φορολογικό, το ασφαλιστικό, το χωροταξικό καθεστώς κλπ

Στην κρίση, ο όρος μεταρρύθμιση απέκτησε μεγάλο και κρίσιμο βάρος: φαινόταν να είναι το κλειδί στο πέρασμα, από ένα πελατειακό κομματικό κράτος της χρεοκοπίας σε ένα νέο θεσμικό δημοκρατικό σύστημα ευρωπαϊκού τύπου - και η μεταρρύθμιση έγινε ιδεολογία, ελπίδα, ακόμη και σχετικά αυτόνομος πολιτικός χώρος που περιείχε εν δυνάμει όλες τις δυνάμεις της προόδου, της αλλαγής και του καινούργιου. Κατέλαβε το πολιτικό κέντρο και άρχισε να επεκτείνεται δεξιά και αριστερά, διακηρύσσοντας το τέλος των ιδεολογημάτων άνευ πρακτικής ουσίας και την εφαρμοσμένη πολιτική που λύνει προβλήματα ως το μόνο ζητούμενο της περιόδου: συμμαχίες ιδεολογικά διαφωνούντων εμφανίστηκαν με ραχοκοκκαλιά ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βιωσιμότητας που παρέπεμπε τις στρατηγικές διαφωνίες προς επίλυση σε μια μελλοντική ανασυγκροτημένη παραγωγικά κοινωνία με φυσιολογικό ταξικό διαχωρισμό - όχι τον παρασιτικό τριτοκοσμικό καπιταλισμό της ελληνικής μεταπολίτευσης...

Την ίδια ώρα, η τρόικα, απαιτούσε "μεταρρυθμίσεις" από τις ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις έναντι των δανείων που προσέφερε. Από δόση σε δόση τα προαπαιτούμενα για την καταβολή τους ονομάζονταν "μεταρρυθμίσεις" που συχνά -ειδικά στην αρχή και στην γενικότητά τους - ακούγονταν εύηχες στα ώτα των πολιτών της γραφειοκρατούμενης χώρας των πυκνά κομματικά-διορισμένων ΔΥ, των συχνά διεφθαρμένων ή κρατικών συνδικαλιστών, των ηθοποιών, γιατρών και δικηγόρων ή κληρονομικού χαρίσματος βουλευτών, των εξαρτημένων θεσμών και εξουσιών από το κομματικό πελατειακό κράτος και την μονοπρόσωπη εκτελεστική εξουσία. Κι αυτή ήταν η αρχή της σύγχυσης: αν η ανάγκη της χώρας ήταν μια γενική μεταρρύθμιση και η τρόικα ζητούσε μεταρρύθμιση για να δανείσει, τότε η τρόικα θα εξανάγκαζε το πολιτικό σύστημα στην αυτοαναίρεσή του - με λίγα λόγια μνημόνιο=μεταρρύθμιση! Και αντιμνημονιακός=εναντίον της αλλαγής...

Υπόρρητα, πίσω από τον τεχνητό διαχωρισμό μνημονιακών-αντιμνημονιακών εμφιλοχωρούσε η πραγματική αντίθεση μεταρρυθμιστών-αντιμεταρρυθμιστών. Και τελικά, στην νέα γλώσσα της κρίσης κατεχωρήθη η ταύτιση, της τρόικας, της συγκυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ, των μνημονιακών νόμων, τα μεσοπρόθεσμα κλπ αλλά και πρακτικές ιδιωτικοποιήσεων γενικά, πώλησης ή ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας ειδικά και άλλα μέτρα απορρύθμισης της οικονομίας, της αγοράς και της εργασίας ως "μεταρρυθμίσεων" και "μεταρρυθμιστών". Και παραπέρα, καταχωρήθηκαν ψευδώς οι μεταρρυθμιστές ως φιλοκυβερνητικοί και οι πολέμιοι των απορρυθμίσεων ως οπαδοί του παρελθόντος (που σημειωτέον ήταν το παρελθόν των συγκυβερνώντων κομμάτων...).

Μα είναι αυτό μεταρρύθμιση;

Τα μέτρα λιτότητας και μόνο λιτότητας, η εγκατάλειψη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας - ραχοκοκκαλιάς της ελληνικής οικονομίας, τα αντιαναπτυξιακά μέτρα της υπερφορολόγησης τεκμαρτά των πάντων αλλά όχι και των μεγάλων εισοδημάτων, οι αξιολογήσεις τύπου "Μητσοτάκη" έναντι συγκεκριμένης δέσμευσης απολύσεων, το ξεπούλημα του αιγιαλού και οι κατασχέσεις για δάνεια που δεν μπορούσαν να πληρωθούν - αυτά και άλλα πολλά - άρχισαν να δημιουργούν σύγχυση γύρω από το πρόσημο των μεταρρυθμίσεων: είναι οι μεταρρυθμίσεις πολλών ειδών; Προοδευτικές και μη προοδευτικές; Μπορούν οι μεταρρυθμίσεις να είναι κάτι αρνητικό, κάτι ακόμη και καταστροφικό;

Είναι τα μέτρα της τρόικας μεταρρυθμίσεις; Με λίγα λόγια ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί;

Η μεταρρύθμιση με ευθύνη τρόικας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αλλά και μέρους της δεξιόστροφης κεντροαριστεράς και νεοφιλελευθεριζόντων φιλελευθέρων έχει συγχυστεί με την απορρύθμιση. Και η αριστερά, η μεταρρυθμιστική αριστερά φέρει ευθύνη για αυτήν την σύγχυση γιατί για καιρό επέτρεψε στον νεοκομμουνιστικό αριστερό δογματισμό να χαρίζει την λέξη μεταρρύθμιση στους απορρυθμιστές νεοσυντηρητικούς και νεοφιλελεύθερους της πολιτικής "μόνο λιτότητα" και να την δυσφημεί με την σειρά του.

Ευτυχώς, η ρεαλιστική στροφή ή ωρίμανση της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς μέσα από τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπήρε στα χέρια της και τον λόγο της την "αριστερή μεταρρύθμιση" ως αποτύπωση της ανατροπής και της αλλαγής που επαγγέλλεται- και την απορρύθμιση των πάντων, την προχειρότητα και το ξεπούλημα από ένα παρασιτικό σύστημα που το μόνο που το νοιάζει είναι η επιβίωσή του, ως τον εχθρό και τον στόχο. Δλδ μεταρρύθμιση εναντίον απορρύθμισης.

Τόσο απλά.

Αν αυτό περάσει και στην γλώσσα και επικρατήσει του newspeak του νεοφιλελευθερισμού, θα είναι και η αποτύπωση της ηγεμονίας των αριστερών μεταρρυθμιστικών ιδεών και στην κοινωνία, πράγμα απαραίτητο για τις αναγκαίες κοινωνικές "συμμαχίες της αλλαγής". Της ανατροπής, στο απαραίτητο βάθος και εύρος της ριζικής θεσμικής και λειτουργικής αλλαγής που χρειάζεται επειγόντως ο τόπος, μακριά από την δικτατορία του πελατειακού κομματικού συστήματος που σαράντα χρόνια τώρα διαχειρίζεται την εξουσία.

Μεταρρυθμιστές welcome home!


πηγή tv χωρίς σύνορα