Διάλογος για τις θέσεις των Οικολόγων Πράσινων

του Γιάννη Παρασκευόπουλου, 

επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας των Οικολόγων Πράσινων*

• Απαντήσεις στα ερωτήματα του minority opinion στο κείμενο  Το "μίνι" Μάρσαλ να μη σπαταληθεί σε αναστήλωση ενός ήδη χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου:

minority opinion: Σαν κείμενο αρχών παρουσιάζει ενδιαφέροντα σημεία, πάσχει όμως αναπόφευκτα, λόγω της φύσης του, σε απαντήσεις που αφορούν την βιωσιμότητα των προτάσεων.

ΓΠ: Αυτές τις μέρες ήμουν διαρκώς στο «δρόμο» για περιοδείες και δε βρήκα χρόνο να απαντήσω πιο γρήγορα. Τα ερωτήματα που τίθενται, μας έχουν απασχολήσει κι εμάς από την πρώτη στιγμή.

Οι προτάσεις των Οικολόγων Πράσινων είναι προτάσεις ενός κόμματος που διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη του είσοδο στη Βουλή. Αποτελούν λοιπόν βασικές κατευθύνσεις, τεκμηριωμένες και ρεαλιστικές, με φιλοδοξία να αποτυπωθούν ακόμη και σε πιθανές μετεκλογικές προγραμματικές συμφωνίες, διαπνέονται όμως και από τη συναίσθηση ότι δε διεκδικούμε θέση πρωθυπουργού.

Με τα δεδομένα αυτά, για τα μακροοικονομικά μεγέθη αναφερόμαστε κατά βάση σε ποσοστά επί του ΑΕΠ (παρά τις επιφυλάξεις μας για το κατά πόσο αποτυπώνει πλήρως την πραγματικότητα μιας οικονομίας), καθώς έχουμε περιορισμένες δυνατότητες να προβλέψουμε την εξέλιξη της ύφεσης και, κατά συνέπεια, τα απόλυτα μεγέθη στις προτάσεις μας. 

Μερικά πρόχειρα ερωτήματα που χρειάζονται απάντηση:

1. “Το "μίνι Μάρσαλ" να μη σπαταληθεί σε αναστήλωση ενός ήδη χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου”

• Θεωρείτε δεδομένο ότι θα υπάρξει κάποιο σχέδιο “Mini Marshal”;
• Ποιο ύψος υπολογίζει το κόμμα σας ότι θα έχει το σχέδιο αυτό σε δις ευρώ;
• Αν δεν προκύψει σχέδιο αυτού του τύπου και κατά συνέπεια και τα αντίστοιχα κονδύλια, υπάρχει εναλλακτικό πλάνο;

-  Για μίνι Σχέδιο Μάρσαλ έχει μιλήσει, από το Μάιο του 2011 ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (εδώ). Από τότε, έχουν γίνει επανειλημμένες αναφορές τόσο από Ευρωπαίους αξιωματούχους όσο και από τον Λ. Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. 

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είμαστε το πρώτο ελληνικό κόμμα που έθεσε το δεδομένο αυτό στο δημόσιο διάλογο για την κρίση (από τα μέσα Ιουνίου του 2011) και θεωρούμε ότι, αν τελικά το σχέδιο δεν προχωρήσει, οι λόγοι θα είναι η απουσία ισχυρής πολιτικής βούλησης από την ελληνική πλευρά να διαπραγματευθεί εναλλακτικούς τρόπους κάλυψης της εθνικής συμμετοχής και η έλλειψη σαφούς προσανατολισμού για την αξιοποίησή του. Μια πρόχειρη προσωπική εκτίμηση τοποθετεί το συνολικό ύψος ενός τέτοιου σχεδίου σε τουλάχιστον 20-30 δις ευρώ σε ορίζοντα αρκετών χρόνων.
Στην περίπτωση που τέτοιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα δεν προχωρήσει, τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο δύσκολα. 

Οι προτάσεις μας όμως για τον αναπροσανατολισμό της οικονομίας (ολόκληρες εδώ ) στηρίζονται πρώτα από όλα σε σχεδιασμούς για ενεργοποίηση ανθρώπινου δυναμικού και εγκαταλειμμένων ή αναξιοποίητων φυσικών πόρων.

Η ατέλειωτη νύχτα των σαλτιμπάγκων

Αν δεν γελάσατε με την παράσταση "Κωλοτούμπες", το πρόγραμμα θα συνεχιστεί όλο το σαββατοκύριακο! Δακρύβρεχτα διαγγέλματα, πολιτικές ταχυδακτυλουργίες και πολύ συγκίνηση.. Για τον Πελάτη ρε γαμώτο... 

Έχουν καταντήσει οι κλόουν της Ευρώπης. Τους έχουν πάρει χαμπάρι και οι πιο ανυποψίαστοι.
Αλλά αυτοί τον χαβά τους.

Θα μας φάνε το σαββατοκύριακο με τα διαγγέλματά τους. Show must go on... 

Θα ρίχνει ο ένας το φταίξιμο στον άλλο για να μην παραδεχτούν ούτε στιγμή αυτό που ξέρουν όλοι - ότι ευθύνονται αποκλειστικά οι δυο τους για την συντήρηση του πελατειακού, κρατικοδίαιτου και παρασιτικού συστήματός τους που έριξε μιαν ευλογημένη χώρα στα βράχια. Θα καταραστούν τους σκληρούς ξένους που μας βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό επειδή τους έχουμε ανάγκη - για να αποκρύψουν ότι τις τελικές αποφάσεις για οριζόντιες περικοπές κάθε είδους τις παίρνουν οι ίδιοι για να προστατέψουν τα προνόμια και τις γκρίζες περιουσίες των δικών τους. Θα το παίξουν σκληροί διαπραγματευτές στο πλευρό της πατρίδας  - για να κρύψουν ότι δίνουν τις τελευταίες μάχες στο πλευρό της διαφθοράς, της μίζας, του κομματικού τους στρατού και των ευνοημένων της μεταπολίτευσης. Λες και μιλάνε σε ηλιθίους..

Αλλά όπως γράφει και ο minority opinion σε σχόλιό του:

"Η επιτυχία των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπ-Σαμ-Καρ είναι ότι, μή κάνοντας το παραμικρό απο αυτά που έπρεπε να κάνουν τα τελευταία τρία χρόνια, "έπεισαν" τον ελληνικό λαό ότι τα συγκεκριμένα ανωφελή και καταστροφικά μέτρα που πήραν, ήταν πρώτον αναπόφευκτα και δεύτερον ότι υπαγορεύθησαν απο τους κακούς και άκαρδους ξένους.

Η "τόνωση της ζήτησης", η "νομοθετική συγκράτηση των μισθών" και άλλοι οικονομικοί μύθοι της κρίσης

*με αφορμή τις απόψεις του Αιμίλιου Ζαχαρέα

του minority opinion

Ενδιαφέρουσα και μεστή θεμάτων η ανάρτηση. Σε ένα δυο σημεία αν μου επιτρέπετε θα σημειώσω μια εναλλακτική και προφανώς μειοψηφούσα άποψη:

1. Η σωτήρια επέμβαση του Ρούσβελτ στην μεγάλη ύφεση του 1929-1940 με την ‘τόνωση’ της ζήτησης

Το γεγονός είναι ότι παρά τις προσπάθειες στην αρχή του Χούβερ και στην συνέχεια του Ρούσβελτ, να τονώσουν την ζήτηση μέσα από την τεχνητή στήριξη των μισθών και των τιμών, η ύφεση κράτησε από το 1929 έως και την έναρξη του Β παγκοσμίου πολέμου. Χαρακτηριστικά, η ανεργία το 1938 ήταν ακόμα στο 19%.
Αντίθετα, στην κρίση του 1920, το ΑΕΠ έπεσε σε ένα χρόνο 17% και η ανεργία ανέβηκε από το 4% στο 12%. Ο τότε πρόεδρος Χάρντινγκ μεταξύ 1920-22 μείωσε τους φόρους και τον κρατικό προϋπολογισμό και αντίστοιχα την δημόσια κατανάλωση κατά 50%. Το 1923 η ανεργία είχε κατέβει στο 2,3% και το ΑΕΠ είχε επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα. Γι’ αυτό και η κρίση του 1920, παρά το ότι ξεκίνησε με πολύ χειρότερους όρους εν σχέση με την κρίση του 1929, δεν έμεινε στην ιστορία, παρά σαν υποσημείωση.
Αντιλαμβάνομαι ότι η μακροοικονομία δεν είναι θετική επιστήμη, οπότε τα συμπεράσματα είναι πάντοτε υποκειμενικά και δεν μπορούν να επικυρωθούν από πειραματικά δεδομένα, αλλά ο ισχυρισμός ότι η κατάσταση της περιόδου 1920-1940 μπορεί να ήταν χάλια αλλά μπορούσε να ήταν και χειρότερη, μου φαίνεται ότι απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που ήδη πιστεύουν στην ορθότητα της θεωρίας, χωρίς να προσθέτει στην αξιοπιστία της θεωρίας καθεαυτής.

Για την ομιλία Σημίτη

του minority opinion* 

Ευπρεπές το κείμενο του κ. Σημίτη αλλά δυστυχώς όχι ειλικρινές.
Ενδεικτικά δυο τρία σημεία:
"Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%. Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους."
Ακριβώς το αντίθετο από την πραγματικότητα. 

Οι προϋπολογισμοί της ελληνικής κυβέρνησης ήταν συνεχώς ελλειμματικοί για να συντηρούν τον κομματικό στρατό των δύο μεγάλων κομμάτων και τους κομματικούς προμηθευτές και κατασκευαστές. 

Τα δανεικά που κάλυπταν τα ελλείμματα αυτά, πέφτοντας στην αγορά δημιουργούσαν το έλλειμμα στο ισοζύγιο, γιατί τα δανεικά ξοδεύονταν τελικά σε προϊόντα εισαγωγής.

Χωρίς κρατικό έλλειμμα δεν θα υπήρχαν δανεικά και κατά συνέπεια δεν θα υπήρχε δυνατότητα για δημιουργία ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο.
Τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι ούτε νομοτελειακά ούτε τυχαία. Αποτελούν πολιτική απόφαση της πολιτικής τάξης, που εξαγοράζει με τον τρόπο αυτό την παραμονή της στην εξουσία.
Για παράδειγμα την τελευταία δεκαετία τα κόμματα πήραν συνολική κρατική επιχορήγηση γύρω στα € 700 εκ. Αν προσθέσουμε και τον τραπεζικό δανεισμό ξεπερνούμε το € 1.2 δις. Έτσι μεγαλώνει το δημόσιο χρέος και όχι λόγω ιστορικών συγκυριών.
"Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006. Αιτία της κρίσης ήταν η αλόγιστη ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, η αδυναμία των τραπεζών να εισπράξουν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει και η υποχρεωτική πια παρέμβαση της πολιτείας για να σώσει τις τράπεζες και να περιορίσει τις επιπτώσεις της κρίσης."
Με ποια λεφτά στηρίχθηκε αυτή η αλόγιστη ανάπτυξη; 

Φυσικά όχι των καταθετών. 

Στηρίχθηκε σε δάνεια των τραπεζών από την ECB με τεχνητά χαμηλά έως και μηδενικά επιτόκια, με πολιτική απόφαση της ηγεσίας της ΕΕ, για να πριμοδοτηθεί "η ανάπτυξη" δηλαδή η φούσκα του real estate. 

Φυσικά ο πραγματικός λόγος ήταν η φθηνή χρηματοδότηση των ανά την Ευρώπη κρατικών ελλειμμάτων. Και σαν να μην έφταναν τα χαμηλά επιτόκια, η ECB χαλάρωσε σιωπηρά και την αναλογία μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων πολύ πιο κάτω από το 10% που από μόνο του αποτελεί σκάνδαλο κολοσσιαίων διαστάσεων.

Για να εξηγούμαστε. 

Χωρίς φτηνό χρήμα από το πουθενά, φούσκες δεν μπορούν να δημιουργηθούν. 

"Η επαγγελματική πολιτική διαδικασία, όχι τυχαία, αναδεικνύει και προωθεί πάντοτε στην εξουσία τα χειρότερα στελέχη κάθε κοινωνίας"

Μια "προκλητική" άποψη που όμως περιγράφει, όσα κατά βάθος όλοι/ες σκεφτόμαστε και δεν θέλουμε να παραδεχτούμε...(ΑΣ)

Οι επαγγελματίες...*

του minority opinion  

από την Μαργαρίτα 

Με αφορμή την κρίση που βιώνει τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα μας, έχει ανάψει για τα καλά η συζήτηση σχετικά με το άθλιο επίπεδο της ελληνικής πολιτικής τάξης και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε το σημερινό ανίκανο και διεφθαρμένο "πολιτικό προσωπικό", με νέους ικανούς και άφθαρτους, που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το σημερινό τέλμα, να μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη, την ευημερία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Αρκεί λοιπόν να βρούμε αυτούς τους ‘νέους’ πολιτικούς και τους αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς μέσα στους οποίους δραστηριοποιούνται, για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.
Από τον χαρακτηρισμό "πολιτικό προσωπικό", γίνεται κατανοητό ότι η πολιτική είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, η οποία απαιτεί σοβαρούς επαγγελματίες αποκλειστικής απασχόλησης, οι οποίοι πρέπει να θυσιάσουν τις προσωπικές τους ασχολίες και φιλοδοξίες, για να αφιερωθούν ψυχή τε και σώματι στο κοινό καλό.
Ας εξετάσουμε λοιπόν τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει κάποιος, για να επιβιώσει επαγγελματικά στον πολιτικό στίβο και να αποκτήσει πρόσβαση σε κυβερνητική εξουσία, ανεξάρτητα από τον πολιτικό σχηματισμό που έχει επιλέξει σαν φορέα των φιλοδοξιών του για κοινωνική προσφορά και από την εποχή ή τη χώρα στην οποία πολιτεύεται.

1. Απόλυτη πίστη στην ιδεολογία και τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνταγές που προκύπτουν από την ιδεολογία αυτή, χωρίς υπονομευτικές αμφιβολίες. Η ιδεολογία και οι συνταγές, μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η πίστη προς αυτές, ποτέ. Αυτό αποκλείει από την επαγγελματική πολιτική διαδικασία, οποιοδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο, ο οποίος συνήθως διατηρεί επιφυλάξεις για την απόλυτη αλήθεια των απόψεών του, τις οποίες βασανίζει και μεταβάλλει συνεχώς, μέσα από το κόσκινο της εμπειρίας, των νέων δεδομένων και της γνώσης που αποκτά μεγαλώνοντας.