του Κώστα Ανδρέου
Μα είναι δυνατόν αριστεροί άνθρωποι, να συμμερίζεστε τις κραυγές των εφοπλιστών, των Πρετεντέρηδων, των μικροαστών που πουλάνε τσολιαδάκια και μπλουζάκια;
Είναι δυνατόν να λέτε και σεις, ότι οι εργαζόμενοι στα πλοία, δεν έχουν δικαίωμα να απεργούν και να μη διαμαρτύρονται οι πολίτες, που θα χάσουν τα μπάνια τους στην…. Μύκονο;
Τέτοια και άλλα αποστομωτικά, εξυπνακίστικα, ρητορικά ερωτήματα, αντιμετωπίζει όποιος δυσανασχετεί με την επαναλαμβανόμενη εμμονή του ΠΑΜΕ να απαγορεύει σε κρουαζιερόπλοια να πιάνουν στο λιμάνι, να απαγορεύει στα πλοία της ακτοπλοΐας, να αποπλεύσουν.
Και πραγματικά, τουλάχιστον εγώ νοιώθω άσχημα, όταν χρειάζεται να μιλήσω για σωματεία με την ιστορία της ΠΕΜΕΝ και του ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ.
Πως τα καταντήσανε έτσι.
Σε όλη την ιστορία τους είχαν τον σεβασμό όλης της κοινωνίας. Όταν απεργούσαν οι μηχανικοί του εμπορικού ναυτικού και οι εργαζόμενοι στις μηχανές των πλοίων, πάγωνε όλη η οικονομία.
Ήταν πάντα περήφανοι, δεν είχαν ανάγκη το τσούρμο των κνιτών και των μελών του ΠΑΜΕ, για να δώσουν τον αγώνα τους.
Είχαν πάντα τον σεβασμό όλης της κοινωνίας που ήξερε, ότι οι συνθήκες της δουλειάς τους, είναι ιδιαίτερα άσχημες.
Όταν έκαναν απεργία πάγωναν οι μηχανές. Δεν είχαν ειδικά αυτοί κανέναν λόγο να πιάσουν τους καταπέλτες.
Όμως εδώ και μερικά χρόνια, ο μόνος τρόπος που υποτίθεται ότι απεργούν οι μηχανικοί των πλοίων, είναι να παίρνουν κνίτες και μέλη του ΠΑΜΕ, τον ηλεκτρικό, να κατεβαίνουν στο λιμάνι και να πιάνουν τους καταπέλτες των πλοίων της ακτοπλοίας.
Μα θα μου πεί κανείς, δεν έχουν το δικαίωμα να διαλέξουν την μορφή αγώνα, που είναι αποτελεσματικότερη;
Καμία αντίρρηση. Όμως δεν θάπρεπε να μας πούνε, γιατί κανένα πλοίο , εκτός απ’αυτά που εμποδίζουν να αποπλεύσουν, δεν αναφέρει απεργούς;
Εστω ένα ρε αδερφέ. Να ακούσουμε ότι το τάδε πλοίο δεν έκανε το ταξίδι του, όχι επειδή οι κνίτες και το ΠΑΜΕ, κατέλαβαν τον καταπέλτη, αλλά επειδή οι μηχανικοί και το κατώτερο πλήρωμα που δουλεύει στις μηχανές, απήργησαν;
Τι σόι απεργία είναι αυτή; Εδώ όλοι δουλεύουν και μόνο κάποια επαγγελματικά στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Μανουσογιαννάκης, που είναι επαγγελματίες συνδικαλιστές, με ομάδες άσχετων με τους ναυτικούς, παίζουν τους απεργούς και ετοιμάζονται να κάνουν καριέρα σε κάποια επόμενη βουλή.
Τέτοιους συνδικαλιστές μόνο τις εποχές του Μακρή και του Θεοδώρου πρίν την χούντα και την εποχή του Καρακίτσου, είχαμε από την μεριά του κράτους,
Ανθρωποι που δουλειά τους ήταν ο κρατικός συνδικαλισμός, με τον οποίο δημιουργούσαν και ήλεγχαν συνδικάτα-σφραγίδες και με αυτά την ΓΣΕΕ.
Είδε και ζήλεψε το ΚΚΕ και επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει με ανάλογο τρόπο το συνδικαλιστικό κίνημα, το πρόλαβε το ΠΑΣΟΚ με τον Ραυτόπουλο κλπ, δημιούργησε την δική του συνδικαλιστική οργάνωση το ΠΑΜΕ, με μέλη συνδικάτα που ελέγχονται από το ΚΚΕ, τα περισσότερα από τα οποία, είναι σωματεία-σφραγίδες, με «προσχηματικά» μέλη, κομματικά μέλη.
Η εκλογή των διοικήσεών τους, με ποσοστά μεγαλύτερα από 90%, είναι χαρακτηριστική.
Αυτά δεν είναι συνδικάτα, κάνουν ότι είναι συνδικάτα, ώστε μέσω των δράσεών τους, να ασκείται η πολιτική του ΚΚΕ, που είναι απολύτως αδύνατο, να περάσει από οποιοδήποτε φυσιολογικό συνδικάτο.
Στη λογική αυτή αλώθηκαν και τα ιστορικά συνδικάτα των ναυτικών.
Οι διοικήσεις τους που ζούνε στο λιμάνι την ώρα που οι ναυτικοί ταξιδεύουν στους ωκεανούς, αποφασίζουν κατά κανόνα μόνες τους, μη λογαριάζοντας, ότι κινδυνεύουν να ανατραπούν από κάποιο σώμα, αφού είναι αδύνατο να συνεδριάσουν συνελεύσεις με τα μέλη τους.
Το ΚΚΕ ελέγχει τα δύο αυτά συνδικάτα και τα χρησιμοποιεί για την άσκηση της πολιτικής του, υποκρινόμενο τους «ναυτικούς».
Όμως δεν έχει καμία επιρροή και τους συκοφαντεί, με τα καμώματα και τις υστερίες του και απόδειξη είναι αυτό που ανέφερα και προηγουμένως. Ούτε σε ένα πλοίο δεν σταμάτησαν οι μηχανές.
Δουλεύανε όλοι. Οι μόνοι που δεν είχαν δικαίωμα να πάνε στην δουλειά τους, ήταν οι υποψήφιοι επιβάτες που εμποδίστηκαν και προπηλακίστηκαν, στην απαίτησή τους να κάνουν το ίδιο.
