ΕΝΦΙΑ θα είναι οι μέρες σας...

Οι επικεφαλής μας 
και οι 100 δόσεις

του Χρήστου Λαδά*

Διαβάζουμε ότι οι επικεφαλής της Τρόικα επέβαλαν στον Υπουργό Οικονομικών να αποσύρει το μέτρο της ρύθμισης των οφειλών προς το Δημόσιο σε 100 δόσεις. Οι επικεφαλής εκτιμούν ότι το δημοσιονομικό κόστος μετάθεσης της πληρωμής δεν μπορεί να γίνει ανεκτό αφού το κόστος του ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ για το 2015. Οι καταχρεωμένοι Έλληνες πολίτες λοιπόν δεν θα έχουν τρατο στα χρέη που τους επιβαρύνουν. Θα πρέπει να πληρώσουν άμεσα άλλως θα κυνηγηθούν με αναγκαστικά μέτρα εκτέλεσης. [ Η Τρόικα βάζει φρένο στις 100 δόσεις ]

Η είδηση ασφαλώς αποδεικνύει για νιοστή φορά την πλήρη αδυναμία και ανικανότητα της συγκυβέρνησης να προστατεύσει την κοινωνία. Οι αχυράνθρωποι αυτοί ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη για τους Έλληνες πολίτες. Εν τω μεταξύ το όριο της φτώχειας ένεκα των σχεδιαζόμενων και ακολουθούμενων πολιτικών έχει εξαπλωθεί σχεδόν στο 50% του ενεργού πληθυσμού και συνεχώς επεκτείνεται 3.9 εκατομμύρια Έλληνες στο όριο της φτώχειας για το 2013 σύμφωνα με την Eurostat. Η φτώχεια όμως παραγγέλθηκε να είναι χωρίς διευκολύνσεις και τμηματικές καταβολές. Ντροπή. 

Αφού όμως είναι πλέον ξεκάθαρο ποιος αποφασίζει για την τύχη μας δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να γνωρίζουμε και με ποια κριτήρια λαμβάνονται οι αποφάσεις από τους επικεφαλής της Τρόικα και τους εδώ αχυράνθρωπους; Ή τους ''συμβούλους'' όπως απεκάλεσε ο Χαρδούβελης πρόσφατα την θεσμική ιδιότητα του ως Υπουργού Οικονομικών στην εκπομπή του προστατευόμενου εθνικού μας δημοσιογράφου.

Γιατί δηλαδή ενώ δεν επιτρέπονται ρυθμίσεις που επιχειρούν να ανακουφίσουν τους φτωχοποιημένους Έλληνες σε άλλες περιπτώσεις εφευρίσκονται και ψηφίζονται νομοθετήματα διαγραφών χρεών προς το Δημόσιο δισεκατομμυρίων ευρώ για τα οποία οι επικεφαλής της Τρόικα σιωπούν;

Γιατί; Αφού οι επικεφαλής της Τρόικα δεν μας επιτρέπουν να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε για το πόσο σύντομα θα πληρώνουμε τις οφειλές μας για να μην αστοχήσουν τα οικονομικά του κράτους πως επιτρέπεται, ας πούμε, να χαρίζεται το χρέος ενός οργανισμού ύψους 229 εκατομμυρίων ευρώ στο ελληνικό δημόσιο; [ Χαρίζουν τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής ]. Αυτή η εξέλιξη δεν δημιουργεί δημοσιονομικό κενό; Δεν υπάρχει δημοσιονομική αστοχία εκεί για την οποία κόπτονται οι επικεφαλής της Τρόικα; Γιατί την επέτρεψαν αφού ουσιαστικά ασκούν και νομοθετική πολιτική στη χώρα;

Πως επιτρέπουν οι επικεφαλής μας στις Βρυξέλες, το Βερολίνο και τα ευρωπαϊκά fora να πληρώνονται 350 εκατομμύρια από το Ελληνικό δημόσιο ως αποικιοκρατική αποζημίωση - ποινή στον Μπόμπολα και στον Κόκκαλη για την μειωμένη κίνηση στους αυτοκινητόδρομους; [ Αποζημίωση μαμουθ σε Μπόμπολα και Κόκκαλη ] Δεν υπάρχει σκανδαλώδη επιβάρυνση εκεί του Ελληνικού Δημοσίου την οποία οι επικεφαλής μας πρέπει να απαγορέψουν; Οι 100 δόσεις μόνο τους πειράζουν;

Γιατί δεν σκανδαλίστηκαν άραγε οι επικεφαλής μας με την γερμανική Hochtief που δεν απέδωσε το Φ.Π.Α. στο Ελληνικό Δημόσιο υψους 600 εκατομμυρίων ευρώ για την εκμετάλλευση του Ελευθέριος Βενιζέλος; [ Η Hochtief είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης του ελληνικού δημοσίου ]. Δεν εντόπισαν εκεί οι επικεφαλής μας το κόστος για τα δημόσια έσοδα που τους ενδιαφέρουν για να πληρώνουμε τα δανεικά;

Πως επιτρέπουν ακόμα οι επικεφαλής μας να παραγράφονται με νομοθετική ρύθμιση οι ευθύνες για τα θαλασσοδάνεια που χορήγησαν οι τράπεζες στα δύο εθνικά μας κόμματα ύψους 270 εκατομμυρίων ευρώ; [ Το σκάνδαλο της αθώωσης των τραπεζιτών για τα θαλασσοδάνεια σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με νομοθετική ρύθμιση ]. Γιατί δεν προστατεύουν τις τράπεζες μας που τις υποβάλλουν και σε stress test με ανησυχητικά αποτελέσματα και τους επιτρέπουν να χάνουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ;

Γιατί επιτρέπουν στην Eurobank να φορολογείται στο Λουξεμβούργο [ ! ] και όχι στην Ελλάδα νομιμοποιώντας μια τεράστια εκροή δημόσιων εσόδων για το κράτος όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα; [ Μην ντρέπεστε λέγονται Eurobank, Λάτσης και Wind ] Το γνώριζαν βέβαια. Με τον Γιούνκερ έγιναν οι συμφωνίες φοροαποφυγής στην Ελλάδα. Τον πρώην επικεφαλής του Eurogroup. 

Ενδεικτικά, μόνο σε αυτά τα παραδείγματα -γιατί υπάρχουν και πολλά άλλα- η απώλεια και η δημοσιονομική αστοχία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη του 1 δισ. ευρώ το οποίο προστατεύεται με την απαγόρευση πληρωμής σε 100 δόσεις των οφειλών μας στο κράτος. Ποια είναι λοιπόν τα κριτήρια με τα οποία οι επικεφαλής μας συνεννοούνται με τους εδώ σφουγγοκωλάριους της εξουσίας για να αποφασίσουν τι θα πληρώνουμε και με ποιους όρους;

Ας μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες. Η Τρόικα και η εγχώρια φαυλοκρατία αποτελούν δύο διαφορετικά συστήματα εξουσίας τα οποία προωθούν τα συμφέροντα τους. Δεν έχουν τους ίδιους στόχους, έχουν άλλα χαρακτηριστικά και προτεραιότητες αλλά βρίσκονται σε ισορροπία μεταξύ τους σε ότι μας αφορά. 

Κοινός τους τόπος είναι ότι συμφώνησαν στο ποιος πρέπει να πληρώσει και την κρίση και τα ελλείμματα και τα φαγοπότια. 

Τα ιδιωτικά ομόλογα των γαλλογερμανικών και ιρλανδικών τραπεζών κατέστησαν κρατικό το χρέος το οποίο μας μετακυλήθηκε, η Ευρώπη μας μάλωσε και μας τιμώρησε επειδή ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας ενώ στο εσωτερικό της χώρας μας κληροδότησε την εξακολούθηση της πλουσιοπάροχης σίτισης των πατρικίων μας. Και χωρίς πολλές δόσεις.

Πηγή: xristosladas, toportal.gr

εικονογράφηση: οι σελίδες της "non-100 δόσεις" τροπολογίας

Τελικώς θύτες και θύματα εξομοιώθηκαν

Ο μύθος της συλλογικής ευθύνης

του Χρήστου Λαδά*

Βλέποντας σήμερα τα πράγματα μέσα από την απαραίτητη απόσταση του χρόνου, 5 χρόνια μετά το διάγγελμα από το Καστελόριζο, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η διαχείριση της κρίσης από το ίδιο πτωχευμένο σύστημα που εξακολουθεί να διοικεί την χώρα ήταν αναμενόμενα καταστροφική. 

Το λένε βέβαια και τα νούμερα. Όταν η Ελλάδα προσέφευγε πανικόβλητη στον μηχανισμό στήριξης είχε χρέος 130% επί του Α.Ε.Π., ανεργία περίπου στο 7% και επιτόκια δανεισμού από τις αγορές περίπου 10% που ορίζονταν ως καταστροφικά. Σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα από κάθε άποψη. Έχουμε ένα χρέος περίπου 170% επί του Α.Ε.Π., επίσημη ανεργία περίπου στο 30% με τη μαζική όμως φυγή των πιο λαμπρών και παραγωγικών μας νέων στο εξωτερικό ενώ τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών ομολόγων παραμένουν στα ίδια επίπεδα, δηλωτικά της πλήρους αναξιοπιστίας και των ζοφερών προοπτικών της ελληνικής οικονομίας.

Υπάρχει ακόμα μια ειδοποιός διαφορά όμως που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχουν πλέον πτωχεύσει μόνο το κράτος, οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Έχουν πτωχεύσει ή φτωχοποιηθεί και οι πολίτες της χώρας. Το Ελληνικό δημόσιο χρωστά πολλαπλάσια, τα επιτόκια δανεισμού προσθέτουν στο χρέος και στο έλλειμμα της χώρας, οι τράπεζες ρουφούν χρήμα στον πίθο της Αριάδνης, ο στασιμοπληθωρισμός είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας και το ζωντανό κεφάλαιο αυτής της χώρας, οι πολίτες θα μπορούσαμε να εργαστούμε αποδοτικά για ένα καλύτερο μέλλον είμαστε πλέον τσακισμένοι οικονομικά και με διάφορα χρέη να αποπληρώσουμε τα επόμενα χρόνια. Άλλοι στο κράτος, άλλοι στις τράπεζες, άλλοι στα ασφαλιστικά ταμεία και όλοι σε οιαδήποτε υποχρέωση επιπλέον γεννηθεί. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αυτή η ανόητη καταστροφή θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί.

Οι μύθοι τους οποίους καλλιέργησε το πτωχευμένο πολιτικό σύστημα για να αποφύγει τις ευθύνες του και να συνεχίσει να εξουσιάζει την χώρα ήταν δύο. 

Ο πρώτος ήταν η καλλιέργεια του αισθήματος της συλλογικής ευθύνης για την καταστροφή της χώρας. Έπρεπε να φταίμε όλοι ώστε η ευθύνη να εξανεμιστεί. Η συνθήκη ήταν απαραίτητη για την επιβίωση του πτωχευμένου συστήματος. Άλλως πολλοί θα έπρεπε να είναι φυλακή ή να βρίσκονται ήδη πολύ μακριά από τη χώρα με δημευμένες τις παράνομες περιουσίες τους.

Ο δεύτερος μύθος, όρος αναγκαίος για την επικράτηση του ίδιου συστήματος μετά την επιβίωση του, ήταν η ανακάλυψη ενός ιδεολογικού φληναφήματος ως αιτία των δεινών της χώρας, μακρυά δηλαδή από την ταύτιση τους με τους ίδιους. 

Έτσι εκπαιδευτήκαμε να ακούμε ότι τελικά υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας δεν ήσαν οι συντελεστές του ίδιου συστήματος αλλά η επικράτηση της "αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας'' που μάστιζε τη χώρα και είχε διαποτίσει προφανώς όλους τους πρασινοφρουρούς και δεξιούς που συνεχίζουν να κρατούν αιχμάλωτη την χώρα σε συνθήκες πλέον αχαλίνωτης και αποθρασυμένης αναξιοκρατίας.

Όσον αφορά την συλλογική ευθύνη η κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε πρόθυμα από το εξαρτώμενο και πτωχευμένο μιντιακό σύστημα της χώρας -που διατηρήθηκε σε ζωή αν και οφείλει δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ- με το μήνυμα ότι κάθε ένας από εμάς συνετέλεσε ισομερώς, ποσοτικά και ποιοτικά, στην πτώχευση της χώρας. Είχαμε λέει συμμετοχή στον πλούτο όλοι και ούτως ή άλλως εμείς στηρίζαμε τις καταστροφικές πολιτικές. Η δημιουργία του ενοχικού συνδρόμου σε έναν λαό που επρόκειτο να εξοντωθεί οικονομικά ήταν πρόσφορη τακτική και αναγκαία συνθήκη ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις του σε ότι θα ακολουθούσε.

Το σύνθημα που δονούσε τις διαδηλώσεις του κόσμου κατά την είσοδο της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης το 2010, ''φέρτε πίσω τα κλεμμένα'' αντικαταστάθηκε με την ρητορική ότι μαζί τα φάγαμε. Συνεπακόλουθα τώρα έπρεπε να πληρώσουμε για τις αμαρτίες μας. 

Η φορολαίλαπα που ακολούθησε ως το αναγκαίο μέσο για την αναδιανομή του πλούτου, την εξόντωση της αστικής και εργατικής τάξης για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κατά 90 δισ. περίπου, για την βίαιη τροφοδοσία του πτωχευμένου κράτους και για την διαρκή προνομιακή υποστήριξη της ίδιας διαπλεκόμενης επιχειρηματικής φαυλοκρατίας από το υστέρημα μας πλέον δεν θα είχαν βέβαια γίνει ανεκτά αν η ελληνική κοινωνία δεν βομβαρδιζόταν με το ενοχικό σύνδρομο της συλλογικής ευθύνης και της ανάγκης να πληρώσει για να εξιλεωθεί.

Τελικώς θύτες και θύματα εξομοιώθηκαν. Αυτοί που είχαν την θεσμική ευθύνη για την σχεδίαση και την εκτέλεση των επιβλαβών οικονομικών πολιτικών της χώρας όχι μόνο ένιψαν τας χείρας τους όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής αλλά μας μετακύλησαν και την ευθύνη. Έπειτα έγιναν πάλι υπηρεσιακοί ή κανονικοί Πρωθυπουργοί, Υπουργοί Οικονομικών, διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος κ.ο.κ.. Οι ίδιοι οι θεσμοί μάλιστα ...

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στη χώρα μας, προϋπόθεση για οτιδήποτε άλλο...

Τραχανάδες

του Χρήστου Λαδά*

Στο Παρίσι, για λογαριασμό της χώρας, κάποιοι αστείοι χαρτογιακάδες με ύφος περισπούδαστο διαπραγματεύονταν για κρίσιμα ζητήματα με την Τρόικα. Τι θα ζητήσει η κυβέρνηση από την Τρόικα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ανακοινωθέν που απευθυνόταν σε παιδιά νηπιαγωγείου. 

''Απλώσαμε τον τραχανά θα τον μαζέψουμε μετά με την Τρόικα''.
Μετά χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα και μαζεύτηκαν ξανά για να δουν τι θα πουν στα δελτία των 9.

Από τον κυβερνητικό θίασο σε ρόλο μαέστρου ο Γκίκας-Χαρδούβελης. Ή αλλιώς ο ''εθελόδουλος αναλυτής των ψυχαναγκαστικών προβλημάτων των δανειστών της Ελλάδας» κατά την μαντάμ Βούλτεψη που υποδύεται εσχάτως το ρόλο της κυβερνητικού εκπροσώπου. ( Όταν η Σοφία Βούλτεψη έλεγε τον Χαρδούβελη ''εθελόδουλο''.)

Ο Γκίκας Χαρδούβελης θεωρείται σοβαρός οικονομολόγος. Ως σύμβουλος της κυβέρνησης Σημίτη έσπρωχνε τον κοσμάκη να τζογάρει στο χρηματιστήριο για να ανεβούν οι αξίες του real estate που συνδέοταν και με τις κερδοσκοπικές φούσκες των τραπεζών των οποίων ήταν στέλεχος. Μετά θυμήθηκε ότι οι φόροι στην ακίνητη περιουσία των Ελλήνων είναι απαραίτητοι για να μην αποφευχθούν οι στρεβλώσεις στην αγορά των ακινήτων. Για τον ΕΝΦΙΑ που υπέγραψε μας είπε ότι επειδή δεν τον εμπνεύστηκε δεν θα τον σχολιάσει.

Άντρας με παντελόνια ο Γκίκας, όπως και ο πολύς Λαζαρίδης (διακρίνεται δεξιά στην εικόνα). Ο εξ απορρήτων σύμβουλος του εξαφανισμένου Αντωνάκη. Ήταν ο εμπνευστής της θεωρίας των δύο άκρων, του μίσους και του φόβου που έσπερνε η ακροδεξιά πριν λίγους μήνες στον κοσμάκη για να κρατήσει τα γίδια στο μαντρί όσον αφορά τα ψηφαλάκια. Πολιτικός καιροσκόπος που ξεκίνησε από το ΚΚΕ και φώλιασε στη ζεστή αγκαλιά του Αντώνη για τη σωτηρία της χώρας. Στο πρόσφατο παρελθόν, όταν η ΝΔ ήταν αντιμνημονιακή και αντιπολίτευση, δήλωνε ότι οι πολιτικοί που προκαλούν με τις δηλώσεις του είναι φυσιολογικό να προπηλακίζονται...

Αξίζει πάντως να προσέξουμε την εικόνα της διαπραγμάτευσης. Η ελληνική πλευρά αποτελείται από φυσιογνωμίες θλιβερές ακόμα και στην στημένη φωτογραφία. Πρόσωπα αμήχανα, νευρικά, ένοχα και ηττημένα. Ακούν πόσο πίσω έχουν μείνει οι δείκτες, πόσους φόρους και ισοδύναμα πρέπει να φορτώσουν ακόμα στα σφάγια και διάφορα νούμερα που αντιστοιχούν σε δισεκατομμύρια που πρέπει να μαζέψουν από εμάς. Οι Τροικανοί είναι χαλαροί και γελούν. Με τι δεν ξέρω. Γενικά πάντως δεν ασχολούνται σοβαρά με τους τύπους που έχουν απέναντι τους. 

Τις ίδιες μέρες στην Ελλάδα το ίδιο σύστημα οικονομικών και πολιτικών απατεώνων αφού υπέγραψαν τις συμβάσεις που τους παρήγγειλαν οι κατασκευαστές και οι εθνικοί μας εργολάβοι για την κατασκευή των μεγάλων δρόμων του οδικού μας δικτύου, τώρα ψάχνουν τα ισοδύναμα των 350 εκατομμυρίων ευρώ που θα μας φορτώσουν με φόρους για να καταβληθεί αποζημίωση στον Μπόμπολα και στον Κόκκαλη για την μειωμένη κίνηση στους δρόμους. (Αποζημίωση μαμούθ σε Κόκκαλη, Μπόμπολα για τους αυτοκινητόδρομους.)

Ωραία η διαπλεκόμενη και κρατικοδίαιτη ιδιωτική πρωτοβουλία στην Ελλάδα! Καθορίζουν οι ίδιοι το κέρδος τους συναλλασσόμενοι με την κυβέρνηση, το υπαγορεύουν στους Υπουργούς και το συμφωνούν με ρήτρες αποζημίωσης που πληρώνουμε εμείς σε περίπτωση αστοχίας. Στα εγκαίνια κατασκευής των δρόμων πάντως εμφανίζονται μόνο οι Υπουργοί χαμογελαστοί στις κάμερες. Ο Κόκκαλης ή ο Μπόμπολας δεν φαίνονται πουθενά. Αφήνουν τις γλάστρες να φωτογραφίζονται. 

Περίπου τα ίδια θα μας κοστίσουν και τα παιχνιδάκια των ιδιωτικοποιήσεων με τα ακίνητα του Υπουργείου Οικονομικών. Τα πούλησαν με 260 εκατομμύρια ευρώ για να τα νοικιάσουν μετά από τους αγοραστές τους, τράπεζες ιδίως, με 600 εκατομμύρια, (Τα πούλησαν 260 εκατομμύρια, τα νοικιάζουν με 600.) Sale and lease back λέγεται τεχνοκρατικά η μέθοδος αυτή που στον Ποινικό Κώδικα πάντως ορίζεται ως απιστία για τους δημόσιους λειτουργούς. Η ζημία για το δημόσιο είναι κακουργηματική και στις δύο περιπτώσεις αλλά φαντάζομαι ότι κανείς Εισαγγελέας δεν θα ασχοληθεί. Business as usual. 

Μια υπέροχη ταινία που γυρίστηκε στη Γαλλία, την χώρα της πρόσφατης εθνικής μας διαπραγμάτευσης, "Το μίσος'', είχε ως επιμύθιο ότι όταν πέφτεις σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση. Ας την δουν αυτοί που μας μιλούν για τραχανάδες. Ο τραχανάς είναι ένα υγιεινό, κυρίως χειμωνιάτικο φαγητό, το οποίο όμως μπορεί και να ξινίσει. Μπορεί βέβαια να κρατήσει ζεστό το σώμα τον χειμώνα, εποχή που μπορεί να συντάσσονται απολογητικά υπομνήματα, με τις χειροπέδες να καιροφυλακτούν και την έπαρση της αλαζονείας αίφνης να μετατρέπεται σε αγωνία για την ελευθερία, κατά τα έργα και τις ημέρες του καθενός.

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στη χώρα μας, απαραίτητη συνθήκη για την κοινωνική συνοχή, δεν θα υπάρξει αν πολύς κόσμος δεν επισκεφθεί τα γραφεία των ανακριτών και δεν εξηγηθεί για όλα τα οικονομικά εγκλήματα που τελέστηκαν σε βάρος μας και στα οποία συμμετείχε. Ας ομολογήσουν τότε ότι ήταν ανίδεοι μπας και γλυτώσουν το δόλο και αποφύγουν τα χειρότερα. Αν πάντως ο κόσμος καταλάβει πραγματικά τι γίνεται, ίσως και οι φυλακές να είναι σωτηρία για πολλούς.

*πηγή

 xristosladas.blogspot.gr

Η δικαστική εξουσία οφείλει να υπερασπίζει την ακεραιότητα της

του Ανδρέα Πετρουλάκη

του Χρήστου Λαδά

Η δικαστική εξουσία οφείλει να υπερασπίζει την ακεραιότητα της (όση της έχει απομείνει) με τις αποφάσεις της. Μετά την ΄΄δικαίωση΄΄ των δικαστών για την αντισυνταγματικότητα της περικοπής των μισθών τους το μοναδικό που θα έπρεπε να πω ως Υπουργός Οικονομικών στους δικαστές, είτε προφορικά είτε και εγγράφως και επισήμως στα δικαστήρια, όταν θα εναγόταν το Ελληνικό δημόσιο για αντισυνταγματικότητα διατάξεων (νέων και κάθε λογής φόρων, χαρατσιών κ.ο.κ.) θα ήταν:

- Βρε κουτά, είναι για να πληρωθείτε. Πρέπει να βρω τα ισοδύναμα, να μαζέψω μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια. Μην κάνετε φασαρία. Θα εκτεθούμε.

Και κάπως έτσι θα μπορούσα να νομοθετώ χωρίς δικαιοσύνη. Όπως συμβαίνει στα τριτοκοσμικά κράτη...

Κάτι τρέχει με την Δικαιοσύνη...

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

Η Δικαιοσύνη, ο ΣΥΡΙΖΑ και η μάχη των εξουσιών

του Χρήστου Λαδά*

Η δικαστική εξουσία, ιδίως στο ανώτατο επίπεδο της, επέτρεψε κατά το παρελθόν το καθεστώς της φαυλότητας στη χώρα. Η απουσία ελέγχου της αφορούσε παραλείψεις απέναντι σε πολιτικούς και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες σχετικά με οικονομικά αδικήματα που αφορούσαν την πολιτεία και το δημόσιο συμφέρον. (Οι ευθύνες της δικαστικής εξουσίας)

Είχε στη διάθεση της δικογραφικό υλικό για να προχωρήσει. Στα συρτάρια των ανακριτικών αρχών καταχωνιάστηκαν και παραγράφηκαν σκανδαλωδώς μηνυτήριες αναφορές που στρεφόντουσαν κατά Υπουργών (Μήνυση για τα χρέη των νοσοκομείων), κατά εθνικών επιχειρηματιών για κραυγαλέες συμβάσεις προμηθειών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, (Παραγραφή για ΟΤΕ-Ιντρακόμ), για υποθέσεις δωροδοκιών πολλών πολιτικών όπως στην περίπτωση της Siemens, για πολιτικούς που δημοσίως ομολογούσαν ότι είχαν χάσει το μέτρημα μαύρων χρημάτων που κατέφθαναν σε σκουπιδοσακούλες σε γραφεία κομμάτων. Πρόσφατα μάλιστα έκρινε χρηματιστές, επιχειρηματίες και διαμεσολαβητές αθώους για το πολύκροτο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ενώ ουδείς τιμωρήθηκε για τον τζόγο στα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων που εξαφανίστηκαν. Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά μόνο.

Στα χρόνια των μνημονίων το ίδιο σύστημα το οποίο άρχισε να απειλείται από το ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να θωρακιστεί από ενδεχόμενη κυβέρνηση που θα οδηγούσε στη Δικαιοσύνη σκάνδαλα από τα οποία θα τιμωρούνταν στελέχη του. Η Βουλή άρχισε να ξεπλένει μέσα από ψηφοφορίες κομματικής πειθαρχίας αλλά και αλληλεγγύης προς ημέτερους, γνωστούς, συγγενείς και αρμόδιους που εμπλέκονταν σε ατασθαλίες, σκάνδαλα, μίζες, χρηματισμούς κ.τ.λ.

Άρχισαν να ψηφίζονται διάφοροι νόμοι όπου χαρίζονταν ευθύνες για οικονομικά αδικήματα κομμάτων, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, πολιτικών. Η Βουλή ψήφισε την παραγραφή θαλασσοδανείων σε τραπεζίτες για παράνομα δάνεια σε κόμματα (Τροπολογία-σκάνδαλο παραγραφής ευθυνών για θαλασσοδάνεια), σκέπασε το σκάνδαλο για την υπόθεση της κατασπατάλησης εκατομμυρίων ευρώ από τον λογαριασμό του Ειδικού Φορέα Δασών, χάρισε τις ευθύνες σε μεγάλα σκάνδαλα όπως για τις υποθέσεις εξοπλιστικών, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.ο.κ.

Πρόσφατα μάλιστα και όσο ο καιρός της αποκαθήλωσης πλησιάζει η Βουλή εντείνει τις προσπάθειες της για να εξαφανίσει βασικές ευθύνες των συγκυβερνητικών στελεχών. Έτσι, υποβαθμίζεται το αδίκημα των καταχραστών του Δημοσίου ενώ θεσπίστηκε και η μη αναζήτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών για επιδόματα τα οποία παρανόμως κατέβαλλαν οι Ο.Τ.Α. Κατ' αυτόν τον τρόπο η νομοθετική εξουσία φόρεσε το μανδύα και της δικαστικής για να χαρίσει ευθύνες όχι αμιγώς πολιτικές αλλά ποινικές. (Φτιάχνουν νόμους κόντρα στο δημόσιο συμφέρον)

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο το ίδιο κλεπτοκρατικό σύστημα να χρησιμοποιεί το Νόμο για να καταστήσει νόμιμη την ανομία του και νομιμοφανή την φαυλότητα του. Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου όμως είναι αδύνατον να σημειώσει βήματα προόδου αν η δικαστική εξουσία δεν αναλάβει τον ρόλο της και αν δεν κονταροχτυπηθεί με αυτό το φαύλο σύστημα, το οποίο βέβαια έχει και θεσμικά την υποχρέωση να ελέγξει.

Στις μέρες μας, οι δικαστές ίσως για πρώτη φορά αντιδρούν. Η Ένωση Εισαγγελέων κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα κι όχι το Δημόσιο και εξέφρασε ευθέως την ανησυχία της "για την ποιότητα της νομοθετικής παραγωγής και την προσήλωση του νομοθέτη στην εξυπηρέτηση της καθαρότητας της διοίκησης και της αδιάκριτης εφαρμογής του νόμου''.

Νωρίτερα και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για την διαφαινόμενη κατάργηση του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, ενώ και η Ένωση των διοικητικών Δικαστών με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης να δεχτεί τις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών ανακοίνωσε αιχμηρά ότι οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται. Η δικαστική εξουσία λοιπόν αρχίζει να διεκδικεί την αποκατάσταση του ρόλο της και των ευθυνών της για την μερική έστω αποκατάσταση του κοινού περί δικαίου αισθήματος. (Η σύγκρουση μεταξύ των εξουσιών συνεχίζεται)

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου είναι η πιο βασική προϋπόθεση για την αρμονική μακροημέρευση μας. Όσο δεν αποκαθίσταται η δυσαρμονία στο κοινό περί δικαίου αίσθημα σχετικά με την απόδοση των ευθυνών για την οικονομική κατάντια της χώρας που συνδυάζεται και με την ενίσχυση των δημόσιων ταμείων, θα δυναμιτίζεται κάθε ελπίδα ομόνοιας, ηθικής και οικονομικής ανάτασης της χώρας. Η συνεργασία των πολιτών με τους κυβερνώντες είναι αναγκαία συνθήκη για την πρόοδο της χώρας. Δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο διοικούμαστε από το ίδιο διαπλεκόμενο και φαυλοκρατικό σύστημα το οποίο όσο δεν ελέγχεται αποθρασύνεται και συνεχίζει να αυθαιρετεί καλύπτοντας και τα νώτα του μέσω της οικειοποίησης του Νόμου.

Η δικαστική εξουσία χρειάζεται πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει. 
Είναι αδύνατον να μάχεται μόνη της ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο έχει χειραγωγήσει όχι μόνο την νομοθετική αλλά και την εκτελεστική εξουσία ενώ αποφασίζει και για τον διορισμό των Προέδρων των Ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας. 

Ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης έχει την συνήθεια να μιλά, τουλάχιστον τηλεφωνικά με δικαστικούς λειτουργούς που χειρίζονται κρίσιμες υποθέσεις, γεγονός που δεν επιτρέπει την απεμπλοκή της δικαστικής εξουσίας από το πολιτικό σύστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το αποκλειστικό πλεονέκτημα ως κόμμα εξουσίας τα στελέχη του οποίου δεν είναι αναμεμειγμένα και δεν φοβούνται πολιτειακά σκάνδαλα να παράσχει πολιτική κάλυψη στους δικαστές που θα επιχειρήσουν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα πρέπει να το αξιοποιήσει προς όφελος της χώρας και να το επικοινωνήσει ξεκάθαρα. Από αυτό θα βγουν όλοι κερδισμένοι. Ο ίδιος, η χώρα, η δημοκρατία, οι πολίτες και δικαστές και βέβαια η Δικαιοσύνη.

*ο Χρήστος Λαδάς  είναι δικηγόρος

Ο θάνατος του μικρομεσαίου

του Χρήστου Λαδά*

Το νέο ποινολόγιο για τις εκπρόθεσμες δηλώσεις Φ.Π.Α. ακόμα και για μία ημέρα εκπρόθεσμης δήλωσης, προβλέπει 1000 ευρώ πρόστιμο. Ο νόμος αφορά όσους τηρούν βιβλία β΄ κατηγορίας δηλαδή όλους τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Τα φορολογικά πρόστιμα απειλούν πλέον ευθέως την πλειονότητα των ελληνικών οικογενειών και εκατομμυρίων παραγωγικών ανθρώπων.

Σε περίπτωση μάλιστα που ένας εξ αυτών υποπέσει και δεύτερη φορά σε αδυναμία πληρωμής του φ.π.α. το πρόστιμο ανέρχεται στα 2.500 ευρώ. Σε κάθε περίπτωση αν η οφειλή δεν εξοφληθεί μέσα σε δύο μήνες επιβαρύνεται και με 10%, πρόστιμο που ξεπερνά τα νόμιμα όρια της τοκογλυφίας αλλά θεσπίζεται με νόμο.

Φορολογικά πρόστιμα: Η επιλογή της παράνοιας;

Η ιδιαιτερότητα των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων αφορούσε μέχρι πρότινος εκατοντάδες χιλιάδες υγιείς και βιώσιμες, εμπορικές - βιοτεχνικές δραστηριότητες που απλώνονταν γύρω μας , συνθέτοντας την μικρή επιχειρηματικότητα σύμφωνα και με τα δεδομένα της χώρας. Με τις νέες ρυθμίσεις επιχειρήσεις όσοι σκέπτονταν να δοκιμάσουν να δραστηριοποιηθούν στο σημερινό ζοφερό περιβάλλον ουσιαστικά αποθαρρύνονται να μην το επιχειρήσουν καν.

Άλλες που πάλευαν να σταθούν όρθιες τους οδηγούνται στο κλείσιμο βιβλίων και στη νέκρωση. Είναι απελπιστικό. 

Το κράτος πολεμά την ελεύθερη οικονομία, τους επαγγελματίες, τους εμπόρους, τις μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις, στη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, δεδομένης της υψηλής συμμετοχής των μικρομεσαίων στην απασχόληση αλλά και της προστιθέμενης αξίας τους στην οικονομία.

Οι άνθρωποι που διοικούν είναι πραγματικά επικίνδυνοι για τον τόπο. Και συνεχώς ξεπερνούν τα όρια. Πόσο ακριβά θα πληρώσουμε ακόμα τις καταστροφικές επιλογές μας στην κάλπη ιδίως τα τελευταία χρόνια ;

Οι προβλέψεις των φορέων για το 2013 έκαναν λόγο για 170.000 νέα "λουκέτα" και απώλεια 195.000 θέσεων απασχόλησης (εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και μισθωτοί), ενώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, από το 2008 έως και το 2011 έκλεισαν συνολικά 121.538 επιχειρήσεις και χάθηκαν 310.062 θέσεις απασχόλησης. Το 2014 τα νούμερα θα αυξηθούν όχι μόνο ένεκα της κρίσης αλλά και της ακολουθούμενης πολιτικής.

Χιλιάδες "λουκέτα" μετρούν πλέον και οι βιοτέχνες καθώς στο τέλος της χρονιάς και μόνο στην Αθήνα αναμένεται να ξεπεράσουν τις 10.000. Τα τελευταία στοιχεία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθήνας (ΒΕΑ) είναι αποκαρδιωτικά: από το 2009 έως το 2012 έχουν ...

Edward Snowden, ο ήρωάς μας!

Το πρόσωπο της χρονιάς 2013

O Έντουαρντ Τζόσεπ Σνόουντεν (αγγλικά: Edward Joseph Snowden, γεννηθείς στις 21 Ιουνίου 1983)[1] είναι Αμερικανός τεχνικός (διαχειριστής συστημάτων) που εργαζόταν, βάσει συμβολαίου, για την NSA και την CIA. Ο Σνόουντεν διέρρευσε στον τύπο απόρρητες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι αμερικανικές και Βρετανικές κυβερνήσεις.[2][3] (περισσότερα στην ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

"Ξέρω ότι δεν θα δω το σπίτι μου ποτέ ξανά. Δεν είμαι όμως ήρωας επειδή έκανα αυτό που έπρεπε''.  Edward Snowden

Το Mάτριξ και ο Σνόουντεν

του Χρήστου Λαδά*

H έννοια του ήρωα έρχεται από την καρδιά της μυθολογίας και της αρχαιότητας. Από τότε που η ανακάλυψη της γραφής επέτρεψε την καταγραφή των μύθων. Ο ήρωας είναι το αρχέτυπο του ανθρώπου που με θάρρος και αυταπάρνηση προβαίνει σε ασυνήθιστες και παράτολμες ενέργειες για να υπηρετήσει κάτι το ευγενές. Στον μύθο, οι ιδιότητες του ήρωα απέχουν από το μέσο όρο.

“Heroes are ordinary people who do extraordinary things in extraordinary circumstances’’. Η πιο εξανθρωπισμένη εκδοχή για τον ορισμό του ήρωα ανήκει στον Ναύαρχο των Η.Π.Α. στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, William Hasley. Ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει ηρωικός και μεταβάλλεται σε ήρωα όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Υπ' αυτή την έννοια όλοι είμαστε εν δυνάμει ήρωες αλλά για κανέναν μας δεν είναι σίγουρο αν θα πράξει ποτέ κάτι το ηρωικό.

Η ιστορία του Έντουαντ Σνόουντεν όμως αγγίζει διαφορετικά τις χορδές του ηρωισμού.

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι ηρωικό σε απολύτως φυσιολογικές συνθήκες. Κάτι παράνομο, αποδοκιμαστέο από την έννομη τάξη αλλά αγαθοεργές για όλη την ανθρωπότητα.

Ο Έντουαρντ Σνόουντεν είναι ένας κατάσκοπος, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε ή να ακούμε. Δεν στρέφεται όμως με τις πράξεις του, υπέρ ή κατά κανενός κράτους. Δεν εξυπηρετεί καμία σημαία. Δεν έχει ως σημείο αναφοράς τα κράτη. Απευθύνεται στους πολίτες, στοχεύοντας τις κυβερνήσεις.
Το χαρισματικό παιδί της CIA στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αποκάλυψε τον Ιούνιο μέσω του Wikileaks, τον τρόπο λειτουργίας του απόρρητου συστήματος PRISM, βάσει του οποίου οι Η.Π.Α. και η Βρετανία υποκλέπτουν άπαντα τα διατηλεφωνικά και διαδικτυακά μας δεδομένα. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Αμερική και την Αγγλία, σε όλη την Ευρώπη αλλά σε ...

Ας μιλήσουμε για ενότητα

 success story

Η χώρα δεν μπορεί να ανακάμψει χωρίς την ατμομηχανή της. Η μεσαία τάξη που διαλύεται πρέπει να συνομιλήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και αυτός πρέπει να μιλήσει με αυτή. Χωρίς φόβους και πάθη. 

του Χρήστου Λαδά*

Η Ελλάδα οπισθοδρομεί καθημερινά στενάζοντας υπό το βάρος μιας αδιέξοδης πολιτικής. Ένα γερασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα συνυφασμένο με τα ίδια τα αδιέξοδα που δημιούργησε και τις στρεβλώσεις που έχτισε όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσε βέβαια να λύσει κανένα από τα δομικά προβλήματα της οικονομίας.

Μετά από 5 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας, το δημόσιο χρέος με λόγο 120% έναντι του ΑΕΠ το 2009, έφτασε στο 175% το 2013. Αυξήθηκε δηλαδή παρά τις εξοντωτικές θυσίες κατά 317 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα νούμερα δεν χαρίζονται. Όπως ανέφερε κοφτά πρόσφατα ο Όλι Ρεν θα είμαστε σε επιτήρηση όσο οφείλουμε. 

Δηλαδή καμιά 50 χρόνια με τις αισιόδοξες προβλέψεις. 

Στο τελευταίο 12μηνο προς το παρόν η ύφεση μειώνει το ΑΕΠ κατά 8 δισ. ευρώ, η ανεργία έχει χτυπήσει πλέον περίπου 2 εκατομμύρια συμπολίτες μας υπερβαίνοντας το 30%, η ανεργία στους νέους έχει αυξηθεί κατά 175% σε σύγκριση με τις προμνημονιακές εποχές. Οι νέοι άνθρωποι μεταναστεύουν αφήνοντας πίσω τους μια γερασμένη χώρα και ψαλιδίζοντας τις λιγοστές ελπίδες ανάτασης για το μέλλον.

Ο κόσμος που παραμένει στην Ελλάδα βιώνει τον αργό οικονομικό θάνατο. Σταθερή μείωση των εξαγωγών, σταθερή μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, σταθερή μείωση του τζίρου της λιανικής, αύξηση των επαγγελματιών που αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους, έκρηξη των ανασφάλιστων που επαπειλούνται και με ποινικές κυρώσεις για την πραγματική τους οικονομική αδυναμία.

Πίσω από τα νούμερα όμως κρύβονται άνθρωποι και πραγματικές ιστορίες. Η κοινωνία φτωχοποιείται βίαια. Οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί της ΔΕΗ διπλασιάστηκαν, 170.000 συνδέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων διεκόπησαν, οι πλειστηριασμοί αυξάνονται κατά χιλιάδες αναμένοντας την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη ενώ οι δομές του κράτους πρόνοιας που θα μπορούσαν να απαλύνουν την ζοφερή εικόνα συρρικνώνονται. 

Θα έλεγε κανείς ότι η κοινωνία αφέθηκε στην τύχη της αν μια ανελέητη φοροεπίθεση δεν κάνει τα πράγματα χειρότερα αφαιμάζοντας πλέον κάθε ικμάδα διαθέσιμου κεφαλαίου που θα μπορούσε να τονώσει την κατανάλωση ή να διατεθεί επενδυτικά. Δεν υπάρχει φως.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πουλήσει πλέον κανέναν μύθο. 

Ούτε καν αυτό της αναγκαίας λύσης που διασφάλισε την επιζήμια για την κοινωνία παραμονή της στην εξουσία. Δεν υπήρξε ούτε μία μεταρρύθμιση στα δομικά προβλήματα της χώρας, δεν απαλείφτηκαν οι στρεβλώσεις για να μην δυσαρεστηθούν συντεχνίες και ομάδες ψηφοφόρων, οι ξένοι επενδυτές αποσύρθηκαν, οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται σε εγχώριες μαφίες, το πελατειακό κράτος συνέχισε να μοιράζει σε κλειστά γραφεία κοινοτικά κονδύλια, προγράμματα Ε.Σ.Π.Α., διορισμούς διοικητών νοσοκομείων, Δ.Ε.Κ.Ο. κ.ο.κ. 

Οι παθογένειες της φθοράς και της διαφθοράς έμειναν ανέγγιχτες ενώ οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες στην φτωχοποιημένη Ελλάδα γιγαντώνονται. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των συστημικών media να δημιουργήσουν μια εικονική πραγματικότητα ο κόσμος πλέον έχει αποσύρει τις ελπίδες του. 

Αναζητά ...

Πώς θα φέρουμε πίσω τα κλεμμένα

του Χρήστου Λαδά*

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, συνεπάγεται τη δίκαιη φορολόγηση όλων των Ελλήνων πολιτών, όπως ορίζει το Σύνταγμα: ανάλογα με την δυνατότητα του καθενός να συνεισφέρει στα δημόσια βάρη. 

Τα τεράστια ποσά του παράνομου πλούτου που αποκτήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, κρύβονται σε τράπεζες κρατών φορολογικών παραδείσων εκτός Ελλάδος. Αυτά αφορούν ιδίως μίζες και προϊόν άλλων έκνομων δραστηριοτήτων όπως και τα τεράστια ποσά της φοροδιαφυγής.
Τα ποσά αυτά αποκτήθηκαν από επίορκους, στο Υπουργείο Υγείας λόγου χάρη για υπογραφή υπερτιμολογημένων συμβάσεων εξοπλισμού ή προμηθειών των νοσοκομείων, στο Υπουργείο Άμυνας για εξοπλισμούς, για προγράμματα που ουδέποτε υλοποιήθηκαν ή για έργα που εκτελέστηκαν σε μακέτες μόνο, ή διαφημιστικές καμπάνιες που πληρώθηκαν χωρίς ποτέ να εκτελεσθούν!

Τα ποσά αυτά δεν κυνηγήθηκαν από τις φορολογικές αρχές της χώρας, δεν φορολογήθηκαν και δεν τροφοδότησαν τα δημόσια ταμεία. Από την άλλη το κράτος ακολουθεί μια εξοντωτική φορολογική πολιτική που σαρώνει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, καταστρέφοντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα αλλά και κάθε ελπίδα ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας. (Πώς κρύβουν τα κλεμμένα http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1859779)
Έπρεπε ήδη να έχουν ακολουθηθεί οι νόμιμες ενέργειες από το κράτος, ώστε να ελεγχθεί η ακίνητη περιουσία των οff-shore, να φορολογηθεί, αλλά και να ελεγχθεί δικαστικά η προέλευσή του προς αποκατάσταση της νομιμότητας αλλά και της φορολογικής ισότητας.

Εντός της επικράτειας υπάρχουν πάνω από 6500 οff-shore εταιρείες που κατέχουν ακίνητη περιουσία! Τις εταιρείες αυτές μπορούν να ελέγξουν σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία οι αρχές, αφού εύκολα εντοπίζονται τα ακίνητα που βρίσκονται στο όνομα τέτοιων εταιριών. Τα ακίνητα αυτά δηλώνονται σύμφωνα με τη νομοθεσία στα κρατικά έγγραφα, στα υποθηκοφυλακεία, στα κατά τόπους κτηματολόγια, στις εφορίες, στη ΔΕΗ, κλπ. Το κράτος τις γνωρίζει. Το Υπουργείο Οικονομικών έχει στη διάθεση του εδώ και χρόνια τα στοιχεία.
Πρόσφατα αποφάσισε να ξεκινήσει τον έλεγχο. Πόσες από αυτές τις 6500 off-shore έχουν ελεγχθεί; Ο κ. Στουρνάρας μας το είπε: 35…
Ελέγχονται δε και άλλες 300. Δηλαδή ο έλεγχος έχει ολοκληρωθεί για το 0.5% των off-shore ενώ αισίως, μετά από χρόνια, όταν θα ελεγχθούν κάποτε και οι άλλες 300, ο έλεγχος θα αγγίξει το 5%. (βλέπε «Οι λαγοί των off shore και οι χελώνες του Στουρνάρα» http://www.avgi.gr/article/828217/oi-lagoi-ton-off-shore-kai-oi-xelones-tou-stournara).

Όμως, ο όγκος του πραγματικά παράνομου και μηδέποτε φορολογημένου πλούτου των ελληνικών συμφερόντων offshore εταιρειών, δεν βρίσκεται καν σε αυτές τις 6500 υπεράκτιες εταιρείες που απέκτησαν ακίνητα στην Ελλάδα: οι εταιρείες αυτές αποτελούν απλά τη μύτη της μύτης του παγόβουνου.
Ο πραγματικός πλούτος των ελληνικών συμφερόντων off-shore εταιρειών, που αποκτήθηκε κυρίως παράνομα, δεν επενδύθηκε σε ακίνητα στην Ελληνική επικράτεια. Επενδύθηκε σε ...

Πως κρύβουν τα κλεμμένα! (#offshore)

του Χρήστου Λαδά*

Όλοι τον ξέρουμε. Ζει σε ένα διεφθαρμένο κράτος. Σε μια πολιτεία που κυκλοφορεί πολύ χρήμα, μαύρο χρήμα, σε καλές εποχές.
Δεν είναι κοινός θνητός. Είναι πέριξ του συστήματος. Δεν είναι τόσο δύσκολο να συμβεί αυτό. Πολλές φορές συμβαίνει και τυχαία. Μια - δύο γνωριμίες, αγάπη για το χρήμα ή την εξουσία, συμπαρομαρτούντα τις περισσότερες φορές, φιλοδοξία.
Όλοι τον ξέρουμε. Είναι Πολιτικός. Σύμβουλος επιχειρήσεων. Χρηματιστής. Επιχειρηματίας. Είναι λαμόγιο και ήρθε η ώρα του να κονομήσει.

Μέσα από προγράμματα που αποσπά χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις, μέσα από μίζες, μέσα από παράτυπα bonus για να βολέψει κόσμο ή να του χορηγήσει ένα συγχρηματοδοτούμενο προγραμματάκι, μέσα από λαθρεμπόριο, μέσα από ένα σωρό έκνομες δραστηριότητες. Θα ακολουθήσει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Ξεκινά. Αγωνία στην αρχή μέχρι να βγει το project. Τηλέφωνα, ραντεβού, δημόσιες σχέσεις, επισκέψεις σε πολιτικά γραφεία, τραπεζώματα. Η «δουλειά» τελειώνει. Επιτυχώς.

Φθάνει η ώρα της ανταμοιβής. Το χρήμα πέφτει. Την πρώτη φορά θα το εισπράξει μετρητοίς. Ήδη όμως ανήκει στο μικρόκοσμο ενός συστήματος. Άνθρωπος τους κι αυτός. Ακκίζεται στα πέριξ μιας ελιτ. 

Δεν είναι ο μανάβης, ο μπακάλης, ο απλός εργαζόμενος, ο κοινός ελεύθερος επαγγελματίας, ο ιατρός, ο δικηγόρος, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας. 

Πουλά αέρα, ταχτοποιεί δουλειές και μεσολαβεί, μπορεί και να έχει δικαίωμα υπογραφής ως πολιτικός σε πολλές περιπτώσεις ή ακόμα και τη μαγική στρογγυλή σφραγίδα του κράτους.

Η "δουλειά" μεγαλώνει. Θα εισπράξει κι άλλες πολλές φορές. Πολλαπλάσια ποσά. Δεν γίνεται να εισπράττει πλέον μετρητοίς. Ούτε όμως και να εμφανίζει χρήμα έκνομο. Πώς θα το δικαιολογήσει; 

Ο κόσμος μπορεί να υποψιάζεται, μερικοί μπορεί να ξέρουν, αλλά αποδείξεις δεν χρειάζονται να υπάρχουν. Αν είναι πολιτικός έχει και εχθρούς. Ιδίως στο ίδιο το κόμμα του. Θέλει λοιπόν να κρύψει το χρήμα. Να χαίρεται τον παράνομο πλούτο του με ασφάλεια. 

Ψάχνει τη λύση.

Ο μικρόκοσμος στον οποίο ανήκει, του την υποδεικνύει. 

Λίγο πολύ, όλοι όσοι βρέθηκαν κάποτε στην ίδια θέση, έχουν κάνει το ίδιο. Υπάρχει ασφαλής τρόπος. 

Διαφυλλάττει πρωτίστως την ανωνυμία.
Τα χρήματα ταξιδεύουν σε τράπεζες εκτός Ελλάδος, σε κράτη που αποτελούν φορολογικούς παραδείσους. 

Τα κρατίδια των φορολογικών παραδείσων, εκτάσεως πολλές φορές όσο ένα μικρό ελληνικό νησί, δεν χρειάζεται να θέλξουν με υψηλά επιτόκια τους πελάτες τους. 

Προσφέρουν τη διασφάλιση της ανωνυμίας. 

Και βέβαια μικρή φορολόγηση.

Υπάρχουν πολλά τέτοια κρατίδια. 

Σε νησιά κάπου χαμένα μέσα σε ωκεανούς, σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Cayman Islands! Ποιος ξέρει που βρίσκονται; Βασικός προορισμός του παράνομου πλούτου. Βρετανικοί Παρθένοι Νήσοι. Παναμάς. Πιο κοντά μας, Σαν Μαρίνο, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν, Κύπρος, Μονακό, Μάλτα, πολλά πρόθυμα τα καταφύγια του βρώμικου χρήματος.

Η διαδικασία για να φθάσει και να κρυφτεί το χρήμα; 

Απλή: Δικηγορικά γραφεία ή σύμβουλοι επιχειρήσεων αναλαμβάνουν τις ...