Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κατάργηση εισφορών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κατάργηση εισφορών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016

Η φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων είναι επιπέδου επιβίωσης και αυτό το έχει ήδη παραδεχθεί και το ΔΝΤ...

Αντί να λέμε πάλι καλά που πολλοί Έλληνες μπορούν να έχουν ένα κάποιο εισόδημα έστω και υποαπασχολούμενοι και να συντηρούνται αντί να είναι άνεργοι, ακούμε ότι θα ήταν... καλύτερα να είχαμε λιγότερους!!
Σαν πολλά δεν μας τα 'πατε με τη φοροδιαφυγή; 
- Δημόσια βάρη και μνημονιακά άλλοθι

του Κωνσταντίνου Παπακασόλα*
Κατά την περίοδο 1996 - 2006 από τις επενδύσεις ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν μόλις 3.256 θέσεις εργασίας. Από τις επενδύσεις ελληνικών κεφαλαίων στο εξωτερικό 65.000!
Με απύθμενο θράσος επαναφέρεται συνεχώς στην επικαιρότητα η εξωφρενική, συκοφαντική και αντιεπιστημονική διαπίστωση ότι για την... κακοδαιμονία της χώρας ευθύνεται ο μεγάλος αριθμός των μικρομεσαίων αυτοαπασχολούμενων. Που είναι και φοροφυγάδες πάντα!

Είτε από σχέδιο είτε από ανεπίτρεπτη άγνοια αυτές οι φωνές καταστρατηγούν την πραγματικότητα και πρέπει να πάψουν:

1. Αντί να λέμε πάλι καλά που πολλοί Έλληνες μπορούν να έχουν ένα κάποιο εισόδημα έστω και υποαπασχολούμενοι και να συντηρούνται αντί να είναι άνεργοι, ακούμε ότι θα ήταν... καλύτερα να είχαμε λιγότερους!! Για να μην αναφέρω ότι συνεισφέρουν εισφορές και φόρους αναλογικά περισσότερο απ' τον καθένα. Αδιάφορο κι αυτό.

2. Είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα έχει -και καλώς έχει- υψηλή υποαπασχόληση, καθότι είναι πασιφανές ότι και πριν και μετά την κρίση στη χώρα, ουδέποτε υπήρξε εκτεταμένος ιδιωτικός τομέας, βαριά βιομηχανία, ή άλλες δραστηριότητες ώστε να προτιμήσουν/επιλέξουν οι αυτοαπασχολούμενοι μια θέση στην αγορά εργασίας ως μισθωτοί. Αυτό μας το λέει η διαχρονικά υψηλή ανεργία που εδώ και χρονιά φτάνει πρακτικά το 40%, ρεκόρ Ευρώπης. Ούτε βέβαια η Ελλάδα μπορεί να προσλάβει όλους στο δημόσιο. Άρα, θα γίνονταν λοιπόν ελεύθεροι επαγγελματίες... ή άνεργοι ή... μετανάστες. Άρα οι σχετικοί εμπειροτέχνες που διαδίδουν ότι είναι κακή η υψηλή υποαπασχόληση θα τους προτιμούσαν ανέργους ή μετανάστες στο εξωτερικό; Είναι λοιπόν απόφαση ανάγκης πλέον και όχι επιλογής.

3. Το ίδιο φαινόμενο υπάρχει σε όλες τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και την Τουρκία κλπ, και ασφαλώς έχει και ψυχολογικές και ιστορικές βάσεις, λόγω της ιδιοσυγκρασίας των λαών του Νότου. Ούτε αυτό τους πτοεί όμως.

4. Αν με ένα μαγικό κουμπί οι υποστηρικτές αυτών των απόψεων μπορούσαν αύριο το πρωί να δημιουργήσουν 3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αξιοπρεπείς φυσικά, αποτέλεσμα θα ήταν ότι τα 3/4 των ελευθέρων επαγγελματιών μετά χαράς θα εγκατέλειπαν την εφιαλτική, λόγω φορολογίας και υποαπασχόλησης και ωραρίων, καριέρα τους για να γίνουν μισθωτοί. Όσο όμως αυτή η πιθανότητα δεν υπάρχει, ας εγκαταλείψουν εντελώς αυτές τις εξωφρενικές θεωρίες αυτοχειριασμού των ελευθέρων επαγγελμάτων

5. Είναι απολύτως ψευδές ότι φταίει ο κλάδος αυτός -ειδικά των μικρομεσαίων - για την φοροδιαφυγή.

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2015

Γιώργος Σταμπουλής: Μία ανατρεπτική πρόταση για το ασφαλιστικό


Ανατρεπτική και ελπιδοφόρα πρόταση για το συνταξιοδοτικό , η οποία φέρνει τα πάνω κάτω, καλύπτοντας πλήρως τους συνταξιούχους, καταργεί τη φτώχεια στην Τρίτη ηλικία,  ανεβάζει την απασχόληση θεωρώντας απαραίτητους και τους μετανάστες , επανεκκινεί την οικονομία,  μειώνοντας την ανεργία, στηρίζει το ΕΣΥ, είναι η τεκμηριωμένη μελέτη που έχει εκπονήσει ο λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας, Γιώργος Σταμπουλής.                    
Η  πρόταση συνοψίζεται στην μετάβαση σε σύστημα με τα εξής χαρακτηριστικά: Ενιαία κρατική σύνταξη, κατάργηση ταμείων και εισφορών, με παράλληλη καθιέρωση 30ωρης εβδομαδιαίας εργασίας, χωρίς μείωση του καθαρού μισθού. Μεταβατικό στάδιο βαθμιαίας αύξησης της κρατικής σύνταξης από τα 700 ευρώ στα 1000 ή 1200 ευρώ σε 2-7 εφτά έτη. Διατήρηση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων πρόωρης συνταξιοδότησης και συντάξεων έως τα 1500 ευρώ τουλάχιστον.                                                                                                  
Ο κ.  Σταμπουλής, όπως μας λέει , αναπτύσσει στην μελέτη του ένα εναλλακτικό σύστημα για τα Ελληνικά δεδομένα , το οποίο βασίζεται «στο επιτυχημένο σύστημα της Νέας  Ζηλανδίας, το οποίο αποτελεί ένα από τα αποτελεσματικότερα παραδείγματα στον κόσμο» και ήδη «παρόμοιο σύστημα προωθείται στην Φιλανδία, στην Σουηδία με βάση το εξάωρο», ενώ πτυχές του έχει εφαρμόσει η Αγγλία.              
Ο  ίδιος ως μέλος της Ομάδας Κοινωνικής Εργασίας και της γραμματείας Βιομηχανικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μελετήσει τα περισσότερα επιτυχημένα εργασιακά συνεταιριστικά μοντέλα στον κόσμο .

συνέντευξη  Παναγιώτης Γεωργουδής 

Νεκρός Φορντισμός

-Κύριε  Σταμπουλή, η πρότασή σας  απορρίπτει πλήρως την  κυρίαρχη λογική  συνταξιοδότησης;
- Βεβαίως, το υπάρχον μοντέλο με βάση τον Φορντισμό έχει βουλιάξει δια παντός.  Το θέμα είναι να αμυνθούμε στην αντιμετώπιση της επισφαλούς εργασίας. Μια εναλλακτική θεώρηση θα ήταν η επιδίωξη της αλλαγής της συνολικής δομής του συστήματος, με στόχο από την μία την βελτίωση της κάλυψης των συνταξιούχων και από την άλλη την μείωση της συνολικής καθαρής δημοσιονομικής δαπάνης.    Ένα τέτοιο εναλλακτικό μοντέλο προσφέρει το παράδειγμα της Νέας Ζηλανδίας, το οποίο ήδη θεωρείται παράδειγμα προς μίμηση από αρκετές χώρες, με πιο χαρακτηριστική αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου. Η δική μου πρόταση συνδυάζει αυτήν την μετάβαση στο νέο σύστημα με μείωση του χρόνου εργασίας από το 8ωρο στο 6ωρο χωρίς μείωση των καθαρών αποδοχών.

Υπόδειγμα

- Οι επιδόσεις της Νέας Ζηλανδίας, είναι σημαντικές;
- Είναι εντυπωσιακές σχεδόν σε κάθε κριτήριο, κάλυψη του πληθυσμού ηλικιωμένων σε ποσοστό 93%, εξάλειψη της φτώχειας στην Τρίτη ηλικία, υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης  του εισοδήματος και το μικρότερο ποσοστό δημοσιονομικής επιβάρυνσης στον κόσμο ( μικρότερο του 5 %, όταν στην Ελλάδα   είναι διπλάσιο ). Το σύστημα επίσης είναι εξαιρετικά απλό, κάθε κάτοικος που πληροί τα κριτήρια κατοίκησης ως μέρος του ενεργού οικονομικού βίου, δικαιούται σύνταξη όταν συμπληρώσει το έτος συνταξιοδότησης.   Οι συντάξεις πληρώνονται απευθείας από τον κρατικό προυπολογισμό και δεν υπάρχουν  εισφορές και Ταμεία. Η ιδιωτική ασφάλιση είναι περιορισμένη. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως η τελευταία απόπειρα εισαγωγής στοιχείων που θεωρούμε εδώ αυτονόητα , όπως σύστημα εισφορών με ανταποδοτικότητα στις συντάξεις, απορρίφθηκε σε δημοψήφισμα με 87%!

Συλλογικό Αγαθό

-Δηλαδή αμφισβητείται η σύνδεση του δικαιώματος στην σύνταξη με την μισθωτή απασχόληση και την αυτοαπασχόληση;                                                                                                                    
- Πλήρως.  Αντίθετα, προτείνεται η θεώρηση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος ως συλλογικού αγαθού που συνδέεται με την συνολική «απόδοση» της οικονομικής προσπάθειας.  Επομένως η αλληλεγγύη των γενεών πρέπει να λειτουργεί αμφίδρομα, ενώ η νεότερη γενιά καλύπτει τις ανάγκες της προηγούμενης, το εύρος αυτής της κάλυψης εξαρτάται από την οικονομία,( με την ευρύτερη έννοια του όρου) που κληροδότησε η προηγούμενη στην επόμενη.        
Το νέο σύστημα θέτει σε κίνηση μια νέα λογική  και δυναμική συμπεριφοράς.
Η αύξηση της απασχόλησης προκαλεί αύξηση της κατανάλωσης και συμβάλλει στην μείωση του δημοσιονομικού κόστους. Ταυτόχρονα αύξηση της κατανάλωσης συνεπάγεται και σταδιακή αύξηση της κατώτατης και σταδιακά καθολικής σύνταξης.

Μετάβαση

- Ποιες παράμετροι τίθενται για την μετάβαση στο νέο σύστημα;
- Τίθεται μια κατώτατη σύνταξη, δίχως να θίγονται οι μεγαλύτερες συντάξεις, ενώ διατηρούνται ως έχουν οι πρόωρες.  Εξετάζονται διάφορα σενάρια  κατώτατης σύνταξης, με βασικό σενάριο σταδιακής αύξησης της κατώτατης σύνταξης από τα 700 μέχρι τα 1500 ευρώ το μήνα, για 12 μήνες.                                                                                                                      
Οι πρόωρα συνταξιοδοτούμενοι εντάσσονται ομαλά στο σύστημα, δίχως να μειώνονται οι συντάξεις τους. Οι  υψηλές συντάξεις συνεχίζονται κανονικά.                                                         
Επιπρόσθετα το μοντέλο προσομοίωσης βασίζεται στις εξής παραδοχές: Ηλικία σύνταξης είναι τα 65 έτη. Μείωση των δικαιούχων υψηλών συντάξεων 4% κατ’ έτος. Μέση φορολογία εισοδήματος 10%. Μέση φορολογία κερδών 10%. 
Ποσοστό κερδοφορίας: 10% επί των πωλήσεων μετά την αφαίρεση των φόρων κατανάλωσης.                                                            
Τάση προς κατανάλωση: 90 του διαθέσιμου εισοδήματος για μισθωτούς και συνταξιούχους. Μέσος ονομαστικός μισθός είναι 1200 ευρώ. Ποσοστό σε ηλικία σύνταξης  που δικαιούνται  σύνταξης  90%, π.χ. λόγω κατοίκησης, είτε λόγω εισοδήματος.  
Δημιουργούνται  20  θέσεις εργασίας για κάθε ένα εκατομμύριο ευρώ.  Ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης 1%. Πολλαπλασιαστής κατανάλωσης 1,2.

Το φάρμακο

- Το καθοριστικό κριτήριο είναι  η μείωση του χρόνου εργασίας;
- Εννοείται. Μπορεί να θεωρηθεί αντιστάθμιση σε όσους προσδοκούσαν πρόωρη συνταξιοδότηση. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί κυρίως απάντηση στο κορυφαίο ζήτημα της ανεργίας και στο αίτημα για ανακεφαλαιοποίηση της τεχνολογικής εξέλιξης από το κοινωνικό σύνολο. Από μια τέτοια αλλαγή το μισθολογικό κόστος θα μειωθεί κατά το σύνολο των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών.  
Στο βασικό σενάριο το σύνολο της διαφοράς πηγαίνει στην εργασία ως αύξηση των θέσεων εργασίας και του μισθού (κάτι το οποίο μπορεί να ισχύσει για τους μισθούς μέχρι χίλια ευρώ, στο πλαίσιο της πολιτικής αύξησης του βασικού μισθού). Επίσης τα βαρέα και ανθυγιεινά δεν θα  συνδυάζονται με πρόωρη συνταξιοδότηση αλλά με μειωμένη απασχόληση, π.χ. 20–25 ώρες την εβδομάδα.  
Παρομοίως το 30ωρο  σε συνδυασμό με την κατάργηση των εισφορών θα αποθαρρύνει την επιδίωξη υπερωριών.  Για την κάλυψη του αρχικού κόστους μετάβασης, το οποίο οφείλεται κυρίως στις πρόωρες και υψηλές συντάξεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα αποθεματικά  και η λοιπή περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων, το  ΑΚΑΓΕ κ.λ.π.   Συνολικά η δημοσιονομική επιβάρυνση μειώνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, ενώ η αναζήτηση επιπλέον πόρων θα εξασφαλίσει την μείωση του δημοσιονομικού κόστους σχεδόν σε κάθε σενάριο.  Αύξηση της απόδοσης των άμεσων πόρων στον μέσο ευρωπαϊκό όρο θα μειώσει οριστικά την δημοσιονομική πίεση.  
Η μεταβολή αυτή εξασφαλίζει και τους πόρους για καθολική υγειονομική περίθαλψη, δίχως  εισφορές και αποκλεισμούς, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Βέβαια ο  εξορθολογισμός του ΕΣΥ, με έμφαση στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και την πρόληψη θα μειώσει ακόμη περισσότερο το κόστος της επαυξημένης φροντίδας.  Τέλος, το προσωπικό των ταμείων θα μπορέσει να στελεχώσει υπηρεσίες όπως η Επιθεώρηση Εργασίας και οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί.

Ανατροπή

-  Ποιες είναι οι επιστημονικές υποθέσεις που κάνατε και ποια τα ευρήματά σας;
- Πήραμε υπόψη μας τρία βασικά σενάρια, για μια πολιτική στην οποία η κατώτατη σύνταξη ανέρχεται σταδιακά εκατό ευρώ το μήνα ανά έτος, από τα 700 στα 1000, 1200 και 1500 ευρώ. ΄Οσο  οι υψηλότερες  συντάξεις σταδιακά εξέρχονται του συστήματος θεωρείται ότι προστίθενται στην υψηλότερη διαθέσιμη ζώνη σύνταξης. Τα σενάρια αυτά αφορούν οικονομική μεγέθυνση 0%, 1% και 2%.                                                                                               
Στη συνέχεια εξετάζεται η σημασία της μεταφοράς του οφέλους στην εργασία.  Πρώτα σε ότι αφορά στην μεταφορά της διαφοράς που προκύπτει μεταξύ του σημερινού μισθολογικού κόστους και του κόστους δίχως αύξηση των μισθών. Εν συνεχεία η επίδραση της μείωσης του χρόνου εργασίας.                                

Συμπεράσματα

- Ποια είναι τα συμπεράσματά σας ;
- Πρώτον η δαπάνη για συντάξεις ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξάνεται και διατηρείται  περίπου κατά 3,5 μονάδες για να μειωθεί από 7,22% έως 11,75% , ενώ αυξάνεται και διατηρείται υψηλή για χαμηλά επίπεδα τελικής καθολικής σύνταξης   και για υψηλή τελική σύνταξη με μεγέθυνση 1%.  Με μηδενική μεγέθυνση η άνοδος στα 1200 ευρώ αυξάνει τον σχετικό δείκτη, ενώ για    τελική σύνταξη 1000 ευρώ  δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση. Με μεγέθυνση 1% μια σταδιακή άνοδος της σύνταξης ακόμη και στα 1200 ευρώ δεν θα επιβαρύνει την κατάσταση ούτε όμως και θα τη βελτιώσει σημαντικά. Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι η συνολική δαπάνη θα μειωθεί σε επίπεδα  μικρότερα ή ίσα με το 10% του ΑΕΠ. Σε συνθήκες μεγέθυνσης 2% ετησίως, η μείωση του λόγου συνταξιοδοτικής δαπάνης προς ΑΕΠ  είναι σημαντική έως εντυπωσιακή μετά την πρώτη πενταετία.                                  
Δεύτερον η δημοσιονομική επιβάρυνση ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξάνεται αρχικά σε όλα τα σενάρια πολιτικής για μικρό χρονικό διάστημα. Παραμένει υψηλή για υψηλή τελική σύνταξη ( άνω των 1000 ευρώ)  και μηδενική οικονομική μεγέθυνση, ενώ η κατάσταση βελτιώνεται με την οικονομική μεγέθυνση ακόμη και 1%.  Με μέσο ρυθμό μεγέθυνσης 1% η πιο χαμηλή τελική σύνταξη (1000 ευρώ) καταλήγει σε καθαρό δημοσιονομικό κόστος κάτω από 6% ενώ η μέση σύνταξη ( 1200  ευρώ) κάτω από 7%. Εν γένει μια πιο αργή αύξηση της σύνταξης θα αποδώσει πιο γρήγορα.                                                                
Τρίτον  αναπάντεχο στοιχείο είναι η σημαντική αύξηση της απασχόλησης η οποία δεν περιορίζεται στην αρχική επίδραση της μείωσης του χρόνου απασχόλησης αλλά συνεχίζεται με σημαντικό ρυθμό για λίγα ακόμη χρόνια πριν σταθεροποιηθεί η αυξητική τάση σε συνάρτηση με τον ρυθμό μεγέθυνσης (προφανώς αυτό μπορεί να αντισταθμισθεί μεσοπρόθεσμα από οργανωτικές και τεχνολογικές αλλαγές).  Εντούτοις  είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι η αλλαγή στο σύστημα θέτει σε λειτουργία έναν ενάρετο κύκλο δημιουργίας θέσεων εργασίας, η λειτουργία του οποίου πρέπει  να ελεγχθεί σε σχέση με άλλες παραμέτρους, όπως ο πολλαπλασιαστής κατανάλωσης κ.ά. Μεγαλύτερες συντάξεις παράγουν λοιπόν περισσότερη  απασχόληση.  
Αξιοσημείωτο στοιχείο είναι πως ακόμη και με μέσους ρυθμούς μεγέθυνσης προκύπτει η ανάγκη ενίσχυσης του πληθυσμού με μετανάστευση, καθώς οι δημογραφικές προβλέψεις δείχνουν ότι αλλιώς δεν επαρκεί ο πληθυσμός για να καλύψει τις θέσεις εργασίας στην οικονομία.



Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

Αύξηση ή κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών; (και πληρωμή των συντάξεων από την συνεπαγόμενη αύξηση του ΑΕΠ)



Σε μια οικονομία όπου εργάζεται μόλις ο ένας/μία στους τρεις και από αυτούς/ές μόνο το 18% σε κλάδους προστιθέμενης αξίας (εδώ), η ιδέα της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών κατά 2% και των εισφορών υγείας κατά 4-6% είναι καταστροφική. Ειδικά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ζόμπι που απομένουν... Η μΜ επιχειρηματικότητα δεν αντέχει καμία άλλη επιβάρυνση και οι επιχειρήσεις που μπορούν να παράγουν προστιθέμενη αξία ζητούν απεναντίας επείγουσα ελάφρυνση φορολογική και ασφαλιστική για να τα καταφέρουν χωρίς χρηματοδότηση. Ειδικά οι εισφορές στον ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ κλπ εκ των πραγμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να καταβληθούν ούτως ή άλλως στο ύψος που βρίσκονται, παράνομα και αυθαίρετα - και οι αυξήσεις στις εισφορές του ΙΚΑ θα καταστήσουν την μαύρη εργασία την μόνη δυνατότητα απασχόλησης αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές.

Υπάρχει όμως άλλη τεκμηριωμένη εναλλακτική πρόταση; 
Ναι, η κατάργηση των εισφορών και η απονομή των συντάξεων από τον προϋπολογισμό και τα φορολογικά έσοδα. Μέθοδος που επιτρέπει την έκρηξη της επιχειρηματικότητας, την κατακόρυφη αύξηση των θέσεων εργασίας και την επίσης κατακόρυφη αύξηση των φορολογικών εσόδων. Ή όπως λέει ο εισηγητής της πρότασης αυτής προς την κυβέρνηση, μηχανικός παραγωγής και διοίκησης Γιώργος Σταμπουλής
"Η κατάργηση των εισφορών μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα στα κρατικά έσοδα, τα οποία θα μπορούν να καλύπτουν τις συντάξεις" και "Όλο το μοντέλο αυτό που εισηγούμαι δημιουργεί μια αύξηση του ΑΕΠ σε ένα έτος μόνο, γύρω στο 10% .Οι συντάξεις θα πληρώνονται από την αύξηση του ΑΕΠ, και άρα και των εσόδων του κράτους και της φορολογίας. Αυξάνεις την φορολογητέα ύλη, απλοποιείς πολύ το φορολογικό σύστημα συνολικά, επομένως μπορείς να προσδοκάς (είναι μετρήσιμο, και μπορούμε να τρέξουμε διάφορα σενάρια σ’ αυτό) ότι θα καλύψεις πολύ σύντομα 100% αυτή τη δαπάνη της ενιαίας σύνταξης.

Έχουμε δημοσιεύσει ξανά και ξανά σε αυτό το ιστολόγιο την πρόταση αυτή, που περιλαμβάνει μια συνολική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού με κρατική σύνταξη για όλους και τριαντάωρο εργασίας. Δημοσιεύουμε ξανά την παρουσίασή της στην ΑΥΓΗ, γιατί είναι σημαντικό να αποδειχθεί ότι υπάρχουν βιώσιμες εναλλακτικές στο ασφαλιστικό και μάλιστα με την υπογραφή της αριστεράς. Και επίσης να ξεκαθαριστεί με κάθε δυνατό τρόπο ότι εάν δεν προκριθεί η ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση και η ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας απέναντι στην συντηρητική υπεράσπιση συντάξεων που δεν δικαιολογούνται από τις καταβεβλημένες ή και εικονικές εισφορές ή μισθών των πολιτικών στελεχών του κράτους και εκπροσώπων του λαού που προσβάλλουν τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση που δίνει η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων, καμιά αλλαγή δεν πρόκειται να επιτευχθεί στην χρεοκοπημένη μας οικονομία.

Παρουσίαση της πρότασης 

συνέντευξη του Γιώργου Σταμπουλή* στην ΑΥΓΗ και τον Στρατή Μπουρνάζο: 

"Οι μόνοι που θίγονται είναι οι υψηλοσυνταξιούχοι"

Σ.Μ. Θα ήθελα να ξεκινήσω με την πρόταση της λεγόμενης «επιτροπής των σοφών», η οποία έχει δεχτεί, ήδη, έντονη κριτική. Πώς την αξιολογείς συνολικά;

Γ.Σ. Η πρόταση επιδιώκει να παρέμβει διαρθρωτικά στο σύστημα, αλλά παραμένει εντός αυτού και της λογικής του. Τα βασικά κριτικής μου είναι δύο:

Πρώτον, αντιμετωπίζει το ασφαλιστικό σύστημα ως κλειστό, σαν ένα δοχείο με δύο τρύπες: από τη μια μπαίνουν οι εισφορές και η κρατική χρηματοδότηση, από την άλλη βγαίνουν οι συντάξεις. Όσον αφορά τις εξωτερικές αλληλεπιδράσεις του συστήματος εξετάζει μόνο το πώς επιδρά η οικονομία στο σύστημα, αλλά όχι το πώς επηρεάζει το σύστημα την οικονομία.

Δεύτερον, δεν αμφισβητεί θεμελιώδη αξιακά χαρακτηριστικά του συστήματος. Δεν αμφισβητείται, λ.χ., το ότι η άμισθη εργασία (λ.χ. οι νοικοκυρές) ή οι άνεργοι δεν δικαιούνται σύνταξη. Ωστόσο, η σύνταξη αποτελεί δικαίωμα όλων όσων συμμετέχουν στην οικονομία, έστω και έμμεσα: ο άνεργος μετέχει μέσω της κατανάλωσης, αλλά και –όσο κι αν αυτό δεν μας αρέσει– επηρεάζοντας την τιμή του μισθού.

Συνολικά, κινείται στη λογική ενός ανακεφαλαιοποιητικού συστήματος: το ύψος της σύνταξης του καθενός εξαρτάται από το πόσα χρόνια έχει δουλέψει και το τι μισθό έπαιρνε. Έτσι, οδηγούμαστε σε ένα εξατομικευμένο σύστημα, όπου το τελικό πόσο της σύνταξης είναι αβέβαιο (χαρακτηριστικά, η έκθεση λέει απλώς ότι η σύνταξη πρέπει να είναι ανώτερη από το επίπεδο διαβίωσης –τα 500 ευρώ περίπου– αλλά δεν δίνει καμιά εγγύηση γι’ αυτό), και όχι στην πολιτική για ένα συλλογικό αγαθό.

Αν δούμε τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ, τα ανακεφαλαιοποιητικά συστήματα έχουν υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης στις υψηλές συντάξεις και χαμηλό στις χαμηλές. Ενώ άλλα συστήματα, τα οποία δεν αναφέρονται στην έκθεση (π.χ. της Νέας Ζηλανδίας ή της Ιρλανδίας) –και αυτό προξενεί εντύπωση, γιατί κάνει μια ανασκόπηση της διεθνούς εμπειρίας– έχουν υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης της χαμηλής σύνταξης και χαμηλό της υψηλής.

Αυτό το θεωρώ σωστό σε πολλαπλά επίπεδα: και όσον αφορά την κοινωνική αποτελεσματικότητα και δικαιοσύνη (κάποιος με υψηλό εισόδημα έχει μπορεί να κάνει αποταμίευση για το μέλλον, αυτός που παίρνει μισθό 700 και 800 ευρώ, προφανώς όχι) και όσον αφορά την δημοσιονομική αποτελεσματικότητα, αλλά και όσον αφορά το ζήτημα του εμπορικού ισοζυγίου, αφού η κατανάλωση του χαμηλού εισοδήματος (μισθού ή σύνταξης) θα οδηγηθεί, κατά κύριο λόγο, σε έναν κύκλο προστιθέμενης αξίας εγχώριας, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου οι βασικές ανάγκες μπορούν σε μεγάλο βαθμό να καλυφθούν από το εγχώριο παραγωγικό σύστημα — με δομικές παρεμβάσεις, βέβαια.

Μας έλεγες πριν ότι ένα μεγάλο πρόβλημα, συνολικότερα, της έκθεσης, είναι ότι δεν εξετάζει το μοντέλο εργασίας.

Είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της έκθεσης: δεν εξετάζει το μοντέλο εργασίας στο μέλλον — ενώ το αναφέρει. Κινείται με βάση ένα φορντιστικό παραγωγικό μοντέλο, το οποίο όμως δεν υπάρχει πια∙ λείπει, δηλαδή, ένα στοιχείο ιστορικότητας.

Σήμερα η φύση της εργασίας και οι εργασιακές σχέσεις έχουν αλλάξει δραστικά∙ αυτό το αναγνωρίζουν και οι συντάκτες στα συμπεράσματα, εκεί που μιλάνε για τις αδυναμίες της πρότασης, ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το ζήτημα της επισφάλειας, η αποσπασματικότητα στην εργασία, η μερική απασχόληση.

Διαβάζουμε, χαρακτηριστικά: «Η σύνδεση των παροχών και εισφορών επιτείνει τις ανισότητες μεταξύ πλήρους και επισφαλούς απασχόλησης. Το μελλοντικό συνταξιοδοτικό σύστημα θα αποβεί κυρίως σε βάρος όσων απασχολούνται σε ατυπικές μορφές απασχόλησης και γενικά χαρακτηρίζονται από χαμηλή απασχολησιμότητα. Η ασυνέχεια στην απασχόληση λόγω μεσοδιαστημάτων ανεργίας θα οδηγήσει σε ελάχιστες κοινωνικού χαρακτήρα παροχές».
Με λίγα λόγια, οι συντάκτες αναγνωρίζουν ότι είναι ένα σύστημα για τους λίγους, για τους προνομιούχους οι οποίοι δεν θα βρεθούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ανεργία και θα έχουν σχετικά καλούς μισθούς. Αλλά δεν προτείνουν τίποτα γι’ αυτό.
Και, βέβαια, από τη στιγμή που πάμε σε ανακεφαλαιωτικό σύστημα, με την ανταποδοτική λογική του (ο καθένας εισπράττει, έπειτα από μια ηλικία, με βάση αυτά που κατέβαλε) τίθεται ένα καίριο ερώτημα: Γιατί να είναι δημόσιο το σύστημα; Υπάρχει η συνταγματική επιταγή, ότι πρέπει το δημόσιο να εγγυάται, ωστόσο μπορεί — με αυτή τη λογική– να εγγυάται και ένα ιδιωτικό σύστημα, μια ιδιωτική ασφαλιστική∙ το είδαμε, άλλωστε, να ισχύει στην κρίση (με την AIG).

Το ερώτημα προκύπτει και το έχουμε ακούσει πολλές φορές, με μια ισχυρή δόση λαϊκισμού: Με τόσα (πολλά) που δίνω και τόσο (λίγα) που θα πάρω, γιατί υποχρεώνομαι να ασφαλιστώ στο δημόσιο σύστημα και δεν μπορώ να διαλέξω μια ιδιωτική ασφάλιση;
Το επόμενο βήμα της επίθεσης, πιστεύω, θα είναι η μετατροπή του υποχρεωτικού χαρακτήρα: να είναι προαιρετική η ασφάλιση στο δημόσιο σύστημα: είναι υποχρέωση του κράτους να σε καλύψει εφόσον εσύ το επιθυμείς, θα πούνε.

Η συζήτηση συνήθως, και οι αλλαγές –ή οι απόπειρες–, αρχής γενομένης από τις προτάσεις Γιαννίτση το 2001, εκκινούν από την αφετηρία ότι το παρόν σύστημα δεν είναι βιώσιμο, ότι το κράτος δεν μπορεί να αντέξει το βάρος του. Πώς πρέπει να σταθούμε σε αυτό;

Το ζήτημα, ακριβώς, είναι με ποιον τρόπο διαχειριζόμαστε το ότι το κράτος δεν μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος; Η πεπατημένη που ακολουθήθηκε είναι: κόβουμε τις συντάξεις και αυξάνουμε τις εισφορές.
Είναι καταστροφικό.
Η αύξηση των εισφορών, όποτε επιχειρήθηκε, οδήγησε σε μεγαλύτερη αδήλωτη εργασία, λιγότερες προσλήψεις και αύξηση του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων. Η μείωση των συντάξεων, με τη σειρά της, οδηγεί τελικά σε αύξηση της ανεργίας.
Με βάση τα στοιχεία της ΗΔΙΚΑ, η συνταξιοδοτική δαπάνη μειώθηκε κατά 6 δισ. περίπου τα τελευταία 6‑7 χρόνια, κάτι που αντιστοιχεί στο 3% του ΑΕΠ. H αντανάκλαση στην κατανάλωση και, στη συνέχεια, στην απασχόληση, είναι ευθεία: αφού μειώνεται η απασχόληση, μειώνεται και η δυνατότητα είσπραξης εισφορών.
Έχουμε ένα φαύλο κύκλο εδώ, όπως συνέβη και με το Μνημόνιο συνολικά και τους «πολλαπλασιαστές» του ΔΝΤ.

Ένα σοβαρό ζήτημα είναι πώς συγχρονίζεται το σύστημα με την οικονομία. Οι «οικονομικοί σταθεροποιητές» όπως ονομάζονται, λένε ότι θα δίνουμε μικρότερες συντάξεις όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Υποστηρίζω το αντίθετο: όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, οι συντάξεις μπορεί να χρειαστεί να αυξάνονται, έστω λίγο, γιατί το δημόσιο πρέπει στις παρεμβάσεις του να λειτουργεί αντικυκλικά∙ αυτό λένε τα κεϋνσιανά οικονομικά του πρώτου έτους.
Θυμάμαι το βιβλίο του Robin Blackburn, Banking on death.
Ας πάμε και στα δικά μας λίγο πιο πίσω, στην εποχή Σημίτη, την εποχή του χρηματιστηρίου: τότε που λεγόταν ότι τα ταμεία πρέπει να επενδύσουν, να γίνουν ένα εργαλείο του δημοσίου για επενδύσεις και ανάπτυξη, να επενδύσουν στο χρηματιστήριο, σε ομολόγα και μετοχές κλπ. Αυτό ήταν διεθνές φαινόμενο. Είτε γινόταν από εταιρείες που χρηματοδοτούσαν την ανάπτυξή τους μέσω του συνταξιοδοτικού ταμείου των εργαζομένων τους (με αποκορύφωμα την Enron που μαζί μ’ αυτή χρεοκόπησαν και οι εργαζόμενοί της και το Ταμείο τους) είτε και με Ταμεία ιδιωτικά και δημόσια (π.χ. ταμεία δήμων στη Γερμανία) τα οποία επένδυαν στις διεθνείς αγορές.

Το διάστημα 2008‑2012, με την κρίση, τα Ταμεία του G8 χάσανε πάρα πολύ: η αξία του ενεργητικού τους από 20 τρισ. δολάρια έπεσε στα 15 τρισ. Σήμερα έχουν φτάσει πάλι στα 25 τρισ. (εν μέσω ύφεσης!) και αποτελεί σχεδόν το ένα τρίτο όλων σχεδόν των διαθέσιμων επενδυτικών κεφαλαίων του κόσμου. Το πρόβλημα είναι ότι έτσι ενισχύεται ουσιαστικά μια φούσκα, ενισχύεται μια κρίση υπερσυσσώρευσης πλανητικά. Σ’ αυτή τη λογική, τα Ταμεία γίνονται μέρος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και όχι μέρος του κοινωνικού συστήματος γιατί αυτή η ανταποδοτικότητα πάει να επενδυθεί κάπου.

Το συμπέρασμα του Blackburn είναι ότι αυτοί που επωφεληθήκαν από αυτές τις επενδύσεις των Ταμείων διαχρονικά ήταν τα golden boys∙ οι συνταξιούχοι ποτέ δεν είδαν αύξηση είτε με ιδιωτικά είτε με δημόσια συστήματα. Ένα παράδειγμα. Στις ΗΠΑ ψηφίστηκε το 1978 ειδική ρύθμιση, γνωστή ως 401(k), που προέβλεπε ότι φοροαπαλλάσσονται οι προ‑φόρου αποταμιεύσεις σε προσωπικούς‑εταιρικούς συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς. Ήταν ένας νόμος για τα στελέχη, τους yappies.

Είμαι πλούσιος, έχω λεφτά, τα βάζω σε ένα συνταξιοδοτικό Ταμείο (θεωρούμενη μια μορφή επένδυσης) να τα πάρω ως σύνταξη αργότερα, και αυτό φοροαπαλλάσσεται. Θέλησε και η μεσαία τάξη να συμμετέχει και, αντί να διεκδικήσει να σταματήσει η φοροαπαλλαγή των πλουσίων, ζήτησε να πάρει και αυτή μερίδιο, να διευρυνθεί η φοροαπαλλαγή. Έτσι, στην περίοδο των reaganomics στις ΗΠΑ (που συνέχισε ο Μπους και Κλίντον) όλη αυτή η διαδικασία επιτάχυνε τη μείωση των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού στις Η.Π.Α, από τον φόρο εισοδήματος, ο οποίος, μεταπολεμικά, στη χρυσή εποχή της ανάπτυξης των ΗΠΑ, έφτανε ακόμα και το 70%, στα υψηλά κλιμάκια.

Και εκεί είναι η ανάγκη να επανέλθουμε σήμερα∙ το λένε o Κρούγκμαν, ο Στίγκλιτζ, δηλαδή όχι κάποιοι ακραίοι αριστεροί οικονομολόγοι, αλλά μετριοπαθείς φιλελεύθεροι με τους πολιτικούς όρους της Αμερικής.

Προχωράω στη μελέτη σου για το συνταξιοδοτικό, που δημοσιοποίησες πρόσφατα (βλ. μια παρουσίαση στο criticalchallenger.wordpress.com). Προτείνεις κατάργηση των εισφορών, κρατική σύνταξη για όλους πάνω από 1.000 ευρώ και τριαντάωρο εργασίας. Νομίζω ότι ο αναγνώστης ξαφνιάζεται — ευχάριστα μάλλον, αλλά ξαφνιάζεται. Πώς ξεκίνησες και πώς τεκμηριώνεται η πρόταση;

Η αρχική ιδέα (όπως τη δημοσίευσα το 2010, σε ένα άρθρο στην τότε Ελευθεροτυπία) είχε δύο άξονες.

Πρώτον, ότι αν ισομερίσουμε τα λεφτά που δίνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό για συντάξεις, αυτό θα αρκούσε για να παίρνει ο καθένας περίπου 1.200 ευρώ σύνταξη.
Δεύτερον, ότι πρέπει να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και η δαπάνη να καλύπτεται εξολοκλήρου από το κράτος.
Όσο κι αν ακούγεται εκ πρώτης όψεως παράδoξο, η κατάργηση των εισφορών μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα στα κρατικά έσοδα, τα οποία θα μπορούν να καλύπτουν τις συντάξεις. Αυτή ήταν η ...αρχική ιδέα, που έχει εξελιχθεί έκτοτε.

Η μεθοδολογία που εφαρμόζω προέρχεται από τον κριτικό ρεαλισμό, μια σχολή σκέψης στην οικονομική επιστήμη και στις φυσικές επιστήμες. Βασικοί εκπρόσωποί της είναι ο Τόνι Λώσον στα οικονομικά και ο Ρόι Μπάσκαρ, συνολικότερα στη φιλοσοφία της επιστήμης. Αυτή η σχολή, μια σχολή στρουκτουραλιστική, εξηγεί ότι αλλάζοντας τη δομή αλλάζεις τη συμπεριφορά του συστήματος.

Ανέπτυξα ένα μοντέλο προσομοίωσης και βλέποντας τη συμπεριφορά του μοντέλου άρχισα να διερευνώ πώς μπορεί να αναπληρωθεί αυτή η απώλεια των εισφορών από τον προϋπολογισμό. Αυτή τη στιγμή, τα 4 στα 10 ευρώ προέρχονται από τις εισφορές. Σε ένα σύστημα πλήρους κρατικής σύνταξης θα καταβληθούν από το κράτος, καθώς η κυκλοφορία χρήματος που θα δημιουργηθεί από την κατάργηση των εισφορών θα φέρει στο κράτος πόρους.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Σήμερα, στα 1.000 ευρώ ονομαστικό μισθό ο εργαζόμενος του ΙΚΑ παίρνει 840 περίπου.
Η επιχείρηση πληρώνει 1280.
Οι ασφαλιστικές εισφορές είναι λοιπόν περίπου 440 ευρώ.
Αν τις καταργήσεις, έχεις τρεις επιλογές για αυτά τα 440 ευρώ.
Η πρώτη είναι ...

Πρόσφατα περιεχόμενα

Recent Posts Widget