Hλίας Μόσιαλος - Πρόταση διεξόδου για το ζήτημα της ΕΡΤ

Hλίας Μόσιαλος - Δήλωση για το ζήτημα της ΕΡΤ

 Κυριακή 16 Ιουνίου 2013

Η ριζική αναδιάρθρωση της ΕΡΤ είναι απολύτως αναγκαία. Κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί σοβαρά τη διατήρηση του παλαιού καθεστώτος λειτουργίας της. Ωστόσο, το κλείσιμό της, με μονομερή απόφαση της Νέας Δημοκρατίας, συνιστά ενέργεια αντιδημοκρατική και αντίθετη προς την κοινοβουλευτική αρχή και προδίδει περιφρόνηση προς την ίδια τη δημοκρατία, της οποίας τα ΜΜΕ αποτελούν αναφαίρετο πυλώνα. 

Η ενέργεια αυτή όχι μόνο δεν αποτελεί συνέχεια των δικών μου προτάσεων του 2011, όπως νόμισαν ελάχιστοι βιαστικοί σχολιαστές, αλλά βρίσκεται στον αντίποδα. Τότε είχα θέσει δύο στόχους:

Ο πρώτος ήταν αληθινά καινοφανής: ήταν η πλήρης ανεξαρτησία της ΕΡΤ. Αυτό ποτέ δεν είχε ξανατεθεί από την κυβερνητική πλευρά μετά την μεταπολίτευση, όλοι το θυμόντουσαν στην αντιπολίτευση, αλλά το ξεχνούσαν όταν έρχονταν στην κυβέρνηση. Ανέθεσα λοιπόν σε ανεξάρτητη Επιτροπή υπό τον καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο τη μελέτη του θεσμικού πλαισίου, με μοναδική κατεύθυνση την απαλλαγή της ΕΡΤ από κάθε κυβερνητική δουλεία, από κάθε κομματική ή συνδικαλιστική επιρροή. 

Η Επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της και το σχετικό νομοσχέδιο κατατέθηκε στη Βουλή το Φεβρουάριο του 2012. Είναι το «σχέδιο Αλιβιζάτου».

Δεύτερος στόχος μου υπήρξε η εξυγίανση της ΕΡΤ. Αυτό δεν ήταν καινοφανές, αλλά ήταν η πρώτη φορά που το θέμα μελετήθηκε οργανωμένα και το πλάνο εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο. Τα επιμέρους στοιχεία είναι γνωστά, θα ήθελα ωστόσο να θυμίσω τρία σημεία. 

• Πρώτο, ότι η αναδιάρθρωση ήταν προγραμματισμένη με την ΕΡΤ ανοιχτή. 
• Δεύτερο ότι έκλεινε μόνο ένα κανάλι, η ΕΤ 1, και το δυναμικό της (εργαζόμενοι και εξοπλισμός) θα μοιραζόταν μεταξύ ΝΕΤ και ΕΤ3. 
• Τρίτο, ότι η αλλαγή θα ερχόταν με τροπολογία στο νόμο περί ίδρυσης της ΕΡΤ, όχι φυσικά με ΠΝΠ, ούτε καν με υπουργική απόφαση. Θα γινόταν με την ψήφο της Βουλής, που σημαίνει ότι δεν θα περνούσε δίχως κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είναι γνωστό ποιοι και πως είχαν αντιδράσει τότε και γιατί η πρωτοβουλία μου δεν προχώρησε στο σύνολό της, αν και επιμέρους στοιχεία στην ΕΡΤ βελτιώθηκαν και μια κάποια εξυγίανση προχώρησε.

Η σύγκριση του 2011 με το 2013 αποκαλύπτει την καθαρότητα και δημοκρατικότητα του τότε, σε σύγκριση με τον αυταρχισμό, την απουσία στοιχειώδους πολιτικής προβλεπτικότητας και την «ξεροκεφαλιά», θα έλεγα, του σήμερα.
Αλλά η αναδιάρθρωση εξακολουθεί να χρειάζεται. 

Θα πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια νέα ΕΡΤ: μικρότερη σε αριθμό απασχολουμένων, με παραγωγικότητα, όχι σπάταλη, πιο ποιοτική και με στόχο μεγαλύτερο μερίδιο τηλεθέασης.

Αυτή τη στιγμή το θέμα δεν είναι ούτε τυπικό, ούτε απλά νομικό. Η όποια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας προφανώς πρέπει να γίνει -και θα γίνει- σεβαστή. Αλλά ανεξάρτητα απ΄ αυτήν, είναι αναγκαίο να γίνουν, έστω και τώρα, μερικά απλά πρακτικά βήματα:

1. Η ΕΡΤ πρέπει ν΄ ανοίξει και να ξαναλειτουργήσει κανονικά
2. Ν΄ αντικατασταθεί το Διοικητικό της Συμβούλιο με άλλο, μεταβατικό ΔΣ, που θ΄ αποτελείται από πρόσωπα εγνωσμένου κύρους και διακομματικής προέλευσης
3. Να κατατεθεί στη Βουλή για άμεση ψήφιση το σχέδιο Αλιβιζάτου, ώστε να ψηφιστεί ο νόμος που θα δημιουργήσει την καινούργια αξιόπιστη ΕΡΤ, δημόσια και όχι κρατική, ανεξάρτητη από την τωρινή ή οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση
4. Με την ψήφιση αυτού του νόμου και τη λήξη της θητείας του μεταβατικού ΔΣ, το νέο ανεξάρτητο ΔΣ θ΄ ανοίξει διαδικασίες εξορθολογισμού της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, αναθέτοντας σε ειδικούς να μελετήσουν τα αντίστοιχα θεσμικά πλαίσια και να προτείνουν πρακτικές ενέργειες
5. Την πολιτική ευθύνη της ΕΡΤ, για όσο διάστημα υπάρχει η τρικομματική κυβέρνηση, δεν θα πρέπει να την έχει πλέον ο υφυπουργός που μέχρι τώρα χειριζόταν το θέμα. Στη θέση του θα πρέπει να υπάρχει επιτροπή υπουργών και από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση και διαφανείς κοινοβουλευτικές διαδικασίες, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί έως έναν βαθμό η ανεξαρτησία της ΕΡΤ.

Ηλίας Μόσιαλος
Καθηγητής Πολιτικής της Υγείας London School of Economics, πρώην υπουργός

Ερωτήματα Ηλία Μόσιαλου που η Αριστερά τάχει λυμένα ...ευτυχώς!...

Τι πραγματικά είναι αριστερό;

του Ηλία Μόσιαλου*

Το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συγκαλείται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, αλλά και για το ίδιο το κίνημα. Ωστόσο, αντί να συζητάμε για θέματα στρατηγικής και ιδεολογίας, αναλωνόμαστε σε συζητήσεις του είδους ποιος συμμαχεί με ποιον, ποιος τηλεφώνησε σε ποιον και τι είπαν. Είμαστε σε μια φάση που, ενώ χρειάζεται να εντείνουμε τον πολιτικό διάλογο, εμείς προωθούμε όλο και περισσότερο την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών. Για ό,τι συμβαίνει σήμερα, πέρα από την αναμφισβήτητη ευθύνη της ΝΔ, την οποία όμως κάποιοι ξεχνούν πολύ εύκολα, έχουμε ευθύνη όλοι. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να συζητήσουμε στο σημερινό Εθνικό Συμβούλιο τα θέματα της φυσιογνωμίας μας.

Το ΠΑΣΟΚ στη σχεδόν σαραντάχρονη ιστορία του άλλαξε σε πολλά σημεία προς το θετικό την πορεία αυτής της χώρας. Δημιουργήσαμε το πλαίσιο για την ανάπτυξη δομών κοινωνικής πρόνοιας (ΕΣΥ, μαζική διεύρυνση της συμμετοχής στο εκπαιδευτικό σύστημα, κυρίως στην ανώτατη εκπαίδευση) και ταυτόχρονα προστατέψαμε τα δικαιώματα όλων των πολιτών εντάσσοντας στους θεσμούς της χώρας την υπόλοιπη μισή Ελλάδα, η οποία ήταν αποκλεισμένη για πολιτικούς λόγους. Εντάξαμε τη χώρα στην ΟΝΕ και λειτουργήσαμε ως μέλη του πυρήνα της, ενισχύσαμε τις υποδομές, λειτουργήσαμε ως δύναμη ειρήνης και ισορροπίας στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και συμβάλαμε στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Κάναμε όμως και μεγάλα λάθη, τα αίτια των οποίων δεν ήταν τόσο οι προσωπικές ανεπάρκειες του ενός ή του άλλου στελέχους, αλλά η λανθασμένη θεώρηση του τι είναι αριστερή πολιτική. 

Αντί να θέσουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας την άρση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, με τις πολιτικές μας τις αυξάναμε, αφού δεν αντιμετωπίζαμε τις αιτίες των ανισοτήτων - το αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, το άδικο φορολογικό σύστημα, τον διογκωμένο και ανεπαρκή δημόσιο τομέα και το αδιέξοδο «παραγωγικό» μοντέλο.

Θεωρήσαμε ότι αριστερό είναι να μεγαλώνουμε το Δημόσιο και το κράτος με προσλήψεις που δεν χρειάζονταν πάντα και με τη δημιουργία περιττών οργανισμών και υπηρεσιών. Παρά τη διόγκωση του κράτους δεν διαμορφώσαμε καλύτερες και ποιοτικότερες δημόσιες υπηρεσίες. 

Λεφτά υπάρχουν πάντα για τους σκληρά εργαζόμενους... (2)

"κυκλοφορούν ανάμεσά μας"...

Διαβάζω στα σημερινά ΝΕΑ σε ρεπορτάζ της Βούλας Κεχαγιά με τίτλο "Απολύσεις στο Δημόσιο για λευκή απεργία" και υπότιτλο "Βόμβα Μόσιαλου που έδειξε την έξοδο σε όσους δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους":

Την έξοδο από το Δημόσιο για όσους υπαλλήλους επιλέγουν τη λευκή απεργία ή είναι αργόμισθοι δείχνει ο υπουργός Επικρατείας, στέλνοντας σαφές πολιτικό μήνυμα πως η κυβέρνηση δεν προτίθεται να ανεχθεί στο εξής τέτοιες εργασιακές συμπεριφορές και προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση της ΑΔΕΔΥ.
Ο Ηλίας Μόσιαλος ζήτησε χθες να ληφθούν γενναίες αποφάσεις από το κράτος και τόνισε ότι δεν μπορούν να είναι ανεκτά ανάλογα φαινόμενα από τους δημοσίους υπαλλήλους. Ειδικότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (στον ραδιοφωνικό σταθμό Real) ανέφερε: «Θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, και εδώ εκφράζω μια προσωπική γνώμη, να ληφθούν επιτέλους και γενναίες αποφάσεις όσον αφορά το κράτος», για να προσθέσει με νόημα: «Οσοι κάνουν λευκή απεργία, όπου υπάρχουν αργομισθίες και λευκές απεργίες, αυτά τα φαινόμενα δεν θα πρέπει να είναι ανεκτά από δω και μπρος». Ενώ με αφορμή τη συζήτηση περί «λευκής απεργίας» από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των ΔΟΥ ο κ. Μόσιαλος σημείωσε πως «είναι εις βάρος του ελληνικού λαού το να μην εισπράττονται φόροι, να μη λειτουργεί ο δημόσιος τομέας, να μη λειτουργεί ο δημόσιος λειτουργός επειδή μειώθηκε ένα επίδομα».
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε να μιλήσει για απολύσεις στο Δημόσιο και περιορίστηκε να απαντήσει: «Θα πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα. Οσοι κάνουν λευκή απεργία δεν έχουν θέση, κατά τη γνώμη μου, στον δημόσιο τομέα. Είναι σαφέστατο το μήνυμα». Επιπλέον, όταν του επισημάνθηκε τι θα συμβεί σε περίπτωση κατά την οποία διαπιστωθεί ότι κάνουν λευκή απεργία μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι που θεωρούν ότι καλύπτονται από το Σύνταγμα, ο κ. Μόσιαλος σχολίασε αφοπλιστικά: «Τι θα πει μόνιμος; Ο μόνιμος κάνει λευκή απεργία; Συνταγματική κατοχύρωση της Πολιτείας είναι να υπερασπίζει το δημόσιο συμφέρον πάνω απ' όλα. Δεν υπάρχει μονιμότητα σε αυτό τον τομέα. Στο Δημόσιο, μονιμότητα υπάρχει όταν προασπίζεσαι το δημόσιο συμφέρον και όταν το προασπίζεσαι μέσω της παραγωγικότητας και της δημόσιας ευθύνης. Εκεί μόνο υπάρχει μονιμότητα». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι όταν στον ιδιωτικό τομέα κάποιος απολύεται χωρίς καμία δικαιολογία, δεν μπορεί να υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί που λένε «δεν δουλεύω ύστερα από αυτή την ώρα».

Η ΑΔΕΔΥ. Για «μεθοδευμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και προσωπικά του κ. Μόσιαλου να δημιουργήσει θέμα που δεν υπάρχει» έκανε λόγο στα «ΝΕΑ» η Δέσποινα Σπανού, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ. «Ουδέποτε μιλήσαμε για λευκή απεργία. Πρόκειται απλά για επιχείρηση εκφοβισμού των εργαζομένων από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που θέλει να δημιουργήσει κλίμα, γνωρίζοντας ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις από τον Σεπτέμβριο με τις νέες περικοπές μισθών. Ο κ. Μόσιαλος προσπαθεί να επιρρίψει προκαταβολικά στους δημοσίους υπαλλήλους ενδεχόμενη αποτυχία των νέων οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης…», υποστήριξε.

Τι μπορεί να πει κανείς πέραν τού... Κράτα Ηλία!

(τόπαμε και για την Τίνα αλλά δεν έπιασε...)

Αυτά που λέει ο Μόσιαλος είναι τα αυτονόητα. Δεν συνιστούν καμία "βόμβα" αλλά είναι έκφραση της κοινής λογικής. Αυτό που συμπεραίνει κανείς είναι ότι σε αυτήν την χώρα, η κοινή λογική είναι που έχει δυσκολία να εφαρμοστεί. Προσκρούει επί του πελατειακού κράτους και συνθλίβεται...

Εκφράσεις όπως "αυτά τα φαινόμενα δεν θα πρέπει να είναι ανεκτά από δω και μπρος" τι προδίδουν; Ότι αυτά τα φαινόμενα είναι μια πραγματικότητα γνωστή σε όλους, που γίνεται ανεκτή δεκαετίες τώρα από το πελατειακό σύστημα και καλύπτεται από τους συνδικαλιστές (και της Αριστεράς) με εκφράσεις σαν της Δ. Σπανού (ΣΥΡΙΖΑ) που μιλά για "θέμα που δεν υπάρχει"...

Τι το παράλογο υπάρχει στην απόλυση των αργόμισθων; Ή όσων κάνουν λευκή απεργία στο Δημόσιο; Έχει σημασία η αιτία; Το επίδομα που κόπηκε ή η δυσκολία κάποιων να τα παίρνουν όπως χθες ή επειδή τους απειλούν με πόθεν έσχες; Και οι υπόλοιποι; Που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους δουλεύοντας για τρεις ο καθένας; Δεν αδικούνται κατάφωρα από την αργομισθία των άλλων και την επιβεβλημένη από τα συνδικάτα "συλλογική ευθύνη";

Υπάρχουν μεταρρυθμίσεις θετικές και άλλες αρνητικές. Υπάρχουν μέτρα άδικης κατανομής βαρών και άλλα που κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά εδώ δεν χωρά καν συζήτηση. Ποιος επιθυμεί άραγε να πληρώνει από την τσέπη του την αργομισθία, τους θύλακες ασυλίας στο Δημόσιο και το ζουμερό εφάπαξ (που δεν υφίσταται στον ιδιωτικό τομέα) όσων υπονομεύουν κιόλας το δημόσιο συμφέρον; 

Υπάρχει άραγε ακόμα τόση οπαδική ανοησία; Και ειδικά μέσα στην Αριστερά που θα έπρεπε να τιμά το εισόδημα από εργασία; Θα πηδηχτώ από το παράθυρο καλοκαιριάτικα...