Συνεργατικά εγχειρήματα: συναίνεση και δημοκρατία ή δημοκρατία και συναίνεση;

1 Ψήφος – 1 Ζωή

Kείμενο του Άρη Χατζηνικολάου μέλος στον κοινωνικό καταναλωτικό συνεταιρισμό Bios Coop.

[Τον τελευταίο χρόνο είμαι στην φάση της ζωής μου που αυτά τα λίγα που έχω ζήσει  με έχουν κάνει να απομυθοποιήσω κάθε πολιτική στάση & οργάνωση, αφού ότι ελπιδοφόρο βλέπω αργά ή γρήγορα καταρρέει, τουλάχιστον στα μάτια μου. Το συμπέρασμα μου, όταν με παίρνει από κάτω, είναι: Ένας άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να κάνει την διαφορά. Το ζούμε καθημερινά εξάλλου. Από χθες, ακόμα δεν έχω καταλάβει αν κατέρριψα αυτή την πεποίθηση ή αν την επιβεβαίωσα].

Κυριακή 13 Νοεμβρίου βράδυ, στην μεγαλύτερη συνέλευση που έκανε ποτέ ένας συνεταιρισμός της Θεσσαλονίκης που τα τελευταία χρόνια αποτελεί πρότυπο στην πόλη. Ρεκόρ συμμετοχής: 150 μέλη του, καλούνται να αποφασίσουν, μεταξύ άλλων, για το αν ο εργαζόμενος Α θα απολυθεί ή όχι από τον συνεταιρισμό. 150 άνθρωποι κάθε ηλικίας, πολιτικής πεποίθησης και ήθους. Η συνέλευση ξεκινά. Ο Πρόεδρας βγάζει έναν λόγο 45 λεπτών. Μας φαίνεται φυσιολογικό, αφού το έχουμε συνηθίσει. Κατόπιν, το προεδρείο της ΓΣ μας ανακοινώνει ότι οι υπόλοιποι 38 ομιλητές θα έχουμε από 2 λεπτά ο καθένας, λόγω περιορισμένου χρόνου κράτησης της αίθουσας. Κρίμα για όλους μας.

Παρά τις αντιδράσεις αρκετών, σε μια ‘αποθέωση’ της άμεσης δημοκρατίας, οι κάλπες ανοίγουν πριν καν ξεκινήσουν οι τοποθετήσεις των μελών. Αρκετές δεκάδες άνθρωποι έρχονται για 10 λεπτά, ψηφίζουν χωρίς να ακούσουν οποιαδήποτε τοποθέτηση και αμέσως μετά αποχωρούν. Κάποιοι είναι για καφεδάκι δίπλα, πέφτει τηλεφώνημα, έρχονται, ψηφίζουν και αμέσως φεύγουν χαρούμενοι. Αυτός ο καθοδηγούμενος(?) στρατός, έρχεται μόνο στις Γενικές Συνελεύσεις, 1 φορά στο 6μηνο και εφαρμόζουν αυτή την τακτική, κρίνοντας κάθε φορά το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών. Φυσικά, όπως δηλώνουν, αυτό είναι δικαίωμά τους, δεν απαγορεύεται. Έχουν απόλυτο δίκιο. Εμένα πάντως άμεση δημοκρατία δεν μου θυμίζει. Οι συνέπειες των ψήφων τους δεν θα πέσουν πάνω στα δικά τους κεφάλια αλλά πάνω στα κεφάλια άλλων, αυτών που δουλεύουν καθημερινά (αμειβόμενοι ή μη) για τον συνεταιρισμό καθημερινά εδώ και χρόνια, ανεξάρτητα από το σε ποια από τις αντιμαχόμενες πλευρές ανήκουν. Τραγικά, σε κάποια αυριανή συνέντευξη στα ΜΜΕ, οι καθοδηγητές τους θα εξυμνήσουν την άμεση δημοκρατία με χαμόγελο στα χείλη.

Η διαδικασία συνεχίζεται. Σειρά τώρα έχει κάποιος πολιτικάντης, ο οποίος εμφανίζεται σταθερά μία φορά το 6μηνο, μόνο στις ΓΣ, για να ιντριγκάρει, να υφαρπάξει ψήφους και να ξεπληρώσει χάρες. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι τα λόγια του είναι παραγγελία από άλλους, αφού έχει πληροφορίες και μιλάει για πράγματα που δεν έχει ζήσει. Κόσμος ξεσηκώνεται. Αναρωτιέμαι: τι είναι βία? Να διακόπτεις κάποιον με άσχημο τρόπο ή να βγάζεις εντεταλμένο λόγο γεμάτο διαστρεβλώσεις και μονομέρεια? Πιθανώς και τα δύο.
Στον αντίποδα, υπάρχει κόσμος που σιγά σιγά αρχίζει να αλλάζει γνώμη. Υπάρχει κόσμος που βλέπει τα πράγματα χωρίς προκαταλήψεις και αναζητά την αλήθεια του. Υπάρχουν ομιλητές που με ηρεμία που πηγάζει από μέσα τους μιλάνε για την ενότητα, την εκπαίδευση και την συγχώρεση ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην πάμε κατά διαόλου. Η κυρία που κάθεται μπροστά μου, μου λέει λίγο πριν το τέλος πως άλλαξε γνώμη. Χαίρομαι. Δεν την ρωτώ με ποια πλευρά είναι, αν και το χαμόγελό της μου λέει όσα θέλω να ξέρω.

Το αποτέλεσμα είναι αμείλικτο, ποιητικό: 72-71, (και 6 λευκά) ο Α απολύεται. Μία ψήφος διαφορά. Το μυαλό πάει να καεί από την υπερένταση: ένα άτομο θα άλλαζε τα πάντα. Ένα άτομο.

Σκέφτομαι, πως είναι τραγικό ένας άνθρωπος, πρόσφατα οικογενειάρχης να χάνει την δουλειά του για μια ψήφο. Θυμάμαι έναν άλλο ελεεινό πολιτικάντη που μιλούσε πριν χρόνια για το νόμιμο και το ηθικό. Οι άσχημες σκέψεις συναγωνίζονται η μία την άλλη μέσα στο κεφάλι μου. Πώς να ηρεμίσει κανείς μετά από μια τέτοια διαδικασία; Πώς να κοιμηθεί όταν ξέρει ότι ‘εξ αιτίας του’ ένας άνθρωπος έχασε την δουλειά του;
Αργότερα, το κεφάλι μου καθαρίζει λίγο. Η σκέψη μου αλλάζει. Σκέφτομαι πως τόσο καιρό τα τρενάκια των ψηφοφόρων μπορούσαν και κρύβονταν πίσω από την ανωνυμία της πλειοψηφίας ή της μειοψηφίας. Το αποτέλεσμα των πράξεων τους δεν ήταν δική τους υπόθεση. Όχι σήμερα όμως. Το σημερινό αποτέλεσμα φωνάζει: Η ευθύνη προσωποποιείται. Εσύ που ήρθες και ψήφισες υπερ ή κατά εσύ που δεν ήρθες, έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη ακριβώς. Ο καθένας προσωπικά ευθύνεται εξίσου για το τι έγινε. Και θα πρέπει να κοιμηθεί με αυτό. Δεν είναι χαιρεκακία, είναι δικαιοσύνη και υπευθυνότητα. Την ίδια στιγμή, θα πρέπει οι 71 να σεβαστούν τους 72.

Η επόμενη σκέψη μου με ξαναρίχνει. Αν είναι να περιμένουμε κάτι καλό ή κάτι κακό να συμβεί από 1 ψήφο, το έχουμε χάσει προ πολλού το παιχνίδι και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο συνεταιρισμός δεν είναι το μαγαζί, αλλά η ενότητα των ανθρώπων του και η προσπάθεια συναίνεσης μεταξύ τους. Αυτό το είχαμε ξεχάσει. Τώρα είναι αργά.

Ή ίσως και όχι. Οι άνθρωποι, από τότε που υπάρχουμε, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Δημιουργούμε όμως κιόλας. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία η σαπίλα βαδίζει χέρι-χέρι με την αρετή. Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε ξανά. Όπως και να έχει, today it is the first day of the rest of our lives.

Άρης Χατζηνικολάου

πηγή respublica

Στων Σκουριών την ολόμαυρη ράχη...

Αγώνες για Γη και Ελευθερία στην Χαλκιδική

υλικό ανάρτησης από tvxs.gr και alterthess.gr

"Αν όχι τώρα, πότε; Τα νερά μας χάνονται κάθε λεπτό που η Eldorado καταστρέφει το βουνό. Το δάσος καταστρέφεται με κάθε δέντρο που κόβεται, κάθε δρόμο που ανοίγεται. Το ρέμα του Καρατζά θυμίζει σεληνιακό τοπίο. Στις Σκουριές το εργοστάσιο κατασκευάζεται και το open pit ανοίγεται. Τα φράγματα δε θ΄αργήσουν να κατασκευαστούν.
Αν όχι εμείς, ποιος; Δεν αναθέτουμε αρμοδιότητες. Δεν αποποιούμαστε την ευθύνη μας. Εμείς θα σταματήσουμε την καταστροφή του τόπου. Εμείς που βλέπουμε καθημερινά να καταστρέφεται το βουνό στο οποίο οφείλουμε τη ζωή μας. Όλοι εμείς που εδώ και χρόνια αγωνιζόμαστε. Όλοι εμείς που στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ' έναν δίκαιο αγώνα, γιατί είναι και δικός μας αγώνας.
Για όλους εμάς, το αντάμωμα στον Κάκαβο δεν είναι απλά μια πορεία. Διεκδικούμε τη Γη μας και την Ελευθερία μας. Εμείς θα προστατέψουμε τις ζωές μας. Εμείς θα τους σταματήσουμε. Η 23 του Νοέμβρη είναι αυτή η ημέρα".

Μεγάλη καταστολή σε μια αποφασισμένη πορεία στις Σκουριές. 
Eldorado go home

Καταστολή και τόνους δακρυγόνα έριχναν επί 3 ώρες στους περίπου 1500 διαδηλωτές δεκάδες άνδρες των ΜΑΤ στις Σκουριές υπερασπιζόμενοι για ακόμη μια φορά το έγκλημα που συνεχίζει με εντατικούς ρυθμούς η Ελληνικός Χρυσός στο βουνό Κάκαβος. Οι διαδηλωτές που κατέφθασαν απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας ανέβηκαν γύρω στις 12 το μεσημέρι με αυτοκίνητα και λεωφορεία στο βουνό απ’ όπου ξεκίνησαν πορεία μέχρι το εργοτάξιο των Σκουριών. Πρόκειται για την πρώτη μαζική και δυναμική πορεία στο βουνό μετά από το καλοκαίρι, τις διώξεις, την καταστολή που δέχτηκαν τους προηγούμενους μήνες οι κάτοικοι του τόπου αυτού που βλέπουν το βουνό τους να αφανίζεται.

Αιφνιδιάζοντας στην κυριολεξία την αστυνομία κατάφεραν να περάσουν τα σιδερένια κιγκλιδώματα και να εισέλθουν στον χώρο όπου κατασκευάζεται ένα τεραστίων διαστάσεων εργοστάσιο εμπλουτισμού. Μέσα σε λίγα λεπτά δεκαεφτά περίπου διμοιρίες των ΜΑΤ ξεκίνησαν από εκείνη την στιγμή την επίθεση με δακρυγόνα σε ευθεία βολή προς τους διαδηλωτές, ρίχνοντας χημικά, οπλοβομβίδες δακρυγόνων και χειρομβοβίδες κρότου λάμψης ακόμη και στα κεφάλια τους. Το βουνό και οι διαδηλωτές πνίγηκαν στην κυριολεξία στα δακρυγόνα με πολλούς από του διαδηλωτές να αντιμετωπίζουν αναπνευστικά προβλήματα.

Παρ’ όλα αυτά σήμερα τόσο οι κάτοικοι της ΒΑ Χαλκιδικής όσο και οι υπόλοιποι αλληλέγγυοι ήταν αποφασισμένοι να μείνουν στο βουνό. Φωνάζοντας συνθήματα και δίνοντας κουράγιο ο ένας τον άλλο κρατήθηκαν για τρεις ώρες σε μια σκληρή μάχη απαντώντας με πετροπόλεμο στους τόνους χημικά που είχαν δημιουργήσει την εικόνα ενός καπνισμένου τοπίου. Να σημειωθεί ότι από τα δακρυγόνα ένα άτομο τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας της περιοχής. 

Οι διαδηλωτές δεν έχασαν μάλιστα ούτε στιγμή το χιούμορ προσφέροντας στα διψασμένα ΜΑΤ νερό υπό το σύνθημα "Μη μας βαράτε σας φέραμε νεράκια". Η πορεία αυτή τελικά απέδειξε ότι το κίνημα όχι μόνο έχει αντοχή αλλά καταφέρνει να παραμένει δυνατό και να δείχνει την αποφασιστικότητά του να φύγει η Eldorado από την Χαλκιδική.

"Για πολλοστή φορά, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία θυσιάστηκε στο βωμό των “επενδύσεων”. Για πολλοστή φορά η ελληνική αστυνομία, επιτέλεσε το ρόλο της ασφάλειας ιδιωτικής εταιρείας, εξαπολύοντας άγρια δολοφονική επίθεση προς άοπλους διαδηλωτές" τονίζεται στην ανακοίνωση το Συντονιστικό Ιερισσού ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

"Έχουμε κάθε δικαίωμα να υπερασπιζόμαστε τη γη μας και τη ζωή μας. Όση βία κι αν χρησιμοποιήσουν, όσες προσπάθειες για δημιουργία τετελεσμένων καταστάσεων κι αν κάνουν, εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την τελική νίκη και δικαίωση. 
Σύντομα θα ΄ρθει η ώρα, που όλοι οι υπεύθυνοι για το έγκλημα που συντελείται στη Χαλκιδική, θα λογοδοτήσουν" καταλήγουν στην ανακοίνωση οι ηρωικοί κάτοικοι της Χαλκιδικής.

Σταυρούλα Πουλημένη  alterthess.gr

Ναόμι Κλάιν: Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος (#στο νέο της βιβλίο "Αυτό αλλάζει τα πάντα")

Με αφορμή την αυριανή μέρα, Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου, της ιστορικής Παγκόσμιας Πορείας για το Κλίμα στον ΟΗΕ, σταθμό της μάχης ενάντια στην κλιματική αλλαγή:
Αισιοδοξία μέσα στην απαισιοδοξία

από το tvxs.gr

Η νίκη στη μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή, μπορεί να καταφέρει και μια νίκη κατά κράτος ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η διάσημη συγγραφέας και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν, που μέσα στη γενικευμένη απαισιοδοξία της οικονομικής κρίσης, βλέπει τους σπόρους ενός μαζικού κινήματος, που έχει τη δυναμική να μεταλλάξει την αποτυχημένη δομή του οικονομικού μας συστήματος σε κάτι ριζικά καλύτερο, να ανθίζουν.

Στις 21 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία χιλιάδες άνθρωποι απο κάθε γωνιά του πλανήτη θα ενώσουν τις φωνές τους στην Παγκόσμια Πορεία για το Κλίμα, στη Νέα Υόρκη, κάνει ντεμπούτο το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν, "Αυτό αλλάζει τα πάντα: Καπιταλισμός vs Κλίματος", στο οποίο αναλύει πώς η ριζικη αναθεώρηση της προσέγγισης του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής μπορεί να αποτελέσει ρωγμή στο οικοδόμημα του καπιταλιστικού συστήματος. Λίγες μέρες πριν ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη, για να λάβει μέρος στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική πορεία των τελευταίων ετών, η διάσημη Καναδή συγγραφέας μίλησε στο δίκτυο AlterNet.

Ένα νέο "σχέδιο Μάρσαλ για τη Γη"

Έναυσμα για το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν υπήρξε η συνάντηση της με τη νεαρή πρέσβειρα της Βολιβίας Angélica Navarro Llanos, και η αντίληψη της για το πως οι λεγόμενες "χώρες του πρώτου κόσμου" που αποτελούν τους κύριους μολυντές, πρέπει να βοηθήσουν τις "χώρες του τρίτου κόσμου", που υποφέρουν από την κλιματική αλλαγή εξαιτίας τους. Συναντήθηκαν σε μία συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, όπου η βολιβιανή αξιωματούχος της έθεσε το αιώνιο ερώτημα για το πώς αντιμετωπίζουμε τις βαθιές πληγές που έχουν αφήσει πίσω τους η αποικιοκρατία και η σκλαβιά, στρεβλώνοντας τη διανομή πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο και το πώς η κλιματική αλλαγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για να θεραπεύσει τις πληγές αυτές.

«Η ιστορία της αποικιοκρατίας αλλά και της σκλαβιάς έχει παραδοσιακά συνδεθεί άρρηκτα με την ιστορία του ορυκτού πλούτου», υπενθυμίζει η Ναόμι Κλάιν. «Ο άνθρακας έχτισε τον μοντέρνο κόσμο. Και όταν οι ευρωπαϊκές χώρες απέκτησαν πρόσβαση στην ατμομηχανή, αυτό σαν γεγονός τροφοδότησε την άνιση ανταλλαγή μεταξύ Βορρά και Νότου. Στο μεταξύ, ενώ αυτό συνέβαινε, συνεχίζαμε να φορτώνουμε με διοξείδιο του άνθρακα την ατμόσφαιρα, το οποίο παραμένει εκεί για τουλάχιστον 200 χρόνια, υπερθερμαίνοντας τον πλανήτη. Κάπως έτσι, η κληρονομιά του σήμερα είναι και η κληρονομιά της κλιματικής αλλαγής», θα πει. «Έτσι αναγνωρίζοντας την ιστορική ευθύνη της κλιματικής αλλαγής, πράγμα που έγινε με την υπογραφή της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή, έχουμε και την ευκαιρία να αναφερθούμε και σε αυτές τις βασικές ανισότητες», θα σημειώσει.

Αυτό ήταν και το επιχείρημα της Angélica Navarro Llanos. «Άμα οι πλούσιες χώρες παραδεχτούν τις ιστορικές τους ευθύνες, δίνοντας μια απάντηση με βάση την κλιματική αλλαγή, αυτό θα σημαίνει ότι οι χώρες που δημιούργησαν την κρίση αφενός θα περιορίσουν την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα, αφετέρου θα βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες να βγουν από τη φτώχεια, χωρίς να επαναλάβουν το λάθος να υφαρπάζουν τον ορυκτό πλούτο τους, ενώ παράλληλα θα κάνουν βήματα προς την καθαρή ενέργεια. Το γεγονός αυτό θα αποτελέσει τεράστια δύναμη κοινωνικής δικαιοσύνης», εξηγεί η συγγραφέας.

«Όταν λοιπόν η νεαρή βολιβιανή πρέσβειρα έθεσε το θέμα αυτό, αποκαλώντας το μάλιστα το “Σχέδιο Μάρσαλ για την Γη”, συνειδητοποίησα ξαφνικά πως το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη για μία εντυπωσιακή θετική αλλαγή. Έτσι ξεκίνησα να παρακολουθώ τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα που γινόντουσαν στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης, όπου διαπίστωσα ότι το διακύβευμα ήταν το αν ο Παγκόσμιος Βορράς θα αποδεχθεί τις ευθύνες του για την κλιματική αλλαγή, πράγμα που φαίνεται πεισματικά να αρνείται, κάνοντας το πρόβλημα δυσεπίλυτο», υπογραμμίζει.

Σύμφωνα με τα όσα περιγράφει η συγγραφέας, το πρόβλημα ως προς την αναγνώριση των ευθυνών για την κλιματική αλλαγή έγκειται στο γεγονός ότι οι «αρνητές» των ευθυνών, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος θα αποτελέσει ρωγμή στο καπιταλιστικό οικοδόμημα. Η Κλάιν πάει τη σκέψη της δε, ένα βήμα παρακάτω διατυπώνοντας την άποψη ότι το ζήτημα αφορά ένα μεγαλύτερο μέρος ανθρώπων που, ναι μεν, πιστεύουν στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής, αλλά αποστρέφουν το βλέμμα τους από αυτή, καθώς δεν βλέπουν έναν ελπιδοφόρο και συνάμα εφικτό τρόπο για να βγούμε από την κρίση αυτή.

Η πράσινη οικονομία μαυρίζει τον καπιταλισμό

Πολλές είναι οι κριτικές που ο καπιταλιστικός κόσμος διατυπώνει για την βιώσιμη στροφή σε μια πιο πράσινη οικονομία. Η διεθνούς φήμης συγγραφέας όμως αντικρούει τις απόψεις που θέλουν την οικονομία που σέβεται το περιβάλλον, μη αποδοτική, τονίζοντας παράλληλα πως η λύση της κλιματικής αλλαγής μπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδο τον καπιταλισμό.

«Το ζήτημα δεν είναι ότι δεν υπάρχει ή δεν μπορούν να παραχθεί πλούτος στην πράσινη ή ανανεώσιμη οικονομία. Το είδος της οικονομίας αυτής, δεν πρόκειται να δημιουργήσει όμως το είδος του πλούτου που αναπτύσσουν τα ορυκτά καύσιμα. Τα ορυκτά καύσιμα δημιουργούν μια υπερ-στρωματοποιημένη οικονομία. Είναι η φύση των πόρων που απαιτεί ενα τεράστιο σύστημα υποδομών για την εξόρυξη και μεταφορά τους. Και αυτό οδηγεί σε τεράστια κέρδη, που είναι υπεραρκετά ώστε να εξαγοράσουν ακόμα και πολιτικούς», θα πει με νόημα. «Η πράσινη οικονομία είναι ένα διαφορετικό είδος οικονομίας. Είναι μια ...

Από ενεργοί πολίτες, εθελοντές και οπαδοί σε προσωπικές πολιτικές ΜΚΟ; (#το Ποτάμι,κουτσή δημοκρατία)

το Ποτάμι συσκέπτεται. Και σ΄σκέπτεται...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Είπαμε, τα κόμματα είναι αρχηγικά ή συγκεντρωτικά, η δημοκρατία είναι κουτσή, η τηλεδημοκρατία ελέγχει την επικοινωνία, κατασκευάζει και κατευθύνει, οι δημοσκοπικές εταιρείες μαγειρεύουν νόμιμα και νόστιμα ποσοστά για τους εργοδότες τους και εν μέρει διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Και η επίσης κατασκευασμένη "αναγνωρισιμότητα" των προβαλλόμενων από τα ΜΜΕ προσώπων γεμίζει τα ψηφοδέλτια με ψώνια. 

Αλλά μην φτάσουμε στο άλλο άκρο: οι ενεργοί πολίτες να καταντήσουν οπαδοί από κούραση και απελπισία... Να παρακαλάνε δημόσια να τους δεχθεί ο Σταύρος στο ποτάμι (το είδαμε κι αυτό)... Να πηγαίνουν εθελοντές σε προσωπικές πολιτικές ΜΚΟ...

Σίγουρα η αρνητική ψήφος κινητοποιεί στην χώρα μας την πολιτική ατζέντα. Μια πολιτικά υπανάπτυκτη κοινωνία που δεν γνώρισε θεσμούς και ορθολογισμό, που τρεκλίζει ακόμη στο hangover της οθωμανικής της κληρονομιάς, υποκλίνεται ακόμη στις παρέες, τα σόγια και την κομματική επετηρίδα - κι όταν αντιδρά, αντιδρά αρνητικά. Η πολιτική αντίδραση τύπου εκδίκησης όμως έχει δυο όψεις: από την μια, χτυπά το διεφθαρμένο, κομματικό πελατειακό πολιτικό σύστημα και τους δικτατορίσκους των κομματικών μηχανισμών που απογοήτευσαν και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη, την λάθος εμπιστοσύνη συνήθως, την υποσχετική, ανταλλακτική, πελατειακή εμπιστοσύνη - αλλά μπορεί να δημιουργήσει και καινούργιους αρχηγίσκους από την άλλη. Κι από την μια απογοήτευση να περνάμε διαρκώς στην άλλη - και από την μια επικοινωνιακή φούσκα στην επόμενη.

Τα κόμματα στην Ελλάδα φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν όχι εξ αιτίας των θέσεών τους αλλά ως υποδοχείς της αντίδρασης στους άλλους. Θυμόμαστε το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, την επανίδρυση του κράτους του Καραμανλή, την δημοσκοπική άνοδο της ΔΗΜΑΡ, το 2,5% του Τζήμερου; Έτσι φούσκωσε η ναζιστική ΧΑ, έτσι φούσκωσε κι ο ΣΥΡΙΖΑ του 4%, έτσι φουσκώνει τώρα το Ποτάμι... Από αγανακτισμένους: με το πολιτικό σύστημα, την διαφθορά, την κλεπτοκρατία, την ανικανότητα, την κληρονομική εξουσία των φαύλων, την φτώχεια και την χρεοκοπία.

• Σιγά μην έπεισε ο ναζισμός και η "τελική" του "λύση". 
• Σιγά μην έπεισε η αοριστία της συριζαϊκής υπόσχεσης όπου χωρίς προγραμματικές συνεργασίες και επαρκείς εγγυήσεις για την μεταβατική μεταμνημονιακή περίοδο τάζει τα πάντα σε όλους.
• Σιγά μην έπεισε ο Σταύρος Θεοδωράκης με τα ρεπορτάζ και την μιντιακή αναγνωρισιμότητά του ή τα κολλάζ και τα δάνεια γενικών θέσεων.

Όχι βέβαια - απλά συνεχίζουμε την αρνητική ψήφο. Συνεχίζουμε να εκδικούμαστε τους φαύλους εκχωρώντας δημοσκοπική αποδοχή και τυφλή εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε φανεί στον ορίζοντα.

Κι όμως, οι συνεργασίες συνεχίζουν να αποτυγχάνουν. Από έλλειψη σχεδίου και περίσσεια φιλοδοξίας. Σε μια χώρα που δεν πέρασε από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό αλλά κατευθείαν από τον οθωμανισμό στην δημοκρατία παραμένουν οι στρεβλώσεις που ταλαιπωρούν και την "αραβική άνοιξη". Κι ο ατομικός δρόμος μοιάζει ακόμη πανάκεια.

Τα κατευθείαν περάσματα στην "δυτική" δημοκρατία αυτά έχουν - παλιές νοοτροπίες σε σύγχρονο αλλά εισαγόμενο πλαίσιο. Νέο κρασί σε παλιό βαρέλι.

Θεσμούς δεν γνώρισε ακόμη η χώρα μας. Λειτουργεί με τις πατριές, τις κουμπαριές, τα πολιτικά τσιφλίκια, την καθοριστική επιρροή των κομματαρχών στην ζωή και την εργασία μας. Δουλειά δεν βρίσκεις χωρίς γνωριμίες - "μέσον" δηλαδή, όχι γνώση των δεξιοτήτων και ικανοτήτων σου...

Ακόμη διορίζονται ημέτεροι - μετά 4 γεμάτα χρόνια κρίσης - ακόμη τα κόμματα προστατεύουν τους διορισμένους τους όσο μπορούν, ακόμη τα κόμματα υπόσχονται βόλεμα και εισόδημα σε όσους παραμένουν στην επετηρίδα και στην κάλπη τους.

Οι παρέες, όπως ευγενικά λέει ο Σαββόπουλος, οι πολιτικές μαφίες που λυμαίνονται το κράτος, οι νταβατζήδες όπως τους ξέρει ο λαός, κάνουν ακόμα παιχνίδι και γράφουν την ιστορία μας.

Προσωποποιημένες καταστάσεις, παρέες και παρεούλες πλασάρονται ακόμη για ...