Οι αριθμοί και οι άνθρωποι

Μιλάνε οι αριθμοί, η ανάπτυξη είναι εδώ, δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου μιλώντας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης και παρέθεσε μεγέθη και στοιχεία.

• αύξηση 1,8% στο πραγματικό ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2016

• αύξηση 12,6% στον όγκο των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου (ιδιωτικές επενδύσεις)

• αύξηση 10,2% στις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, παράγοντας πλεόνασμα στις τρέχουσες συναλλαγές για πρώτη φορά από το 1948

• αύξηση 5,1% στην ιδιωτική κατανάλωση σε ετήσια βάση σε πραγματικούς όρους οικονομίας το ίδιο διάστημα

• αύξηση 228% στις ξένες άμεσες επενδύσεις την περίοδο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου από 703 εκατ. το 2015 σε 2,303 δισ. το 2016

• αύξηση της απασχόλησης κατά 232.000 άτομα από το 1ο τρίμηνο του 2015 έως το 3ο τρίμηνο του 2016, ενώ το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε αντίστοιχα κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες από 26,6% σε 22,6%

Τα νούμερα είναι ενθαρρυντικά και δείχνουν ότι η οικονομία παρουσιάζει τάσεις ανάκαμψης. Αλλά η πραγματικότητα που ζουν οι πολίτες είναι τελείως διαφορετική. 

Πολλοί είναι χρεωμένοι ως το λαιμό. Σε άλλους παίρνουν τα σπίτια για χρέη στις τράπεζες, την εφορία και τα ταμεία. Ακόμη κι όσοι δουλεύουν πασχίζουν να καλύψουν δάνεια, φόρους και λογαριασμούς και ότι περισσεύει πάει για τη διατροφή τους. Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όσοι δεν ανήκουν στους χιλιάδες που κατέθεσαν εσπευσμένα το μπλοκάκι τους, αγωνιούν για τους νέους φόρους και τα μαντάτα που θα φέρουν οι σχετικές ερμηνευτικές εγκύκλιοι που έχουν, αδικαιολόγητα, αργήσει.

Το μεγάλο στοίχημα για τη κυβέρνηση είναι να ζωντανέψει αυτά τα καλά αλλά ψυχρά νούμερα, να αλλάξει τη καθημερινότητα των πολιτών. Όσο αυτό δεν γίνεται, τόσο οι πολλοί θα γυρίζουν τη πλάτη στους αριθμούς. Το πολύ πολύ να σκεφτούν ότι "προφανώς ζούμε σε διαφορετική χώρα απ τον υπουργό".


πηγή tvxs

Άρθρο Τόμσεν: Μνημείο κυνισμού από τον επικεφαλής οικονομικό δολοφόνο του ΔΝΤ

"...ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου..."

Όταν το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε…

της Νικόλ Λειβαδάρη

Ο δολοφόνος είθισται να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και ενίοτε ζητά και τα ρέστα μαζί με… ολίγη από ηθική δικαίωση.

Εν προκειμένω, και η επιστροφή και τα… ρέστα ανήκουν στον Πολ Τόμσεν, τον αρχιτέκτονα δύο – ομολογημένα – αποτυχημένων Μνημονίων, τον θεμελιωτή του λανθασμένου πολλαπλασιαστή που οδήγησε την Ελλάδα στη βαθύτερη ύφεση της παγκόσμιας μεταπολεμικής ιστορίας και, εκ του αποτελέσματος, τον πιο πιστό σύμμαχο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην επταετή διαβρωτική λιτότητα της ευρωζώνης.

"Η Ελλάδα τα… βρήκε με τον Σόιμπλε"

Αυτή τη φορά βεβαίως, το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε… εξ ανάγκης και με ελληνική ευθύνη. Διότι το ΔΝΤ – όπως διαβεβαιώνει στο άρθρο του στο blog του Ταμείου ο Πολ Τόμσεν – ουδέποτε θέλησε, ούτε θέλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αντιθέτως ζητά ένα δημοσιονομικό μοντέλο για την Ελλάδα "πιο δίκαιο, και πιο φιλικό προς την ανάπτυξη". Όμως, η ελληνική κυβέρνηση… αγνόησε τις "συμβουλές του" και συμφώνησε με το Βερολίνο στα θηριώδη πλεονάσματα του 3,5%.

Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ δεν μπορεί παρά με λύπη του να κάνει τίποτε άλλο, πέραν του να ζητήσει (ξανά) περικοπές στις συντάξεις, ριζική αναδιάρθρωση στον Δημόσιο τομέα – απολύσεις;- και αύξηση των φορολογικών βαρών.

Ο ανέντιμος συμβιβασμός

Το άρθρο Τόμσεν επιχειρεί να απαντήσει στις επικρίσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου περί της υποκρισίας του ΔΝΤ και στο μήνυμά τους ότι το Ταμείο αντί να πιέσει τους ευρωπαίους να αποδεχθούν χαμηλότερα πλεονάσματα, ζητά από την Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας.

Στην πράξη, αποτελεί – ένα ακόμη – μνημείο κυνισμού. Και, ουσιαστικά, δίνει και το στίγμα του ανέντιμου συμβιβασμού που επιχειρείται, εάν δεν έχει κλείσει ήδη, μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε στην πλάτη της Ελλάδας.

"Ηράκλειες προσπάθειες» για πλεόνασμα 3,5%"

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ παρ’ ότι δηλώνει αντίθετος στα πλεονάσματα του 3,5% (που «απαιτούν Ηράκλειες προσπάθειες» και «δεν μπορούν να διατηρηθούν»), δικαιολογεί πλήρως τη "διστακτικότητα των κρατών-μελών" να αποδεχθούν μείωση της δοσολογίας της λιτότητας, ζητά εκ των προτέρων νομοθέτηση μέτρων για την εκπλήρωση του… ανέφικτου και μη διατηρήσιμου στόχου, και καταλήγει στην πάγια επιδίωξη του Ταμείου (και, μαζί, στον ορισμό του οικονομικού παραλόγου): Δηλώνει ότι, ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου.

"Το ΔΝΤ… δεν θέλει λιτότητα"

Για την ιστορία – η οποία στο εγγύς μέλλον διαγράφεται άλλον δύσκολη για την Ελλάδα – τα βασικά σημεία του άρθρου Τόμσεν είναι τα εξής:

* Το ΔΝΤ δεν απαιτεί περισσότερη λιτότητα. Αντίθετα, όταν η Ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΜΣ συμφώνησε με τους Ευρωπαίους εταίρους της να σπρώξει την Ελληνική οικονομία προς ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5 τοις εκατό μέχρι το 2018, προειδοποιήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν βαθμό λιτότητας που θα εμπόδιζε την εδραίωση της εκκολαπτόμενης ανάκαμψης.

* Δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

* Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το έχει κάνει χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –ένα καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11 τοις εκατό του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2¼ του ΑΕΠ).

* Ίσως, με Ηράκλεια προσπάθεια, η Ελλάδα θα μπορούσε βραχυπρόθεσμα να καταφέρει τις περικοπές δαπανών που χρειάζονται για να πετύχει ένα έλλειμμα 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί.

* Η διστακτικότητα της κυβέρνησης να άρει τους περιορισμούς στις συλλογικές απολύσεις που είναι μια αναχρονιστική απαίτηση που απαιτεί προέγκριση και που δεν υπάρχει στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

* Ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιος.

* Για λόγους αξιοπιστίας, είναι επίσης απαραίτητο να νομοθετηθούν εκ των προτέρων τα μέτρα που απαιτούνται για να σπρώξουν το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας να ξεπεράσει την αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων που έχουν εμποδίσει την εφαρμογή του προγράμματος στο παρελθόν.

* Για να είμαστε πιο ευθείς, αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει για λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν τέτοιους στόχους αξιόπιστους.

πηγή tvxs

Προς την παραγωγική ανασυγκρότηση: Η ώρα μιας Ολοκληρωμένης Πολιτικής Αγροτικής Παραγωγής

Mια δέσμη «ισοδύναμων» (δημοσιονομικά) μέτρων στα μνημονιακά που θέλουν να επιβάλουν οι νεοφιλεύθεροι, μπορούν να μετατραπούν τώρα σε ισοδύναμα-ανάστροφα ως προς τους επιδιωκόμενους στόχους τους

Αναστρέφοντας τα μνημονιακά μέτρα με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

του Γιάννη Χατζηχρήστου*

Τα 9,1 δις αξία γεωργικο-κτηνοτροφικής παραγωγής, των 449.000 κατά κύριο επάγγελμα παραγωγών (γεωργοί, κτηνοτρόφοι και αλιείς), που μαζί με την προστιθέμενη αξία της βιομηχανίας Τροφίμων/Ποτών (μείον 3,4 δις εξαγωγές συν 4,5 δις οι εισαγωγές) έφτασαν τα 15,5 δις περίπου, τα πληρώσαμε «στο ράφι» 33 δις το 2013! 

Συν 1,5 δις πρόστιμα για παραβάσεις των κοινοτικών κανονισμών, σύνολο 34,5 δις. 

Δηλαδή πληρώσαμε 223% καπέλο στα ενδιάμεσα κυκλώματα για ότι φάγαμε!!

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, μεγαλέμποροι και supermarket εισπράττουν ότι μας πουλάνε για να καταναλώσουμε τοις μετρητοίς, ενώ πληρώνουν τους παραγωγούς με μεταχρονολογημένες επιταγές 6,5 μηνών, όσο οι Τράπεζες μείωσαν στο 1 /3 τις χορηγήσεις δανείων στους παραγωγούς από το 09, τριπλασιάζοντας το επιτόκιο των αγροτικών δανείων! 

Αν θέλει το Υπ. Ανάπτυξης/Αγροτικής οικονομίας να κάνει κάτι θετικό και άμεσο, ας ξεκινήσει από το τελευταίο. 

Η κοινοτική οδηγία 2011/07 που απαγορεύει την πίστωση των παραγωγών προς τους εμπόρους πάνω από 30 ημέρες έχει γίνει νόμος του κράτους (ΦΕΚ 107/13, παρ.Ζ), παίρνοντας αγορονομικά μέτρα (ανάκληση άδειας αλυσίδων supermarket ή μεγαλο-εμπόρων του Ρέντη πχ για κανένα μήνα για αρχή).

Και παράλληλα, είναι τώρα η ώρα να ολοκληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και το Υπουργείο επιτέλους μια συγκροτημένη και ολοκληρωμένη πολιτική αγροτικής παραγωγής, (που δεν υπάρχει καμία από την εποχή του Βενιζέλου), διαμορφώνοντας συγκεκριμένες πολιτικές:

• Αγροτικής γης
• Νερού
• Σπόρων/γενετικού υλικού
• Ενέργειας παραγωγής (που κατέχει την μερίδα του λέοντα στην διαμόρφωση του κόστους)
• Χρηματοδότησης γεωργικής παραγωγής και
• Οργανώσεων παραγωγών

που να ανατρέπουν τις σημερινές νοοτροπίες της ανάθεσης της λύσης των προβλημάτων σε κάποιους τρίτους και που οδηγούν αναπόφευκτα στην υπερσυγκέντωση της πρωτογενούς παραγωγής στα χέρια 2-3 πολυεθνικών μέσω της συρρίκνωσης του αγροτικού εισοδήματος των σημερινών παραγωγών κατά 25%, όπως θα ήθελαν οι νεοφιλελεύθεροι με τα μέτρα που θέλουν να επιβάλουν.

Ο βασικός στόχος πρέπει να είναι η μείωση αυτής της ψαλίδας του 223% ανάμεσα στις τιμές παραγωγού με τις τιμές που πληρώνουν οι καταναλωτές, οργανώνοντας την παραγωγή σε Ομάδες/Οργανώσεις Παραγωγών που θα μπορούν να αναλάβουν και την διάθεση/εμπορία προϊόντων ελεγχόμενης και υψηλής ποιότητας Χωρίς Μεσάζοντες.

Και επειδή όλα αυτά από κάπου θα πρέπει να ξεκινούν για να γίνουν πράξη, μια δέσμη «ισοδύναμων» (δημοσιονομικά) μέτρων στα μνημονιακά, που θέλουν να επιβάλουν οι νεοφιλεύθεροι, μπορούν να μετατραπούν τώρα σε ισοδύναμα-ανάστροφα ως προς τους επιδιωκόμενους στόχους τους, είναι σήμερα πιο απαραίτητα από ποτέ.

Τέτοια μέτρα μπορούν να στηρίζονται στις εξής αρχές:

1. Οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες που εντάσσονται σε Οργανώσεις/Ομάδες Παραγωγών (ΟΠ) θα φορολογούνται για τα εισοδήματα που δημιουργούν από την αγροτική τους δραστηριότητα σύμφωνα με τους πολύ χαμηλούς -σχεδόν μηδενικούς φορολογικούς συντελεστές που ισχύουν για τον Κοινωνικό Τομέα της Οικονομίας, στην περίπτωση που οι ΟΠ διενεργεί και την εμπορία/διάθεση των προϊόντων στην λιανική αγορά Χωρίς Μεσάζοντες. Για τις ΟΠ θα ισχύουν και ειδικές φορολογικές απαλλαγές όπως η επιστροφή του φόρου πετρελαίου καθώς και η προτίμηση ένταξης τους στις επενδυτικές ενισχύσεις του νέου Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2015-20.

2. Η γη και οι χρησιμοποιούμενες εγκαταστάσεις για αγροτικές εκμεταλλεύσεις απαλλάσσονται πλήρως από τον ΕΝΦΙΑ εφ” όσον οι αντίστοιχες γεωργικές εκμεταλλεύσεις δηλώνονται επίσημα στο Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης Επιδοτήσεων του Υπουργείου Γεωργίας. Γη που δεν δηλώνεται εκεί επίσημα από τους κατόχους της ότι παράγει, να φορολογείται ως Μεγάλη Ακίνητη Περιουσία (με τους αντίστοιχους μέγιστους συντελεστές ζώνης της περιοχής).

Όλα τα μέτρα τις νέας «συμφωνίας» έχουν την ρήτρα «του ισοδύναμου». 

Μπορούμε να τα κάνουμε και μέτρα αναστροφής των λογικών του νεοφιλελευθερισμού που υποκρύπτουν, βάζοντας να πληρώσουν επί τέλους οι πλούσιοι αλλά και όσοι επιτήδειοι δήθεν παραγωγοί ρήμαξαν αυτό τον τόπο και την παραγωγική του βάση ροκανίζοντας αντιπαραγωγικά τις κάθε λογής επιδοτήσεις. Με συγκεκριμένα/στοχευμένα μέτρα. όπως τα πιο πάνω, που οδηγούν προς την παραγωγική ανασυγκρότηση.

πηγή to ideologio

Σχετικά άρθρα: 

Κάρλο Πετρίνι: Η αυτοοργάνωση των νέων αγροτών πρόκληση για την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ

Τσίπρας: 13% ο φόρος στους πραγματικούς αγρότες, 26% στους κάθε λογής τσιφλικάδες

Η φίμωση Βαρουφάκη είναι φίμωση της Αλήθειας

του Ντίνου Κουτσολιούτσου*

Με καμουφλάζ την ναρκισσιστική και αισθητά αλαζονική παρουσίαση του Έλληνα υπουργού οικονομικών, η Ευρώπη κατάφερε να φιμώσει τον Γιάνη Βαρουφάκη για ένα και μόνο πρωταρχικό λόγο. Η Αλήθεια δεν χωράει στο πλαίσιο της γερμανοκρατούμενης Ευρωζώνης.

Η αλήθεια της Ευρωζώνης δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο που παίζεται τα πέντε χρόνια της κρίσης, με την Ελλάδα να υποδύεται, θέλοντας και μη, το μαύρο πρόβατο, που η άσπιλη, φιλεύσπλαχνη, και άκρως ευεργετική ηγεμών Γερμανία, με την τεράστια υπομονή ενός αγίου, προσπαθεί με απέραντη εθνική αυταπάρνηση να φέρει στον ίσιο δρόμο.

Όχι, ο Βαρουφάκης διορίστηκε στον κρισιμότατο ρόλο του ΥΠΟΙΚ της Ελλάδας, για ένα και μόνο λόγο, να διατυμπανίσει σε βάθος και σε πλάτος, και σε στεντόρεια φωνή, την βάναυση και άκρως εκμεταλλευτική πολιτική που η Γερμανία επιβάλλει όλα αυτά τα χρόνια στην Ευρωζώνη, με κεντρικό μουτζούρη, και όχι μόνο, την Ελλάδα. Αυτή η πολιτική είναι κατ’ αρχάς άκρως εθνικιστική, και άκρως αρνητική για τους υπόλοιπους «εταίρους» του κοινού νομίσματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Γερμανία έχει κάθε δικαίωμα να υποστηρίζει βασικά τα εθνικά της συμφέροντα. Ο γράφων διαφωνεί κάθετα με αυτήν την γνώμη.

Όταν η παρούσα συγκυρία της Ευρωζώνης, εκ των πραγμάτων, τοποθετεί την Γερμανία σε μία συντριπτικά ισχυρή θέση έναντι των άλλων κρατών του ευρώ, και στο οικονομικό και στο γεωπολιτικό αλλά και στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο, και όταν αυτή η θέση που κατέχει η Γερμανία της αποκομίζει αμύθητα πλεονεκτήματα, οικονομικά και γεωπολιτικά, που πρώτη φορά στην ιστορία του γερμανικού λαού υλοποιούνται, τότε η Γερμανία, ούσα η πραγματική ηγεμών της Ευρωζώνης, οφείλει να είναι μία Ευρωπαϊκή, αλτρουιστική ηγεμών, και όχι μία άκρως τευτονική, και άκρως εκμεταλλευτική ηγεμών.

Ο Βαρουφάκης ήταν ό ικανός ντελάλης, ο σωστός αγγελιοφόρος αυτής της τραγικής συγκυρίας που εξελίσσεται στην Ευρώπη, με πιθανότατο ζοφερό τέλος την διάλυση του κοινού νομίσματος, και την εξάλειψη του ευρωπαϊκού ονείρου, πάνω στα θρύψαλα της γερμανικής ηγεμονικής πολιτικής. Η συγκυρία της ελληνικής κρίσης έτυχε να τον φέρει στο προσκήνιο, για να προσπαθήσει να αφυπνίσει την ηγεσία της Ευρωζώνης, αλλά και τους λαούς της, και να διαλύσει το καλά σκηνοθετημένο και αποτελεσματικά υλοποιημένο σενάριο της «φίλης» και «προστάτιδας» Γερμανίας.

Δεν είναι κατά τύχη ότι ο Βαρουφάκης έτυχε λαμπρής υποδοχής στα διεθνή ΜΜΕ. Ο κύριος λόγος δεν ήταν το παρουσιαστικό του, αν και αυτό βοήθησε με αμφίρροπα αποτελέσματα. 

Ο λόγος που ο Έλληνας υπουργός έγινε παγκοσμίως διάσημος από την μία μέρα στην άλλη, ήταν διότι επί τέλους, ένας ευρωπαίος, με υψηλό και κεντρικό, λόγω της κρίσης, θεσμικό ρόλο, μπόρεσε και μίλησε, και διαλάλησε, και εξήγησε και ξεμπρόστιασε το εκμεταλλευτικό παιχνίδι της Γερμανίας ανά τον κόσμο. Ο διεθνής τύπος το έχει τούμπανο, αλλά οι Ευρωπαίοι, ακόμα και οι Έλληνες, το έχουν κρυφό καμάρι, ότι η Γερμανία οργιάζει κερδοσκοπικά εναντίον των υπολοίπων κρατών του ευρώ. 

Αλλά ήταν αργά. Η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να προβάλει αυτήν την πικρή αλήθεια στο διηνεκές. Ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της είναι αμείλικτος, και η Γερμανία είναι ένας αμείλικτος αντίπαλος, για να μην πω εχθρός. Και έτσι το φίμωτρο μπήκε στον Γιάνη με το ένα νι.

Κανείς δεν συμφωνεί με την γερμανική πολιτική, πέραν της μικρής μειονότητας του πυρήνα, Ολλανδίας, Φινλανδίας και Αυστρίας. Όλοι οι άλλοι απεχθάνονται την Γερμανία, αλλά όλοι την τρέμουνε. Και μόνο μία θεότρελη και σε άκρα απόγνωση Ελλάδα, ήταν διατεθειμένη να σπάσει αυτήν την σιωπή, να ξεμπροστιάσει το στημένο παραμύθι. Αλλά η Ελλάδα δεν άντεξε πάνω από δύο μήνες καταιγιστικού οικονομικού πολέμου από την ευρωζωνική ηγεσία, με την ευγενή συμπαράσταση της προηγούμενης κυβέρνησης, και έκανε το πρώτο βήμα προς μία συνθηκολόγηση, η οποία, η στήλη ελπίζει, δεν θα εξελιχθεί σε μία παράδοση άνευ όρων.

Γιατί η στήλη φοβάται ότι η Γερμανία προτίθεται να απαιτήσει την κεφαλή της αριστερής κυβέρνησης επί πίνακι, αργά ή γρήγορα. Η κεφαλή του Βαρουφάκη δεν είναι αρκετή, είναι απλά η πρώτη. Η Γερμανία δεν πρόκειται να αφήσει κανένα βότσαλο, αριστερό ή ελληνικό ή ισπανικό, να ταράξει την γαλήνια λίμνη του Ευρωζωνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτής της τέλεια σχεδιασμένης και υλοποιημένης Ευρωφάκας, όπου η Γερμανία κυριαρχεί αδιαφιλονίκητα, και στο τομέα της παραγωγικής και εξαγωγικής οικονομίας, αλλά και στο τομέα της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, επειδή κυριαρχεί σαν την βασικά μόνη χώρα πιστώτρια, ανάμεσα στα υπόλοιπα κράτη-χρεώστες της Ευρωζώνης.

Και αυτός είναι και ο λόγος που η Γερμανία έχει οδηγήσει την Ευρωζώνη, σύμφωνα ακόμα και με τις τελευταίες αναλύσεις του ΔΝΤ, σε μία δεκαετία οικονομικής στασιμότητας τύπου Ιαπωνίας. Γιατί ή μακροχρόνια έλλειψη σημαντικής οικονομικής ανάπτυξης σε όλα τα κράτη του ευρώ, εκτός της Γερμανίας, βοηθάει την πιστώτρια οικονομία, την Γερμανία, και κάθε άλλο παρά βοηθάει τα άλλα κράτη που είναι χρεώστες, και τα οποία χρειάζονται υψηλή ανάπτυξη και υψηλό πληθωρισμό για να μειώσουν τα υπερβολικά δημόσια χρέη τους.

Αυτό το τραγικό και άκρως σατανικό υπόβαθρο ήτανε σε θέση, και είχε την ικανότητα και την διάθεση, να ξεσκεπάσει ο Βαρουφάκης. Για αυτό συναντιέται σε δείπνο με τον Γιώργο Σόρρο και όχι με τον Σόιμπλε. Και αυτό το ενδεχόμενο δεν ήταν διατεθειμένη η Γερμανία να ριψοκινδυνέψει. Εδώ, τον ίδιο τον Ντράγκι τον κρατάνε με κοντό χαλινάρι, και θα κάνουν πίσω μπρος σε ένα Βαρουφάκη, ή σε ένα Τσίπρα; Η Ελλάδα, καθοδόν να καταστεί η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία χρέους, είναι και η πρώτη χώρα πειραματόζωο, όπου στην τωρινή συγκυρία, η χρηματοπιστωτική κυριαρχία της Γερμανίας πολεμάει, για πρώτη φορά τόσο καθαρά, ενάντια στον θεσμό της δημοκρατίας και της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Το αποτέλεσμα στο οποίον αποσκοπεί η Γερμανία, με την τωρινή ασφυκτική πολιτική εναντίον της νεοσύστατης αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η καταστολή, και η βασική αναίρεση της λαϊκής εντολής, και των βουλευτικών εκλογών, στο χρεωστικό κράτος των Ελλήνων, σαν βασική πρόβα τζενεράλε για το μέλλον της υπόλοιπης Ευρωζώνης, βλέπε Ευρωφάκας...


Πηγή: reporter.gr

Τεχνολογική Ανάπτυξη και ΣΥΡΙΖΑ

του Μάριου Καμπούρη*

"Μόνο ένας προοδευτικός πολιτικός φορέας ο οποίος επιθυμεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού και όχι μιας ολιγαρχίας μπορεί με ψυχραιμία και αποφεύγοντας τον τεχνοκρατισμό και την τεχνοφοβία, να επιλέξει χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις το σωστό μείγμα πολιτικών που θα εξασφαλίσουν μακροχρόνια τεχνολογική ανάπτυξη και ευημερία."

Μια Aπάντηση στον Νίκο Σωκιανό

Υπό φυσιολογικές συνθήκες η προεκλογική περίοδος είναι εκείνο το χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι πολίτες ενημερώνονται για το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο πρόγραμμα των πολιτικών φορέων και κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο τους. Ιδιαίτερη σημασία δε, έχει η ενημέρωση των πολιτών για το πρόγραμμα των κομμάτων το σχετικό με την παραγωγική ανασυγκρότηση και την έρευνα και καινοτομία, τομείς δηλαδή που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της χώρας όχι μόνο για μια ή δυο τετραετίες αλλά για ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Δυστυχώς, εξαιτίας των έξαλλων συστημικών ΜΜΕ και της κυβερνητικής «μονταζιέρας», η συζήτηση για τα θέματα αυτά είναι σχεδόν ανύπαρκτη ενώ το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται μέσα από ένα όργιο παραπληροφόρησης, διαστρέβλωσης και απαξίωσης.

Με χαρά λοιπόν, είδα στην ιστοσελίδα Protagon ένα άρθρο του κ. Νίκου Σωκιανού με τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ: Πορεία Χωρίς Τεχνολογική και Αναπτυξιακή Εστίαση», το οποίο επιχειρεί να συμβάλει στη συζήτηση για την ανάπτυξη της χώρας υπό την κυβέρνηση της αριστεράς, χωρίς να χρησιμοποιεί προσβολές και ύβρεις. Ο κ. Σωκιανός θεωρεί ότι το βασικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν έχει σχέδιο για τη μακροπρόθεσμη οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας. Για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μάλλον καν σκεφτεί να αναδείξει θεματα τεχνολογίας και βιομηχανικής κλαδικής παραγωγής που θα μπορούσαν να δωσουν πνοή σε δομική μείωση της ανεργίας. Εκεί που χρειάζεται η μόχλευση, στην πραγματική οικονομία, υπάρχει απειρία και μάλλον έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων στα στελέχη.»

Εκτός λοιπόν από έλλειψη σχεδίου, ο κ. Σωκιανός διαπιστώνει και έλλειψη στελεχών με εξειδικευμένες γνώσεις. Ακόμη όμως και για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δηλαδή το βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που το γνωρίζει με λεπτομέρειες ένα μεγάλο μέρος του λαού, ο κ. Σωκιανός έχει πολλές ενστάσεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι συμμερίζεται την κριτική του κ. Λαπαβίτσα:

«Κριτική έχει αναπτυχθεί και από το ίδιο το στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε αυτές τις προγραμματικές γραμμές δράσης. Ο προσκείμενος στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητης κ. Λαπαβίτσας, βρήκε πολλά σαθρά σημεία.»

Μπορεί το άρθρο του κ. Σωκιανού να συμβάλει στη συζήτηση όμως τα επιχειρήματά του είναι σαθρά. Και θα ξεκινήσω από τις ενστάσεις του για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. 

Αν και συμμερίζεται τους προβληματισμούς του κ. Λαπαβίτσα, ο κ. Σωκιανός δεν αποδίδει τη δέουσα σημασία στο γεγονός ότι ο ίδιος ο κ. Λαπαβίτσας είναι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές. 

Κι αυτό γιατί η πολιτική δεν είναι ούτε λογιστική ούτε οικονομική επιστήμη. 

Ένας οικονομολόγος πολύ καλώς πρέπει να εντοπίσει ενδεχόμενα προβλήματα στην εφαρμογή ενός προγράμματος, ούτως ώστε αυτά να μελετηθούν να αποφευχθούν και να ξεπεραστούν. 

Έργο της πολιτικής και των πολιτικών όμως, και δη της αριστεράς, είναι να αναζητά εναλλακτικές πολιτικές σε ένα κόσμο με θεσμούς που διευκολύνουν μόνο την εφαρμογή ακραία νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι μέχρι στιγμής είναι δύσκολο να βρεθούν έσοδα από τη φοροδιαφυγή-φοροαποφυγή δε σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο δύσκολο και για μια κυβέρνηση της αριστεράς. Η ανατροπή των καθιερωμένων είναι ακριβώς το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει. 

Υπό αυτή την έννοια, το αδιαπραγμάτευτο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια τομή στην αναπτυξιακή πορεία του τόπου που πρέπει να γίνει και θα γίνει: από την ανάπτυξη για την ολιγαρχία πάμε στην ανάπτυξη για τους πολίτες και το λαό.

Η ανεπάρκεια του κ. Σωκιανού γίνεται ακόμη πιο εμφανής μόλις αναλογιστούμε την ...

Έχει ή δεν έχει προτάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ για την (βιομηχανική) ανάπτυξη;

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη βιομηχανία

Πολύ εύκολα αναπαράγεται η εικόνα ενός ΣΥΡΙΖΑ κρατικιστικού, αντι-επιχειρηματικού, νεοκομμουνιστικού κλπ που "θα διώξει τις επενδύσεις" (ποιες επενδύσεις;) και "θα φέρει την χώρα σε ακόμη χειρότερα επίπεδα από την καταστροφή Σαμαρά Βενιζέλου"... 

Αντι-αριστερός δογματισμός ανάλογος του αντι-ρεαλιστικού δογματισμού του ΚΚΕ... Είναι καιρός που η δαιμονοποίηση του νέου ΣΥΡΙΖΑ ως "συνέχειας της Ρόζας" κλπ, έχει ανάγκη την άρνηση και να ασχοληθεί κανείς με το τι λέει και τι επεξεργασίες κάνει αυτό το κόμμα.
Το στοίχημα για τους υποστηρικτές του συμπλέγματος ΝΔΠΑΣΟΚ είναι να μην μπει κανείς καν σε συζήτηση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή για τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ - γιατί θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με μια άλλη αλήθεια από αυτήν που οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές σερβίρουν καθημερινά από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ τους - η περιέργεια του ιστολογίου μας για την αλήθεια, μας οδηγεί από την μια έκπληξη στην άλλη: προηγούμενα ήταν οι προτάσεις για την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα (εδώ)- τώρα είναι η δουλειά την ομάδας Βιομηχανικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (και μαζί το blog -να μην το ξεχάσουμε- όπου συμμετέχουν, μαζί με άλλους/ες, μέλη της ομάδας και όπου αναπτύσσεται με διάλογο η κεντρική της λογική: Ενδογενής Παραγωγική Ανασυγκρότηση). 

Έχει ή δεν έχει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, προτάσεις για την ανάπτυξη και τι λένε αυτές;

ΑΣ

Ακολουθούν εισαγωγικά αποσπάσματα που δείχνουν την βασική νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζεται η ελληνική βιομηχανία/μεταποίηση στο ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο, και μετά ακολουθούν οι αναλυτικές επεξεργασίες και προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως έχουν:

"Το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης προώθησε την αντίληψη ότι η μεταποίηση μπορεί ή πρέπει να γίνεται στις αναπτυσσόμενες χώρες ενώ στις αναπτυγμένες χώρες θα παραμείνουν οι υπηρεσίες (εμπόριο, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, έρευνα και ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, σχεδιασμός προϊόντων, πωλήσεις, διαφήμιση). Όμως η από-καθετοποίηση της παραγωγής στις αναπτυγμένες χώρες διαπιστώθηκε ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει αποδοτικά δίχως την ύπαρξη του κόμβου της μεταποίησης. Σήμερα, υπάρχει προσπάθεια επιστροφής της μεταποίησης στις ΗΠΑ και την ΕΕ.
...
Από το 1995 έως το 2013 διαπιστώνεται πτώση των επενδύσεων στις αναπτυγμένες χώρες ενώ μετά την κρίση του 2008, παρατηρείται αύξηση στις αναπτυσσόμενες. Η ΕΕ, σαν σύνολο, παρουσιάζει αποεπένδυση. Οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα που είναι μικρότερου ύψους από τις ελληνικές επενδύσεις στο εξωτερικό, μετά το 2009, κατευθύνθηκαν σε τομείς άλλους π.χ. εμπόριο, τουρισμός και όχι στην ελληνική μεταποίηση. Επομένως, η στήριξη των ελπίδων σε Ξένες Άμεσες Επενδύσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση στην Ελλάδα, πρέπει να είναι πολύ συγκρατημένη. Μόνο η κινητοποίηση εκ των ‘ένδω’ και από τα ‘κάτω’ μπορεί να συνδράμει σε ουσιαστική ανάκαμψη της οικονομίας.
...
Ο μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων στη μεταποίηση, με ποσοστό μεγαλύτερο από 96,5% να είναι πολύ μικρές με 1-9 απασχολούμενους, φανερώνει ένα μοντέλο επιχειρηματικής δραστηριότητας όπου κυριαρχούν οι μικροϊδιοκτήτες, παραγωγικά υποκείμενα δηλαδή με εμπειρία στην επιχειρηματικότητα

Αυτή η επιχειρηματική εμπειρία σε συνδυασμό με την εκτεταμένη ακόμη «μαστορική» τέχνη και λοιπή τεχνογνωσία μπορούν να αξιοποιηθούν με την συνδρομή της νέας τεχνολογίας για να αναπτυχθούν στη χώρα σύγχρονες μικρού μεγέθους ευέλικτες και ποιοτικές παραγωγικές μονάδες.

Η σύγχρονη δικτύωση και συνέργεια αυτού του πολυπληθούς δυναμικού από μικρές και πολύ μικρές μονάδες, είναι σε θέση να δημιουργήσει μεγέθη με δυναμική και αποτελεσματικότητα πολλές φορές μεγαλύτερη από εκείνη αντίστοιχων κάθετων μεγάλων παραγωγικών μονάδων.
...
Εκτιμάται ότι το κατασκευαστικό δυναμικό της χώρας μπορεί να συνεισφέρει ουσιαστικά στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας εφόσον αναπροσανατολισθεί αφενός σε δραστηριότητες ανάπλασης του υπάρχοντος κτιριακού αποθέματος (οικιστικού και παραγωγικού) και αφετέρου στην παραγωγή καινοτόμων υλικών, προσαρμοσμένων στις γεωγραφικές και κλιματικές ιδιαιτερότητες της χώρας, με στόχο την ενεργειακή αναβάθμιση και την ορθή περιβαλλοντική λειτουργία των δομικών κατασκευών.
...
Για να λειτουργήσουν όλα αυτά τα υποκείμενα της ανασυγκρότησης, χρειάζεται ένα απλό και σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον όπου θα ευνοηθεί και προστατευθεί αποτελεσματικά η μικρή επιχειρηματική πρωτοβουλία έναντι των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Αναγκαία προϋπόθεση για το νέο αυτό περιβάλλον αποτελεί η σύναψη ενός νέου Κοινωνικού Συμβολαίου Εντιμότητας και Εμπιστοσύνης τόσο ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας όσο και στη σχέση της ως σύνολο με τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό.

Το Όραμα της βιομηχανικής πολιτικής οφείλει να είναι η ανάπτυξη μιας σύγχρονης ενδογενούς ελληνικής βιομηχανίας ως ένας από τους κύριους πόλους της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, με τη δημιουργία προϊόντων υψηλής ποιότητας σε παραγωγικά μοντέλα εναλλακτικά στα διεθνώς κυρίαρχα. Η ελληνική βιομηχανία θα πρέπει να εκμεταλλευτεί τις ρωγμές και αδυναμίες του διεθνούς μοντέλου παραγωγής φθηνού μαζικού προϊόντος και να αξιοποιήσει τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες στην παραγωγή συστημάτων καινοτόμων προϊόντων, ενσωματώνοντας τα τοπικά συγκριτικά μας πλεονεκτήματα."

από τις προτάσεις για διαβούλευση στο left.gr:

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη βιομηχανία

"Το Όραμα της βιομηχανικής πολιτικής οφείλει να είναι η ανάπτυξη μιας σύγχρονης ενδογενούς ελληνικής βιομηχανίας ως ένας από τους κύριους πόλους της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, με τη δημιουργία προϊόντων υψηλής ποιότητας σε παραγωγικά μοντέλα εναλλακτικά στα διεθνώς κυρίαρχα"

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ – Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Περιεχόμενα

Το κυβερνείο της αποικίας και η πολιτική που διατάσσεται (#ταφόπλακες στην οικονομία)

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

Ταφόπλακες στην ελληνική οικονομία

του Δημήτρη Χρήστου*

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, υπεύθυνος (!) για την πορεία των εσόδων του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών Πάτρικ Ντε Μετς δεν ενέκρινε την αύξηση των δόσεων -μέχρι και για 100 μίλαγε η κυβέρνηση- για τους υπόχρεους! Ζήτησε μάλιστα να τερματιστεί κάθε διαδικασία διακανονισμού χρεών που δεν γίνεται με βάση τις δύο ρυθμίσεις που έχει εγκρίνει η τρόικα. Για τη σκανδαλώδη νομοθετική ρύθμιση, να γραφούν τα χρέη των νταβατζήδων καναλαρχών στο... χιόνι και να χάσουν, το Ελληνικό Δημόσιο και οι αιμοδοτούμενες από τους Έλληνες φορολογούμενους τράπεζες εκατομμύρια ευρώ, κανένας αυστηρός τεχνοκράτης της τρόικας δεν ασχολήθηκε. Φυσικό. Αφού αυτοί βοηθούν για να κρατηθούν οι εκτελεστές των διαταγών τους στην εξουσία. Αυτά τα ολίγα με την αποικία.

ΟΜΩΣ, όπως δήλωσε πρόσφατα ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης τώρα αρχίζει να καταστρώνει το σχέδιο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. 

Δεν είναι φυσικά το πιο σύντομο ανέκδοτο, αλλά είναι από τα καλά. Το έκτακτο χαράτσι στα ακίνητα για ένα, άντε δύο χρόνια, όπως ορκίστηκε ο φιλαλήθης Βενιζέλος, σήμερα, μαζί με όλους τους φόρους στα ακίνητα ονομάστηκε ΕΝΦΙΑ. Αυτός ο "Ενφιάς", όπως θα έλεγε και ο Κώστας Χατζηχρήστος, καταρτίστηκε με τον απλούστατο τρόπο. Πόσα μας ζητάει να μαζέψουμε η τρόικα; Τόσα. Βάλτε τα στον ΕΝΦΙΑ, κάντε όσες διαιρέσεις θέλετε και ρίξτε το πάνω στα κεφάλια των Ελλήνων. Κι αν δεν έχουν, θα τους πάρουμε τα ακίνητα για τα οποία θα μας πληρώνουν νοίκι για να μείνουν. Αν δεν έχουν χρήματα και για το ενοίκιο; Υπολογίζουν πως δεν θα είναι στην κυβέρνηση όταν τους ζητηθούν ευθύνες.

ΣΕ ΜΙΑ οικονομία στην οποία έχει καταρρεύσει ο μεγαλύτερος πυλώνας της, οι κατασκευές, έχει νεκρώσει και η βιομηχανική παραγωγή που τον αφορά και συρρικνώνεται ταχύτατα μέχρι εξαφάνισης, είναι αστείο όσο και προκλητικό να μιλάς για ανάπτυξη. 

Στον τομέα αυτόν, έχουν χαθεί περί το 75% των θέσεων εργασίας από τη μείωση της ζήτησης και αντίστοιχα της παραγωγής. Και μιλάμε για έναν τομέα που ξεπερνά το 50% της βιομηχανικής δραστηριότητας στη χώρα. Αν λάβουμε υπόψιν ότι, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, καθεμία θέση στη βιομηχανία δημιουργεί δύο θέσεις απασχόλησης στην ευρύτερη οικονομία, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος και τις καταστροφές του σεισμού. Η απάντηση της κυβέρνησης στα αιτήματα του βιομηχανικού κλάδου (για φτηνότερη ενέργεια κ.λπ.), ώστε να καταφέρει να αντέξει αυτήν την περίοδο της κρίσης, ήταν ο ΕΝΦΙΑ. Δηλαδή η ταφόπλακα.

ΠΑΜΕ τώρα στον αγροτικό τομέα. Αν ήταν μόνο οι ροδακινοπαραγωγοί, μικρό το πρόβλημα. 

Καθώς οι υψηλών απαιτήσεων και δυσκολιών αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης... έδιωξαν τα ελληνικά νωπά αγροτικά προϊόντα, αλλά αυτά κατάφεραν να βρουν αγορές ανατολικότερα και κυρίως στη Ρωσία, έρχεται το εμπάργκο των συμμάχων μας (!) και υποχρεώνει σε νέα ταφόπλακα την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίησή της. Για όσους δεν γνωρίζουν, μια θέση στον πρωτογενή αγροτικό τομέα δημιουργεί πάνω από πέντε στον δευτερογενή και μία θέση στην κτηνοτροφία πάνω από οκτώ στον δευτερογενή της τομέα. Χρειάζεται να θυμίσουμε τη μεταρρύθμιση του Κωστή Χατζηδάκη για το γάλα, που οδήγησε τον υφυπουργό Γεωργίας Μάξιμο Χαρακόπουλο σε παραίτηση, δηλώντας μάλιστα πρόσφατα δικαιωμένος από τις εξελίξεις; Σπάω το μυαλό μου να καταλάβω πως ο κ. Χαρδούβελης θα κάνει σχέδιο ανάπτυξης όταν το θύμα χρειάζεται προετοιμασίες κηδείας. Υπάρχει ανάπτυξη χωρίς θέσεις εργασίας και ικανοποιητικό εισόδημα για τα νοικοκυριά;

ΥΠΑΡΧΕΙ ενδιαφέρον για νέες παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα; Τούτη την εποχή, το παραμικρό. 

Το μόνο που ενδιαφέρει τα κοράκια (σε συνεργασία με εγχώριους νταβατζήδες) είναι οι σίγουρες μονοπωλιακές δημόσιες επιχειρήσεις που θα μετατραπούν σε ιδιωτικά μονοπώλια ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, DIGEA, εταιρείες ύδρευσης, ακίνητα φιλέτα στις πανέμορφες ελληνικές ακτές που εξοργίζουν τους τουρίστες φίλους της χώρας, όπως τη Phyllida Lloyd σκηνοθέτιδα της ταινίας "Mamma Mia" που γυρίστηκε στη Σκιάθο. Κάποιες πολυεθνικές έχουν ήδη μπει από καιρό στη βιομηχανία τροφίμων για να κυριαρχήσουν στην εγχώρια αγορά και να εξάγουν έχοντας αποκτήσει τεχνογνωσία και καλή πρώτη ύλη. Όλοι αυτοί και οι εισαγωγείς, έχουν πλέον τη δυνατότητα να καθορίζουν και τη σύνθεση των προϊόντων στη λιανική, αφού οι μεγάλες αλυσίδες είναι πλέον δικές τους.

ΟΠΩΣ θα έπρεπε να καταλάβουμε όλοι από την πολιτική που διατάσσεται και εφαρμόζει το κυβερνείο της αποικίας, η χώρα, με τον χαρακτήρα που την γνωρίζαμε, θα εξαφανιστεί αν οι πολίτες δεν αποκτήσουν, από το σοκ που βιώνουν, κοινωνική και εθνική συνείδηση. 

Αυτό το σχέδιο αφελληνισμού των πάντων, ακόμα και των ...

Ο Γιώργος Σταθάκης στην "αριστερή στρουθοκάμηλο": ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να φέρει μια νέα ισορροπία στη σχέση ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά

"Ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι δεν θα αλλάξουμε τους φορολογικούς συντελεστές. Η είδηση αυτή έχει προκύψει από την συνηθισμένη, πλέον, πρακτική της «μονταζιέρας» του Μαξίμου να διαστρεβλώνει τα λεγόμενα μου."

Συνέντευξη του Γιώργου Σταθάκη, υπεύθυνου του Τομέα Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο" και τον Γιώργο Παπασπυρόπουλο:

"Οι έννοια των μεταρρυθμίσεων είναι πλήρως «αποικιοποιημένη» από τον νεοφιλελευθερισμό"

ΓΠ: Αγαπητέ κε Σταθάκη, θα ξεκινήσω με ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί τους υπέρμαχους των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων: Είσαστε κρατιστές στον ΣΥΡΙΖΑ; 

Θα ξαναμεγαλώσετε το κράτος, θα διορίσετε κόσμο, θα κρατικοποιήσετε τις ιδιωτικοποιημένες ΔΕΚΟ και θα βάλετε επικεφαλής κομματικά σας στελέχη;

Γιατί οι αντίπαλοί σας σε κάθε θετική πρόταση που γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ πχ για τους μικρομεσαίους, απαντούν ότι ό,τι και να λέτε προεκλογικό είναι, είστε κατά των μεταρρυθμίσεων στο κράτος. Θα ήθελα ένα γενικό σχόλιο.

ΓΣτ: Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να φέρει μια νέα ισορροπία στη σχέση ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά. Να προστατέψει τα δημόσια αγαθά και να αποκαταστήσει το ρόλο του κράτους ως μοχλού ανάπτυξης.

Οι έννοια των μεταρρυθμίσεων είναι πλήρως «αποικιοποιημένη» από τον νεοφιλελευθερισμό. Έχουμε καταλήξει να την χρησιμοποιούμε αποκλειστικά και μόνο για να περιγράψουμε την συρρίκνωση του δημοσίου, την απόσυρση του από την παροχή κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών και την καταστροφή κάθε αναπτυξιακού θεσμού. 

Αν, λοιπόν, με την λέξη κρατισμός με ρωτάτε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να έχουμε κρατικά εργοστάσια μακαρονιών η απάντηση είναι εύκολη: όχι. Αν όμως θεωρούμε ότι η ικανότητα του κράτους π.χ. να ασκεί έλεγχο στον τραπεζικό σύστημα, να προωθεί στις εξαγωγές και να έχει λόγω στην διαχείριση των υποδομών μεταφοράς ή ενέργειας κλπ. είναι κρατισμός τότε μάλλον έχουμε πρόβλημα…

Φορολογία:

Έχετε δηλώσει ότι δεν θα αλλάξετε τους φορολογικούς συντελεστές. Αυτό χρειάζεται διευκρίνηση, γιατί μοιάζει σαν να λέτε ότι θα συνεχίσετε την σημερινή φορολογική πολιτική που καταγγέλλετε ότι ρήμαξε την μεσαία τάξη, τους εργαζόμενους αλλά και τους ανέργους ακόμη... 

Τελικά θα φορολογείτε την εργασία ή τα πραγματικά εισοδήματα; 

Τι διαφορετικό θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι δεν θα αλλάξουμε τους φορολογικούς συντελεστές. Η είδηση αυτή έχει προκύψει από την συνηθισμένη, πλέον, πρακτική της «μονταζιέρας» του Μαξίμου να διαστρεβλώνει τα λεγόμενα μου.

Η φορολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποσκοπεί στην διαμόρφωση ενός νέου απλοποιημένου και σταθερού φορολογικού συστήματος με την παράλληλη υιοθέτηση σύγχρονων εργαλείων άσκησης φορολογικής πολιτικής, όπως το περιουσιολόγιο και την ανασύνταξη των φοροεισπρακτικών μηχανισμών και των μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής.

"Ένα από τα προβλήματα της ασκούμενης φορολογικής πολιτικής είναι ότι δεν εστιάζει στην είσπραξη από τον παραγόμενο πλούτο αλλά προσπαθεί να εντοπίσει τις διαφορετικές μορφές συσσωρευμένου πλούτου, συνήθως σε ακίνητη περιουσία, και εξ αυτού να εικάσει την ύπαρξη αντίστοιχων εισοδημάτων" 

Θα μείνει το χαράτσι; Θα καταργηθεί, θα αντικατασταθεί ή θα παραμετροποιηθεί;

Ένα από τα προβλήματα της ασκούμενης φορολογικής πολιτικής είναι ότι δεν εστιάζει στην είσπραξη από τον παραγόμενο πλούτο αλλά προσπαθεί να εντοπίσει τις διαφορετικές μορφές συσσωρευμένου πλούτου, συνήθως σε ακίνητη περιουσία, και εξ αυτού να εικάσει την ύπαρξη αντίστοιχων εισοδημάτων.

Στο επίκεντρο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται η ιδέα της φορολόγησης του παραγόμενου πλούτου και ο εντοπισμός των υφιστάμενων μορφών συσσώρευσης του πέρα από την παραδοσιακή και εκτεταμένη μικρομεσαία ιδιοκτησία που σήμερα βάλλεται.

Θα μπει κλιμακωτή φορολόγηση στα εισοδήματα ή θα ισχύει flat tax για όλα;

Η ιδέα περί flat tax, νομίζω ότι πέρα από πρακτικά ανέφικτη, είναι αποδεκτή μόνο από τους πλέον ακραίους νεοφιλελεύθερους κύκλους και άρα ριζικά ξένη προς οτιδήποτε εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

"Εκκρεμεί μιας μεγάλης έκτασης ρύθμιση των χρεών προς τα σχετικά ασφαλιστικά ταμεία μέσα από τον υπολογισμό της ικανότητας αποπληρωμής των οφειλών βάση των πραγματικών σημερινών εισοδημάτων"

Επιχειρηματικότητα:

Τι θα κάνετε με τις διώξεις των ασφαλισμένων ανασφάλιστων ελεύθερων επαγγελματιών από ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ, ΤΣΜΕΔΕ κλπ μέσω ΚΕΑΟ; 

Θα σταματήσετε την ποινικοποίηση της αδυναμίας αυτασφάλισης;Θα συνδέσετε την εισφορά στον ΟΑΕΕ με το εισόδημα, θα δώσετε ελευθερία επιλογής ασφαλιστικής κλάσης, θα επιτρέψετε μια ελάχιστη εισφορά λόγω κρίσης; 

Το πρόβλημα με την ασφάλιση των ελεύθερων επαγγελματιών έχει τρεις πτυχές. 

Από τη μια, προφανώς, η ποινικοποίηση της ανικανότητας εκπλήρωσης των ασφαλιστικών υποχρεώσεων είναι άκαρπη και κοινωνικά άδικη καθώς έχουμε να κάνουμε με εισφορές που δεν καταβάλλονται λόγω αντικειμενικής συρρίκνωσης των εισοδημάτων και όχι από ...

Υπουργοί υπανάπτυξης (#η περίπτωση Κωστή Χατζηδάκη)

του Soter

Η δημοσιογράφος Λώρη Κέζα έγραψε στο ΒΗΜΑ ένα άρθρο με τίτλο "Σε ανάπτυξη" όπου αναφέρεται στα έργα και τις ημέρες του "σερνάμενου" πρώην υπουργού ανάπτυξης Κ.Χατζηδάκη. Ενδεικτικό απόσπασμα (όλο το άρθρο στο τέλος της ανάρτησης):

"Ο Κωστής Χατζηδάκης έχει όλα τα χαρακτηριστικά που οδηγούν τη χώρα προς τα πίσω και όχι στην ανάπτυξη. Θα αναφέρουμε επί τροχάδην ορισμένες πράξεις του οι οποίες είναι ενδεικτικές. Ως υπουργός ενημερώθηκε για έξι υποθέσεις καρτέλ όμως προτίμησε να τις αγνοήσει. Τούτο ήταν αντιφατικό ως προς το ρόλο του. Ας πάει και το παλιάμπελο, δεν έχει σημασία. Διόρισε γενικό γραμματέα δημοσίων έργων έναν εργολάβο, ιδιοκτήτη κατασκευαστικής εταιρείας. Παράξενο όχι όμως και παράνομο.
Κι άλλα, κι άλλα."

Εκείνος εκνευρισμένος απάντησε με επιστολή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα (θα την βρείτε και αυτή στο τέλος της ανάρτησης) καταγγέλλοντας εκτός των άλλων και το ...ήθος της δημοσιογράφου που "διολισθαίνει σε ύβρεις" - (απειλή για περαιτέρω ενέργειες;). Και έλαβε την παρακάτω απόλυτα τεκμηριωμένη απάντηση: 

(*υγ Τι την ήθελε την επιστολή; - τώρα θυμήθηκαν οι πάντες τα πάντα για τα δυο χαμένα χρόνια για την ανάπτυξη επί της υπουργίας του. Του προβαλλόμενου ως του πλέον κεντροφιλελεύθερου και μεταρρυθμιστή υπουργού... - τι θα μπορούσε να υποθέσει κανείς άραγε -μετά από την χατζηδάκειο αποτυχία- για το μέλλον της ανάπτυξης στα χέρια των νέων υπουργών, τώρα της "λαϊκής" δεξιάς;)

 

Γράφει η Λώρη Κέζα*

Υπουργέ μου,

λατρεύω την αλληλογραφία με κυρίους. Ευελπιστώ μάλιστα ότι τα γράμματά μας θα γίνουν πρώτη ύλη για έναν Σοντερλό ντε Λακλό του μέλλοντος. Θα γίνετε έτσι ο δικός μου κόμης, στις επικίνδυνες σχέσεις της επαγγελματικής μου ζωής.

κ. Χατζηδάκη, θα προσπαθήσω πολύ συνοπτικά να ανταπαντήσω, όχι σε όσα καταλογίζετε στο ήθος μου αλλά σε όσα αφορούν τα στοιχεία που παρατίθενται στην επιστολή σας.

Λέτε «ψηφίσαμε τον νέο Επενδυτικό Νόμο που χαιρετίστηκε από την αγορά». Στην πραγματικότητα κάνατε τροποποιήσεις σε προηγούμενους (ν.2909/2011 και ν.3894/2010). Πείτε μας όμως, πόσα χρήματα επενδύθηκαν χάρη σε αυτούς τους νόμους; Πιθανώς να μην έχετε ακόμη τα αποτελέσματα, οπότε θα σας πω εγώ σε τι μεταφράζεται η τεράστια επιτυχία των επενδυτικών νόμων:

Το 2012 ιδρύθηκαν 4.142 νέες επιχειρήσεις. Από αυτές μόνο 4 δήλωσαν σε επενδύσεις άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ. Ξέρουμε όλοι ότι οι νέες επιχειρήσεις είναι ως επί τω πλείστον σουβλατζίδικα και μπαρ που επιδοτήθηκαν. Πείτε μας πόσες από αυτές τις επιχειρήσεις λειτουργούν ακόμα. Μαθαίνω ότι κάμποσες πήραν την επιδότηση κι έβαλαν λουκέτο μετά το υποχρεωτικό εξάμηνο λειτουργίας.

Στο πεδίο των άμεσων ξένων επενδύσεων σημειώθηκε αύξηση κατά 63% το τελευταίο έτος. Οι αυξήσεις οφείλονται σε αμφισβητήσιμη μέθοδο, στο ότι ζημίες που εμφάνισαν οι ξένες εταιρείες το 2012 συμπεριλήφθησαν στον υπολογισμό των επανεπενδυθέντων κερδών, μειώνοντας έτσι με αναθεώρηση στοιχείων τον όγκο των επενδύσεων του έτους αυτού. Καθώς δεν έχω σπουδές οικονομικών, μεταφέρω όσα μου λένε οι δικοί σας άνθρωποι_ καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Και το θεμελιώδες ερώτημα: πως γίνεται με τόσο θαυμαστές επενδύσεις να αυξάνεται η ανεργία; Πού είναι οι θέσεις εργασίας που προκύπτουν;

κ. Χατζηδάκη δεν σας αποκαλώ τυχαία υπουργό υπανάπτυξης. Επί των ημερών σας έκλεισαν ιστορικές βιομηχανίες και επέλεξαν έδρα στο εξωτερικό άλλες τόσες. Η αποτυχία σας είναι γραμμένη με τα brand names της ελληνικής παραγωγής. Ανάκατα: έκλεισαν τα τσιμέντα ΑΓΕΤ Ηρακλής, έκλεισε η πρώτη σε ξυλεία ΣΕΛΜΑΝ, οι χαρτοβιομηχανίες Diana και Delica, η εταιρία τροφίμων ΝUTRIAT (Κατσέλης, Αλλατίνι), έκλεισε η NEOSET, η ALUMIL, έκλεισε η ΑΓΝΟ, η PepsicoΗΒΗ. Ταυτόχρονα σηκώθηκαν κι έφυγαν τρεις αεροπορικές εταιρείες, η ΒΙΟΧΑΛΚΟ, η Κόκα Κόλα και το συνώνυμο του ελληνικού γαλακτοκομικού ΦΑΓΕ.

Σας ρωτώ: Ποιες ήταν οι ενέργειές σας για να αποτρέψετε τα λουκέτα ή έστω να κρατήσετε στην Ελλάδα εκείνους που έφυγαν;

Πάμε παρακάτω. Αναφέρετε: «δόθηκε μόνιμη λύση στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας». Δόθηκε αλλά όχι από εσάς. Πρόκειται για τον νόμο 3869/2010, που θα μείνει στην Ιστορία ως «ο νόμος Κατσέλη». Η Λούκα ήταν εκείνη που έφερε το θέμα στη δημόσια συζήτηση, έθεσε τους όρους και τα όρια, πριν την οικονομική κρίση. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Οσον αφοράν την «επανεκκίνηση των αυτοκινητοδρόμων», υπάρχει ένσταση. Ενας δρόμος δεν φέρνει ανάπτυξη από την κατασκευή του, φέρνει ανάπτυξη όταν συνδέει λιμάνια, αεροδρόμια, αγορές, δραστηριότητες. Εχετε προχωρήσει σε κάποια μελέτη για τη διασταύρωση του υφιστάμενου οδικού δικτύου ή μήπως βαδίζετε κι εσείς στα κουτουρού, όπως οι προκάτοχοί σας; Πάντως για να έχετε μια εικόνα αυτού που εννοώ, αναζητείστε το ανάλογο πλάνο της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τους σιδηρόδρομους.

Συνεχίζω κ. Χατζηδάκη,

γράφετε ότι σας κατηγορώ πως αγνοήσατε 6 υποθέσεις καρτέλ. Κι αναρωτιέστε: «Ποιες άραγε;». Δεν θα σας πω εγώ αλλά θα σας ρωτήσω: εσείς ποια εννοούσατε όταν δηλώνατε πριν από ένα χρόνο ότι θα «χτυπηθούν τα καρτέλ, που κρατούν τις τιμές των προϊόντων στα ύψη»; Πείτε μου, τα χτυπήσατε κάτω σαν το χταπόδι ή πιο απαλά; Μπείτε στον κόπο να φτιάξετε έναν κατάλογο, ανά κλάδο μαζί με τις ενέργειές σας και τα αποτελέσματα που πετύχατε.

Για να μην μακρηγορούμε επί του θέματος, σας παραπέμπω στο βιβλίο του Γιώργου Φλωρά, του εκδότη που δίνει αγώνα εναντίον των καρτέλ. Τώρα που έχετε ελεύθερο χρόνο, θα απολαύσετε τις 500 σελίδες που περιλαμβάνουν όλες τις υποθέσεις.

Σχετικά με την υπερδέσμευση των κονδυλίων ΕΣΠΑ. Ακολουθήσατε την τακτική «λέω ναι σε όλους, τάζω λαγούς με πετραχήλια» και ανεβάσατε τις υποσχέσεις σε επίπεδα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Με το overbooking παρουσιάζετε στρεβλή εικόνα. Κι άλλοι το κάνουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά εσείς το παρακάνατε. Μοιράσατε το 152% των κονδυλίων και τώρα δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε. Τούτο σημαίνει ότι θα ακυρωθούν περισσότερα από 1.200 έργα, προϋπολογισμού 1,8 δισ. ευρώ. Σε άλλα έργα, που πήραν συμπλήρωμα, σημαίνει ότι η διαφορά θα καλυφθεί από εθνικούς πόρους. Δηλαδή όχι μόνο δεν παίρνετε να λεφτά που μας χαρίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά επιβαρύνετε τους μελλοντικούς προϋπολογισμούς.

Σχετικά με την κατάταξη της χώρας σε λίστες και τα bravi του Μπαρόζο για την απορρόφηση των ΕΣΠΑ, σας μεταφέρω την τελευταία αξιολόγηση της ομάδας δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Στην έκθεσή της υπογραμμίζει ότι «πολλά προγράμματα αντιμετωπίζουν κίνδυνο μη επίτευξης των στόχων και αυτόματης αποδέσμευσης». Επίσης επισημαίνονταν ότι «με ποσοστό 46,3% του ΕΚΤ η Ελλάδα υστερεί σε σχέση με τα δύο τρίτα των κρατών – μελών». Σας παρακαλώ υπουργέ μου, βοηθείστε με να καταλάβω: άλλα στοιχεία έχετε εσείς κι άλλα έχουν οι κουτόφραγκοι;

Στο θέμα της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ. Λέτε πώς στις σελίδες 4-7 αναφέρονται τα ονόματα όσων συνέβαλαν. Είναι δεκάδες, μην πω εκατοντάδες. Δεν αναφερόμουν σε αυτούς_ άλλωστε δημοσιεύεται υποσημείωση ότι οι απόψεις των συμβούλων, γενικών γραμματέων, εμπειρογνωμόνων δεν καταλήγουν όλες σε οδηγίες. Καθώς λοιπόν είμαι θύμα πλάνης, σας ρωτώ ευθέως: ποιοι ήταν εκείνοι που συνέταξαν την εργαλειοθήκη; Δηλαδή ποιοι ήταν εκείνοι που αξιολόγησαν το υλικό και κατέληξαν σε οδηγίες; Σε ποιο κτήριο εργάστηκαν και πόσο πληρώθηκαν; Παραμένει και το ρητορικό ερώτημα: αφού πρόκειται για συμπίλημα ελλήνων ειδικών, γιατί το πασάρατε ως ντιρεκτίβες της αλλοδαπής;

Ερχομαι στη «μελέτη» που επικαλεστήκατε για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. Δεν είχατε διευκρινίσει ότι πρόκειται για σελίδες από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Μελέτη είναι η συγκέντρωση στοιχείων πρωτογενώς και όχι η συρραφή απόψεων. Ούτως ή άλλως όμως διαβάζουμε ότι υπάρχει «μικτή εικόνα για το ζήτημα». Στα επί μέρους: η ανεργία δεν μειώνεται αν εργάζονται περισσότερες ώρες οι ίδιοι άνθρωποι. Ενθαρρύνατε την πρόσληψη καινούργιων υπαλλήλων;

Όχι, δεν υπάρχουν κίνητρα. Οσον αφορά τη μείωση των τιμών, δεν συμφωνούν όλοι: οι Inderst and Irmen (2005) λένε ότι τα προϊόντα θα ακριβύνουν. Οι Burda and Weil (2005) και μελετητές της Αυστραλίας συμπεραίνουν ότι δεν έπεσαν οι τιμές όπου εφαρμόστηκε το μέτρο. Από πουθενά δεν τεκμαίρεται ότι η επέκταση του ωραρίου θα αυξήσει την παραγωγή μέσα από την κατανάλωση. Με παραπέμπετε σε υλικό που σας αναιρεί.

Δεν θα επεκταθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες για το ωράριο των καταστημάτων. Αν μπήκα στον κόπο ήταν για να σας δείξω ότι δεν ξεμπερδεύετε μαζί μου παραπέμποντας σε ένα λινκ. Δεν με τρομάζουν 391 σελίδες στα αγγλικά: είναι η δουλειά μου να τις διαβάζω με προσοχή. Μην ξεχνάτε ότι αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενό μου, δεν κάνω κάτι άλλο παράλληλα. Δεν είμαι σύμβουλος κάποιου πολιτικού ούτε έχω δεύτερο μισθό από δημόσια θέση. Δεν σας φοβάμαι ούτε πτοούμαι με την επίθεσή σας.

Για το βάθος χρόνου του σχεδιασμού σας, το οποίο αμφισβητώ, γράφετε ότι προχωρήσατε «στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας μέχρι το 2020». Εννοείτε ότι ενημερωθήκατε για τα επόμενα ΕΣΠΑ, για το πακέτο 2014-2020. Τι άλλο κάνατε, πείτε μας συγκεκριμένα για τις δικές σας πρωτοβουλίες. Κάτι ακόμα: η πενταετία δεν θεωρείται «βάθος χρόνου» για την ανάπτυξη. Είναι το επόμενο τέρμινο.

Λέτε κ. Χατζηδάκη ότι για τα γραφόμενά μου στηρίζομαι σε θεωρίες συνομωσίας. Δεν είναι έτσι. Διαβάζω τα νομοσχέδια, παρακολουθώ τις υπουργικές αποφάσεις, τις αναρτήσεις της Διαύγειας και ταυτόχρονα αφιερώνω πολύ χρόνο στην επαφή με ανθρώπους. Συναντώ συναδέλφους σας, εκείνους που συμμετέχουν στην κυβέρνηση από την οποία εκδιωχθήκατε, συναντώ στελέχη υπουργείων, βουλευτές όλων των κομμάτων, υπαλλήλους σε διάφορες υπηρεσίες, συμβούλους και παρασυμβούλους. Εντούτοις την καλύτερη περιγραφή της αποτυχίας σας μου παρέχουν κάθε πρωί οι άστεγοι στο Πεδίον του Αρεως, εκείνοι που τρώνε τα σκουπίδια της θαυμαστής σας ανάπτυξης.

Αναμένω επόμενη απάντησή σας. Αντιλαμβάνεστε ότι θα είναι σε βάρος σας.

υμετέρα

Λώρη

Δείτε επίσης:

Το αρχικό άρθρο της Λώρης Κέζα:

Οι νέοι επιχειρηματίες: Καταδικασμένοι, με αναστολή... (#εισφορές ΟΑΕΕ)

του Χρήστου Παπανίκου

Ένα φράγκο η βιολέτα, τσιγκολελέτα, τσιγκολελέτα

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Από την Καθημερινή:

"Πρόταση για "αναστολή" της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΑΕΕ για τρία χρόνια για τους νέους "επαγγελματίες" που δοκιμάζουν να ασκήσουν ένα επάγγελμα, ώστε να μην συσσωρεύουν ζημίες από το πρώτο έτος απασχόλησης.
.......
Τι ισχύει σήμερα

1. Ο ΟΑΕΕ δεν κάνει καμία διευκόλυνση στους νέους επαγγελματίες. Με το που θα κάνουν έναρξη στην εφορία, θα πρέπει να πληρώνουν τουλάχιστον 210 ευρώ τον μήνα, είτε εισπράττουν εισόδημα είτε δεν εισπράττουν, εκτός και αν κάποιος δουλεύει στην επιχείρηση της οικογένειάς του. Σε αυτή την κατηγορία, εκτιμάται ότι βρίσκονται σήμερα περίπου 50.000 νέοι έως 29 ετών.

2. Στα όποια κέρδη προκύψουν από την άσκηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, επιβάλλεται φόρος από το πρώτο ευρώ. Εφόσον το εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα δεν υπερβαίνει τις 10.000 ευρώ, ο φόρος υπολογίζεται, για τα τρία πρώτα χρόνια από την έναρξη επαγγέλματος εφόσον αυτή έχει γίνει μετά την 1η/1/2013, με συντελεστή 13%. Αλλιώς, ο φόρος υπολογίζεται με συντελεστή 26%. Επί του φόρου, επιβάλλεται και προκαταβολή για την επόμενη χρονιά με συντελεστή 55%.

3. Το όποιο καθαρό εισόδημα εμφανίσει ο φορολογούμενος συγκρίνεται και με το τεκμαρτό εισόδημα. Ενα τεκμαρτό εισόδημα, το οποίο ξεκινάει από τις 3.500 ευρώ, ακόμη και αν δεν υπάρχει κανένα περιουσιακό στοιχείο, και κλιμακώνεται ανάλογα με την επιφάνεια της κατοικίας, την πιθανή κατοχή αυτοκινήτου ή άλλων περιουσιακών στοιχείων. Για τα τεκμήρια διαβίωσης, έχει ούτως ή άλλως πέσει στο τραπέζι του διαλόγου πρόταση για κατάργησή τους υπό την προϋπόθεση ότι θα τεθεί σε λειτουργία το ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο."

Ξεχνούν να καταγράψουν και το τέλος επιτηδεύματος, το κόστος του λογιστή, τους λογής ελέγχους, Ξεχνούν και το 23% ΦΠΑ που προστίθεται στο κόστος των προϊόντων και υπηρεσιών τους ή αφαιρείται από το εισόδημά τους, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικοί.

Ξεχνούν επίσης ότι μεγάλο μέρος των "ελευθέρων επαγγελματιών" είναι μισθωτοί με μπλοκάκι, που δεν βρίσκουν τρόπο να δουλέψουν αλλιώς και όχι επιχειρηματίες.

Ξεχνούν επίσης ότι ο ΟΑΕΕ δεν προσφέρει πρακτικά καμιά υπηρεσία σε όσους χρωστούν (αλλά μάλλον ούτε και σε αυτούς που δεν χρωστούν προσφέρει κάτι ουσιαστικό). Θα προσφέρει σε αυτούς που είναι σε "αναστολή";

Έτσι λοιπόν το κουτοπόνηρο κράτος μας θα διευκολύνει δεόντως, γενναιόδωρα και μεγαλόψυχα όσους προσπαθούν να εργαστούν και να παράγουν, ώστε να ζήσουν και να πληρώσουν και φόρους: θα "αναστείλει" την πληρωμή στον ΟΑΕΕ για τρία χρόνια και θα τα ζητά μαζεμένα μετά. Πάντα σταθερά και όχι αναλογικά με το εισόδημα. 

Φυσικά κανείς δεν συζητάει την καταβολή αναλογικών με το εισόδημα εισφορών, με πλαφόν για την ανώτατη εισφορά και όριο κάτω από το οποίο υπάρχει απαλλαγή.

Δεν θα συσσωρεύουν τις ζημιές από το πρώτο έτος. Θα γλυτώσει το κράτος και την καταγραφή τους ως ανέργους και τυχόν επίδομα ανεργίας και δαπάνες πρόνοιας. Ενώ θα εμφανίζει το Δημόσιο και μια λογιστική οφειλή που θα μειώνει το έλλειμμα, για να δανείζεται και από τις αγορές με "αληθή στοιχεία". Εις βάρος αυτών των ιδίων νέων.

Αυτοί οι νέοι πάλι θα τις συσσωρεύουν τις ζημιές όλες μαζί στο τέλος των τριών ετών, όπου θα διαπιστώνουν με χαρά ότι είναι πλέον όμηροι μαζί με τα τυχόν περιουσιακά τους στοιχεία του κράτους και του ΟΑΕΕ για μεγάλο μέρος της ζωής τους.

Καταδικασμένοι, με αναστολή. Κυριολεκτικά

Ενα φράγκο η βιολέτα, τσιγκολελέτα,...

Σαμαράς ο ..."Έρχονται Επενδύσεις": η ανάπτυξη του τεμπέλη και τα μοιραία αποτελέσματά της...

του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου

Για να πετύχεις ανάπτυξη σε μια χώρα, υπάρχουν δυο τρόποι. Ο ένας τρόπος είναι να δουλέψουν οι άνθρωποι της χώρας αυτής, δημιουργώντας με ιδία μέσα αξία, και ο άλλος είναι να περιμένεις να σε σώσουν (να σου δώσουν δουλειές) οι ξένοι επενδυτές.

Οι πρώτη επιλογή ονομάζεται οργανική ανάπτυξη. Η δεύτερη επιλογή είναι εξωγενής ανάπτυξη, ή η ανάπτυξη του τεμπέλη, ή ακόμα καλύτερα η ανάπτυξη του επικοινωνιολόγου. 

Μόνο η πρώτη επιλογή μπορεί να υποστηρίξει την ευμάρεια μιας χώρας και των πολιτών της. Η δεύτερη επιλογή από την φύση της δεν παράγει προστιθέμενη αξία για τους πολίτες της χώρας. Γιατί όποιος επενδύει από το εξωτερικό στην χώρα το κάνει για να βγάλει κέρδη *έξω* από την χώρα. Τόσο απλά. Αυτό το κάνει με πάρα πολλούς τρόπους, με τον καλύτερο το λεγόμενο price transfer (*).

Ένα παράδειγμα.

Η προστιθέμενη αξία του τουριστικού προϊόντος (τζίρος/διανυκτερεύσεις) τα χρόνια του μνημονίου έχει πέσει σταδιακά περίπου 7% και η τάση είναι να πέσει και άλλο (δείτε το γράφημα, προσέξτε με τι ρυθμό ανεβαίνουν οι διανυκτερεύσεις). 

Ο τρόπος που γίνεται η ανάπτυξη έχει πολύ μεγάλη σημασία. Το All Inclusive, η πώληση των φιλέτων και των διαλυμένων τουριστικών επιχειρήσεων σε ξένα συμφέροντα κάθε άλλο παρά ανάπτυξη είναι.

Πως; Πολύ απλά ένας ξένος επενδυτής έχει μια εταιρεία (Α) στα Kayman Islands. Πουλάει η ελληνική εταιρεία του (Β), που κατέχει την ξενοδοχειακή μονάδα, με ένα συμβόλαιο στο κόστος όλη την χωρητικότητα του ξενοδοχείου στην εταιρεία του (Α). Στην συνέχεια η εταιρεία (Α) πουλάει τα πακέτα στους ξένους τουρίστες, παρακράτα όλο το κέρδος αφορολόγητο και φέρνει στην Ελλάδα μόνο το κόστος. Αποτέλεσμα στην Ελλάδα οι φόροι που πληρώνει η εταιρεία (Β) να είναι σχεδόν μόνο ο φόρος μισθωτών και οι ασφαλιστικές εισφορές. Και αυτός όμως ο φόρος/εισφορές, με τις εταιρείες που εισάγουν εργαζόμενους όπως π.χ. από την Ρουμάνια, δεν μένει καν στην χώρα μας…

Είναι κατανοητό πως ο ξένος επενδυτής το μόνο που ΔΕΝ τον νοιάζει είναι το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα… Το μόνο που νοιάζει τον ξένο επενδύτη είναι να έχει ιδιοκτησία τον αιγιαλό και να ψωνίσει τζάμπα τα ξενοδοχειακά ακίνητα.

Αυτή η παθητική ανάπτυξη είναι η λάθος επιλογή για την χώρα. Η παθητική ανάπτυξη είναι ότι ποιο εύκολο για ένα πολιτικό. Η ενεργητική ανάπτυξη προϋποθέτει ενεργές πολιτικές στήριξης της οργανικής ανάπτυξης. Η ενεργητική ανάπτυξη προϋποθέτει ο πολιτικός να ΔΟΥΛΕΨΕΙ! Κάτι που κανείς ΔΕΝ έχει κάνει μέχρι τώρα. Μας πουλάνε επικοινωνία. Σαν νέος που επιχειρώ τόσα χρόνια είμαι πλέον βέβαιος πως μας δουλεύουν. Περιμένω να δω κάτι που να μας αφορά. Μέχρι σήμερα μάταια.

Το τελευταίο επεισόδιο της επικοινωνιακής ανάπτυξης που ζούμε είναι το νέο, νέο, νέο, νέο ταμείο στο Λουξεμβούργο που ξανά και μετά ξανά θα περάσουν όλα από τις ίδιες τράπεζες που έχουν πνίξει τα Jeremy, το ΕΤΕΑΝ και το ΤΕΠΙΧ... 

Και σε λίγο θα είναι το νέο, νέο ΤΟΝΕΟ με τους ίδιους ανθρώπους που βάραγαν μύγες 13 χρόνια… 

Και μετά θα είναι οι νέες, νέες, νέες θερμοκοιτίδες από τους ίδιους που τις έχουν τόσα χρόνια... και φυσικά όλα αυτά με το ανάλογο επικοινωνιακό "αφήγημα"... οι προτάσεις του Ισραήλ... 

Από το 1990... 

Τότε που ούτε καν ίντερνετ υπήρχε... Είναι που έλεγα πως η βλακεία τους θα έχει κάποιο όριο…

Αν αυτά που λέω είναι αριστερά τότε μάλλον έχουν έρθει τα πάνω κάτω σε αυτή την κοινωνία…

Γιάννης Βαρουφάκης: Οι δυνάμεις υπέρ ενός πα­νευ­ρω­παϊκού New Deal είναι πλειοψηφικές στην ΕΕ, αλλά ...φοβούνται το Βερολίνο

Προεκλογική σκηνοθεσία το πλεόνασμα και η έξοδος στις αγορές - Με ψευδώνυμο θα έρθει το τρίτο μνημόνιο

από την εποχή - τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός 

Ο Γ. Βαρουφάκης κρίνει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς εν όψει εκλογών και ειδικότερα την εξαγγελία πλεονάσματος, καθώς και την πρόβλεψη για έξοδο στις αγορές, χωρίς να διστάσει να πει πικρές αλήθειες για τους διθυραμβικούς τόνους, που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και για τη θρυλούμενη ευρωστία του τραπεζικού συστήματος.

Στο δεύτερο μέρος, μιλάει για την “επαναδιαπραγμάτευση” του χρέους που υπόσχεται η κυβέρνηση, για το νέο μνημόνιο που δεν θα το πουν μνημόνιο και για το αν και με ποιες προυποθέσεις μπορεί να έρθει η πολυπόθητη – για την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη – ανάπτυξη.

Α΄ ΜΕΡΟΣ: Μύθος η σκληρή διαπραγμάτευση – Νεκροζώντανες οι τράπεζες

Η τελευταία συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας εμφανίζεται σαν πρώτο βήμα εξόδου από την κρίση και το μνημόνιο. Είναι, λοιπόν, έτσι ή για άλλη μια φορά καλείται η καθημαγμένη κοινωνία να πιστέψει ότι υπάρχει φως;

Η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται ότι το ελληνικό χρέος, το οποίο σύμφωνα με το Μνημόνιο ΙΙ θα αποπληρώνουμε μέχρι και το 2030, παραμένει μη βιώσιμο. Μ’ άλλα λόγια, σύμφωνα με την ίδια την τρόικα έχουμε «μνημονιώδεις» υποχρεώσεις ως το 2030, που η ίδια η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Επιτροπή, ο κ. Σόιμπλε παραδέχονται πως είναι αδύνατο να τηρηθούν.

Το μνημόνιο είχε δύο σκέλη. Πρώτον, τη διαδικασία παροχής των δόσεων στην Ελλάδα. Αυτή λήγει τον Μάιο με την τελευταία δόση. Από εκεί και πέρα, όμως, ξεκινάει το πιο αυστηρό και σκληρό μέρος των μνημονιακών συμβάσεων, που αφορούν τις δικές μας αποπληρωμές των μνημονιακών δανείων που θα συνεχισθούν, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ως το 2030, οπότε θα μιλάμε για έξοδο από το μνημόνιο. Όταν έχουμε αυτή την υποχρέωση, είναι, τουλάχιστον, ανέκδοτο να αναφερόμαστε τώρα σε έξοδο από το Μνημόνιο. Προφανώς, η κυβέρνηση μετά από δύο χρόνια σχετικής νηνεμίας στο κοινωνικό μέτωπο και αντιμετωπίζοντας τώρα μια εκλογική διαδικασία στην οποία φοβάται ότι θα τιμωρηθεί, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να δημιουργήσει συνθήκες ανοχής, όχι βέβαια επιβράβευσης, στο εκλογικό σώμα και διάσπασής του μέσα από την παγιωμένη στρατηγική: πρώτον, «τρομοκρατούμε τον κόσμο», δεύτερον, «του σπάμε το ηθικό», τρίτον, του «υποσχόμαστε αυτά που θέλει να ακούσει, κι ας μην τα πιστεύει».

Η «Wall Street Journal» έγραφε, βοηθώντας, ότι η κυβέρνηση κινήθηκε σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση στο δικό της «σκοπό», σε σχέση με την τρόικα, στηριζόμενη στις βελτιωμένες προοπτικές της οικονομίας. Να το σχολιάσουμε;

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα να συγκρουστεί αρνούμενη αυτά που προσπάθησε να της επιβάλει η τρόικα, λέγοντας ότι δεν θα πάρει τις επόμενες δόσεις αν πρώτα δεν γινόταν συνολική αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Δεν το έκανε όμως. Έκανε ακριβώς αυτό που της είπε η τρόικα. Η όλη ιστορία ότι δήθεν έκανε διαπραγμάτευση για το γάλα, ομαδικές απολύσεις κ.τ.λ. είναι ένα φθηνό θεατρικό έργο. Η τρόικα γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν υπήρξε πρωτογενές πλεόνασμα, λόγω των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου. Απλώς επέτρεψε στην κυβέρνηση να πάρει 500 εκ. να τα μοιράσει προεκλογικά, όπως κάνουν παραδοσιακά οι ελληνικές κυβερνήσεις, μόνο και μόνο για να επιβραβεύσει την ενδοτικότητά της.

Μύθος η σκληρή διαπραγμάτευση

Επίκειται, λοιπόν, μετά τις εκλογές σκληρή συζήτηση;

Συζήτηση μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας σκληρή δεν υπήρξε ποτέ ούτε θα υπάρξει.

Εννοείται, σκληρή για τα θέματα που θα θέσει και θα απαιτηθούν.

Προφανώς. Η συμφωνία του κ. Σαμαρά με την κ. Μέρκελ μετά την εκλογή του Ιουνίου 2012 ήταν ότι, καταρχάς, η Ελλάδα δεν θα εκπαραθυρωθεί από την Ευρωζώνη, εφόσον ο κ. Σαμαράς και ο κ. Στουρνάρας «ξεχάσουν» τη συμμαχία με το ΔΝΤ για απομείωση του ελληνικού χρέους και εφαρμόσουν ό,τι τους απαιτηθεί, με την υπόσχεση ότι μετά τις γερμανικές εκλογές θα ανακουφισθεί η κατάσταση με το ελληνικό χρέος. Η κ. Μέρκελ δεν τήρησε τις υποσχέσεις εκείνες – υποσχέσεις που μας έλεγε ο κ. Σαμαράς ότι είχε. Τώρα, δεν μπορούσε να μην του δώσει κάτι, όταν ο κ. Σαμαράς και ο κ. Στουρνάρας έχουν υποκλιθεί πλήρως στις απαιτήσεις του Βερολίνου και γενικότερα της τρόικας, κι έχουν απορρίψει την πρόταση του ΔΝΤ για μια από κοινού κρούση στο Βερολίνο και τη Φραγκφούρτη για μείωση του ελληνικού χρέους. Τώρα, που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις εκλογές, το δωράκι που τους έκαναν είναι τα 500 εκ. Μερικά ψίχουλα, μ’ άλλα λόγια, με στόχο να δουν το καλοκαίρι τι θα κάνουν με ένα χρέος, το οποίο οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμο. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα ξέρουν τι να κάνουν, όπως δεν ήξεραν πριν ένα, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια.

Πριν πάμε στο χρέος, να ρωτήσω σε ποια βάση, από τεχνοκρατική άποψη, γίνονται οι υπολογισμοί για το πλεόνασμα και επομένως η συζήτηση μεταξύ τρόικας και υπουργείου Οικονομικών.

Νομίζω ότι δεν έχει γίνει, στ’ αλήθεια, συζήτηση περί πρωτογενούς πλεονάσματος. Η τρόικα ξέρει ότι δεν υπάρχει. Υπάρχουν δύο διαστάσεις του θέματος. Πρώτον, η κυβέρνηση μιλάει για πλεόνασμα σε ταμειακή βάση. Η τρόικα δεν την αποδέχεται, μιλάει στη βάση των δεδουλευμένων, όπως και η Eurostat, η οποία θα αποφανθεί το καλοκαίρι, πλέον, για το πλεόνασμα του 2013. Αυτή τη στιγμή το πλεόνασμα που αναφέρουν δεν είναι αποδεκτό από Eurostat και τρόικα. Η τρόικα, όμως, κάνει τα στραβά μάτια.

Ποια είναι η λογιστική κατάσταση στην πραγματικότητα ως προς το πρωτογενές πλεόναμσα σε δεδουλευμένη βάση; Για να απαντήσουμε, πρέπει να ...

λάβουμε δύο σημαντικές μεταβλητές υπ’ όψη μας: Πρώτον, τις ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις του δημοσίου. Δεύτερον , την απόφαση του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), η οποία θα παρθεί Ιούλιο – Αύγουστο του 2014, όσον αφορά το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών για το 2013. Αυτό το κόστος θα υπολογισθεί στη βάση εκτίμησης για την τιμή των μετοχών των τραπεζών στο χρηματιστήριο σε σχέση με το 2013. Άρα, ως τότε, δεν θα έχουμε κανένα σταθερό σημείο για τον υπολογισμό του πλεονάσματος του 2013.

Νεκροζώντανες οι τράπεζες

Επίκειται το νομοσχέδιο για τις τράπεζες και η κυβέρνηση δείχνει μέγιστη πολιτική ανησυχία, απέφυγε να απαντήσει και σε ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή. Τι σκέπτονται, άραγε, γι’ αυτό τον κόμπο;

Η στρατηγική τόσο της ελληνικής κυβέρνησης όσο και της ΕΕ για τις ελληνικές τράπεζες είναι η στρατηγική του κουκουλώματος της βαθειάς πτώχευσης των τραπεζών. Απλά, δεν θα παραδεχθούν ότι, παρά τα 40 με 46 δισ που θα έχουν λάβει οι τράπεζες από το δημόσιο, θα παραμένουν

«νεκροζώντανες», δηλαδή ανίκανες να δανείζουν ακόμα και στις επικερδείς επιχειρήσεις. Τέσσερις είναι οι λόγοι για αυτό: 

• Πρώτον, το PSI άφησε τις τράπεζες πολύ πιο λαβωμένες απ’ ό,τι παραδέχθηκε η Blackrock και η τρόικα. 
• Δεύτερον, λόγω της λεγόμενης «επαναγοράς» χρέους στα τέλη του 2012 – η οποία, να θυμηθούμε, έγινε γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν δέχθηκε την πρόταση Λαγκάρντ για απομείωση του χρέους – που ουσιαστικά ήταν ένα δεύτερο PSI βλαπτικό για τις τράπεζες. 
• Τρίτον, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που αναφέρουν – υπολογίζω μια νέα τρύπα 50 – 60 εκ. ευρώ. 
• Τέταρτον, λόγω της συνεχιζόμενης διαπλοκής κομμάτων εξουσίας, ΜΜΕ και τραπεζιτών, με τους τραπεζίτες να καταφέρνουν, ελέω των κομμάτων εξουσίας, να παραμείνουν στο τιμόνι των πτωχευμένων τραπεζών ώστε να συνεχίσουν να εξυπηρετούν τα κόμματα εξουσίας και τα συστημικά ΜΜΕ.

Με άλλα λόγια, δηλαδή, δεδομένης της αποφασιστικότητας με την οποία ο κ. Σόιμπλε απορρίπτει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το ESM (έχει λήξει αυτή η ιστορία, ιδίως με τη δήθεν ενοποίηση των τραπεζών που αποφάσισαν και για την οποία χαίρονται και εορτάζουν αυτή την εποχή), οι τράπεζες δεν θα μπορέσουν να βρουν τα κεφάλαια που χρειάζονται για να καλύψουν αυτές τις μαύρες τρύπες. Το Δημόσιο δεν έχει τη δυνατότητα να δανεισθεί κι άλλα 50 – 60 δισ. να τους δώσει – ευτυχώς δεν θα το κάνει. Κι αυτό τι σημαίνει; Ότι οι τράπεζες θα ...

"Ευημερία" ή Δημοκρατία;

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Πόση δημοκρατία είμαστε διατεθειμένοι να 

παραχωρήσουμε 

χάριν μιας κάποιας "ευημερίας";

του Γιώργου Πίτσου

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ας το ομολογήσουμε σαν κοινωνία. Πόση δημοκρατία είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε χάριν μιας κάποιας "ευημερίας". 

Κατ αρχήν θα 

ανακουφιστούμε και θα γνωριστούμε μεταξύ μας καλλίτερα. 

Για τη δημοκρατία

Ο ανένδοτος αντιμνημονιακός που κοιτούσε για δέκα χρόνια το ταβάνι, έγινε πρωθυπουργός μας. Και το φλερτ με τα φασιστικά φιντανάκια που πρώτος λανσάρισε ο Καρατζαφέρης , έχει εξελιχθεί σε παρά φύσιν συνουσία με όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η προσωρινά χειμάζουσα ακροδεξιά πήρε κεφάλι στην κυβέρνηση και κυβερνά την χώρα. Ο ΓΓ της κυβέρνησης είναι αποκλειστική επιλογή του πρωθυπουργού. Εάν δεν ήξερε το ποιόν και τις πράξεις του , μας κυβερνά ένας αφελώς άσχετος. Εάν ήξερε και τ΄ ανεχόταν ( επικροτούσε ) μας κυβερνά ένας εγκληματικά επικίνδυνος. Όλα τ΄ άλλα είναι συγκάλυψη . 

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη αναθάρρησε και τους ντόπιους νοσταλγούς και πρέπει να περιμένουμε ακρότητες. Αυτό όμως που με θλίβει περισσότερο , μιας και ο βίος και η πολιτεία της δεξιάς είναι ιστορικά γνωστά , είναι η στάση των άλλων κομμάτων. 

Κατ΄ αρχήν οι τεράστιες ευθύνες και η αμοραλιστή κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ. Η δήθεν κριτική υποστήριξη στην κυβέρνηση χάριν της " σταθερότητας " έχει μεταβληθεί σε άκριτο δεκανίκι . Με έχει κουράσει η μόνιμη επωδός / άλλοθι του Βενιζέλου ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ σήκωσε όλο το βάρος της κρίσης. Υπέρ ποίων τελικά; Υπέρ της ολιγαρχίας και σε βάρος της μεσαίας και εργατικής τάξης δυστυχώς. Και με ποιο κόστος για τη δημοκρατία; Με την παραβίαση σχεδόν όλων των άρθρων του Συντάγματος. 

Και η στάση όμως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ύποπτη. Σαν να μην θέλει να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης . Η εμμονή στην προάσπιση των συντεχνιών και το σούρτα - φέρτα στο κοινοβούλιο απέχει μακράν από τα πραγματικά καυτά ζητήματα επιβίωσης αυτού του λαού. Για το ξεπούλημα του Ελληνικού, την διαγραφή των χρεών του Μεγάρου Μουσικής, την σίγουρη διαγραφή των χρεών των κομμάτων, δεν άνοιξε μύτη. Θέματα όχι κυρίαρχα αλλά που καταδεικνύουν υπόγειες συμμαχίες και αλισβερίσι. Μια επαναστατική ρητορική τόσο όσο. Η διακομματική ομερτά είναι καθημερινά εξόφθαλμη πια. 

Για την ανάπτυξη

Μια πολύχρονη πορεία εξουθένωσης των Ελλήνων συνεχίζεται. Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες γονάτισαν προ πολλού στις οριζόντιες μειώσεις και την άγρια φορολόγηση. Κι όμως μέχρι και σήμερα το πολιτικό σύστημα αγωνίζεται για την προστασία των καρτέλ και των συντεχνιών. Για τον σκανδαλώδη πλουτισμό των τραπεζών. Για ένα αμφιλεγόμενο πλεόνασμα που σίγουρα είναι τράπεζα αίματος του λαού μας. Ο μπαμπούλας της χρεοκοπίας δεν φοβίζει κανέναν πια. 

Η σταδιακή εξισορρόπηση όμως είναι μονόπλευρη και ταξική. Είναι στατική γιατί φορογδέρνει κι όχι αναπτυξιακή. Δεν είναι επίτευγμα να μπορούμε να ξαναδανειστούμε. 

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. 

Δεν πρέπει να υποκύπτουμε στον εκβιασμό της συγκυβέρνησης πως η παρουσία τους είναι μονόδρομος. Είναι πλαστός ο ισχυρισμός για την ανυπαρξία άλλης λύσης. Η δημοκρατία, μέσω των εκλογών, θα δώσει την λύση. Να αποφασίσει ο λαός κι ας κριθεί η ωριμότητα του. Η κουλτούρα των συνεργασιών είναι κομβικό σημείο συνεννόησης. Κι έχει κατακτηθεί έστω και ερασιτεχνικά. 

Φτάνει πια. Ας μην παραχωρήσουμε σπιθαμή δημοκρατίας για μια τραβεστί ανάπτυξη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα λίγων.

Η δημοκρατία και η ανάπτυξη σαφώς και δεν είναι αντικρουόμενα αγαθά. Η ανθοφορία όμως της δεύτερης προϋποθέτει την στιβαρότητα της πρώτης. Η δημοκρατία είναι το γόνιμο έδαφος για να καρπίσει η ευημερία των πολλών.