Παιδιά (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νέα Αριστερά), δεν νομίζετε κι εσείς ότι δεν μπορούν να υπάρχουν για πολύ, δυο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο εξωχώριος κος Κασσελάκης που αξιοποίησε την μεταδημοκρατική πραγματικότητα της "εκλογής από την βάση" στον ΣΥΡΙΖΑ και προκάλεσε δυο διασπάσεις, δεν υπάρχει πια (πολιτικά). Υπάρχουν όμως δυο ΣΥΡΙΖΑ: Ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και η Νέα Αριστερά. 

Και οι δυο ομνύουν στο έργο της κυβέρνησης της αριστεράς 2015-2019, υπήρξαν συμμέτοχοι και στα καλά και στα κακά της περιόδου της πρώτης φοράς αριστεράς. Δεν έφυγαν διαφωνώντας με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 μετά το δημοψήφισμα όπως οι Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, σήκωσαν από κοινού το βάρος της συμφωνίας με την ΕΕ (3ο μνημόνιο) και της εξόδου από την σκληρή εποπτεία με καθαρό διάδρομο έως το 2032. Σήμερα συμφωνούν πολιτικά και προγραμματικά κατά 90% όπως και όταν ήσαν στο ίδιο κόμμα. Και διαφωνούν σε όσα διαφωνούσαν ανέκαθεν (δημοκρατία στο κόμμα, αμυντικές δαπάνες).

Είναι προφανές ότι δεν ισχύουν πλέον οι λόγοι της διάσπασης αυτής (Κασσελάκης).

Και ακόμη προφανέστερο ότι αν δεν ενωθούν ξανά, η κοινωνική αριστερά θα απορρίψει προσωπικές ή τασικές κομματικές διαδρομές και θα στρέψει την προσοχή της στο "λιγότερο κακό" απέναντι στην μητσοτακική ακροδεξιά λαίλαπα που εξαφανίζει μεθοδικά εισοδήματα και κοινωνικά δικαιώματα.

Δεν νομίζουμε ότι οι ίδιοι και οι ίδιες δεν το καταλαβαίνουν. Δυσκολεύονται όμως να κάνουν ένα βήμα πίσω επειδή οι πληγές είναι πρόσφατες και ο εγωισμός τους ακόμη πληγωμένος. Όμως από κοινωνική σκοπιά αυτά είναι παιδιαρίσματα. Και δεν είναι μόνο ο αριστερισμός παιδική ασθένεια στην κομματική αριστερά και ο λενινισμός γεροντική. Είναι και η περιφρόνηση της κοινωνικής αριστεράς, ασθένεια και μάλλον η μεγαλύτερη από το τέλος της αριστερής διακυβέρνησης και μετά!

Δεν μπορείς να αδιαφορείς για την ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς με μια κοινωνία να καίγεται από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό απέναντί σου. Δεν μπορείς να μην βλέπεις την καταστροφική εφαρμογή του σχεδίου Πισσαρίδη στην μικρομεσαία οικονομία και επιχειρηματικότητα. Δεν μπορείς να παρακάμπτεις το κατεπείγον της αναστήλωσης της δημόσιας υγείας και παιδείας που με όπλο αδωνική ακροδεξιά η ΝΔ του Μητσοτάκη ξεπουλά στα ιδιωτικά συμφέροντα. Δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν βλέπεις την καταστροφή βουνών, καλλιεργήσιμης γης, λιμνών και ποταμών αλλά και της θάλασσας από την ενεργειακή κερδοσκοπία της βιομηχανίας είτε των ανεμογεννητριών, είτε των φωτοβολταϊκών και των ιχθυοκαλλιεργειών, είτε των εξορύξεων υδρογονανθράκων και "πράσινων" ορυκτών. Με αρπαγή δημόσιας γης, ρύπανση της θάλασσας και καταστροφή της βιοποικιλότητας.

Το οικολογικό κίνημα είναι δυνατό στην βάση αλλά αδύναμο στην πολιτική του συγκρότηση και έκφραση. Ο συνδικαλισμός επίσης αδυνατεί αν συνέλθει μετά τον εργατοπατερισμό του ΠΑΣΟΚ και την χωριστική δράση του ΚΚΕ. Ποια δύναμη αν όχι η ενωμένη αριστερά μπορεί να στηρίξει την ανάκαμψη της κοινωνίας και την σωτηρία του περιβάλλοντος;

Συνέλθετε λοιπόν εκεί στην αριστερά. Δυο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί. Ενωθείτε με διάλογο, αυτοκριτική και κοινή δράση. Εκεί που συμφωνείτε και είναι άπειρα τα σημεία και είναι και το πιο σημαντικά για την επιβίωση του τόπου και των ανθρώπων του. Μην γιγαντώνετε τις διαφωνίες ως δικαιολογία για να μην κάνετε αυτό που έπρεπε να κάνετε μετά την ήττα του 2019 αλλά και τώρα μετά την έξοδο Κασσελάκη. Ενότητα και συλλογικότητα. Ενεργά μέλη και συνελεύσεις. Συντεταγμένη αυτοκριτική όχι συνεδριακά ψελλίσματα. Καθαρή πολιτική καταγγελία και απαλλαγή από προσωπικές διαδρομές και παρεούλες με προνόμια. Γιορτή της δημοκρατίας με την δημιουργία κοινού ανοιχτού κόμματος και μετώπου με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις.

Όσο για το ποιος και ποια "επιστρέφει" που, τα ονόματα και τον διαμοιρασμό των ευθυνών, εστέ γενναίοι και ρεαλιστές όπως σας χρειάζεται η κοινωνία η οποία ξέρει ακριβώς τι θέλει από σας - εσείς μην κάνετε ότι δεν το ξέρετε... 

Τι σας ενώνει; Αυτό και μόνο έχει πια σημασία. Ακόμη και στο όνομα...

*σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή 24-07-2015 που απεικονίζει την πραγματική κομματική ζωή του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας Αλέξη Τσίπρα

Γιατί η αριστερά είναι κομμάτια, ενώ "Όλοι μαζί μπορούμε" ;

             Τα βουνά καταστρέφονται συστηματικά από την εποχή του Γιωργάκη Παπανδρέου, όπως έδειχνε στην παραπάνω γελοιογραφία ο αείμνηστος Γιάννης Καλαϊτζής. 

Γιατί δεν θέλησε τόσα χρόνια η αριστερά να ενισχύσει τα κινήματα για την σωτηρία τους;

Η εικόνα της αριστεράς είναι τραγελαφικά αντιφατική. Οι διαφορετικές πολιτικές της εκφράσεις, οι συνιστώσες της - για να χρησιμοποιήσουμε ορολογία ΣΥΡΙΖΑ προ 2015 - συμφωνούν μεταξύ τους κατά 99% στο πολιτικό επίδικο. Και καταγγέλλουν με σχεδόν τις ίδιες φράσεις την νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά διακυβέρνηση της ΝΔ του Μητσοτάκη. Αλλά παραδόξως δεν μπορούν να συνεργαστούν για να ανατρέψουν εύκολα την πιο επικίνδυνη ΝΔ από την ίδρυσή της!

Τι συμβαίνει στο μυαλό της κομματικής αριστεράς; Πως εξηγείται ότι ενώ τα προβλήματα των πολιτών έχουν φτάσει στο απροχώρητο, με τους μισθούς στα τάρταρα, τους πλειστηριασμούς στο ζενίθ, την υγεία και την παιδεία στην εντατική, το περιβάλλον να καταστρέφεται καθημερινά από την βιομηχανία της ενέργειας - η αριστερά βρίσκει εμπόδια στο να δράσει κοινά;

Πως εξηγείται ότι καθένας φροντίζει το μαγαζάκι του και όχι το κοινό σπίτι; Πως εξηγείται ότι ο ένας καταγγέλλει την άλλη στην αριστερά και αποκλείει ή αναβάλλει διαρκώς τον διάλογο και την κοινή δράση; Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο έχει παράξει τόσα κόμματα όσα αριθμούσαν οι πρώην συνιστώσες του με τις οποίες είχε φτύσει αίμα να συνυπάρξει. Χρόνια διαλόγου και κοινής δράσης έφεραν την νίκη του 2015 και την πρώτη φορά αριστερά για ένα εξάμηνο. Και μετά πάλι τα ίδια... οι διαφωνίες έγιναν πάλι νέα κόμματα ή νέες φράξιες μέσα στο ίδιο κόμμα που κι αυτές ξανάγιναν νέα κόμματα στην συνέχεια.

Σήμερα η κεντροαριστερή πλειοψηφία κατεβάζει δέκα κόμματα στις εκλογές ή απέχει και η πιο επικίνδυνη ΝΔ όλων των εποχών κυβερνά αυτοδύναμα με το 20% των ψηφοφόρων...

Και πριν αναλύσουμε το ιδιοτελές κίνητρο του να έχει ο καθένας το μαγαζί του ας πάμε απευθείας στο κεντρικό ζήτημα: ότι και να λένε όλοι τους, στους πολίτες είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι όλες οι εκδοχές της αριστεράς μπορούν να συνυπάρξουν!

Απλά δεν το κάνουν κι αυτό είναι πρόβλημα που οι ίδιοι πρέπει να κοιτάξουν πριν χάσουν και το τελευταίο ψήγμα αξιοπιστίας στην κοινωνική αριστερά και λογικά και την τελευταία ψήφο της.

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι η συνύπαρξη στο ίδιο πολιτικό χώρο. Οι διαφορές των συνιστωσών της είναι ελάχιστες όσον αφορά τη θεωρία και το κοινό όραμα και σχεδόν μηδενικές προγραμματικά και στην τακτική τους. Κι όμως βρίσκουν τρόπους να τις γιγαντώσουν, να διασπώνται και να ανταλλάσσουν μεταξύ τους τραγικές κατηγορίες...

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι η πολιτική τεμπελιά. Αντί να αναθεωρεί συνεχώς την θεωρία της ενσωματώνοντας τις νέες πραγματικότητες, βολεύεται στην δογματοποίηση της θεωρητικής παραγωγής και των ιδεών παλιότερων διανοητών.

Η τραγική οικολογική πραγματικότητα που έχει επιφέρει ο καπιταλισμός στο μεταξύ, δείχνει αχώνευτη προγραμματικά για την αριστερά παρότι επιβεβαιώνει με τον χειρότερο τρόπο τις προβλέψεις της αριστεράς για την τύχη του πλανήτη στα χέρια του νεοφιλελευθερισμού! Δεν μπορεί η αριστερά να ξεκολλήσει από την λατρεία των παραγωγικών δυνάμεων και της ανάπτυξης που εξάντλησαν τους πόρους του πλανήτη και ρύπαναν και την τελευταία γωνιά του πρώην ζωογόνου περιβάλλοντος.

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι τα μικρομέγαλα εγώ. Την συλλογικότητα και την δημοκρατία πολύ εύκολα την παραβιάζει η αριστερά εντός της ενώ την εξαγγέλλει εκτός της! Οι ταπεινοί ήρωές της που αποτελούν την κληρονομιά και την συνείδηση της κοινωνικής αριστεράς δεν παραδειγματίζουν πλέον και τις κομματικές ηγεσίες της. Η δημοκρατία παραμερίζεται συστηματικά, οι συλλογικές αποφάσεις παραβιάζονται επίσης όποτε βολεύει, τα καταστατικά και τα προγράμματα κρύβονται στο συρτάρι όταν η αποψάρα των επικεφαλής διαφωνεί με το ίδιο τους το συλλογικό οργανισμό. Τα κόμματα της αριστεράς τα κυβερνούν οι παρέες των προεδρικών, οι πρωινοί καφέδες και άνθρωποι που επιβιώνουν μέσω προσωπικών πολιτικών. Η εσωκομματική δημοκρατία δείχνει ανέφικτη.

Τι απομένει; Μα να υπερισχύσει η κοινωνική αριστερά και τα θέλω της απέναντι στις μικροπολιτικές των κομματικών ηγεσιών!

Οι ανάγκες των πολιτών!

Οι κατεπείγουσες ανάγκες των φτωχών ανθρώπων που είναι η πλειοψηφία αλλά δεν βγάζουν συστηματικά πλέον τον μήνα.

Η συλλογική δύναμη της κοινωνίας που κατακερματίζεται από τις κομματικές γραφειοκρατίες!

Κοινωνική απαίτηση και προειδοποίηση στην κομματική αριστερά και τις γραφειοκρατίες της:

Δεν έχετε καμιά δικαιολογία να μην είσαστε ενωμένοι απέναντι στον καπιταλισμό της καταστροφής της Μητσοτακικής ακροκεντρώας δεξιάς και των παραμάγαζών της σε εφεδρεία.
Δεν σας ζητάμε να κλείσετε τα πολιτικά μαγαζιά σας, να αρνηθείτε τις ιδιαιτερότητές σας, τις διαφωνίες σας, τα εμβλήματά σας. Κρατείστε τα. Ελάτε όμως σε κοινό μέτωπο, δράστε μαζί, κυβερνήστε μαζί με ότι αποφασίζει η λαϊκή πλειοψηφία. Μην ρίχνετε την αριστερά από την κυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση λόγω εσωτερικών διαφορών.
Δουλέψτε επιτέλους θεωρητικά. Επικαιροποιήστε και ζωντανέψτε το οικονομικό πρόγραμμά σας. Εξετάστε σοβαρά τις πιθανότητες επιβίωσης της ανθρωπότητας σε συνθήκες καταστροφής του περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής. Υιοθετήστε σύγχρονες οικονομικές μελέτες για την ανάγκη επιβράδυνσης παραγωγής και κατανάλωσης για να επιτευχθεί μαζική ευημερία. Μήπως η οικολογία είναι ο σοσιαλισμός της εποχής μας; Μήπως η οικολογία και η αποανάπτυξη είναι η επόμενη ανανέωση της αριστεράς πολιτικά και προγραμματικά;

Νέα αριστερά είναι εκείνη που συγχρονίζεται με τις ανάγκες της εποχής.

Που φέρνει εισόδημα, ευημερία και ποιότητα ζωής στους πολίτες και τους τόπους τους.

Που στηρίζει τα κινήματα κριτικά και τα ενδυναμώνει σε μόνιμο διάλογο μαζί τους. Που δεν κλέβει την υπεραξία τους στις εκλογές αλλά αναδεικνύει σε θέσεις ευθύνης στελέχη τους! Που δέχεται κάθε αριστερή άποψη και δεν εξάρει την μονοκαλλιέργεια των ιδεών και το λενινιστικό "εμείς εμείς οι μόνοι συνεπείς".

Που απευθύνεται πάντα στην λαϊκή πλειοψηφία και σέβεται την λαϊκή ετυμηγορία σε κάθε τελική απόφαση μέχρι την επόμενη. Γιατί οι εποχές αλλάζουν και απαιτούνται ανοιχτά μυαλά.

Όλ@ μαζί μπορούμε!

Η εσωστρέφεια στην αριστερά - αιτίες, συνέπειες και μια πρόταση

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το 2010 και στο τελευταίο συνέδριο του τότε Συνασπισμού που θα αποφάσιζε την αυτοδιάλυσή του μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, η ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος αποχώρησε συντεταγμένα διαφωνώντας κάθετα με μια τέτοια προοπτική. Ακολούθως ιδρύθηκε η ΔΗΜΑΡ (Δημοκρατική Αριστερά) που ενσωμάτωσε την πλειοψηφία της πρώην ανανεωτικής τάσης και υποσχέθηκε να πραγματώσει ένα καθαρά ανανεωτικό αριστερό κόμμα. Η πορεία της διέψευσε τις υποσχέσεις της και τα απομεινάρια της ενσωματώθηκαν πολύ αργότερα ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ...

Γιατί τα θυμίζουμε αυτά; Τα θυμίζουμε γιατί υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην αριστερά όπου οι διαφωνίες αργά ή γρήγορα γίνονται ...νέα κόμματα. 

Που μετά από καιρό και άπειρες εμφύλιες διαμάχες και αντιπαραθέσεις που θα ονομάσουμε "εσωστρέφεια στην αριστερά" κι αφού πληγωθούν μεταξύ τους πρώην σύντροφοι, αφού απασχολήσουν με άφθονη ύλη τα παραπολιτικά δημοσιεύματα κι αφού συνειδητοποιήσουν ότι έτσι ευνοείται μόνο η παραμονή της δεξιάς στην κυβέρνηση και η απώλεια όλων των δημοκρατικών και οικονομικών κεκτημένων των πολιτών, έ, τα ξαναβρίσκουν και ζουν μια νέα περίοδο διαλόγου, ενότητας και κοινής δράσης. 

Ακόμη και κοινού κόμματος αν βρεθεί κι ένα ταλαντούχο πρόσωπο (πχ σαν τον Αλέξη Τσίπρα) που θα υπερβαίνει με τις δυνατότητές του τις μικροπολιτικές γκρίνιες μεταξύ τους.

Το μοτίβο φαίνεται να είναι απομεινάρι της παλιάς διελκυστίνδας ανανεωτικών και ορθόδοξων στο αριστερό κίνημα που και αυτό είναι απομεινάρι της παλιάς σύγκρουσης σταλινικών και τροτσκιστών που και αυτό είναι απομεινάρι της αρχαίας αντιπαράθεσης μαρξιστών και αναρχικών στην σοσιαλιστική διεθνή...

Σημασία έχει ότι δουλεύει ακόμη!

Το 1989 ενώθηκαν ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ (με το όνομα διευκόλυνση ΕΑΡ) στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου για να αποχωρήσει σε λίγο το ΚΚΕ διασπώμενο με μια οριακή πλειοψηφία των ορθοδόξων που κράτησαν τον τίτλο. Το μοτίβο λειτούργησε ξανά και από τότε η απόσταση μεταξύ ανανεωτικών και ορθόδοξων διευρύνεται συνεχώς.

Μετά έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, 

η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, 

η ΛΑΕ του Λαφαζάνη, 

το ΜέΡΑ25 του Βαρουφάκη, 

η Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου. 

Κι εκεί που φαινόταν ότι εκτονώθηκαν οι διαφωνίες με το μοτίβο ίδρυσης νέων κομμάτων, ήρθε ο Κασσελάκης που αξιοποιώντας την ρωγμή της "εκλογής από την βάση" σε ένα ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Τσίπρα, προκάλεσε δυο νέες διασπάσεις και αποχωρήσεις με την εκλογή του. 

Την Νέα Αριστερά των Αχτσιόγλου, Χαρίτση και 

το δικό του κόμμα μετά την αποκαθήλωσή του, το Κίνημα Δημοκρατίας...

Στο μεταξύ ο Μητσοτάκης χωρίς καμιά σοβαρή αντιπολίτευση ξεθεμελιώνει τη χώρα με καταστροφή του κράτους πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα των εθνικών πόρων σε μεγαλοεταιρείες που προσλαμβάνουν μέλη της οικογένειάς του.

Η αριστερά σε δέκα κομμάτια που αθροιστικά έχουν το ένα τρίτο των εκλογικών ποσοστών του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά, χαίρει άκρας εσωστρέφειας με την κάθε άποψη βολεμένη στο δικό της σπίτι όπου ασχολείται με την ...διαίρεση του ατόμου. 

Γκρίνιες στην Νέα Αριστερά για στημένη εκλογή οργάνων με τα γνωστά χαρτάκια (που κατέστρεψαν και την ΔΗΜΑΡ), αμφιβολίες στον ΣΥΡΙΖΑ για το πόσο θα κάτσει ήσυχος ο Πολάκης και ο Παππάς, πειράματα συγκατοίκησης του ΜέΡΑ25 με τα απομεινάρια της ΛΑΕ, καταγγελίες στην Πλεύση για προσωπικό κόμμα της Κωνσταντοπούλου.

Είναι η εσωστρέφεια μοίρα της αριστεράς; 

Είναι η αριστερά στον κόσμο της όπου τα εσωτερικά της είναι πιο σημαντικά από τα προβλήματα του κόσμου; Ενώ οι θέσεις της είναι πραγματικές λύσεις για μια καλύτερη κοινωνία; 

Φταίει ο τρόπος της κομματικής της συγκρότησης; 

Τις πταίει;

Ναι, το μοτίβο της εσωστρέφειας, των διχασμών και της ανάγκης να έχει η κάθε άποψη το δικό της κόμμα, σπίτι, μαγαζάκι δείχνει παντοδύναμο. 

Και δεν υπάρχει άμεση θεραπεία. 

Το γιατί είναι άλλη μεγάλη συζήτηση. 

Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε ώστε η γενετική εσωστρέφεια της κομματικής αριστεράς να μην έχει τραγικές συνέπειες στην κοινωνική αριστερά που δεν βρίσκει την πολιτική δύναμη που της αντιστοιχεί και στήριξη στα κινήματά της!

ΑΠΟΔΟΧΗ

Η πρότασή μας είναι να αποδεχθούμε την πραγματικότητα. Την φύση της κομματικής αριστεράς που είναι ο διχασμός, η διάσπαση και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην κορυφή. Οι προσπάθειες να ανανεωθεί ολοκληρώθηκαν και απέτυχαν παταγωδώς. Το εξουσιαστικό τριτοδιεθνιστικό λενινιστικό πρότυπο της πολεμικής πειθαρχίας και της καταπίεσης της μειοψηφίας από την πλειοψηφία έχει επικρατήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε όλα τα κομμάτια της αριστεράς. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πράγματα στην μοίρα τους. Ας έχει ο καθένας το μαγαζάκι του να παίζει. Και λέμε ο καθένας γιατί αυτό εκτός των άλλων είναι και απότοκο της αντρικής κυριαρχίας στα κόμματα.

Εμείς τι κάνουμε!

"Εμείς" είμαστε ο κόσμος της εργασίας, της αριστεράς, της οικολογίας, της ειρήνης. Που βλέπει τόσες υποσχόμενες δυνάμεις και στελέχη να αναλώνονται μέσα στους τέσσερεις τοίχους των γραφείων τους πολεμώντας ο ένας τον άλλο ενώ η κοινωνία σφαδάζει από τον χειρότερο νεοφιλελευθερισμό των τελευταίων δεκαετιών.

ΠΡΟΤΑΣΗ

Κρατήστε τα κόμματά σας. Ναι κρατήστε τα. 

Κλείνουμε τα αυτιά στο καθημερινό κουτσομπολιό των media για επιστροφές βουλευτών, μεταγραφές στελεχών, νέες εντάσεις και διαφορές στις κομματικές γραφειοκρατίες. Δικά σας θέματα.

Εμάς μας ενδιαφέρει η ενότητα στην δράση. Αυτό που έκανε το ΕΑΜ μεγάλο, την ΕΔΑ αξ. αντιπολίτευση το 1958, τον Τσίπρα ΠΘ με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Αυτό που κάνουν τα ενωτικά σχήματα διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς. Εκεί μια ταλαντούχα ηγεσία μπορεί να αποδώσει και να μεγαλουργήσει όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Όλα τα άλλα είναι περιττά. 

ΥΣΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Η εσωστρέφεια είναι η φύση όλων των ιδεολογιών που οργανώνονται κομματικά σε αναγκαστικά απολιθωμένες μορφές. Εάν ρεύμα ιδεών δεν μπορεί αν έχει μόνιμη μορφή. Ότι δεν κινείται πεθαίνει και συχνά τα κόμματα καταλήγουν φέρετρα των αρχικών ιδεών που τα δημιούργησαν. Ο διάλογος πεθαίνει, η πειθαρχική εξουσία της ηγεσίας στη βάση μεγαλώνει, οι φράξιες ανθούν. Ειδικά στα μεγάλα κόμματα. Κι ο κόσμος χάνει την ενέργεια και τη ζωή του σε απέραντες συνεδριάσεις μονταρίσματος της εσωτερικής ζωής του κόμματος - που δεν βρίσκεται μακριά από τις σέκτες θρησκευτικές και μη. 

Δείτε τα κινήματα. Συνεδριάζουν για συγκεκριμένο σκοπό, τον επικοινωνούν και δρουν. 

Συχνά δεν ξέρουμε καν τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Η φιλοδοξία τους είναι να λύσουν το πρόβλημα, όχι να φτιάξουν ένα μόνιμο κέλυφος που θα μακροημερεύσει ξεχνώντας ακόμη και τον λόγο που ιδρύθηκε. Όλα άλλωστε στον κόσμο είναι παροδικά. Και τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές. Ανάλογα με τις ανάγκες ζουν και πεθαίνουν και αφήνουν πίσω τους κάτι ή και τίποτα. 

Κάτι αφήνουν τα ενωτικά σχήματα. 

Τίποτα τα απολιθώματα των ιδεολογιών. 

Δείτε που βρισκόμαστε: η δεξιά του Μητσοτάκη έχει ξεθεμελιώσει κάθε μας δικαίωμα, έχει ρίξει τους μισθούς σε προπολεμικά επίπεδα, έχει συρρικνώσει τις συντάξεις, την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Ότι κέρδισε η αριστερά το 15-19 έχει ήδη χαθεί κι ακόμη παραπέρα.

Συνεργαστείτε λοιπόν σε ένα μέτωπο όλοι ακριβώς στα σημεία που συμφωνείτε - και ω ειρωνεία είναι και τα περισσότερα! 

Τίποτα δεν εξαρτάται από τον αν κάποιοι βουλευτές θα πάνε πίσω ή εμπρός, αν θα συγχωνευθούν ακόμη κάποια κόμματα. Να είστε σίγουροι ότι πάλι θα βρουν τρόπο να διασπαστούν.

Δεν μας αφορούν αυτά. Ζητείστε και επιβάλλετε στα κόμματά σας την συνεργασία, την κοινή δράση, την κοινή ακόμη εκλογική παρέμβαση. Κι ας διατηρήσουν οι ηγεσίες σας τις πολύτιμες καρέκλες τους στο διηνεκές.

Ενότητα στη δράση τώρα. Αυτό μόνο χρειαζόμαστε κι αυτό μόνο θα ενεργοποιήσει όσ@ μπορούν να πρωταγωνιστήσουν σε κάτι τέτοιο. Πάντα υπάρχουν τέτοι@ αλλά όχι κατ ανάγκη στις σημερινές κομματικές ηγεσίες.

Κακά τα ψέματα, οι φράξιες στην αριστερά δείχνουν έλλειμμα δημοκρατίας...

Στην ελληνική αριστερά που κυβέρνησε για 4,5 χρόνια, για πολλά χρόνια κυριάρχησαν οι φράξιες που άλλοτε τις έλεγαν τάσεις και άλλοτε συνιστώσες. Νόμιμες καταστατικά, ποτέ δεν υλοποίησαν την περιγραφή τους ως ρεύματα ιδεών. Η ίδια η μονιμότητά τους και οι σταθερές συνάψεις τους με δίκτυα προσώπων, καταργούσαν στην πράξη την έννοια του ρεύματος - ενός προσωρινού δικτύου συνεργασίας ομονοούντων ιδεολογικά ανθρώπων απλά για την ενίσχυση του πόλου τους στον διάλογο. Η λέξη μηχανισμοί ήταν πάντα πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Τι γεννά όμως την ανάγκη των φραξιών; Είναι σύμφυτη με την αριστερή προσέγγιση των πραγμάτων ως μάχης ιδεολογιών όπως λένε οι δεξιοί; Όχι βέβαια. Φράξιες υπάρχουν σε όλα τα κόμματα οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης ακόμη και σε συνδικάτα, συλλόγους ή και ποδοσφαιρικούς οπαδούς. Υπάρχουν παντού όπου η λειτουργία είναι μη δημοκρατική, ιεραρχική, αρχηγική. Όπου ένα απαράτ ανθρώπων ελέγχει αντιδημοκρατικά το κόμμα, κατευθύνει τις εκλογές του αραιά και που και διατηρεί την μόνιμη εξουσία του. Δείτε πχ την αιώνια ηγεσία της ΓΣΕΕ...

Στην αριστερά, αυτό που επιτρέπει ή και επιβάλλει τις φράξιες είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, ειδικά το ασφυκτικό τριτοδιεθνιστικό πρότυπο λειτουργίας που δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη ολοκληρωτικά. Αντίθετα ανασύρεται συχνά από το συρτάρι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για την ενίοτε ηγετική ομάδα.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδρύθηκε και λειτούργησε αρχικά τουλάχιστον ενάντια σε αυτό το πρότυπο: ως συμμαχία πολλών πολιτικών κινήσεων της αριστεράς. Μετά την ανάδειξη του κόμματος ως πλειοψηφικού σχηματισμού στις εκλογές και την ανάγκη έκτακτης συγκεντρωτικής και πειθαρχημένης ανταπόκρισης στην δύσκολη περίοδο αγώνα κατά των μνημονίων είναι που η δημοκρατία που συνείχε το σχήμα, άρχισε να υποχωρεί. Έκτακτες συνθήκες έκτακτα μέτρα. Πολεμικά μέτρα.

Στην ιστορία της αριστεράς μόνο οι αναρχικοί διατήρησαν την δημοκρατία σε πολεμικές συνθήκες πχ Ισπανία. Όλα τα υπόλοιπα ρεύματα κατέφευγαν στον έκτακτο συγκεντρωτισμό που όμως δημιουργούσε δομές που δύσκολα επέτρεπαν στην συνέχεια επιστροφή στην δημοκρατία. Έτσι και στον ΣΥΡΙΖΑ: οι ανάγκες αντιμετώπισης της τρόικας αφαίμαξαν το κόμμα από στελέχη για να στελεχωθεί το κράτος. Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε δευτερεύουσα μοίρα τα 4,5 χρόνια και ακολουθούσε τις κυβερνητικές ανάγκες αντί να ελέγχει δημοκρατικά την κυβέρνηση. Μετά δε τον μνημονιακό συμβιβασμό και την αποχώρηση της συνιστώσας του αριστερού ρεύματος, βιαστικές επιλογές και πολλοί άπειροι άνθρωποι στελέχωσαν τα ψηφοδέλτια στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με αποτέλεσμα ένας άλλος ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίζεται εν αγνοία των κεντρικών μαχών της αριστερής κυβέρνησης.

Βγαίνοντας από την διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα άλλο κόμμα. Επέστρεψαν βέβαια τα στελέχη της κυβέρνησης στο κόμμα αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Καταστατικό και δημοκρατία είχαν ατονήσει, η αυτοκριτική που εκρεμμούσε διαμόρφωνε νέες τάσεις, συμμαχίες και φράξιες και ο λόγος του πρώην πρωθυπουργού έμοιαζε καθοριστικός για το μέλλον και το μόνο στοιχείο ενότητας μέσα στην σύγχυση της ήττας. Κι εκεί, είτε σκόπιμα είτε αναγκαστικά το ήδη αποδιοργανωμένο κόμμα κατέφυγε σε μια απολιτική διεύρυνση, διευρύνοντας τον αρχηγισμό και τα χαρακτηριστικά διαμεσολαβούμενου από την ηγετική ομάδα κόμματος. Και διέλυσε τελείως οποιαδήποτε προοπτική αποκατάστασης της συλλογικής δημοκρατικής λειτουργίας ή έστω της "ομοσπονδιακής" της περιόδου των συνιστωσών.

Όλα αυτά κορυφώθηκαν με την επανάληψη της εκλογής από την "βάση" ενός αστέρα των δεξιών media, περαστικού από την αριστερά και με κρυμμένα προσόντα στο βιογραφικό του. Ένεκα της εκλογής του το μισό στελεχιακό δυναμικό της αριστερής κυβέρνησης αποχώρησε ομαδικά και μετά ένα χρόνο το υπόλοιπο απέβαλλε τον πολιτικό φελλό από το κόμμα.
Αλλά και χάθηκαν 18 βουλευτές και τυπικά η αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα αυτά από έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας και μεταδημοκρατικές πρακτικές σαν την εκλογή από τη βάση.

Είναι μοιραίο η αριστερά να δημιουργεί φράξιες, εσωτερικούς εμφυλίους και διασπάσεις; Ποια είναι η αιτία της υπερπαραγωγής κομμάτων από την κάποτε κυβερνώσα αριστερά; Πλεύση, ΜέΡΑ25, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας... Γιατί δεν μπορεί να ενσωματώσει την πολιτική διαφωνία στα πλαίσια ενός ενιαίου κόμματος;

Τι παράγει τελικά τις φράξιες;

Γνώμη μας είναι ότι όταν δεν εφαρμόζεται η καταστατική λειτουργία και καταπιέζεται η άλλη άποψη από εκείνη της ηγετικής ομάδας, μοιραία θα σχηματιστούν και οι φράξιες. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης, από λόγους κομματικής επιβίωσης και γιατί όχι ανατροπής της ηγετικής ομάδας από άλλη όταν δεν υπάρχει ελπίδα να ανατραπεί η πολιτική άποψη με συντεταγμένο διάλογο. Λογικό είναι. Συνήθως οι παραβιάσεις εμφανίζονται από την ηγετική ομάδα με επίκληση έκτακτων αναγκών, έκτακτων συνθηκών ή ανάγκης άμεσης απόκρισης χωρίς την βάσανο των συνεδριάσεων. Αλλά αυτή είναι λογική λενινιστική αν όχι σταλινική: υπάρχει πάντα τρόπος να λειτουργήσει η δημοκρατία, η συναίνεση, η συλλογικότητα. Ζωντανοί τρόποι και ψηφιακοί τρόποι. Είναι ανεπίτρεπτο να δίνονται μάχες μηχανισμών και όχι ιδεών στο εσωτερικό της αριστεράς.

Τελειώνουμε εδώ αυτό το σημείωμα με το προσωρινό συμπέρασμα ότι όπου υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας και συλλογικότητας οι φράξιες και οι ουρανοκατέβατοι αρχηγοί βλέπουν φως και μπαίνουν.

Πρώτα μέτρα για την κατάργηση των φράξεων και των μηχανισμών είναι η κατάργηση της εκλογής ηγεσίας από την βάση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων της οργανωμένης βάσης δλδ των εγκρίσεων και αποφάσεων από τις συνελεύσεις των οργανώσεων μελών και των συνεδριάσεων των αντιπροσωπευτικών οργάνων. Και η υιοθέτηση της ανακλητότητας των εκπροσώπων παντός είδους εφόσον παραβιάζουν την συλλογικότητα με δικές τους ενέργειες που παρουσιάζουν ως συλλογικές.

Τόσο απλά και δύσκολα ταυτοχρόνως. Γιατί οι αριστερές αξίες πρέπει πρώτα να εφαρμόζονται στην εσωτερική ζωή της αριστεράς.

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 0

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Αποστολή

Κοινοποίηση

Από πότε έγινε παράδοση της αριστεράς, η μη-παράδοση της βουλευτικής έδρας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απωλέσει καμιά εικοσαριά έδρες από κατά καιρούς αποχωρήσαντες από το κόμμα. 11 από την ομάδα που έφτιαξε την Νέα Αριστερά κι άλλους τόσους πάει να χάσει τώρα από την ομάδα Κασσελάκη.

Γιατί όμως κανείς αριστερός δεν επιστρέφει την έδρα στο κόμμα με το οποίο βγήκε; Ειδικά στην αριστερά, αυτή η ηθική υποχρέωση θα έπρεπε να ήταν κανόνας αλλά αντίθετα, βλέπουμε τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Όπως γίνεται στην δεξιά...

Πέρυσι το καλοκαίρι όλοι και όλες συμμετείχαν κανονικά στις εκλογές για νέο/α πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Έδειχναν να αναγνωρίζουν και να σέβονται το καταστατικό του κόμματος. Εκείνοι που έχασαν (ομάδα Αχτσιόγλου) πήραν όμως τις έδρες τους και έφυγαν. Κι εκείνοι που κέρδισαν τους ζητούσαν να τις επιστρέψουν.

Πριν λίγες μέρες έγινε το αντίθετο. Οι κασσελακικοί που ζητούσαν πίσω στο κόμμα τις έδρες πέρυσι, τώρα τις παίρνουν και φεύγουν στερώντας από το πρώην κόμμα τους ακόμη και τα προνόμια της αξιωματικής αντιπολίτευσης που νόμιμα του έδωσαν οι πολίτες και ο εκλογικός νόμος.

Γενικευμένη κυνικότητα;

Αριστερή αναξιοπρέπεια;

Πρακτικές αποστασίας δανεισμένες από την οικογένεια Μητσοτάκη;

Όλα αυτά έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς στη χώρα μας - γι αυτό και οι πολίτες της γυρίζουν την πλάτη: 2,5% η Νέα Αριστερά, 2,5% το ΜέΡΑ-ΛΑΕ, 1% το ΚΟΣΜΟΣ, 3,4% Η Πλεύση... όλα αυτά τα κόμματα έχουν υποπέσει κάποια στιγμή στο προπατορικό αμάρτημα της αποχώρησης με ΜΗ παράδοση της έδρας.

*Μόνο ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είχε την αξιοπρέπεια αποχωρώντας παλιότερα να παραδώσει την έδρα του στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ένας Γαβριήλ δεν φέρνει την άνοιξη...

Μικρό συμπέρασμα: ότι και να λέτε στο πόπολο, όσο νοικοκυρεμένο και να δείχνει το νέο μαγαζάκι σας, όταν οι πράξεις σας επιβεβαιώνουν τις πιο ανήθικες πρακτικές της δεξιάς, δεν πρόκειται να αποκτήσετε ποτέ αξιοπιστία. Αν δεν τιμάτε τους ίδιους τους δικούς σας νόμους (που είναι το καταστατικό που ψηφίσατε όλ@ μαζί) κανείς δεν θα σας πιστέψει ότι θα τιμήσετε και τις άλλες υποσχέσεις σας.

Πρόταση; Παραδώστε τις έδρες σας στον ΣΥΡΙΖΑ όσ@ τις κατακρατείτε ενώ έχετε αποχωρήσει. Υπάρχουν επιλαχόντες και αναπληρωματικοί να σας αντικαταστήσουν εξίσου τιμημένοι με την ψήφο των πολιτών στο κόμμα επιλογής τους. Έστω τώρα ανακτήστε την αριστερή σας αξιοπρέπεια. Μετά θα ακούσουμε το νέο πολιτικό σας αφήγημα - όχι πριν.

Πέτρος Παναρίτης: Μόνο αυτοί που είναι στα νεκροταφεία δεν κάνουν λάθη

"Ο Πέτρος Παναρίτης είναι σήμερα 90 χρονών. Πριν από μερικές μέρες, μια Κυριακή πρωί, μαζί με τον Γιώργο Μπουγελέκα και τον Πάνο Σκουρλέτη, τον επισκεφθήκαμε στο σπίτι του στην Αγία Βαρβάρα…"

Δύσκολο πράγμα να γίνει κανείς αριστερός

του Άγγελου Τσέκερη

Τα πέτρινα σπίτια στηρίζονται σταθερά πάνω σε λαξεμένα αγκωνάρια. Η αριστερά χτίστηκε πάνω σε ανθρώπους. Ανθρώπους που αφιέρωσαν την ζωή τους σε αυτήν, και που σήκωσαν πρόθυμα το βάρος μιας εποχής διώξεων και προσωπικών στερήσεων, χωρίς ποτέ να ζητήσουν τίποτα για τον εαυτό τους. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο Πέτρος Παναρίτης.

Ο Πέτρος Παναρίτης είναι σήμερα 90 χρονών. Πριν από μερικές μέρες, μια Κυριακή πρωί, μαζί με τον Γιώργο Μπουγελέκα και τον Πάνο Σκουρλέτη, τον επισκεφθήκαμε στο σπίτι του στην Αγία Βαρβάρα. Τον βρήκαμε να πίνει τον καφέ του με την «Εποχή» πάνω στο τραπέζι, ανοιχτή στην συνέντευξη του Χρήστου Μαντά. «Την Εποχή την διαβάζω κάθε Κυριακή» μας είπε. «Ξεκινάω πάντα από τον Γεωργούλα και τον Κλαυδιανό και μετά κάνω τις επιλογές μου..». Το μυαλό και η μνήμη του είναι πεντακάθαρα και η πολιτική του κρίση κοφτερή σαν ξυράφι. Για τις επόμενες δυόμισι ώρες κουβεντιάσαμε για όλα – για την ακρίβεια, αυτός μας μιλούσε και εμείς κρεμόμασταν από τα χείλη του.

Κυνηγημένος σαν αγρίμι

Ο Πέτρος Παναρίτης συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και στον Δημοκρατικό Στρατό. «Στο Πρώτο Αντάρτικό ήταν αλλιώς, είχαμε τον κόσμο με το μέρος μας» μας είπε. Στον Εμφύλιο ήταν αντάρτης στον Πάρνωνα. Και ξεκίνησε να μας λέει το τι έζησε μετά την ολοκληρωτική εξουδετέρωση του ΔΣΕ.
Μας αφηγήθηκε τη στιγμή που μπήκε παράνομα στο χωριό του, κρυφά και από την ίδια του την μάνα, για να βρει ρούχα. Την ώρα που βρισκόταν κρυμμένος εκεί, άκουσε την καμπάνα να χτυπάει. Είχε έρθει ο μοίραρχος των Μολάων. Μάζεψε το χωριό στο καφενείο και τους είπε: «ο Πέτρος ο Παναρίτης ζει, δεν έχουμε στοιχεία ότι σκοτώθηκε. Η μάνα του πρέπει να ξέρει που βρίσκεται». Η μάνα του δεν ήξερε τίποτα και δήλωσε αδύναμη να βοηθήσει τις αρχές. Ήταν όμως πολλές οι μανάδες, μας είπε, που είχαν δώσει τότε τα παιδιά τους, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τους σώσουν την ζωή. «Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με άνθρωπο. Δεν σε δεχότανε κανένας. Από τότε είδα ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Έμαθα ότι οι άλλοι είχαν σκοτωθεί και λέω μοναχός μου είμαι τώρα…»

Η ομάδα του, τρεις άνθρωποι όλοι κι όλοι, επιβίωνε τρώγοντας σταφύλια και αχλάδια, με λάδι που έπαιρνε από τα ξωκλήσια. Όταν, μετά από μία ενέδρα, η ομάδα διαλύθηκε, έζησε μόνος του στην περιοχή, πέντε μήνες, κυνηγημένος σαν αγρίμι. Τα αχλάδια και τα σταφύλια είχαν τελειώσει, γιατί έμπαινε πλέον ο χειμώνας του ‘49, και ο Πέτρος ζούσε βράζοντας λίγο στάρι με ελάχιστο λάδι. «Όπλο δεν είχα, πια», μας είπε. «Κρατούσα, μόνο, επάνω μου μια χειροβομβίδα Μιλς, για την περίπτωση που θα κινδύνευα να πέσω στα χέρια τους. Και άρχισα να γράφω ημερολόγιο». 

Όταν κατάλαβε ότι δεν είχε άλλη επιλογή, αποφάσισε να παραδοθεί. Είχε ήδη δοθεί αμνηστία για τους μαχητές του ΔΣΕ που θα παρουσιάζονταν στις αρχές. Μετά από πορεία τριών ημερών, μέσα από ρέματα, και αποφεύγοντας τα κατοικημένα μέρη, έφτασε, εξαντλημένος από την πείνα, στο Λεωνίδιο, όπου ο τοπικός μοίραρχος της Χωροφυλακής ήταν γνωστός ως αδέκαστος και καλός άνθρωπος, τουλάχιστον για τα δεδομένα και το κλίμα της εποχής. Παρουσιάστηκε, αφού προηγουμένως είχε κρύψει το σακίδιο με το ημερολόγιο και τα προσωπικά του αντικείμενα.

Του ανακοίνωσαν ότι, την επόμενη ημέρα, ένα απόσπασμα θα τον συνόδευε για να υποδείξει τα σημεία όπου κρυβόταν. Κατάλαβε ότι ήταν σχέδιο δολοφονίας. Ήξερε ότι αν βγει έξω από το Λεωνίδιο θα τον σκοτώσουν, με το πρόσχημα ότι προσπάθησε να δραπετεύσει. «Έβαλα μια φωνή για να ακουστώ έξω: Παρουσιάστηκα, είμαι αμνηστευμένος και έχω απαίτηση από τον μοίραρχο να με στείλει στην Τρίπολη!». Το βράδυ ήρθε στο κελί του ο ίδιος ο μοίραρχος με μια γυναίκα από κάποια θρησκευτική οργάνωση. Του έφεραν λίγο φαγητό και ο μοίραρχος τον διαβεβαίωσε ότι την άλλη μέρα θα τον στείλει στην Τρίπολη. Με καράβι, από το λιμανάκι του Τυρού μέχρι το Ναύπλιο και από εκεί οδικώς. Ο ίδιος θα τον συνόδευε μέχρι τον Τυρό.

Ο δρόμος για τη φυλακή

«Την άλλη μέρα με πήρανε για το Ναύπλιο» μας λέει. «Στην κεντρική πλατεία του Λεωνιδίου είχε μαζευτεί ένα σωρό κόσμος για να δει το «θηρίο». Αλλά ένιωσα ένα χέρι να γλιστράει στην τσέπη μου και αργότερα βρήκα εκεί λίγα χρήματα. Δεν ξέρω ποιος χριστιανός ήταν..». Στον Τυρό, όπου επρόκειτο να επιβιβαστούν στο καράβι, κάποιος του επιτέθηκε με ένα ξύλο. Ευτυχώς τον πήρε ξώφαλτσα, δεν τον πέτυχε στο κεφάλι. Ο μοίραρχος τότε έβγαλε το πιστόλι του. «Φύγε από δω. Όταν αυτός ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος, κανείς σας δεν πήγαινε επάνω να τον αντιμετωπίσει..». Και έδωσε εντολή να βγάλουν, για το υπόλοιπο ταξίδι, από τον Πέτρο, τις χειροπέδες.«Μόλις μπήκαμε στο καραβάκι», αφηγείται, «κοίταγα αυτά τα έλατα, τον Πάρνωνα και μ’ έπιασε κατάθλιψη.. Σας αποχαιρετώ, λέω… Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή δεν έκανα, αλλά άλλη επιλογή δεν είχα..»
Στο Ναύπλιο τον έκλεισαν στο Τμήμα Μεταγωγών. «Είχε νερό κάτω. Τη νύχτα, ένα χέρι μπήκε από το παραθυράκι και είχε εφημερίδες και λίγο ψωμάκι. Αλλά το πρόσωπο δεν το έβλεπα, ήταν χωροφύλακας. Πάρτες, μου είπε. Θα τις βάλεις μέσα από τα ρούχα σου και θα ακουμπήσεις στον τοίχο. Και δεν θα πάθεις τίποτα. Και αν αύριο, που θα σε διώξουν για την Τρίπολη, είμαι εγώ μαζί σου, μην φοβάσαι, δεν θα σε πειράξει κανένας. Αλλά το πρόσωπό του, δεν το είδα ποτέ…» Στο ταξίδι τον έβριζαν και τον απειλούσαν. Όταν στην Τρίπολη τον παρέδωσαν στον Πετσόπουλο, αυτός, βλέποντάς τον εξαϋλωμένο από τις στερήσεις και τις κακουχίες, είπε «Ρε σεις, τα κόκκαλα μου φέρατε εδώ;»Παρά το γεγονός ότι ήταν αμνηστευμένος, τον έκλεισαν στην φυλακή. «Μου φάνηκε παράδεισος» μας είπε. «Βρήκα επιτέλους ρούχα, και ανθρώπους να μιλήσω. Ήμουν σε έναν θάλαμο σαράντα ατόμων. Ο μόνος του δημοτικού ήμουν εγώ..». Μας περιέγραψε την συστολή που ένιωθε, να πάρει μέρος στις οργανωμένες συζητήσεις, να μιλήσει μπροστά σε μορφωμένους ανθρώπους, δικηγόρους, δασκάλους γεωπόνους… Κάποιος Χριστόπουλος, δικηγόρος από την Καλαμάτα, τον παρότρυνε να τους πει ένα κομμάτι από την ζωή του στο βουνό. Τους είπε την ιστορία με τον καθρέφτη. «Δεν ήξερα πως είμαι, όταν είχε φεγγάρι πήγαινα σε μια ποτίστρα που ποτίζανε τα γίδια και προσπαθούσα να δω πως είμαι. Μαλλιά, γένια, ψείρες. Σε ένα σημείο που είχαμε κρύψει λίγο λάδι, βρήκα εκείνον τον καθρέφτη. Τον πήγα στο λημέρι μου, και με μια ψαλίδα που κουρεύανε τα πρόβατα, έκοψα τα μαλλιά μου και τα γένια μου. Χαρά μεγάλη..». «Φοβήθηκα ότι θα με κοροϊδέψουν», μας είπε, «αλλά αυτοί είχαν καθηλωθεί. Μην υποτιμάς τον εαυτό σου, συνέχισε, μου είπε ο Χριστόπουλος. Κατάλαβα με ποιους ήμουν, ποιος ήμουν εγώ. Από τότε μου ζήτησαν να τους λέω κάθε βράδυ μια ιστορία από αυτά που είχα περάσει…»

Η ζωή συνεχίστηκε

Αργότερα, που αποφυλακίστηκε, ήρθε στην Αθήνα. Οργανώθηκε στο παράνομο κόμμα. Λόγω προβλημάτων με τα μάτια του, οι γιατροί του απαγόρευσαν να δουλέψει στην οικοδομή, Έτσι έπιασε δουλειά σαν υπάλληλος, με μισό μεροκάματο σε μια ΕΒΓΑ, πίσω από το ΙΚΑ της οδού Πειραιώς. Μας μίλησε για τον μακρονησιώτη κουρέα που γνώρισε εκεί και ο οποίος τον έφερε σε επαφή με τον Τάσο Λειβαδίτη. «Ήρθε ο Λειβαδίτης στο μαγαζί και με βρήκε. Πηγαίναμε στο μαγαζάκι μιας γυναίκας, εκεί κοντά, είχε δύο παιδιά μακρονησιώτες. Είχε ένα τηγάνι, ελιές, ρέγκες, πίναμε ένα κρασί και μιλούσαμε». Ο Λειβαδίτης άκουγε τις ιστορίες του Πέτρου, είχε εντυπωσιαστεί από την πεντάμηνη μοναχική επιβίωση του αντάρτη στον Πάρνωνα. Όταν άκουσε για το ημερολόγιο, ζήτησε από τον Πέτρο να του το πάει. «Το είχα κρύψει σε έναν τενεκέ και είχα βάλει μια πέτρα από πάνω. Είχαν μπει τα ποντίκια και δεν είχαν αφήσει τίποτα! Αλεύρι! Ο Λειβαδίτης που το περίμενε, στενοχωρήθηκε. Τι να κάνουμε. Η ζωή συνεχίστηκε ..»

Έτσι έγινα θεατρόφιλος

Μας διηγήθηκε πώς απέκτησε επαφή με τον κινηματογράφο και το θέατρο. «Θέλαμε να πάμε σε θέατρο, σε κινηματογράφο, να δούμε τι είναι. Και λέω σε έναν, ρε συ, άμα κονομήσουμε καμιά δεκάρα, να πάμε να δούμε πως είναι εκείνος ο κινηματογράφος. Ήμουν 32 χρονών παιδί τότε. Απέναντι από τη Λυρική Σκηνή παιζόταν ένα έργο της Βαλάκου. Αλλά ντρεπόμασταν να πάμε να βγάλουμε εισιτήριο. Δεν είχαμε ξαναπάει, δεν ξέραμε πώς γίνεται. Μου άρεσε πολύ. Δούλευε το μυαλό. Μετά πήγα και σε ένα θέατρο. Εκεί πήγα μόνος μου. Πήγα στο Εθνικό και είδα ένα έργο του Ο’ Νηλ. Ο ταμίας κατάλαβε ότι δεν είχα ξαναπάει σε θέατρο και με πήγε και με έκατσε στην θέση μου. Και έγινα θεατρόφιλος…». Και, ακόμα, μας είπε ότι αγόραζε βιβλία από τα παλαιοπωλεία –λόγω οικονομικής κατάστασης. Και, στο σημείο εκείνο, άνοιξε μια παρένθεση για να μας εξηγήσει πόσο νόημα μπορούσε να βρει ένας αριστερός στην «Χοντρομπαλού» του Γκι Ντε Μοπασάν.Μας μίλησε για το πώς τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Για τις αμφιβολίες που είχαν γεννηθεί μέσα του, ήδη από το βουνό, όταν έγινε το ρήγμα του Τίτο με τον Στάλιν. Για τις επιτυχίες του σοσιαλισμού, που διάβαζε στην προδικτατορική «Αυγή», τα πενταετή πλάνα και τις κατακτήσεις, πράγματα που χωρίς σχετική κριτική συζήτηση του δημιουργούσαν έντονη την αίσθηση της προπαγάνδας. «Όταν, στην Δικτατορία, διάβασα την απολογία του Δρακόπουλου, στη δίκη με τον Παρτσαλίδη, ήμουν ήδη έτοιμος. Και τάχθηκα αμέσως με το ΚΚΕ Εσωτερικού..»

Δεν απογοητεύτηκα, ούτε απογοητεύομαι

Αναφέρεται με αγάπη στον Γιάννη Μπανιά, τον Νίκο Αθανασάκο, τον Παναγιώτη Καραντινό. Μας μίλησε πάρα πολύ για τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού, το 1986. «Θυμάμαι, σε μια προσυνεδριακή συζήτηση, κάποιον που είπε: Μπορεί να συμφωνώ σε πολλά με τον Κύρκο, αλλά αν δεν πάρετε αυτό το μαχητικό κομμάτι του κόμματος που αφήνετε απέξω, δεν θα μπορέσετε να προχωρήσετε. Όλο το μαχητικό κομμάτι είναι έξω από το σχέδιό σας..». Η διάσπαση του κόμματός του, του ΚΚΕ Εσωτερικού είναι χαραγμένη μέσα του. «Με τη διάσπαση, εγώ συνέχισα να είμαι ΚΚΕ Εσωτερικού. Εγώ παρέμεινα. Δεν απογοητεύτηκα. Ούτε απογοητεύομαι.»Η κουβέντα ήρθε κάποια στιγμή στα σημερινά. Προσεγγίζει την κατάσταση με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα: «Επιφυλάξεις έχω. Αλλά δεν είναι μικρό πράγμα εκεί που έφτασε η Αριστερά στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτή την κρίση να κυνηγάνε τον ΣΥΡΙΖΑ θεοί και διαβόλοι και όμως να αντέχει, να στέκεται στα πόδια του… Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν έχει φυτρώσει η Αριστερά. Να δούμε… Και αδυναμίες υπάρχουν και λάθη θα γίνουν. Μόνο αυτοί που είναι στα νεκροταφεία δεν κάνουν λάθη. Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε τα λάθη και να τα διορθώνουμε. Βήμα βήμα, θα βρεθεί η άκρη… Ο αριστερός, τα δύσκολα προβλήματα κάθεται και λύνει. Όταν πλησίαζε η Απελευθέρωση, εκεί στην Τρίπολη, εμφανίστηκαν 150 να πάρουνε όπλο. Αλλά όταν ξεκινήσαμε για μάχη, μείναν 15. Έτσι είναι. Στα εύκολα πάμε όλοι μαζί, στα δύσκολα είναι το πρόβλημα. Αλλά ένα πράγμα δεν μπορώ να συγχωρήσω: το μίσος που βγάζουν αυτοί που έφυγαν. Κριτική να κάνουν. Βεβαίως. Αλλά όχι μίσος και κακία. Όταν τους βλέπω στην τηλεόραση τους κλείνω».Μιλάει με τρυφερότητα για τον Βούτση, την Φωτίου, τον Φίλη, τον Γαβρόγλου. Τους θυμάται από παιδιά, να τρέχουν με τα κουπόνια και στις πορείες του Πολυτεχνείου. Μας είπε για την χαρά που ένιωσε όταν είδε τον Σκουρλέτη να ανεβαίνει μαζί με τον Τσίπρα τις σκάλες του Προεδρικού Μεγάρου, για την ορκωμοσία της πρώτης αριστερής κυβέρνησης.

Δεν είναι εύκολο να γίνεις αριστερός

Ο Πέτρος Παναρίτης δεν έχει μέσα του χώρο ούτε για απάθεια ή παραίτηση, ούτε για αμφιβολία: «Αν έχεις καταλάβει το στόχο της Αριστεράς», μας είπε, «που θέλει να πάει, τι θέλει να κάνει, δεν κολλάς σε λεπτομέρειες. Το να γίνει κανείς αριστερός, είναι δύσκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο να γίνεις αριστερός, να αντέχεις αυτές τις κακουχίες, να παλεύεις. Άμα νιώσεις τι εστί αριστερά, είσαι γίγαντας. Νικάς πολλά πράγματα στη ζωή σου, μέσα σου.. Δεν μπορείς να είσαι ουδέτερος, να σπαράσσεται η κοινωνία και να λες εγώ δεν είμαι με κανέναν. Ή πας με το καλό ή πας με το κακό…» Και συνεχίζει: «Εκείνο που πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να γειωθεί στους εργαζόμενους. Η δύναμη είναι ο λαός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από τον λαό. Εκεί στέκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στο λαό. Εκεί είναι η συμμαχία του..»Δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα και έφτασε η στιγμή να τελειώσει η συζήτηση. Όταν φύγαμε νιώθαμε ξαναγεννημένοι, η επαφή μαζί του μάς είχε γεμίσει ενθουσιασμό. Όταν μας αποχαιρέτισε και μας έσφιξε το χέρι, ο Πέτρος Παναρίτης επανέλαβε άλλη μια φορά, για να το βάλουμε στο μυαλό μας: «Δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω. Αλλά πρέπει να ξέρουμε που θέλουμε να πάμε».


πηγή η εποχή