Θα πάω (να ψηφίσω) να τους βγει και σε κακό... (#για να μην είναι διαχειρίσιμη η ήττα ΝΔΠΑΣΟΚ)

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το σύστημα είναι βαρήκοο - το μήνυμα πρέπει να είναι εκκωφαντικό!
(σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου)

Οι ευρωεκλογές παραδοσιακά είναι σχετικά αδιάφορες, χαρακτηρίζονται από την μεγάλη αποχή και την χαλαρή ψήφο. Στην Ελλάδα, ακριβώς γι αυτό, είναι η κρυφή ελπίδα κάθε ψεκασμένου για ένα μικρό ποσοστό που θα τον βάλει στην κρατική επιδότηση ή έστω στον πίνακα των αποτελεσμάτων.
Το ίδιο συμβαίνει και στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών: όταν η σύγκριση των δυο υποψηφίων είναι αδιάφορη, οι χαμένοι του πρώτου γύρου απέχουν... 

Αυτές οι εκλογές όμως, έχουν άλλο πρόσημο. Κρίνονται και σε τοπικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο πολλά πράγματα - αλλά κυρίως αυτές οι εκλογές έχουν εθνικό πρόσημο: είναι αυτές που κρίνουν την εθνική διαχείριση τα κρίσιμα χρόνια του μέλλοντός μας.

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 

Τα τέσσερα χρόνια των μνημονίων, τα διαχειρίστηκε ο παλιός δικομματισμός εξ ημισείας (δυο χρόνια ο ΓΑΠ/"Γιώργο, άλλαξέ τα όλα" και δυο χρόνια ο Σαμαράς/"το φάρμακο των μνημονίων είναι χειρότερο από την ασθένεια"...
Και φυσικά, εκείνοι που έφεραν την χρεοκοπία, δεν ήσαν σε θέση να διορθώσουν οτιδήποτε αφού πρώτα θα έπρεπε να "διορθώσουν" τον εαυτό τους. 

Έτσι απλά παρέδωσαν την εξουσία στην γερμανική/τροικανή διαχείριση με μία παράκληση: να τους φερθούν "τρυφερά", να μην εκβιάσουν την κατάργηση του πελατειακού κομματικού κράτους τους και το άνοιγμα των φακέλλων της χρεοκοπίας (και μαζί των γερμανικών μιζών στην υπερχρέωση της χώρας), ούτε να επιβάλλουν ως τρόικα συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού που θα έθιγαν την παρασιτική κρατικοδίαιτη ολιγαρχία της διαπλοκής - και τα αιτήματά τους έγιναν δεκτά: η τρόικα έκανε παράλληλες συνομιλίες με ιδιωτικούς παράγοντες, εκτόνωσε όλη της την δημοσιονομική αυστηρότητα στους μικρομεσαίους και τους ιδιοκτήτες ακινήτων, επέτρεψε την κουτσή και άδικη "μεταρρύθμιση" αντί της διαφάνειας και της δικαιοσύνης και στο τέλος, έπαιξε και το παιχνίδι του πρωτογενούς πλεονάσματος και της εξόδου στις αγορές, βάζοντας πλάτη -σε μια πρωτοφανή αντιμετώπιση της χώρας ως προτεκτοράτου- για να είναι διαχειρίσιμη η ήττα Σαμαρά-Βενιζέλου! 

Ξέρουν άλλωστε από αποικιοκρατία οι τροϊκανοί (παλιά μου τέχνη κόσκινο - πως πλούτισε η Δύση;) - όντας ένα εντελώς μη θεσμικό/παράνομο όργανο που δεν λογοδοτεί στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (και σε κανένα κοινοβούλιο γενικώς) είχε την αυτόματη τάση να "επιβάλλει" - σύντομα έγινε και συγκεκριμένο στο ποιανών τα συμφέροντα θα επέβαλλε.

Η ζωή μας άλλαξε από την διαχείριση Σαμαρά Βενιζελου. Η οικονομία έχει παγώσει, η ανάπτυξη είναι πια μακρινό όνειρο και ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει καταστραφεί κατά μεγάλο μέρος το οποίο θα γίνει σύντομα η συντριπτική πραγματικότητα από την προγραμματισμένη απόσυρση από την κυκλοφορία της μεγάλης πλειοψηφίας των επιχειρούντων ακόμη, μέσω της πολιτικής των ανακεφαλαιοποιημένων τραπεζών για μη χρηματοδότηση του 90% των υπαρχόντων επιχειρήσεων.
Η ανεργία ήρθε για να μείνει, όσο και να κατέβει ακόμη ο κατώτατος μισθός και η κατώτατη σύνταξη. 

Μόνη ελπίδα να επιβληθεί αλλαγή πορείας, εδώ και τώρα. Με εργαλείο την συντριβή Σαμαρά Βενιζέλου στις ευρωεκλογές - και απομάκρυνση από την αυτοδιοίκηση των βαρόνων της διαπλοκής. Αλλά κυρίως, με την επιβολή εθνικών εκλογών και αποτύπωσης σε πραγματικά μεγέθη της θέλησης του λαού για την συνέχεια.

Άλλως η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη: αποικία χρέους, με επιμήκυνση στον αιώνα τον άπαντα, με λογιστική ανάπτυξη και πλεονάσματα που δεν θα αφορούν κανέναν και καμία, με αφαίμαξη και των τελευταίων εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων και κυρίως την οριστική παράδοση της χώρας στα χέρια των ολιγαρχών και πλήρη εξάρτηση των ανθρώπων της εργασίας και της επιχειρηματικότητας από τα φιλοδωρήματα των ημετέρων κρατικοδίαιτων κομματικών "δημοσίων λειτουργών" ή "επιχειρηματιών". 
Η πορεία απαξίωσης και εξάρτησης ενός ολόκληρου λαού είναι σε πλήρη ανάπτυξη. Δεν υπήρξε μεταπολεμική χώρα του αναπτυγμένου κόσμου με τέτοια ανεργία, με τέτοια συμπεριφορά απέναντι στους νέους και την επιχειρηματικότητα. Ο παλιός πολιτικός κόσμος μας παίρνει μαζί στον τάφο του.

Η ελπίδα λοιπόν είναι ακριβώς εκεί: η ήττα Σαμαρά Βενιζέλου να μην είναι διαχειρίσιμη!

Γιατί η ήττα είναι βέβαιη - αλλά έχουν κάνει τα πάντα, συγκυβέρνηση και γερμανική διαπλοκή, να είναι σχετικά διαχειρίσιμη. Και το τελευταίο τους όπλο είναι η κούραση των ψηφοφόρων και η απαξίωση της συμμετοχής - "αφού δεν θα αλλάξει τίποτα γιατί να πάω να ψηφίσω;"

Οι διαπλεκόμενες εταιρείες δημοσκοπήσεων δούλεψαν σκληρά να αποδείξουν ότι δεν συμβαίνει αυτό που βλέπουμε γύρω μας - ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν συντρίβεται, αντίθετα ανακάμπτει με το νέο του ΑΦΜ... Ότι ο Σαμαράς χάνει με κάνα δυο μονάδες μόνο, και σιγά την διαφορά - την Δευτέρα θα είναι ακλόνητος στην θέση του για να συνεχίσει την ληξιπροθεσμοποίηση και κατάσχεση ενός λαού και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος στα κοράκια επενδυτές. Ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης "δεν είναι έτοιμες" ακόμη, ότι η "κεντροαριστερά" υπάρχει κι ότι ο κόσμος φοβάται περισσότερο από όσο θέλει την αλλαγή πορείας. Άξια τα ΕΣΠΑ τους..

Γιούνκερ (και Μέρκελ, Σόιμπλε) και Σούλτς, οι συγκυβερνώντες την Ευρώπη συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες ...διακρατικά, ενώ έχασαν το ευρωπαϊκό debate, στηρίζουν με κάθε τρόπο το χρεοκοπημένο ελληνικό πελατειακό σύστημα. Με ευθεία ανάμειξη στα εσωτερικά μας.

Και η μοιραία "κεντροαριστερά", τα υπολείμματα ενός κάποτε προοδευτικού χώρου, έχουν παραδοθεί στην δαιμονοποίηση των εναλλακτικών προβάλλοντας την δική τους αφωνία και αδιέξοδο ως πραγματικότητα των ...άλλων. Και συνεργάζονται με Σαμαρά Βενιζέλο ως δεκανίκι, αποδεικνύοντας πόσο χαμηλά και δεξιά μπορεί να καταλήξει ένας χώρος παρακμής και σαπίλας που έχει μάθει στην κρατική επιδότηση και την εύνοια του αρχηγού - και πόση σχέση έχει με την δημοκρατία: αποτελούν την άλλη όψη του χρυσαυγιτισμού της δεξιάς και του δογματικού μονοκομματισμού της κομμμουνιστικής αριστεράς.

Όλα λοιπόν κρίνονται στην συμμετοχή. Στο "θα πάω" να ψηφίσω. 

Και θα κάνω την ήττα Σαμαρά Βενιζέλου μη διαχειρίσιμη. Δεν θα την αφήσω χλιαρή στα χέρια των επικοινωνιακών επιτελείων.

Κι αυτή η συμμετοχή, θα είναι το τελευταίο δάνειο που θα πάρει η κοινωνία μας από την νέα γενιά, τους νέους και τις νέες που καταδίκασε με τις λάθος επιλογές της στην απόγνωση και σε μια ζωή κατάθλιψης και μετανάστευσης.

Θα πάω να τους βγει και σε κακό... 

Κι όμως... Σε αυτές τις εκλογές, παλεύουμε για την ζωή μας!

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Με αφορμή το άρθρο Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κυβερνήσει... του Κώστα Στούπα στο capital.gr (και την επίκληση επιχειρημάτων του Μάνου Ματσαγγάνη)

Insiders και outsiders - γύρος δεύτερος!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Υπάρχουν επιχειρήματα που δαιμονοποιούν τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πέραν των αδυναμιών στρατηγικής και των λαθών πολιτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και όταν προέρχονται από την χρεοκοπημένη συγκυβέρνηση, φαντάζουν "αναγκαία". Εκλογές έχουμε. Όταν όμως προέρχονται από ανθρώπους της αριστεράς ή του κεντροφιλελεύθερου χώρου, κάτι δεν πάει καλά. 

Αναφέρονται στον χαρακτηρισμό της αφήγησης του ΣΥΡΙΖΑ ως υστερικής (Μάνος Ματσαγγάνης: "Μετά από μια προεκλογική εκστρατεία υστερικών τόνων ("Έχουμε πόλεμο", "Ψηφίζουμε για τη ζωή μας", "Φεύγουν" κτλ.), ο ΣΥΡΙΖΑ...") ή ως άγνοιας κινδύνου (Κώστας Στούπας: "Αν οι δημοσκοπήσεις δείξουν στο μέλλον υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ σε προσεχείς εκλογές, πριν φτάσει η ημερομηνία των εκλογών οι τράπεζες θα έχουν καταρρεύσει.").

Σε όλη αυτή την στοχευμένα αρνητική για τον ΣΥΡΙΖΑ εκστρατεία, μία είναι η κατάληξη: "δεν γίνεται αλλιώς - η συγκυβέρνηση πρέπει να μείνει πάση θυσία κι ας οδηγεί καθημερινά σε υπερχρέωση τα νοικοκυριά και σε απόγνωση την οικονομία και την επιχειρηματικότητα"... 
Γιατί; 
"Γιατί δεν έχουμε διάδοχο σχήμα παρά μόνο τον μπήξε δείξε ΣΥΡΙΖΑ.... και πρέπει να περιμένουμε την νεκρανάσταση της "κεντροαριστεράς" ή του φιλελεύθερου κέντρου - και μόνο τότε μπορεί να πέσει η κατά γενική αποδοχή, καταστροφική συγκυβέρνηση".

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά!

1. Είναι παλαιοκομματισμός και πολιτικαντισμός του χειρίστου είδους να προστατεύεις, εμμέσως πλην σαφώς, μια κυβέρνηση που αποτελεί συνέχεια του πελατειακού συστήματος και που έχει τις χειρότερες επιδόσεις από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις επειδή προστατεύει το κομματικό κράτος και τις παρασιτικές ελίτ, που έχει στείλει στην ανεργία το 30% των εργαζομένων, το 60% των νέων και το 50% των νεκροζώντανων ελεύθερων επαγγελματιών, επειδή λέει... ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υστερικό λόγο. Δηλαδή αυτά δεν συμβαίνουν στην κοινωνία μας... είναι υστερίες! Δεν παλεύουμε για την ζωή μας οι ανασφάλιστοι, οι χωρίς εισόδημα, οι υπερφορολογημένοι ληξιπρόθεσμοι, οι απειλούμενοι με διώξεις και κατασχέσεις εισοδημάτων και περιουσιών...

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι; Είναι το αριστερό ρεύμα του (αριστερή πλατφόρμα) ή η φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία του που διατηρεί άνω του 70% ποσοστό συναίνεσης στις δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στο κόμμα και άνω του 90% στους ψηφοφόρους του και τους φίλους του κόμματος στην κοινωνία; (πράγμα που εκφράστηκε και στις εκλογές με έντονες διαφοροποιήσεις στα ποσοστά που πήραν οι εκπρόσωποι των διαφορετικών ρευμάτων στις τοπικές κοινωνίες) 
Ή είναι κάτι αρνητικό ένα κόμμα να έχει ΚΑΙ μειοψηφική άποψη; Ποιο κόμμα δεν έχει άλλες απόψεις για τα πάντα;
Ποιος ανάγει την μειοψηφική άποψη στον ΣΥΡΙΖΑ - που ναι, είναι ευρωσκεπτικιστική ή περιέχει και κάποιους λίγους που θάθελαν την "χρήση των καταθέσεων για αναπτυξιακούς σκοπούς" επειδή είναι κολλημένοι στο ιδεολογικό πρότυπο του κρατικού καπιταλισμού,  - σε άποψη του ΣΥΡΙΖΑ; Όταν μάλιστα μερικές από τις απόψεις αυτές είναι προσωπικές, ούτε καν επίσημες της μειοψηφίας;

3. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ προοδευτικό κόμμα; Δεν είναι αριστερή σοσιαλδημοκρατία επί της ουσίας; Τι είναι; Γιατί δέχεται κριτική από ΚΚΕ και Ανταρσυα για "προδοσία" τότε; Και είναι προτιμότερη η επιλογή της διεφθαρμένης κυβέρνησης των ημετέρων που ευθύνεται ως δικομματισμός για την χρεοκοπία και που έχει τσακίσει το παραγωγικό μέλλον αυτού του τόπου ως δήθεν κυβέρνηση σωτηρίας; Είναι προοδευτικό κόμμα η ΝΔ ή το δεκανίκι της υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ; 
Τι διαφορά έχει αυτός ο ιδεολογικός δογματισμός από εκείνον του ΚΚΕ; Που κάνει την ανάγκη του Σαμαροβενιζελικού συμπλέγματος, φιλοτιμία της κεντροαριστεράς;

Οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν εξαντλούν το θέμα. Δείχνουν μόνο τον παραλογισμό στον οποίο έχουν φτάσει άνθρωποι του μεταρρυθμιστικού χώρου, να βλέπουν εφιάλτες στην προοπτική να συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα κυβέρνηση συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Ξέροντας μάλιστα ότι οι εποχές της αυτοδυναμίας έχουν παρέλθει οριστικά - ξέροντας ότι η χώρα χρειάζεται την μέγιστη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για να έχει ελπίδες να ...

Μέρα ελπίδας και αλλαγής! Μέρα δημοκρατίας! Εσύ θα λείπεις;

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την μάνα που σας γέννησε.” 

Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Η ελληνική ολιγαρχία εκφράζει ταυτόχρονα έναν αφόρητο κρατισμό με εργαλείο το κομματικό πελατειακό σύστημα και μια "υπερφιλελεύθερη" προσέγγιση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος (πρεσβεύοντας την κατάργησή του μέσω ξεπουλήματος των πάντων - αρκεί η ίδια να είναι μέσα στους "αγοραστές"): μεταπράτες είναι οι άνθρωποι - έτσι μεγάλωσαν, έτσι έζησαν αυτοί και οι πρόγονοί τους, με κληρονομικό δικαίωμα - ουδέποτε ένοιωσαν πραγματικοί αστοί. Σήμερα μαυρίζουμε τους εκπροσώπους τους.

ΑΣ

Σταύρος Θεοδωράκης: "Είμαι ανοιχτός σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ"

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την συνέντευξη του ιδρυτή του Ποταμιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, μέσα στην προεκλογική πόλωση όπου τον τόνο δίνουν συνήθως οι ακραίοι κάθε σχηματισμού,  η συζήτηση μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων για την επόμενη μέρα έχει ήδη ξεκινήσει. Ο ΣΘ απαντά σε μια φιλική στον ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδα και σε έναν αριστερό δημοσιογράφο - ξέρει δλδ τι κάνει: 

και απαντά επί της ουσίας χωρίς δογματισμούς και υπεκφυγές. Και θέτει ζητήματα που μια συγκυβέρνηση συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, (θέμα που ήδη έχουμε προτείνει αναλυτικά εδώ ) θα πρέπει να αντιμετωπίσει από κοινή οπτική γωνία. 

Τα καλά νέα είναι ότι διαφαίνεται εναλλακτική πρόταση συγκυβέρνησης στην καταστροφική διαχείριση ΝΔΠΑΣΟΚ. Τα άσχημα νέα είναι αυτά που ήταν πάντα: οι λάτρεις της ιδεολογικής καθαρότητας ένθεν κακείθεν επιτίθενται σε αυτήν την πιθανότητα συνεργασίας αποκαλύπτοντας τα ιδιοτελή τους κίνητρα: είτε του παγώματος του σημερινού status quo στην αριστερά με την ακόμη σχετικά ισχυρή κρατικιστική επιρροή είτε της ρυμούλκησης του Ποταμιού στην χρεοκοπημένη κεντροαριστερά και την σημερινή συγκυβέρνηση. 

Συμφέρον της χώρας και των ανθρώπων της είναι η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να προχωρήσει, βελτιώνοντας με τον διάλογο η μια δύναμη την άλλη μέχρι την αντικατάσταση στην διαχείριση, της σημερινής ολιγαρχικής ελιτ με μια ελληνική πρόταση ή όπως λέει ο ΣΘ "οι πολιτικοί να προτείνουν αυτοί λύση για τη χώρα" ώστε να γίνει κατορθωτό το "Η τρόικα δεν πρέπει να ξαναέρθει στη χώρα". Και τα μνημόνια να αντικατασταθούν από μια δημιουργική κοινωνική συμφωνία ανασυγκρότησης, ελληνικής παραγωγής. Είθε...

από την Εφημερίδα των Συντακτών

Συναντήσαμε τον Σταύρο Θεοδωράκη στα γραφεία του κόμματός του και συνομιλήσαμε για αρκετή ώρα γύρω από το ίδιο το Ποτάμι, τη δημοσκοπική απήχηση, την τρόικα, τα κόμματα και τις συνεργασίες. Δηλώνει ανοιχτός σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να απενοχοποιήσει τη λέξη συνεργασία, επισημαίνει ότι ουδείς μπορεί να αποδώσει δόλο στις δημοσκοπήσεις και στρέφει τα βέλη του κατά του Αρη Σπηλιωτόπουλου.

"Δεν ψηφίζω τους δημάρχους που εκφράζουν μια λαϊκίστικη και ακροδεξιά προοπτική για τις πόλεις τους. Εξεπλάγην, για παράδειγμα, που υπάρχει υποψήφιος που θέτει το θέμα του τζαμιού στην Αθήνα"

"Ακουγα τη Δούρου, που έλεγε πάρα πολλά πράγματα που είναι μέσα στη σκέψη μου για την ανάπτυξη. Αλλά έχω μια αρχή: Από την πρώτη μέρα είπα ότι το Ποτάμι δεν θα εκφραστεί υπέρ συγκεκριμένων υποψηφίων"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Νίκο Σβέρκο

• Φτάνετε στις δημοσκοπήσεις περίπου στο 10%. Γιατί είναι «φουσκωμένο» το Ποτάμι; Επειδή «πουλάτε»; Επειδή είχατε καλές σχέσεις με τα μίντια;

Πριν βγει το Ποτάμι όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο κόσμος αναζητούσε κάτι καινούργιο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ένας δημοσιογράφος, που είναι γνωστός, έχει κάποιες αρχές που «πάνε» στον κόσμο αυτή την εποχή. Και ο κόσμος από την πρώτη στιγμή, μέσα στην ασφυξία που ζει, δεν έχει δυσκολία να πει «ναι, είμαι με το Ποτάμι». Τώρα, εάν έχεις την άποψη ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ψεύτικες… Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αποδώσει κάποιον δόλο στις δημοσκοπήσεις. Καταγράφουν μια κατάσταση της στιγμής. Ξέρεις, πολλοί ασχολήθηκαν με το Ποτάμι όταν βγήκε, ακόμα και επιθετικά. Γιατί όμως ήταν θέμα στα παράθυρα; Γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρον θέμα για τα μίντια. Αν έβριζες ή υποστήριζες το Ποτάμι, πήγαινες πρώτος. Από την Google μάς είπαν ότι τα θέματα για το Ποτάμι ήταν τα πιο πολυδιαβασμένα, γιατί ο κόσμος ήθελε να μάθει για κάτι που είναι έξω από τις νόρμες του συστήματος. Οσο για τα μίντια, είχα πάντα μια συγκεκριμένη διακριτή σχέση με τις δουλειές μου. Δεν υπήρξα ποτέ συνδαιτυμόνας των εκδοτών ούτε διευθυντικό στέλεχος.

• Το Ποτάμι είναι αρχηγικό κόμμα; Γίνεται ένα νέο κόμμα το 2014 να είναι αρχηγικό;

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η πρωτοβουλία ήταν δική μου. Και μέχρι τις ευρωκλογές οι βασικές αποφάσεις παίρνονται από εμένα για να μη χάνουμε χρόνο. Αμέσως μετά θα πάμε σε ένα συνέδριο, σε κάμπινγκ στη Θράκη. Ξέρεις, θα μπορούσαμε κι εμείς από την πρώτη στιγμή να πούμε ότι αυτοί οι 30 και οι 42 υποψήφιοι είμαστε η Κεντρική Επιτροπή του Ποταμιού που εκλέχτηκε από μια επιτροπή φίλων…

• Πριν από μέρες όμως χώρισαν οι δρόμοι σας με τον Νίκο Δήμου, αφού είπε κάποια πράγματα για το Αγιο Φως, πράγματα που τα λέει ο κάθε Ευρωπαίος πολίτης… Υποκύψατε στις πιέσεις ακραίων συντηρητικών και αντιευρωπαϊκών κύκλων…

Ο Νίκος ο Δήμου από την πρώτη στιγμή ...

Ας σκουπίσουμε λοιπόν τα δάκρυα μας, ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ας εργασθούμε να σώσουμε την Πατρίδα μας και τους ανθρώπους της: "Σε κάθε περίσταση σε κάθε δύσκολη στιγμή, μια μεταρρύθμιση, μια αλλαγή είναι δυνατή"

Ενδιαφέρουσα άσκηση αυτογνωσίας (και αισιοδοξίας) ενός κεϋνσιανού αριστερού μεταρρυθμιστή (ΑΣ):

του Αιμίλιου Ζαχαρέα*

Ας επιτραπεί μία εκ προοιμίου δήλωση του γράφοντος. Έως ότου η χώρα απελευθερωθεί από τους καταναγκασμούς και τους εξευτελισμούς, (πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς), που μας επεβλήθησαν από ξένους παράγοντες και εσωτερικούς ανεπαρκείς ηγετίσκους, επιβάλλεται η γραφή να είναι πειστική μεν, ψυχρή όμως, Όχι. Να διατυπωθεί η συναισθηματική ιστορία της αριστεράς των τελευταίων χρόνων. Το απαιτούν οι σημερινές συνθήκες, ιδίως της αριστεράς εκείνης, η αρχική προέλευση της οποίας υπήρξε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ (1848).

Η συζήτηση στην Ελλάδα γύρω από το θέμα των μισθών, συντάξεων, κλπ. ακμάζει. Υποστηρίζουν ορισμένοι την μείωση των επιχειρηματικών φορολογικών συντελεστών προκειμένου να διευκολυνθεί το επενδυτικό κλίμα. Οι συγκρούσεις ανάμεσα σ’ εκείνους που είναι υπέρ (Ν.Δ. και αρκετοί συντηρητικοί οικονομολόγοι), ως σ’ εκείνους του Όχι είναι σφοδρές. Οι τελευταίοι υποστηρίζονται από μαρξιστές τύπου Νεάντερνταλ, (κυρίως του ΚΚΕ) αλλά και από ριζοσπάστες αριστερούς οι περισσότεροι των οποίων έμαθαν οικονομικά είτε από το Πολυτεχνείο, είτε από τη Νομική ή την μαθηματική σχολή. 

Η σοβαρή οικονομική παιδεία είναι για πολλούς είδος εν ανεπαρκεία.

Ο σημερινός διαπληκτισμός μου θύμισε την καμπύλη του Άρθουρ Λάφφερ, αμερικανού καθηγητή, ο οποίος πλησίασε στην αρχή της δεκαετίας του ’80 τον Ρ. Ρήγκαν σχεδιάζοντας πάνω στο γραφείο του την «καμπύλη της καμπάνας» η οποία έλαβε το όνομα από τον δημιουργό της. 

Ο Λάφφερ υποστήριζε πως υπάρχει σχέση ανάμεσα στο ποσοστό του φόρου και στα φορολογικά έσοδα. Το υψηλό ποσοστό φόρου μειώνει τις επενδύσεις και την θέληση για εργασία και ως εκ τούτου η μείωση των φόρων μεγενθύνει την οικονομία και συνεκδοχικά και την είσπραξη εσόδων. 

Πάνω από ένα ύψος η φορολογία μειώνει την είσπραξη φόρων. 

Η σχέση ανάμεσα στο ποσοστό του φόρου και στα έσοδα δεν αποδείχθηκε ποτέ παρ’ όλα αυτά είναι γοητευτική.

Για το ίδιο λόγο θεωρήθηκε λαμπερή και η ιδέα πως ανεργία δεν υπάρχει. 

Να μην έχει κάποιος δουλειά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ορθολογική επιλογή των ανέργων οι οποίοι θεωρούν κουραστική την εργασία ενώ να είναι με τις πυτζάμες και ν’ απολαμβάνουν τα οφέλη του κοινωνικού κράτους είναι καλύτερο. Δεν πληρώνεται με τίποτα η ηρωική ευτυχία της δολιοφθοράς του επιπέδου της παραγωγικότητας όταν είμαστε αραγμένοι με τις παντόφλες μπροστά στην τηλεόραση και το απόγευμα σε κανένα γήπεδο ή καφενείο. 

Όταν αυξάνει η ανεργία τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιδημία ραθυμίας από την πλευρά των εργαζομένων! Η επίθεση αυτή πέρασε με επιτυχία στις δεκαετίες του ’80 και ’90 την ίδια περίοδο που έδυε τελεσίδικα το πείραμα της Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή η πρώτη συνειδητή προσπάθεια του ανθρώπου να προγραμματίσει την Ιστορία του.