ΣΥΜΒΟΛΗ ΘΑΝΑΣΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗ και ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΗΛΙΟΥ στο ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ (2)

Οι παραπάνω συγγραφείς των κειμένων έχουν ήδη αποχωρήσει από την ΔΗΜΑΡ. Η συμβολή τους στο εκλογικό πρόγραμμα, προφανώς θα έχει την γνωστή τύχη που επιφυλάσσει η κομματική νομενκλατούρα σε όλες τις απόψεις που δεν συνάδουν με την σταδιακή προσαρμογή της στο πελατειακό σύστημα και την μετάλλαξη της ΔΗΜΑΡ σε απολιτικό συμπλήρωμα του μεταπολιτευτικού συστήματος, σε αριστερά της μη ευθύνης, του "μακριά από μας" και του ¨όχι σε όλα"... (ΑΣ)

του Στέφανου Ηλιού

ΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 (Χαρακτηριστικά – Παθογένειες- Συνέπειες)

        

      1) Η φορολογία στη χώρα μας μοιάζει με ξέφραγο αμπέλι, που το καρπούνται οι περίοικοι και οι εντεταλμένοι με τη φύλαξή του. Λιγότερο δε από όλους το καρπούται ο ιδιοκτήτης του. Το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο εισπράττει ό,τι περισσεύει από τη λεηλασία των δημοσίων εσόδων.

     Το φαινόμενο αυτό λέγεται φοροδιαφυγή και φοροκλοπή. Δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε υπό την ανοχή και τις ευλογίες των δύο κομμάτων (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) που κυβέρνησαν το τόπο κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια, τα οποία, για την εξυπηρέτηση των μικροπολιτικών, ταξικών συμφερόντων ισχυρών οικονομικών κύκλων (μεγαλοκατασκευαστών, προμηθευτών του Δημοσίου, βαρώνων των Μ.Μ.Ε. κλπ) και πολιτικά εξαρτημένων συντεχνιών, δημιούργησαν ένα φαύλο, άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, κατά το οποίο, τους φόρους στην Ελλάδα πληρώνουν μόνο οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι λίγοι συνεπείς (και κουτοί) φορολογούμενοι, ενώ, οι ασυνεπείς (και έξυπνοι) φορολογούμενοι καρπούνται το «ξέφραγο αμπέλι» της φορολογίας χωρίς συνέπειες, ατιμώρητοι, ασκώντας με επιτυχία το «εθνικό» άθλημα της φοροδιαφυγής, επιδεικνύοντας προκλητικά προς την κοινωνία τα έπαθλα της επιτυχίας τους (πολυτελής διαβίωση, μεγάλες περιουσίες κλπ).

     2) Το ισχύον φορολογικό σύστημα εκφράζει τις επιλογές του εκτεταμένου, κομματικού, αναχρονιστικού και παρασιτικού κράτους που θεμελίωσαν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., διαδεχόμενα το ένα το άλλο στην εξουσία, που στηρίζεται στη διαπλοκή, στην αδιαφάνεια, στην αναξιοκρατία και στη γενικευμένη διαφθορά.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΘΑΝΑΣΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗ και ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΗΛΙΟΥ στο ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ (1)

Οι παραπάνω συγγραφείς των κειμένων έχουν ήδη αποχωρήσει από την ΔΗΜΑΡ. Η συμβολή τους στο εκλογικό πρόγραμμα, προφανώς θα έχει την γνωστή τύχη που επιφυλάσσει η κομματική νομενκλατούρα σε όλες τις απόψεις που δεν συνάδουν με την σταδιακή προσαρμογή της στο πελατειακό σύστημα και την μετάλλαξη της ΔΗΜΑΡ σε απολιτικό συμπλήρωμα του μεταπολιτευτικού συστήματος, σε αριστερά της μη ευθύνης, του "μακριά από μας" και του ¨όχι σε όλα"... (ΑΣ)

Μικρή εισαγωγή του Νικηφόρου Σταματάκη:

Στο κείμενο που γράψαμε με τον Θανάση παρουσιάζουμε, μεταξύ άλλων, και την αντίληψή μας για το Μνημόνιο2, που το βλέπουμε κυρίως σαν το όχημα ενός "οράματος" για την Ελλάδα. Κατά τους συντάκτες του Μνημονίου2, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να είναι μια χώρα των Βαλκανίων, με βιοτικό επίπεδο ανάλογο εκείνου της Βουλγαρίας. Εμείς πιστεύουμε, σχηματικά, ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει -αν κατόρθωνε να ξεπεράσει ένα πλήθος μεγάλων εμποδίων: πολιτικών, θεσμικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολισμικών-, μια Νορβηγία της νότιας Ευρώπης, πράγμα που και το ανθρώπινο δυναμικό και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας της το επιτρέπουν. Στον διάλογο που θα πρέπει να γίνει στην αριστερά, αλλά και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα, αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα: θα αποκατασταθεί η δημοσιονομική πειθαρχία σε ένα βιοτικό επίπεδο για τον ελληνικό λαό ανάλογο εκείνου μιας βαλκανικής χώρας ή σε ένα επίπεδο προηγμένης ευρωπαϊκής χώρας; Θα δεχτούμε την εκτίμηση ορισμένων εκ των βορείων εταίρων μας ότι δεν είμαστε ικανοί για μεγάλα και σπουδαία πράγματα και, άρα, καταδικασμένοι να αποδεχτούμε την βαλκανική μοίρα μας: Ή μήπως θα πρέπει να διεκδικήσουμε στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας μια θέση καλύτερη, και πάντως αντίστοιχη με τις πραγματικές δυνατότητές μας, συγκρουόμενοι όμως με όλα εκείνα και όλους εκείνους που μας κρατούν καθηλωμένους στη γνωστή σε όλους μας παρακμιακή κατάσταση;

Α. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

1. Πώς προέκυψε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, ποια η φύση της;

Η χρεοκοπία, η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, στο φόντο της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, δεν είναι καθαυτό αποτέλεσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Τα αίτιά της είναι κυρίως ενδογενή, και συνδέονται με το μοντέλο πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά. Η οικονομική κρίση εκδηλώθηκε ως δημοσιονομική κρίση (κρίση χρέους και ελλειμμάτων) και εξελίχθηκε σε κρίση δανεισμού. Ουσιαστικά, όμως, είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, όπως εντοπίζεται, διαχρονικά, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, στην αποσάθρωση της παραγωγικής βάσης και την εξασθένηση της δυναμικής της ελληνικής οικονομίας. Αλλά και η κρίση ανταγωνιστικότητας, με τη σειρά της, είναι το αποτέλεσμα των επιπτώσεων στην οικονομία μιας παρατεταμένης σήψης του πολιτικού συστήματος, που είχε υποταχθεί σε έναν συνασπισμό κρατικών και ιδιωτικών συμφερόντων, τα οποία απομυζούσαν κάθε ικμάδα του ελληνικού λαού. Η οικονομική κρίση, επομένως, είναι πρωτίστως κρίση του πολιτικού συστήματος ως νοοτροπίας διοίκησης, ως συμπεριφοράς, ως θεσμικής λειτουργίας και, εν τέλει, είναι ταυτόχρονα κρίση πολιτισμική, που απλώθηκε παντού και εισχώρησε σε όλους τους αρμούς της κοινωνίας.

Ας εστιάσουμε, όμως, στη σφαίρα της οικονομίας: Η μεγάλη διόγκωση του εξωτερικού χρέους συντελέστηκε, βέβαια, μεταξύ 1981 και 1989, όπου από τα 900 δισεκατομμύρια δραχμές εκτινάχθηκε στα 12 τρισεκατομμύρια δραχμές, αν συνυπολογιστούν και τα δάνεια των επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα που είχαν συναφθεί με εγγύηση του Δημοσίου.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν ήταν μόνον η υπερχρέωση της χώρας, αλλά και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα σε όλη σχεδόν τη διάρκεια από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία μέχρι την εκδήλωση της κρίσης το 2009. 

Επειδή η διόγκωση του εξωτερικού χρέους τη δεκαετία του ’80 δεν έγινε για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών της ελληνικής οικονομίας ή για την ανάπτυξη του παραγωγικού δυναμικού της, αλλά για την εξυπηρέτηση κομματικών αναγκών, η κατάρτιση προϋπολογισμών που να αφήνουν έστω μικρά πρωτογενή πλεονάσματα ήταν πρακτικά αδύνατη, χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές και χωρίς ρήξεις με οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα. 

Έτσι, το 2009, σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης, το δημοσιονομικό έλλειμμα προσέγγισε τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ. Η δημοσιονομική κρίση, τα δημοσιονομικά ελλείμματα, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα υπήρξαν η ορατή και επείγουσα πλευρά του παγόβουνου.

Στέφανος Ηλιού: Η αύρα των αρχών της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και του σεβασμού της διαφορετικότητας των απόψεων, … ποτέ δεν δρόσισε τα γραφεία του 3ου ορόφου της Αγίου Κωνσταντίνου

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΙΩΑΝ. ΗΛΙΟΥ 
από μέλος της «ΔΗΜΑΡ»

Από το 1974 υπήρξα μέλος του Κ.Κ.Ε. εσωτ. Εργαζόμενος τότε ως διαφημιστής, επανασύστησα το Σύλλογο Υπαλλήλων Διαφήμισης (Σ.Υ.Δ.), που είχε διαλυθεί επί χούντας, ενώ το 1976, μαζί με τον αείμνηστο αδελφό μου Φίλιππο και άλλους συντρόφους, ιδρύσαμε την (περίφημη) ΚΟΒ Αχαρνών που αριθμούσε περισσότερα από 100 μέλη και αργότερα τις ΚΟΒ Σεπολίων και Δάφνης του ΚΚΕ εσωτ. Παρέμεινα απλό μέλος του ΚΚΕ εσωτ., μετά της ΕΑΡ και αργότερα του Συνασπισμού, μέχρι και το 1992, όπότε σταμάτησα την κομματική μου ένταξη.

Τα τελευταία χρόνια, ως μέλος της συλλογικότητας «Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς» συμμετείχα με άλλους συντρόφους (Θανάση Αθανασίου, Νικηφόρο Σταματάκη, Βαγγέλη Γκιουγκή, Τίμο Παπαδόπουλο, Στέλλα Νιώτη, Μίμη Μαρκάκη, Αντώνη Μαργαρίτη κλπ) στο εγχείρημα για τη δημιουργία ενός σύγχρονου δημοκρατικού, ριζοσπαστικού, αριστερού κόμματος, της «ΔΗΜΑΡ», που θα αγωνιζόταν για την ανατροπή του παλαιού κομματικού και παρασιτικού πολιτικού συστήματος και του αναξιόπιστου, απαξιωμένου και, τελικά, επικίνδυνου πολιτικού προσωπικού του, που χρεοκόπησε τη χώρα μας και υποθήκευσε το παρόν και το μέλλον του λαού μας στις απαιτήσεις των δανειστών της, ενός κόμματος που θα μπορούσε να «φωτίσει» τους σκοτεινούς δρόμους των Μνημονίων και των επαίσχυντων δανειακών συμβάσεων, που θα μπορούσε να προτείνει λύσεις στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να δώσει προοπτική στον τόπο μας και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον στο λαό μας, ενός κόμματος που θα πίστευε πρώτα απ΄ όλα στις δυνατότητες των απλών ανθρώπων και θα πορευόταν μαζί τους στο δύσκολο δρόμο της ανασυγκρότησης της χώρας μας.

Ένα τέτοιο εγχείρημα για να επιτύχει, προϋπέθετε τη δημιουργία ενός κόμματος που θα λειτουργούσε με πλήρη σεβασμό στις αρχές της δημοκρατίας, της πολυφωνίας και του πλουραλισμού των απόψεων.