Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει

του Φώτη Γεωργελέ*

the answer my friend is blowing in the wind...

Εγώ δεν πιστεύω ότι το 33% των Eλλήνων νομίζει ότι μας ψεκάζουν. Και το 9% δεν ξέρει, ταλαντεύεται. Aν σχεδόν οι μισοί Έλληνες έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα, πρέπει, όσοι μπορούμε, να έχουμε ήδη έτοιμα τα διαβατήρια για να μεταναστεύσουμε και οι υπόλοιποι να κρυφτούμε σε κανένα βουνό. Γιατί μια χώρα που παραδίδεται στον ανορθολογισμό και την παράνοια, αργά ή γρήγορα, οδηγείται στην καταστροφή. Ούτε πιστεύω ότι όσοι φώναζαν στους επόπτες του υπουργείου που ερευνούσαν πόσοι δουλεύουν στις εφημερίες, κάτω η χούντα και έξω οι δοσίλογοι, νομίζουν πραγματικά ότι στην Κέρκυρα έχουν χούντα και θα ’ρθει ο Αρτέμης Μάτσας να τους παραδώσει στη Βέρμαχτ.

Οι Έλληνες δεν είναι αναλφάβητοι στο Αφγανιστάν που ακούν τη διδασκαλία του ιμάμη στις αυλές των ιεροδιδασκαλείων και στρατεύονται στην τζιχάντ. Ζουν στην Ευρώπη, σε μια δυτική δημοκρατία, πάνε σχολείο, παρακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μας έκανε η αντιμνημονιακή ρητορεία. 

Έδωσε άλλοθι σε κάθε επαγγελματική κατηγορία, σε κάθε ομάδα συμφερόντων, σε κάθε έναν ξεχωριστά, να κρυφτεί πίσω από μια ψεύτικη αντίθεση και να υπερασπίσει με κάθε τρόπο τα δικά του συμφέροντα. Πιστεύοντας ότι τα βάρη θα τα φορτωθούν κάποιοι άλλοι. Οι ασθενέστεροι συμπολίτες μας, όσοι δεν έχουν δυνατή φωνή ή, στην καλύτερη περίπτωση, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι. Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Αυτή τη βδομάδα οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι κατάλαβαν ότι είναι κορόιδα, ότι στο δημόσιο υπάρχουν άρχοντες και πληβείοι. Έμαθαν ότι το ενιαίο μισθολόγιο, που υποτίθεται ότι ισχύει από το 2011, σε μεγάλα τμήματα του δημοσίου δεν εφαρμόζεται. 

Μπορεί γιατροί να κάνουν εφημερία για ένα ευρώ την ώρα, μπορεί ένστολοι να περιπολούν στην άγρια νύχτα για το βασικό μισθό, μπορεί καθηγητές πανεπιστημίου να παίρνουν 1.250 ευρώ, όμως σε άλλες υπηρεσίες και ΔΕΚΟ οι μέσοι μισθοί είναι 3.797 ευρώ, 3.326, 3.082, 2.816, 2.672, 2.631 και ούτω καθ’ εξής. 

Ίδιες θέσεις με ίδια προσόντα εμφανίζουν μισθολογικές διαφορές 1.700 ευρώ. 

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσοι μισθοί, μέσοι, 3.800 ευρώ; 

Πόσο είναι οι ανώτεροι; 

Δηλαδή 4 χρόνια απεργιών και διαδηλώσεων έγιναν για να μη μειωθούν οι μισθοί τους στο εξευτελιστικό ποσό των 3.800;

Αν δεις ακόμα πιο προσεκτικά πού βρίσκονται αυτοί οι μισθοί, θα παρατηρήσεις ότι σε κάποιες περιπτώσεις δίνονται στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς που έπρεπε να καταργηθούν. Γιατί έτσι ...

Από το κίνημα των αγανακτισμένων μέχρι την ΧΑ:

Οι κοινωνίες συχνά αυτοκτονούν αλλά διαθέτουν και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης

του Φώτη Γεωργελέ από την Athens Voice 

Tο πρώτο κάλεσμα για την Πλατεία Συντάγματος έγινε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Οι διαμαρτυρίες θα ήταν σιωπηλές, χωρίς πανό και κομματικά συνθήματα. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, και επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά ότι το Μέσον δεν είναι το μήνυμα. Ο παλιός κόσμος πήρε πάλι την κατάσταση στα χέρια του. 

Συνήθιζα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά να ανεβαίνω τη Σταδίου μέχρι την πλατεία. Έβλεπα τι συνέβαινε αλλά δεν ήθελα ακόμα να το παραδεχτώ. Είχα γράψει μάλιστα ένα άρθρο για να δικαιολογήσω την κατάσταση, περισσότερο στον εαυτό μου: Κάπως έτσι, έλεγα, πολιτικοποιείται ο κόσμος, σιγά σιγά, στο δρόμο. Μέχρι να βρει το δρόμο του.

Ο δρόμος που βρήκε ήταν κάπου ανάμεσα στις αρχές και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Πρώτα εμφανίστηκαν κάποιοι συνδικαλιστές με πορτοκαλί γιλέκα. Το πρωί είχαν απολογηθεί στον εισαγγελέα για τις παράνομες επιχορηγήσεις από τη ΔΕΚΟ στην οποία εργάζονταν. Μετά ήρθαν επίσημα τα συνδικάτα, μετά οι πολιτικές οργανώσεις και κάποια κόμματα. Μετά ήρθαν κάτι μαραθωνοδρόμοι από τη Σπάρτη με χλαμύδες, μετά οι μητροπολίτες Πελοποννήσου με τα ιερά λάβαρα και τα άμφια, οι παλαιοημερολογίτες, κάτι εχθροί του 666, οι σύλλογοι αποστράτων, κάτι φρικιά από την Ανάφη, που έστησαν τις σκηνές τους στο γκαζόν, οι χούλιγκαν και, τέλος, τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.
 
Μετά άρχισαν τα βίαια επεισόδια, τα μάρμαρα, οι συγκρούσεις, έσπαζαν οι βιτρίνες των ξενοδοχείων, έφευγαν οι τουρίστες από την Αθήνα. Όταν επιτέθηκαν σε ένα δημοσιογράφο και τον έστειλαν στο νοσοκομείο, όσοι ήταν εκεί τις πρώτες μέρες είχαν ήδη φύγει. Άλλοι πια αποτελούσαν αυτό το ηρωικό κίνημα των Αγανακτισμένων.
 
Την προηγούμενη Τετάρτη, στο Θέμιδος Μέλαθρον, η δικαιοσύνη ήταν σε εγρήγορση. Πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο μιλούσαν για κίνηση αποστράτων και ένστολων με στόχο την εκτροπή με την εγγύηση του στρατού. Οι σκέψεις για πραξικόπημα στην εποχή μας ανήκουν μάλλον στη σφαίρα του γελοίου, όμως οι προθέσεις είναι καθαρές. Είχε προηγηθεί άλλωστε το ντου στο Πεντάγωνο από «αγανακτισμένους» απόστρατους. Όταν όμως στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από 2 χρόνια, κάτι περίεργοι με ρούχα παραλλαγής είχαν στραφεί εναντίον του προέδρου της Δημοκρατίας και είχαν προκαλέσει βίαια επεισόδια, εμείς δεν μιλούσαμε για κινδύνους της δημοκρατίας. Λέγαμε για την ηρωική αντίδραση λαού και στρατού απέναντι στα μνημόνια και την «οικονομική κατοχή».
 
Πριν από λίγες μέρες, ο μεγάλος μας συνθέτης ανακοίνωσε, ξανά, ότι αποχωρεί από την πολιτική καταγγέλλοντας, ξανά, τους συντρόφους του ότι δεν τόλμησαν να τον ακολουθήσουν στην κατάληψη της εξουσίας με εξωκοινοβουλευτικά μέσα. Θυμάμαι την ιστορική εκείνη ημέρα, όταν η συγκέντρωση στα Προπύλαια, μετά τις ομιλίες του συνθέτη και του πρύτανη, κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα, ενώθηκε με τους υπόλοιπους αγανακτισμένους και επιχείρησε να μπει στη Βουλή. Έκτοτε, κάθε μέρα οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να μπουν στη Βουλή, να διασπάσουν το φράγμα της αστυνομικής φρουράς, να σπάσουν το φράκτη που μπήκε μετά. Με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις.
 
Μπαίνουν πουθενά, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου, οι διαδηλώσεις στη Βουλή; Κάνει ντου ποτέ κανένας άλλος στη Βουλή μιας δημοκρατίας εκτός από τους πραξικοπηματίες με τα τανκς; Τότε δεν λέγαμε όμως τα αυτονόητα, καταγγέλλαμε το ...

"Πρέπει να είναι ο μοναδικός νεοφιλελευθερισμός της ιστορίας που διπλασίασε το κράτος και τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ αφάνισε τον ιδιωτικό τομέα"

του Φώτη Γεωργελέ*

Αν περάσεις μια βόλτα από τη Μεσογείων, θα νομίσεις ότι οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι εκεί κάνουν κάποιο τεράστιο λάθος. Κάτω από πλακάτ "δεν πληρώνω" διαδηλώνουν υπέρ της κρατικής τηλεόρασης της οποίας ...αρνούνται να πληρώσουν την υποχρεωτική εισφορά για να λειτουργήσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία λίγες μέρες πριν κατήγγελλε την ΕΡΤ ως προπαγανδιστικό μηχανισμό της κυβερνητικής πολιτικής των μνημονίων, τώρα φρίττει μπροστά στο ενδεχόμενο να μειωθεί και κηρύσσει ανένδοτο αγώνα. Ώστε να συνεχίσει προφανώς ...την προπαγάνδα των μνημονίων. Ακόμα και ομάδες αναρχικές, αντιεξουσιαστικές, που σε κάθε ευκαιρία φώναζαν το σύνθημα "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι", τώρα δίνουν αγώνα υπέρ εκείνων των "ρουφιάνων" που αμείβονται άμεσα από το κράτος.

Στην πραγματικότητα δεν κάνουν κανένα λάθος. 

Ασχέτως πώς ονομάζονται και τι ταμπέλα κρατάνε, δεξιά ή αριστερή αναλόγως με τα ακροατήρια, στ’ αλήθεια ένα πράγμα τους ενδιαφέρει. Να μη θιγεί ο τροφοδότης λογαριασμός, το κράτος. 

Είναι οικολόγοι, δίνουν μάχες ακόμα και με τα όπλα για να μη γίνει μια επένδυση στα ορυχεία της Χαλκιδικής. Η ΔΕΗ είναι η πιο ρυπογόνος βιομηχανία, όχι της Ελλάδας, της Ευρώπης ολόκληρης. 

Κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να διαδηλώσει στην Πτολεμαΐδα ή τη Μεγαλόπολη.

Όλη η Ελλάδα είναι μια ατελείωτη χωματερή, στη Φυλή υποβαθμίζεται η υγεία των κατοίκων επί δεκαετίες, στα νησιά καταστρέφεται ο τουρισμός από τις ανοιχτές χωματερές, πληρώνουμε πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. 

Διαδηλώσεις όμως κάνουν στην Κερατέα για να μη γίνει ένα σύγχρονο εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμμάτων. 

Επί δεκαετίες η δημόσια περιουσία του κράτους καταπατείται, στην Ηλεία έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη πόλη αυθαιρέτων, το Ταμείο που σχηματίστηκε για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δηλώνει ότι το 1/3 των εκτάσεων, οι πιο καλές και ακριβές, έχουν καταπατηθεί. Διαδηλώνουν όμως όταν προκύπτει μια τουριστική επένδυση στην Κέρκυρα, φωνάζουν ότι ξεπουλάμε τα ασημικά του κράτους. 

Οι λίγες εναπομείνασες ελληνικές βιομηχανίες δηλώνουν ότι θα κλείσουν, πληρώνουν την ακριβότερη ενέργεια στην Ευρώπη, δουλεύουν αναγκαστικά με παθητικό.

Η ΔΕΗ έχει κάνει 17 αυξήσεις τα τελευταία χρόνια στους λογαριασμούς, φωνάζουν όμως ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι αυτές που θα αυξήσουν τις τιμές. 

Είναι οι υπερασπιστές του χρεοκοπημένου συστήματος, αυτοί που εισπράττουν κέρδη, προσόδους και προνόμια από το ήδη ιδιωτικοποιημένο από τους ίδιους κράτος. 

Αρνούνται να αλλάξει οτιδήποτε στις δομές του, στο κόστος λειτουργίας του, γιατί το κράτος είναι η δικιά τους επιχείρηση. Κόμματα και προνομιούχες επαγγελματικές ομάδες υπερασπίζονται το δικό τους μαγαζί. Έστω κι αν η διατήρησή του, έτσι όπως είναι, οδηγεί μαθηματικά στη χρεοκοπία για όλους.

Η περίπτωση της κρατικής τηλεόρασης είναι ένα καθαρό παράδειγμα του τι συνέβη στο κράτος τα τελευταία χρόνια. 
Το 2000 πληρώναμε για την ΕΡΤ 185 εκατομμύρια το χρόνο. 
Το 2009 είχε φτάσει στα 302. 
Μπορεί ένα χρεοκοπημένο κράτος που δεν έχει να διαθέσει χρήματα ούτε για τα φάρμακα των καρκινοπαθών, να πληρώνει 300 εκ. το χρόνο για δημόσια Μέσα Ενημέρωσης; 
Κάθε σοβαρή χώρα το πρώτο πράγμα που θα έλεγε θα ήταν, χρεοκοπήσαμε, δεν έχουμε λεφτά, μπορούμε να διαθέσουμε 100 εκατομμύρια. Αυτά είναι, κάντε το ...

Οι Δ.Υ. ίσως πρέπει να ξανασκεφτούν όσα άκουγαν όλα αυτά τα χρόνια

Αντί να εξηγήσουν στους δημόσιους υπαλλήλους και να τους κινητοποιήσουν στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας που χειμάζεται από την κρίση, διέλυσαν τον δημόσιο τομέα πολλαπλασιάζοντας το αντίκτυπο της κρίσης. Καταστρέφοντας συγχρόνως και τους ίδιους τους δημοσίους υπαλλήλους. Τους έκαναν φτωχούς συνταξιούχους, εργαζόμενους με χαμηλό μισθό, τώρα τους απολύουν και στο τέλος. Πάντα για το καλό τους.

Φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι; 

του Φώτη Γεωργελέ*

Εξώθησαν στη σύνταξη δεκάδες χιλιάδες Δ.Υ., οριζόντια, στο σωρό, ανάκατα, αφαιρώντας από το δημόσιο και ανθρώπους πολύτιμους, με πείρα, που έκαναν όλη τη δουλειά. Με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν ακόμα περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία και μετά να μειώνουν συνεχώς τις συντάξεις.

Έκοψαν δυο και τρεις φορές τους μισθούς τους με αποτέλεσμα την επικράτηση ενός κλίματος δυσαρέσκειας και λευκής απεργίας. Οριζόντια πάλι. Γιατροί έκαναν εφημερίες με 1 ευρώ την ώρα, τη στιγμή που οι αργόμισθοι πληρώνονταν απλώς λιγότερο την αργομισθία τους.

Απέκρουσαν λυσσασμένα κάθε νύξη για αξιολόγηση προστατεύοντας τους ανίκανους και τους αργόμισθους, επιβραβεύοντας τη μετριοκρατία.

Διατηρούν ακόμα μέχρι σήμερα την επετηρίδα αποκλείοντας τους νέους και τους άξιους από τις θέσεις ευθύνης.
Δεν άγγιξαν τους χιλιάδες άχρηστους φορείς και οργανισμούς που έχουν γίνει μόνο για να παρκάρουν τους ατελείωτους κομματικούς στρατούς.

Αντέδρασαν σε κάθε προσπάθεια για μετατάξεις από άχρηστες θέσεις σε παραγωγικές, που χρειάζονται για τη λειτουργία του κράτους, θέσεις χρήσιμες για τον πολίτη. Αντί γι’ αυτό, ζητούσαν πάλι, όπως πάντα, νέες προσλήψεις για να τις καλύψουν. Δηλαδή μεγαλύτερο κόστος για το κράτος, δηλαδή κι άλλες μειώσεις μισθών και φόρους.

Έδωσαν μάχες για παράλογα επιδόματα που δεν είχαν καμία σχέση με παραγωγικότητα.

Αντέδρασαν σε κάθε απόπειρα να αυξηθούν οι λιγότερες από άλλους, ώρες εργασίας.

Ακόμα δεν έχουν συγχωνεύσει τα τμήματα του δημοσίου που έχουν πολλαπλασιαστεί, για να μας κοστίζει η κρατική γραφειοκρατία τριπλάσια από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχουν καταργήσει το 20% των τμημάτων που διαθέτουν διευθυντές και τμηματάρχες χωρίς υπαλλήλους. Αντιδρούν στη μετακόμιση σε κτήρια ιδιοκτησίας του δημοσίου για να μειώσουν το υπέρογκο κόστος των ενοικίων.

Σε κάθε μείωση μισθών, μεγάλα τμήματα του δημοσίου, ιδίως στις ΔΕΚΟ, μυστηριωδώς απέφευγαν τις μειώσεις. Είτε γιατί οι διοικητές ...

Η επιχείρηση "Δημόσιο" δεν θέλει να μειώσει το κόστος της, δεν θέλει να μειώσει τα έσοδά της, δεν θέλει να κάνει δηλαδή εσωτερική υποτίμηση. Η πιο άδικη, η πιο ταξική πολιτική, έχει άλλη μια φορά μεταμφιεστεί σε αντιστασιακή

Στην Ιταλία έχουν κάθε χρόνο άνοδο 22% στον τουρισμό - στην Ισπανία το δωμάτιο σε καλό ξενοδοχείο κάνει 18 ευρώ - στην Ελλάδα χάνουμε τουρίστες... Ποιος εμποδίζει την εσωτερική υποτίμηση των τιμών;

του Φώτη Γεωργελέ*

Μου καίγεται η λάμπα, τη βγάζω και αγοράζω μια καινούργια. Πάω να βάλω την καινούργια, στρίβω, πιέζω, βιδώνω, τίποτα. Προσπαθώ, ιδρώνω, τίποτα. Κατεβαίνω πάλι κάτω και με κατεβασμένα μούτρα, γιατί τι σόι άντρας είσαι αν δεν μπορείς να βιδώσεις μια λάμπα, λέω, ρε φίλε, σε παρακαλώ, έρχεσαι ένα λεπτό να μου την περάσεις γιατί δεν τα καταφέρνω; Έρχεται, τη βάζει στο φτερό, με κοιτάει και λίγο υποτιμητικά, τι σου οφείλω, λέω περισσότερο από ευγένεια, ένα 20άρικο απαντάει αδιάφορα. Βάζει το 20άρικο στην τσέπη, γεια μας. Εγώ Πάκης, κοιτάζω τη λάμπα και κάνω μαθήματα πολιτικής οικονομίας νοερά.

Πάω τρέχοντας στους δικούς μου να το πω. Τους διασκεδάζουν οι ιστορίες μου. Είναι στη χιουμοριστική σειρά «ο Φ. ανακαλύπτει τον έξω κόσμο και μένει άναυδος». Ξέρετε μερικά προηγούμενα επεισόδια, τα έχω γράψει. Για το τσουρέκι που κάνει όσο μια καφετιέρα φίλτρου. Το dvd player που κοστίζει όσο το πάρκινγκ που άφησες το αμάξι για να αγοράσεις τη συσκευή. Την τηλεόραση που πληρώνεις 250 ευρώ και μετά 70 ευρώ στον ηλεκτρονικό για να σου ρυθμίσει τα κανάλια. Το παντελόνι που αγοράζεις φτηνά στις εκπτώσεις και μετά πληρώνεις άλλα τόσα για να το κοντύνεις.

Θέλουμε να στείλουμε ένα φορτίο έντυπα στο Κορωπί, να τα πάρει το φορτηγό το απόγευμα και να τα πάει την άλλη μέρα το πρωί. Κόστος μεταφοράς 240 ευρώ συν ΦΠΑ. Δηλαδή αν 3 ώρες δουλειά πάνε 300 ευρώ, εγώ πόσα πρέπει να ζητήσω γι’ αυτό που γράφω εδώ; Και τότε η απέναντι σελίδα με τη διαφήμιση πόσο πρέπει να κάνει, 6.000; Αν κάνει τόσα, τότε ο καφές θα κάνει 5 ευρώ. Αυτός που νοικιάζει στον καφέ των 5 ευρώ, θα πάει το νοίκι στις 10.000. Ο ηλεκτρονικός που πίνει με 5 ευρώ τον καφέ του θα ζητήσει 70 ευρώ για να μου ρυθμίσει τα κανάλια και ο γιατρός που έκανε και 20 χρόνια στο θρανίο, για να πληρώσει τον ηλεκτρονικό, θα ζητήσει φακελάκι.

Παλιά, όχι πια, τέτοιες μέρες στην εφημερίδα ήταν μέρες χαράς. Σχεδιάζαμε τις διακοπές μας. Είχαμε χάρτη και βάζαμε πινέζες. Την τελευταία μέρα λέγαμε: αύριο η ATHENS VOICE θα είναι στη Βενεζουέλα, το Μεξικό, την Ταϊλάνδη και τη Ζανζιβάρη. Χρόνο με το χρόνο διαπιστώναμε ότι οι προορισμοί ήταν όλο και πιο εξωτικοί. Είχαμε γίνει πλούσιοι; Όχι, είχαμε συνειδητοποιήσει ότι 15 μέρες διακοπές σε 5 αστέρων ξενοδοχείο σε μια εξωτική παραλία ήταν πιο φτηνά από λίγες μέρες στις Κυκλάδες. Τα τελευταία χρόνια πριν την κρίση, οι εφημερίδες επεσήμαιναν το πρόβλημα, τα σχολεία δεν πήγαιναν πια πενταήμερες στη Ρόδο, την Κρήτη, προτιμούσαν την Πράγα και τη Βαρκελώνη. Ήταν πιο φθηνά.

Τι έχει συμβεί; Υπερτιμολογούμε υπηρεσίες ο ένας στον άλλον. Κλέβουμε ο ένας τον άλλον. Και όλοι μαζί το κράτος. Καθώς η Ελλάδα έχανε τη μάχη της παραγωγής, ακριβαίναμε συνεχώς τις υπηρεσίες που στο εσωτερικό παρείχαμε ο ένας στον άλλον. Και όλοι διεκδικούσαμε τα λεφτά του κράτους. Αυτά που το κράτος δανειζόταν απλόχερα για να συντηρήσει το επίπεδο ζωής που θέλαμε. Μόλις τα δανεικά σταμάτησαν, ξαφνικά ήρθαν τα προβλήματα στον παράδεισο.

Λένε τώρα μερικοί ότι ήρθε η τρόικα και μας επιβάλλει «εσωτερική υποτίμηση». Σοβαρά; Η τρόικα το λέει; Δηλαδή, όλη η Ελλάδα τόσα χρόνια ...

Τόσο δύσκολο ήταν να γίνουν οι περικοπές με δίκαιη κατανομή των βαρών; Είναι κανείς έλληνας που δεν ξέρει ότι λίπος υπήρχε, ότι η σπατάλη και η λεηλασία στον χώρο του δημοσίου ήταν απίστευτη;

Προς άνεργη μητέρα 3 παιδιών

του Φώτη Γεωργελέ*

Καμιά φορά όταν διαβάζω τα σχόλια στο site, τρομάζω. Όχι μ’ αυτά που με κατηγορούν, που καταγγέλλουν συνωμοσίες, προδότες, πράκτορες της Μέρκελ και του σιωνισμού. Αυτά τα συνηθίζεις, τα προσπερνάς άλλωστε εύκολα, είναι συνήθως με κεφαλαία και πολλά θαυμαστικά, τα καταλαβαίνεις με μια ματιά, είναι ίδια, πας παρακάτω. Τρομάζω με τα άλλα, τα κανονικά, αυτά που δείχνουν πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία, πόσο η προπαγάνδα τόσων χρόνων κρύβει τις αιτίες των προβλημάτων.

Από πού βρήκατε ότι η μείωση των εισοδημάτων μας είναι 15-20% ρωτάει η αναγνώστρια και πως ακριβώς θα δουλέψω περισσότερο εγώ για να τα αναπληρώσω; Με τιμή, άνεργη μητέρα 3 παιδιών.

Τα γράφει αυτά η αναγνώστρια, γιατί στο κείμενό μου έγραφα, καμία χώρα δεν διαλύεται άμα χάσει 10% του εθνικού της προϊόντος, κανένα νοικοκυριό δεν πεθαίνει, δουλεύει και το ξανακερδίζει. Και θέλει να πει με το γράμμα της, εγώ είμαι άνεργη ρε φίλε, έχασα το 100% του εισοδήματός μου και πώς να δουλέψω περισσότερο, αφού δεν έχω καν δουλειά;

Έχει απόλυτο δίκιο. Αλλά κι εγώ αυτά ακριβώς λέω. Ότι εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, 1 εκατομμύριο άνθρωποι βρέθηκαν χωρίς δουλειά, γιατί κάποιοι άλλοι δεν θέλουν να χάσουν τίποτα. Όσοι είχαν το παραμικρό προνόμιο, λυσσασμένα αντιστέκονται σε κάθε περικοπή, σε κάθε αλλαγή, προτιμάνε να διαλυθεί εντελώς ο ιδιωτικός τομέας, να χάσουν οι άνθρωποι τα πάντα για να μην χάσουν αυτοί τίποτα.

Γιατί αυτό συνέβη στην Ελλάδα. 10% ήταν το πρωτογενές έλλειμμα του δημόσιου τομέα. Τα τελευταία χρόνια, 2006-2009, δημιουργήθηκε η μεγάλη φούσκα και εκτινάχτηκαν τα έξοδά του 50% παραπάνω. 

Τόσο δύσκολο ήταν να γίνουν οι περικοπές με δίκαιη κατανομή των βαρών; Είναι κανείς έλληνας που δεν ξέρει ότι λίπος υπήρχε , ότι η σπατάλη και η λεηλασία στον χώρο του δημοσίου ήταν απίστευτη; 

Και όμως, εφαρμόστηκαν οριζόντιες μειώσεις, επιχειρήθηκαν αναγκαστικές εφεδρείες χωρίς αξιολόγηση και κυρίως, επιβλήθηκαν δεκάδες νέοι φόροι που εξόντωσαν την οικονομία και οδήγησαν στην ύφεση διαρκείας. 

Για να μην μειωθεί το κόστος εκεί που έπρεπε.

Τώρα, 3 χρόνια μετά, συζητάμε για το εκλογικό επίδομα των υπαλλήλων της Βουλής...

Οι θεσμικές συμμορίες παίζουν το τελευταίο τους χαρτί και τα κόμματα μιλάνε ακόμα στους πελάτες τους, όχι στην κοινωνία

του Φώτη Γεωργελέ*

Αυτές τις μέρες, η Ιταλία βρέθηκε στην ίδια φάση που ήμασταν εμείς πριν ενάμιση χρόνο. 

Τα επιτόκια άρχισαν να φεύγουν προς τα πάνω, το ΔΝΤ έρχεται. 

Η χώρα αντέδρασε ακαριαία. 

Η κυβέρνηση παραιτήθηκε, τα κόμματα, που εκεί είναι και 17, επέλεξαν έναν πρώην κοινοτικό επίτροπο, τον Μάριο Μόντι, του ανέθεσαν την πρωθυπουργία και αυτός σχηματίζει μια «κυβέρνηση μάχης» με 12-14 μόνο υπουργούς πρώτης γραμμής για να βγάλει τη χώρα από τη δίνη. 

Προώθησαν ανάλογες μεταρρυθμίσεις τις οποίες υπερψήφισε όλη η Βουλή με 380 βουλευτές, σε σύνολο 408. Και με την ανοχή των αριστερών συνδικάτων. 

Όλα αυτά σε μια βδομάδα. 

Κι όμως, μετά από 17 χρόνια Μπερλουσκόνι δεν είναι και πολύ πιο σοβαροί από μας. 

Τι είναι αυτό που έκανε την Ιταλία να αντιδράσει αστραπιαία, τι τους έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι ζούνε σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης και πρέπει να αντιδράσουν υπεύθυνα και με εθνική συνεννόηση;
Έχουν οικονομία. 

Την τρίτη μεγαλύτερη της Ευρωζώνης. 

Ξέρουν πολύ καλά τι έχουν να χάσουν άμα μπουν στην περιπέτεια.

Σε αντίθεση με τους Ιταλούς, το εδώ σύστημα εξουσίας, δηλαδή ο ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, ξέρει τι έχει να χάσει άμα «γίνουμε Ευρώπη». 

Για δεκαετίες, το κύριο μέσο πλουτισμού σ’ αυτή τη χώρα ήταν η αφαίμαξη του κοινωνικού συνόλου μέσα από ένα περίπλοκο σύστημα αλληλοεξαρτήσεων, κοινωνικών εκβιασμών και υπεξαίρεσης του δημόσιου πλούτου. 

Το χρεοκοπηµένο σύστηµα προσπαθεί συνεχώς να φορτώσει το λογαριασµό στο πιο παραγωγικό τµήµα της οικονοµίας, το οποίο έχει οδηγήσει σε απόγνωση

του Φώτη Γεωργελέ 

από την Athens Voice

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η τότε κυβέρνηση δηµιούργησε µια επιτροπή «σοφών» για να προετοιµάσει ένα σχέδιο µεταρρυθµίσεων. Η επιτροπή αυτή έγινε γνωστή κυρίως για τις προτάσεις της στο ασφαλιστικό, οι οποίες κατέληξαν στο νοµοσχέδιο Γιαννίτση. 

Η συνέχεια είναι γνωστή. 

Η ασφαλιστική µεταρρύθµιση µετατράπηκε στην τελική µάχη κατά την οποία οι δυνάµεις της ακινησίας πέτυχαν τη µαταίωση ολόκληρης της προσπάθειας εκσυγχρονισµού της χώρας. 

Ο καθηγητής Σπράος, ο οποίος κατά τραγική ειρωνεία ήταν µια φυσιογνωµία του αντιστασιακού και προοδευτικού κινήµατος, κατηγορήθηκε ως ένας ακόµα εκπρόσωπος του ανάλγητου νεοφιλελευθερισµού, των ξένων επικυρίαρχων, και δε συµµαζεύεται. 

Υπολογίζεται ότι 70 δις έχει στοιχίσει από τότε στο σύνολο του χρέους η µαταίωση εκείνης της µεταρρύθµισης. 

Στα επόµενα «χαµένα χρόνια», χάθηκαν άλλα 130 δις στο ∆ηµόσιο. 

Σε µια δεκαετία διπλασιάστηκαν οι δαπάνες για µισθούς και συντάξεις, προστέθηκαν 130.000 επιπλέον δηµόσιοι υπάλληλοι, την ίδια εποχή που ο κρατικός τοµέας σε όλες τις χώρες µειωνόταν καθώς η πληροφορική αντικαθιστούσε τη γραφειοκρατία. Στην Ελλάδα, οι πρωτογενείς δαπάνες του δηµοσίου διπλασιάστηκαν. Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραµµένη.
Το κείµενο της επιτροπής Σπράου κατέληγε λέγοντας πως οι όποιες µεταρρυθµίσεις δεν γίνονται όταν πρέπει, όσο περνάει ο καιρός θα είναι πολύ περισσότερο δύσκολες και επώδυνες. Αυτό ακριβώς ζούµε τα τελευταία 2 χρόνια. 

Το πολιτικό σύστηµα προσπαθεί συνεχώς να κερδίσει χρόνο, να αναβάλει τις αλλαγές, να εξαπατήσει την ευρωπαϊκή κοινότητα, να συµβιβαστεί µε τα διάφορα οργανωµένα συµφέροντα, να διατηρήσει το πελατειακό κράτος. 

Οι προνοµιούχες οµάδες δεν φαίνονται διατεθειµένες να χάσουν το παραµικρό προνόµιο, αντιδρούν σε κάθε αλλαγή, οπουδήποτε. Με αποτέλεσµα οι «νίκες» τους της κάθε περιόδου, να προετοιµάζουν την ακόµα πιο οδυνηρή πραγµατικότητα των επόµενων µηνών.

Το χρεοκοπηµένο σύστηµα προσπαθεί συνεχώς να φορτώσει το λογαριασµό στο πιο παραγωγικό τµήµα της οικονοµίας, το οποίο έχει οδηγήσει σε απόγνωση. Για να διατηρήσει τα προνόµια, επιβάλλει οριζόντια µέτρα. 

Για να διατηρήσει τη φοροδιαφυγή, επιβάλλει νέους φόρους σε όλο τον πληθυσµό. Αφού δεν εισπράττει το φόρο ακίνητης περιουσίας και το ΕΤΑΚ από το 2009, βάζει νέους φόρους σε όλα τα ακίνητα. Όλες οι καθυστερήσεις οδηγούν σε ένα ακόµα χειρότερο επόµενο επίπεδο. 

Αυτοί που οδήγησαν την κοινωνία σε αγώνες διατήρησης της προηγούµενης πλαστής ευδαιµονίας, είναι οι υπεύθυνοι για τα επόµενα χειρότερα δεινά. 

Σπαταλήσαµε δυο χρόνια για να συζητάµε αν θα µειωθεί η έξτρα αµοιβή των καθηγητών όταν διορθώνουν κόλλες, τους 16 µισθούς, τους 18 µισθούς, τα επιδόµατα έγκαιρης προσέλευσης, τις µετατάξεις στις συγκοινωνίες, τις επιδοτήσεις των σωµατείων, τις αναδροµικές αυξήσεις, τα αφορολόγητα, τις πρόωρες συντάξεις. 

Ήταν αναπόφευκτο. Αφού «αντιστάθηκαν» σε όλα, έφτασε η ώρα για τις απολύσεις των δηµοσίων υπαλλήλων. 

Αύριο δεν θα υπάρχουν λεφτά ούτε για τους µισθούς τους.

Αντί να πάρουν τον προϋπολογισµό και από την πρώτη µέρα να κόβουν κωδικό, κωδικό, προσπαθούσαν δυο χρόνια να φορολογήσουν την υπόλοιπη κοινωνία για να µείνει άθικτο το µαγαζάκι τους. 

∆υο χρόνια τώρα, 700 µέρες, δεν υπάρχει µια µέρα που να µη µάθουµε άλλη µια είδηση σπατάλης και λεηλασίας του δηµόσιου χρήµατος. 

9.000 νεκροί που παίρνουν σύνταξη, 50.000 µαϊµού αναπηρικές συντάξεις, στη Ζάκυνθο όλοι είναι τυφλοί, στη Λειβαδιά έχουν άσθµα, στην Κόρινθο είναι ανάπηροι. 

700 χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν κάποιο επίδοµα ή προνόµιο αναπηρίας, βιοµηχανία παραγωγής πολυτέκνων και αναπήρων. Τα λεφτά της Εργατικής Εστίας πάνε στα συνδικαλιστικά σωµατεία, 177 εκατοµµύρια. 

2.000 παπάδες χωρίς οργανικές θέσεις, µισθοδοτούνται µυστηριωδώς. ∆ιπλασιάστηκαν οι κλινικές στα νοσοκοµεία τα τελευταία χρόνια, για να γίνουν όλοι διευθυντές. Οργανισµοί των 11 ατόµων µε ενοίκιο 600 χιλιάδες. 

Ειδήσεις σκόρπιες που τις µαθαίνουµε, ξεχνιούνται, θα αντιµετωπιστούν κάποτε, ο υφυπουργός Εσωτερικών στέλνει «αυστηρή εντολή» στους δήµους να µάθει τους µισθούς των εργαζοµένων στις δηµοτικές επιχειρήσεις γιατί άκουσε ότι είναι υπέρογκοι. 

∆εν ξέρουν τους µισθούς, δεν ξέρουν ποιοι παίρνουν επιδόµατα και πόσα, δεν ξέρουν ούτε καν τον αριθµό των εργαζοµένων στο κράτος. Θα γίνει κάποτε απογραφή, ενιαίο µισθολόγιο, ενιαία αρχή πληρωµών, ηλεκτρονική συνταγογράφηση, απογραφή αποθηκών. Κάποτε, στο µέλλον. 

Ακόµα και σήµερα, συνεχίζουν. 25 εκατοµµύρια υπέγραψε ο αρµόδιος υπουργός προς τους συνεταιρισµούς για να «συµπληρώσουν» αιτήσεις αγροτών που θα λάβουν κοινοτικές επιδοτήσεις. 15 εκατοµµύρια σε ΜΚΟ και συνδικαλιστικά σωµατεία για να «προµηθεύσουν» το κράτος µε νέους συµβασιούχους ολιγόµηνης εργασίας. 

Το κοµµατικό κράτος µοιράζει χρήµα στο κοµµατικό κράτος, την ώρα που η χώρα χρεοκοπεί.

Το πολιτικό σύστηµα αποδεικνύεται κάθε µέρα ανίκανο να αντιµετωπίσει την κατάσταση. 

Η κυβέρνηση δεν προχωράει και η αντιπολίτευση δεν την αφήνει να προχωρήσει. 

Η Αριστερά έχει µετατραπεί σε εκπρόσωπο της χρεοκοπίας. 

Η ευρωπαϊκή κοινότητα έχει µεγάλες ευθύνες επίσης. Έβαλε ποσοτικούς στόχους υπολογίζοντας ότι η υλοποίησή τους θα οδηγούσε στις µεταρρυθµίσεις και στη σύγκλιση µε τα ευρωπαϊκά δεδοµένα. 

Έκαναν λάθος, η Ελλάδα δεν αντιµετωπίζει ζήτηµα χρέους αλλά χρεοκοπηµένου συστήµατος. 

Θα ’ταν καλύτερο, δυο χρόνια τώρα, αντί για όλους αυτούς τους στόχους, τα νούµερα και τα µέτρα, να είχαν κάνει ένα µόνο πράγµα: Να καταργήσουν όλους τους φορολογικούς νόµους και να µας δώσουν έναν απλό, σύµφωνο µε τα ευρωπαϊκά κριτήρια, να διαλύσουν όλες τις εφορίες και τα τελωνεία και να στήσουν απ’ την αρχή ένα φοροεισπρακτικό µηχανισµό. Καλύτερα αποτελέσµατα θα είχαν.

Ευθύνες, όµως, έχει και η κοινωνία. Επεφύλαξε για τον εαυτό της το ρόλο του σοβαρά ασθενούς που δεν θέλει να αντιµετωπίσει την πραγµατικότητα και ζητάει να εξαπατηθεί µε εύκολες λύσεις. 

∆εν χρωστάµε, δεν πουλάµε, δεν πληρώνουµε. 

Μεταξύ της ευρωπαϊκής λύσης και των ντόπιων δηµαγωγών, προτίµησε να ακούει τους δεύτερους. 

Αντί να πιέζει για να αλλάξει το αναχρονιστικό σύστηµα, εγκλωβίστηκε στην προπαγάνδα της χρεοκοπίας, η χώρα πτωχεύει και η κοινωνία ασχολείται µε τον τρόπο εκλογής πρυτάνεων και το άνοιγµα των φαρµακείων τα Σάββατα.

∆υο χρόνια µετά, δεν φαίνονται δυνάµεις ικανές να αλλάξουν την κατάσταση. Οδηγούµαστε µαθηµατικά προς το µοιραίο. 

Μερικές φορές και από την κρίση, πιο αποκαλυπτική είναι η διαχείριση της κρίσης. ∆εν µας φταίει η οικονοµική κρίση για την κατάστασή µας. 

Απ’ όλες τις χώρες που αντιµετώπισαν προβλήµατα, µόνο εµείς είµαστε σ’ αυτή την τραγική κατάσταση. 

Μας φταίει που δεν µπορέσαµε να αντιδράσουµε, να διαλύσουµε τις ψευδαισθήσεις, να αντιµετωπίσουµε τον αδιέξοδο, αυτάρεσκο παιδισµό µας. Αν δεν συµβεί κανένα θαύµα, η ώρα του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι πιο κοντά.

Σ’ αυτή την περίεργη και κρίσιμη στιγμή δεν μπορεί κανένας να σιωπά: καθένας πρέπει να διαλέξει "αγανάκτηση", να διαλέξει "Ελλάδα"

του Φώτη Γεωργελέ*

Σιγά-σιγά, αρχίζουν τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν. Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Και οι δύο είναι, μάλιστα, «αγανακτισμένες» Ελλάδες. Η μία θέλει να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν μέχρι το 2009. Θέλει, δηλαδή, το ευρύτερο Δημόσιο να καταναλώνει κάθε χρόνο 24 δισεκατομμύρια περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Κι αυτά να πηγαίνουν σε όσους έχουν μια προνομιακή κατά το μάλλον ή ήττον σχέση με τον κρατικό μηχανισμό. Η διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα να παίρνει έργα και προμήθειες με ληστρικές συμβάσεις. Τα κόμματα-επιχειρήσεις να διαχειρίζονται επ’ ωφελεία τους, αδιαφανώς, το δημόσιο χρήμα. Οι εκλογικοί πελάτες των κομμάτων να διορίζονται σωρηδόν στο δημόσιο σε θέσεις μη παραγωγικές. Οι συνδικαλιστές των κομμάτων να συνδιοικούν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Με 300 χιλιάδες εφάπαξ να βγαίνουν σε πρόωρες συντάξεις με εθελούσιες εξόδους στα 50 τους. Τα ευγενή ταμεία να χρηματοδοτούνται από τις εισφορές υπέρ τρίτων που καταβάλλει η υπόλοιπη κοινωνία. Η κοινωνική πρόνοια να μετατρέπεται σε εισοδήματα προνομιούχων ομάδων. Οι νησίδες του δημοσίου, αυτονομημένες, εκκλησία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημοτική αυτοδιοίκηση, να έχουν μετατραπεί σε εστίες λεηλασίας και σπατάλης. Τα κρατικοδίαιτα Μέσα Ενημέρωσης να χρηματοδοτούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και οι επιχορηγούμενοι διανοούμενοι να τα αμπαλάρουν όλα αυτά με το περιτύλιγμα του «δημοσίου συμφέροντος». Να περνάνε αυτοί καλά, με δανεικά, επιχορηγήσεις, κοινοτικές επιδοτήσεις. Ο λογαριασμός όμως να επιβαρύνει ολόκληρη την κοινωνία. Και αγανακτούν με τους πολιτικούς που υπόσχονταν ότι θα συνεχιστεί το πάρτι και τώρα τους ρίχνουν στη μοιρασιά.

Και υπάρχει η άλλη μισή Ελλάδα.

Όταν προωθείται μια αλλαγή ο Τύπος της συντήρησης και της καταστροφολογίας βάζει πάντα πρωτοσέλιδο, "έρχονται νέα μέτρα"

Κρίση; Ποια κρίση; Το κράτος...ξέρει την μέθοδο:

"απομυζά όλη την κοινωνία, αφαιρεί τη ρευστότητα για να συντηρήσει το μηχανισμό του"

του Φώτη Γεωργελέ*

Στα ελληνικά ΜΜΕ δεν υπάρχει η λέξη μεταρρυθμίσεις. 

Μόνο μέτρα. Τα μέτρα είναι πάντοτε κακά.

Ακόμα κι όταν με καθυστέρηση 35 χρόνων δημιουργούνται επιτέλους οι πρώτοι δασικοί χάρτες, ο τίτλος είναι "νέα παράβολα". Στις πίσω σελίδες, με μικρά γράμματα υπάρχουν ειδήσεις που δεν προσέχει κανένας: "Οι εταιρείες εμπορίας πετρελαιοειδών διαμαρτύρονται γιατί, 4 μήνες μετά την ψήφιση της απελευθέρωσης του κλειστού επαγγέλματος των μεταφορών, οι νόμοι δεν έχουν εκδοθεί ακόμα". 

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πραγματικότητα, την πραγματικότητα των δελτίων ειδήσεων. Μόλις τελειώσουν τα θέματα εκεί, μόλις ψηφιστεί ένας νόμος στη Βουλή, νομίζουμε ότι συμβαίνει κιόλας. Κάνουμε λάθος. 

Οι νόμοι σ’ αυτή τη χώρα, ακόμα κι αν ψηφιστούν, δεν εφαρμόζονται. Χρειάζεται έκδοση των νόμων, υπουργικές αποφάσεις, δημοσιεύσεις, εκατοντάδες εγκύκλιοι, ερμηνευτικές διατάξεις. Κάπου εκεί το θέμα ξεχνιέται, τίποτα δεν αλλάζει. Καμία από τις διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν δεν προχωράει. Το μνημόνιο δεν "απέτυχε", όπως λένε οι πολιτικοί της αδράνειας, το μνημόνιο της ευρωπαϊκής κοινότητας δεν εφαρμόστηκε ακόμα.

Από την χρεοκοπία σε αναστολή στην σκέτη χρεοκοπία

Θα μπει κανείς επιτέλους στην σπηλιά του συντεχνιακού Μινώταυρου;

του Φώτη Γεωργελέ*

Αν ένας εξωγήινος μας παρατηρούσε από το διάστημα, θα έμενε άναυδος με την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. 

 Κόμματα και Mέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν κάθε μέρα την πώληση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Δεν έχει πουληθεί ούτε ένα οικόπεδο. 

Όχι να πουληθεί, δεν έχει καν ενοικιαστεί ένα ακίνητο απ’ αυτά που ρημάζουν. 

Όχι να ενοικιαστεί, δεν έχει γίνει ούτε μια μετεγκατάσταση δημόσιας υπηρεσίας σε ακίνητο δημοσίου από τα πανάκριβα γραφεία που νοικιάζουν. Ούτε μία. 

Το δημόσιο με την τεράστια ανεκμετάλλευτη περιουσία πληρώνει 200 εκατομμύρια το χρόνο ενοίκια και εισπράττει 20. Κι όμως, ο Αλαβάνος ζητάει τη σύσταση Προανακριτικής επιτροπής για να εξετάσει το σκάνδαλο πώλησης της ακίνητης περιουσίας. Θα είναι η πρώτη Εξεταστική επιτροπή που θα εξετάσει τη σκέψη. 

Η ελληνική πολιτική τάξη δεν φοβήθηκε ποτέ τη γελοιότητα. Γιατί ξέρει ότι η δικιά της πραγματικότητα είναι η εικονική, η πραγματικότητα των συνθημάτων.
Κόμματα και Μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν το «ξεπούλημα των ασημικών», την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του κράτους. Δεν έχει γίνει ούτε μια ιδιωτικοποίηση. Δεν έχει πουληθεί ούτε μια μετοχή. 

Ο κρατικός συνδικαλισμός απεργεί μέρα παρά μέρα με το σύνθημα «μας παίρνουν τη δουλειά, το ψωμί, τη ζωή μας». Γιατί έχουν φτάσει αυτοί οι καλοί άνθρωποι στα όριά τους, απειλείται η ζωή τους; Όχι απλώς δεν έχει απολυθεί κανείς και καλώς νομίζω δεν έχει απολυθεί, αλλά δεν έχει γίνει ούτε μια μετάθεση ούτε ενός δημοσίου υπαλλήλου από μια μη χρήσιμη υπηρεσία σε μια παραγωγική θέση.

Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός

του Φώτη Γεωργελέ*

Πάνε λίγες μέρες που οι πατριωτικές δυνάμεις έδωσαν άλλον έναν ηρωικό αγώνα για να αποτρέψουν την πώληση ιερής ελληνικής γης σε ξένους έναντι 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φευ, οι αρμόδιοι φορείς μάς ανακοίνωσαν ότι ο θησαυρός δεν υπάρχει, το 40% της ακίνητης περιουσίας του κράτους, αυτό ιδίως που μπορεί να αξιοποιηθεί, είναι καταπατημένο. 

Σας έχει κάνει κάτι εντύπωση σ’ αυτή την ιστορία;
Η είδηση πέρασε ασχολίαστη. 
Όλοι συνέχισαν να καταγγέλλουν την πρόθεση, την αμφίβολη αξιοποίηση, και κανείς την τετελεσμένη υπεξαίρεση της δημόσιας περιουσίας. Δεν έγιναν καταγγελίες, δεν υπήρξαν πύρινοι λόγοι στη Βουλή, οι γνωστοί εισαγγελείς της δημόσιας ζωής δεν αναζήτησαν ενόχους, τα ΜΜΕ δεν αποκάλυψαν με ρεπορτάζ τούς καταπατητές. 
Το σύστημα έχει όνομα: λέγεται ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός. Κλέβουμε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί το κράτος. 
Κόμματα, μέσα ενημέρωσης, επαγγελματικές ενώσεις και συνδικαλιστικά σωματεία είναι οι εκπρόσωποι και εκφραστές αυτού του μοντέλου που στις μέρες μας χρεοκόπησε. Όπως περνάει ο καιρός, γίνεται αντιληπτό ότι το πατριωτικό σόου των προηγούμενων ημερών ήταν κάτι παραπάνω από μια ακόμα επικοινωνιακή σαχλαμάρα στο πολιτικό θέατρο σκιών. 

Όπως πριν 10 χρόνια, στην προηγούμενη προσπάθεια μεταρρυθμίσεων, χρησιμοποιήθηκε μια ανύπαρκτη κατασκευή, «οι ξένοι που θέλουν να αφαιρέσουν την ορθοδοξία από τις ταυτότητες», έτσι και τώρα πάλι, μια άλλη κατασκευή, οι ξένοι που απειλούν μετά την πίστη μας και τη γη μας, σηματοδοτεί συμβολικά τα όρια του συστήματος: 
οι μεταρρυθμίσεις δεν πρέπει να αγγίξουν το σκληρό πυρήνα του ελληνικού κομματικού πελατειακού κράτους.

Αγώνας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες των προσοδούχων του δημοσίου να μεταθέσουν το λογαριασμό της χρεοκοπίας ο ένας στον άλλον

και όλοι μαζί στην υπόλοιπη κοινωνία...

του Φώτη Γεωργελέ*

Μέσα στον Αύγουστο μια περίεργη υπόθεση οδηγήθηκε στον εισαγγελέα.Κάποια οικόπεδα της εκκλησίας στη Βουλιαγμένη πουλήθηκαν σε έναν οδοκαθαριστή του δήμου έναντι 14 εκατομμυρίων ευρώ. Ο υπάλληλος του δήμου, με μισθό 1.300 ευρώ, μεταπούλησε την ίδια μέρα τα οικόπεδα σε 3 κυπριακές off shore αντί 15,5 εκατομμυρίων ευρώ. Στις πολλές και εύλογες απορίες του ανακριτή, ο οικονομικός υπεύθυνος της εκκλησίας απάντησε ότι δεν βλέπει τίποτα μεμπτό, τα λεφτά επενδύθηκαν σε μετοχές.

Πριν λίγες μέρες, ο εκπρόσωπος μιας συντεχνίας του δημοσίου πέρασε στην αντεπίθεση. Δήλωσε ότι όχι περιορισμός των εργαζομένων και μετατάξεις δεν πρέπει να γίνουν, αλλά αντιθέτως πρέπει να διπλασιαστεί ο αριθμός τους από 6.500 σε 12.500 για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Στην κρατική αυτή επιχείρηση έχει γίνει ήδη μείωση των εργαζομένων από την προηγούμενη κυβέρνηση, με εθελούσια έξοδο η οποία οδήγησε μερικές χιλιάδες υγιείς πενηντάρηδες στη σύνταξη χρεοκοπώντας λίγο ακόμα περισσότερο τα ταμεία. Στη χρεοκοπημένη κρατική αυτή επιχείρηση, επίσης, συνέβη το περίεργο φαινόμενο οι τωρινοί λιγότεροι εργαζόμενοι να έχουν μισθολογικό κόστος μεγαλύτερο απ’ ό,τι είχαν πριν, που ήταν 9.000.
Ο συνδικαλιστής εκπρόσωπος κατήγγειλε κι αυτός με τη σειρά του, όπως είναι φυσικό, τους «δοσίλογους» και τους «κουκουλοφόρους» που οδηγούν την «κοινωνία σε εξόντωση». Μια μικρή αμηχανία μόνο επικράτησε, όταν ένας δημοσιογράφος έκανε την εξής ερώτηση: Δεν είναι λίγο υπερβολικό να μιλάνε για «εργασιακό μεσαίωνα» εργαζόμενοι των 61.000 ευρώ το χρόνο;

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το σύστημα ήταν αρκετά δημοκρατικό. Σίτιζε μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Το σύστημα είχε τη μορφή μιας πυραμίδας.

Στην κορυφή βασίλευε η κλεπτοκρατία. Και στη βάση οι πελατειακές σχέσεις. Παπάδες στην Αττική, δήμαρχοι στην Πελοπόννησο, μοναχοί στη Χαλκιδική, νομάρχες στη Μακεδονία αγοράζουν και πουλούν οικόπεδα του δημοσίου, με συμβολαιογράφους-συζύγους υπουργών να συντάσσουν τα πωλητήρια.
Πολιτικοί διαχειρίζονται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, εισπράττουν μίζες από τις Ζίμενς, διανέμουν τις επιδοτήσεις για τις άγονες γραμμές.

Και στη βάση, προσλήψεις υπεράριθμων, παροχές χωρίς αντίκρισμα, συνδικαλιστικά προνόμια, εθελούσιες έξοδοι, παχυλά εφάπαξ, πρόωρες συντάξεις στα 45, επιδοτούμενα επαγγέλματα, επαγγέλματα με κρατικά οριζόμενο υψηλό κέρδος, κλειστά που αποκλείουν την είσοδο άλλων, ελεύθεροι επιχειρηματίες μεταμφιεσμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, προμήθειες από «ημέτερους», 200.000 μαϊμού συντάξεις, παράνομος πλουτισμός.

Στην κορυφή της πυραμίδας οι βουλευτικές off shore και στη βάση οι εισοδηματίες του δημοσίου.

Αυτό που παρακολουθούμε 10 μήνες τώρα να διεξάγεται με μεγάλη ένταση, είναι ο αγώνας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες των προσοδούχων του δημοσίου να μεταθέσουν το λογαριασμό της χρεοκοπίας ο ένας στον άλλον. Και όλοι μαζί στην υπόλοιπη κοινωνία.

Με αυξήσεις φόρων, με έμμεσους φόρους, με αύξηση του ΦΠΑ, με αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, με έκτακτες εισφορές. Δηλαδή με ύφεση, με ασφυξία της αγοράς, με ανεργία.

Αν η υπόλοιπη κοινωνία παρακολουθεί με δυσπιστία την επιθετική ρητορική για «καταστροφή, μεσαίωνα, εξόντωση, κατοχή, δοσίλογους», αν οι συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις συνεχώς φθίνουν, αν σε εποχή οικονομικής κρίσης και χρεοκοπίας η Αριστερά όχι μόνο δεν ενισχύεται αλλά αντίθετα διασπάται και διαλύεται, ο λόγος δεν είναι η απάθεια της κοινωνίας, η αλλοτρίωση των πολιτών.

Είναι ότι η υπόλοιπη μισή κοινωνία, αυτή που δεν έπαιζε στο παιχνίδι, ξέρει ότι οι πόλεμοι αυτής της περιόδου είναι εσωτερικές αντιθέσεις του συστήματος.

Μπορεί η χώρα να χρεοκόπησε, μπορεί η απίθανη κυβέρνηση Καραμανλή να είναι ο άμεσος ένοχος γι’ αυτό, μπορεί τα δύο κόμματα εξουσίας να ευθύνονται για την καθυστέρηση δεκαετιών, αλλά η πραγματική, ιδεολογική χρεοκοπία είναι αυτών που ακόμα και τώρα, την ώρα της κρίσης, υπερασπίζονται το χρεοκοπημένο σύστημα, θέλουν μεγαλύτερη δόση απ’ αυτό, αντιδρούν στην αλλαγή του, μάχονται για την επιστροφή σ’ ένα αδύνατο παρελθόν.

Γι’ αυτό η απαξίωση του πολιτικού συστήματος είναι γενική. Γιατί αυτό το παρελθόν στο οποίο θέλουν να επιστρέψουν για την υπόλοιπη κοινωνία είναι απεχθές.

Δεν το ’χουν καταλάβει, αλλά η ελληνική κοινωνία έχει ωριμάσει πολύ τον τελευταίο χρόνο.

Δεν θέλει να ασχολείται με προνόμια, με «κεκτημένα», με κλειστά επαγγέλματα, με εισοδηματίες του δημοσίου.

Θέλει να μιλήσει για ανάπτυξη.

Και μια καινούργια επανεκκίνηση δεν μπορεί να γίνει αν δεν σταματήσει η σπατάλη και η διαφθορά του κράτους, αν δεν ξαναμπεί το δημόσιο σε λειτουργία για να δουλέψει.

* edito 315 της Athens Voice