Ο παλαιοκομματισμός των "58": Την άλλη φορά ας καλέσουν και κανέναν με διαφορετική άποψη, έτσι για ξεκάρφωμα...

Διαβάζουμε στο feleki:

An Inner Dialogue with Frida Kahlo
- του Morimura Yasumasa

3 bloggers vs 58

Posted on Νοεμβρίου 28, 2013 by το φελέκι   

Για τους bloggers «Feleki», «Μη μαδάς τη μαργαρίτα» και «Κόκκινη Πιπεριά» δεν αρκεί μόνο το πληκτρολόγιο για να εκφράσουν άποψη για την «κίνηση των 58» και την προσπάθεια για ανασυγκρότηση του κεντρώου χώρου. Θέλουμε λοιπόν, να τους γνωρίσουμε καλύτερα, να συνομιλήσουμε, να μας λύσουν απορίες, να απαντήσουν σε ερωτήματα. 

Ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και θα βρεθούμε στο “Free Thinking Zone” (Σκουφά 64 και Γριβαίων), τη Δευτέρα, 2/12/2013, στις 19:00.Μπορείς και εσύ να είσαι μαζί μας και να συμμετέχεις στην ανοιχτή συζήτηση.Από την κίνηση των «58» θα παρευρίσκονται οι: Π. Αγανίδης (οικονομολόγος), Μ. Γκουρτσογιάννη (αρχιτέκτονας), Μ. Επιτροπάκης (μουσικός-τσελίστας), Π. Παναγιωτόπουλος (καθηγητής Παν/μίου Αθηνών), Δ. Σκάλκος (πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος).

Από παλιά, στο ασφυκτικό περιβάλλον του κομματισμού, οι ανοιχτές συζητήσεις ήταν δήθεν. Ακόμη κι όταν το κοινό ήταν θεωρητικά ελεύθερο να "παρέμβει", τα μικρόφωνα ήταν στα χέρια των κομματικών... με τα γνωστά αποτελέσματα. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει την κίνηση των 58 να αναπαράγει το περιβάλλον του χρεοκοπημένου κομματισμού; Με επιθέσεις απαξίωσης όσων είναι σκεπτικιστές απέναντι στην "πασοκότητα" του εγχειρήματος, όσων διαφωνούν με το καπέλωμα  της κεντροαριστεράς από τους συγκυβερνώντες βενιζελικούς (μεταξύ των οποίων και αυτό το μπλογκ), όσων θεωρούν ότι δεν απασχολεί την κεντροαριστερά και τον μεσαίο χώρο το πως θα τα βρουν σημιτικοί και βενιζελικοί για να κατέβουν στις ευρωεκλογές και να σώσουν το ΠΑΣΟΚ με άλλο όνομα - τέλος, όσων διαφωνούν με τις επίμονες επιθέσεις και απειλές για διάσπαση της ΔΗΜΑΡ εφόσον αντιστέκεται στο να νομιμοποιήσει γονατιστή ως "κεντροαριστερά" το ΠΑΣΟΚ συμμετέχοντας άνευ πολιτικών όρων στην κίνηση...

Μήπως η πολιτική ένδεια του σχεδίου; Που αποφεύγει να δεσμευτεί σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη θέση εδώ και δυο μήνες από την ανακοίνωσή του αλλά προϋποθέτει την άνευ όρων οργανωτική ένταξη και μαζικοποίηση για οποιαδήποτε εκ των υστέρων πολιτική διεργασία - αφού έχει όμως δημιουργήσει γραμματεία με πλειοψηφία πασοκογενών και δέσμευση για ευρωεκλογική παρουσία υπό το ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.

Θα συζητήσουν λοιπόν μεταξύ τους, οι bloggers που υπογράφουν την διακήρυξη των 58 (Φίλιππος Παππάς**, Λεωνίδας Καστανάς κλπ) με τους ...58!  

Όταν η πρόσκληση γράφει "bloggers vs 58"... 

Αυτό στην καθομιλουμένη λέγεται "στον καθρέφτη μου κοιτιέμαι κι από μόνη μου αγαπιέμαι" -με το συμπάθιο. Ή απλά, παλαιοκομματισμός.

Το τι φοβούνται από μια αληθινή δημόσια αντιπαράθεση είναι δικό τους θέμα. Απλά την άλλη φορά ας καλέσουν και κανέναν με διαφορετική άποψη, έτσι για ξεκάρφωμα.

ΑΣ

DHMAR, DEMARCHE, DHMARAS, DEMODE

...σαν πολύ δεν φούντωσε το κλαδί της μεταρρύθμισης;

από την μαργαρίτα

Κοινά ψηφοδέλτια συζητούν, πλέον, Κουβέλης - Δημαράς
Του Παναγή Γαλιατσάτου από την Καθημερινή 

Την κάθοδο σε κοινά ψηφοδέλτια εξετάζουν σε περίπτωση εκλογικού αιφνιδιασμού η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φ. Κουβέλη και το Αρμα Πολιτών του κ. Γ. Δημαρά. Σύμφωνα με στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ., συνομιλίες ανάμεσα στους δύο σχηματισμούς διεξάγονται σε τακτική βάση, και το ενδεχόμενο αυτό υπάρχει ως σενάριο εκλογικής επιβίωσης στους σχεδιασμούς τους, σε περίπτωση που οι εκλογές γίνουν στους επόμενους μήνες, καθώς τα δύο κόμματα είναι ακόμα σχετικά άγνωστα στο ευρύ κοινό και οι δημοσκοπήσεις δεν τα ευνοούν. Οπως επισημαίνουν στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. …..

H ΔΗΜ.ΑΡ λοιπόν συζητά με το Δημαρά αλλά και με άλλους, όπως τον Κοτσακά (υπάρχει;) αλλά και ακόμα περισσότερους που δεν κατονομάζονται. Και πολύ καλά κάνει.
Οι δημοσκοπήσεις δεν την ευνοούν και σκέφτεται να συμμαχήσει με άλλες δυνάμεις του αντιμνημονιακού μετώπου στο οποίο ως γνωστόν ανήκει.
Και με το ΣΥΝ συζητά, έστω και αν εκεί οι συζητήσεις δεν κυλάνε τόσο άνετα και οι εσωτερικές αντιδράσεις ένθεν και ένθεν είναι περισσότερες.
Η είσοδος στη Βουλή είναι, με τη κοινή πολιτική λογική, το στοίχημα επιβίωσης του κόμματος. Θα το κερδίσει; Μακάρι, δίχως άλλο. Φτάνουν οι συμμαχίες αυτού του είδους για να επιβιώσει πολιτικά; Μάλλον όχι. Χρειάζεται και ένας διακριτός πολιτικός χαρακτήρας, μια αιχμή. Αυτή προς το παρόν αναζητείται.

Το ξεκίνημα της ΔΗΜ.ΑΡ, πριν ενάμιση χρόνο, ήταν ελπιδοφόρο γιατί ήταν καινοτόμο και τολμηρό.
Εν μέσω καλπάζουσας κοινωνικής κρίσης επέλεξε να υποστηρίξει, μαζί με το πανταχόθεν βαλλόμενο ΠΑΣΟΚ, τους Καμίνη και Μπουτάρη για δημάρχους των δύο μεγαλύτερων πόλεων και νίκησε. Και η νίκη χρεώθηκε σε αυτή και όχι στο ΠΑΣΟΚ, που απρόθυμα σύρθηκε σε αυτές τις συμπράξεις.
Ήδη όμως η κοινωνία μιλούσε για εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δεν την ευνοούσαν. Τότε η ηγετική της ομάδα επιχείρησε μια αριστερή διόρθωση στην πορεία. Μια αλλαγή σχεδίου.
Εγκατέλειψε την έντονη μεταρρυθμιστική ρητορική με την οποία εισήλθε στον πολιτικό στίβο και διολίσθησε σταδιακά προς το ευρύτερο αντιμνημονιακό μέτωπο.
Αυτή η στροφή φυσικά και επιβεβαιώθηκε από το ιδρυτικό της συνέδριο, αν και όπως ξέρουμε, τα συνέδρια αποφασίζουν με γενικόλογες διατυπώσεις και δεν είναι δυνατό να προβλέψουν τις πολιτικές εξελίξεις και να καθορίσουν μελλοντικές στάσεις και αποφάσεις της ηγεσίας του κόμματος.
Μπροστά στις προκλήσεις που δημιουργούνται στο εσωτερικό μέτωπο η ΔΗΜΑΡ αποδεικνύεται φοβική στις μεταρρυθμίσεις.
Είναι αντίθετη στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, διαμαρτύρεται για την κατάργηση άχρηστων δημόσιων οργανισμών, σιγοντάρει τον «δίκαιο» αγώνα του Φωτόπουλου.
Δεν συζητά πιθανές απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων νευραλγικών τομέων του δημοσίου ( μεταφορές, ενέργεια κλπ).
Αποφεύγει να τοποθετηθεί ανοικτά κατά των σκανδαλωδών προνομίων της εκκλησίας.
Ακόμα, καταψηφίζει στη Βουλή το νόμο για την επανίδρυση των πρότυπων - πειραματικών σχολείων, αλλά και υπερασπίζεται την ύπαρξη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, ενός μηχανισμού άμεσα υπεύθυνου για την έκπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Αποκορύφωμα αυτής της πορείας είναι η πρόσφατη καταψήφιση του νομοσχεδίου για την Ανώτατη εκπαίδευση, σε αντίθεση με τις διακηρυγμένες θέσεις του τομέα Παιδείας του κόμματος, αλλά και με το κοινό αίσθημα.
Η απόφαση αυτή μάλιστα εξαγγέλθηκε πριν καν να κατατεθεί το τελικό κείμενο του σχεδίου νόμου (από τις 18/08) και εκτός από το ότι υποτάσσει την πολιτική του κόμματος στις συντεχνιακές επιδιώξεις των εκπροσώπων του βαθέος πανεπιστημίου, στο πολιτικό επίπεδο ουσιαστικά συντάσσει το κόμμα πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, πίσω δηλαδή από τις δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης, της πολιτικής ανευθυνότητας και του ακραίου
συντηρητισμού, όπως γράφει και ο Γιάννης Αντωνίου.
Με την στάση αυτή η ΔΗΜ.ΑΡ στην ουσία καταψήφισε τον εαυτό της και ως εκ τούτου υπέστη μια σημαντική ήττα, σε μια ιστορική στιγμή για τα πολιτικά μας πράγματα και σε ένα προνομιακό γι’ αυτήν πεδίο.

Η ΔΗΜ.ΑΡ δείχνει να θέλει να αποστασιοποιηθεί από τις κυβερνητικές επιλογές με κάθε τρόπο, προφανώς για να μην παρασυρθεί από την κατάρρευση του κυβερνώντος κόμματος.
Θεμιτό και λογικό για ένα παραδοσιακό αριστερό κόμμα αυτού του πολιτικού συστήματος.
Η ΔΗΜ. ΑΡ δείχνει να θέλει να εμπεδώσει στη συνείδηση του κόσμου την αντίληψη ότι είναι κόμμα της αντιμνημονιακής - παραδοσιακής και όχι της μεταρρυθμιστικής αριστεράς.
Προφανώς και έχει προτάσεις και λύσεις για όλα τα προβλήματα της χώρας και της Ευρώπης, όπως όλα τα αριστερά και όχι μόνο, κόμματα. Προφανώς και οι προτάσεις της είναι πιο ρεαλιστικές από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ. Προφανώς και ο τρόπος που πολιτεύεται είναι κόσμιος, όπως ταιριάζει στο ήθος και την ιστορία του ηγέτη, των στελεχών και των μελών της.Αλλά, έχει αποφασίσει ότι θα είναι απέναντι από την κυβέρνηση με κάθε τρόπο, ήπια και διαλεκτικά, αλλά απέναντι, σε κάθε ύστατη στιγμή, ακόμα και αν κατά βάθος συμφωνεί με κάποιες από τις επιλογές που αυτή κάνει, έστω και αν βλέπει ότι οι μαφίες και οι συντεχνίες που μαστίζουν τον τόπο πρέπει να χάσουν κάτι από τα προνόμιά τους, για να σωθεί το σύνολο.
Έστω και αν η κοινή λογική επιβάλλει δραστική αναδιάρθρωση και περιορισμό του κράτους, περιορισμό των ελλειμμάτων μέσω μια δίκαιης λιτότητας, υποστήριξη της παραγωγικότητας, μείωση της ανεργίας μέσω και του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, ανασύνταξη και εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αντίθετα η αριστερή ψυχή της την προστάζει να υποστηρίζει την αναβολή της κάθε μεταρρύθμισης.
Όλα αυτά είναι λογικά για ένα παραδοσιακό αριστερό κόμμα και ο κόσμος της παραδοσιακής Αριστεράς τα καταλαβαίνει και συμφωνεί. Τότε όμως φιλοτεχνεί το πορτραίτο ενός ακόμα αριστερού κόμματος διαμαρτυρίας. Όχι ενός άλλου κόμματος, μιας Αριστεράς που θέλει να παίξει ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας και μπορεί να απευθυνθεί σε άλλα σοσιαλδημοκρατικά αλλά και πιο φιλελεύθερα ακροατήρια. Να τα διαπαιδαγωγήσει στη βάση του δημόσιου συμφέροντος και της ατομικής ευθύνης, να τα μυήσει σε left-liberal πολιτικές, να σπάσει τις γερασμένες αριστερές ρίζες και να τα οδηγήσει στην εξουσία.

Γιατί όμως το αριστερό κοινό δεν της δίνει απλόχερα και την ψήφο του;

Σε περιόδους οξείας πόλωσης και έντονης ανασφάλειας, ο αριστερός κόσμος στην Ελλάδα μετατοπίζεται προς σχηματισμούς περισσότερο δυναμικούς και λενιστικά ορθόδοξους που ξέρουν και μπορούν να του μιλήσουν στη γλώσσα που έχει διαπαιδαγωγηθεί και καταλαβαίνει.
Το δωρικό-σταλινικό ΚΚΕ με την «ηρωική», συντηρητική, βαθιά, ψυχή του και ο εναλλακτικός, αλλά έντονα «αντισυστημικός» ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανοί υποδοχείς των αριστερών που μετανιώνουν για τη μέχρι χτες στήριξή τους στο «νεοφιλελεύθερο» ΠΑΣΟΚ.
Η εικόνα της λαϊκής και απλοϊκής θείας Αλέκας και του δυναμικού αλλά θρασύτατου ανεψιού Αλέξη κερδίζουν το αριστερό κοινό στην αντιπαραβολή με την εικόνα του εχέφρονος και μειλίχιου Φώτη Κουβέλη.
Εξάλλου ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ διαθέτουν και με το παραπάνω τα ποσοστά που τους φέρνουν στη Βουλή, ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ τα αναζητά.
Συνεπώς η επιλογή να στριμωχτεί στο ίδιο κάδρο με τους άλλους και να τους ανταγωνιστεί στο δικό τους γήπεδο, δεν φαίνεται να αποδίδει, προς το παρόν.

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι ενάμιση χρόνο τώρα δεν υπάρχει καμιά οργανωμένη κριτική στις πολιτικές θέσεις της υπόλοιπης αριστεράς από τα στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ.
Αν διεκδικεί μαζί με τα άλλα αριστερά κόμματα, μέρος από μια κοινή εκλογική πίτα, μήπως θα έπρεπε να έχει ανοίξει ένα πολιτικό και ιδεολογικό μέτωπο, αν βέβαια κρίνει ότι υπάρχουν διαφορές που πρέπει να αναδειχτούν;
Εξάλλου νέο κόμμα είναι και πρέπει να κάνει γνωστή την ιδεολογία του. Αντιθέτως βλέπουμε κάτι τέτοιο να αποφεύγεται επιμελώς.
Υπάρχει λόγος, που η ΔΗΜ. ΑΡ αποφεύγει να τονίσει τις ιδιαίτερες αποχρώσεις της μέσα στην πολύχρωμη αριστερή παλέτα;

Θα υποθέσουμε ότι η ΔΗΜ.ΑΡ αναζητά τις συμμαχίες της στο χώρο των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ, πράγμα απόλυτα λογικό και επιθυμητό. Αυτές όμως δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα.
Το κοινωνικό (λέγε με και βαθύ) ΠΑΣΟΚ όπως είναι το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών πολύ δύσκολα θα συναντηθεί, σε κοινό σχήμα, με εκσυγχρονιστικές και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που ήταν ή και είναι στο περιβάλλον του Κ. Σημίτη, ή γύρω από το περιοδικό Μεταρρύθμιση και την τέως ΑΕΚΑ.
Συνεπώς θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει με ποιους αναζητά συμπράξεις και με ποιο στόχο.

Πρώτο: Αν είναι να συμμαχήσει με το Δημαρά και τον Κοτσακά, τότε το αντιμνημονικό και αντιμεταρρυθμιστικό προφίλ της πάει απόλυτα.
Είναι αμφίβολο βέβαια αν η ΔΗΜ.ΑΡ με αυτό το ήθος και ύφος μπορεί να προσελκύσει τις μάζες των αγανακτισμένων πελατών που αποχωρούν από το κυβερνητικό μπλοκ, εκτός και αν αποφασίσει να σκληρύνει την πολιτική της, να της δώσει λαϊκίστικα και πατριωτικά στοιχεία, ώστε να ταιριάζουν και με το προφίλ των συμμάχων της.
Αυτό βέβαια απαιτεί να απομακρυνθεί και από την ευρωπαϊκή της προσήλωσή, καθότι το τμήμα του εκλογικού σώματος, που σ’ αυτή την περίπτωση στοχεύει, δεν έχει καθόλου φιλοευρωπαϊκές διαθέσεις. Το αντίθετο.
Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών μπορεί να αποδειχθεί όμορος προ τη ΔΗΜ.ΑΡ πολιτικός χώρος στο μέτρο που αυτή απομακρύνεται από την ιδρυτική της διακήρυξη.
Η ιδρυτική διακήρυξη του Άρματος αποσιωπά τις ευθύνες της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ για τη σημερινή κατάντια της χώρας. Δεν λέει τίποτα για την ανάγκη ανατροπής του πελατειακού κράτους.
Αντίθετα, ζητά να μειωθεί η ανεργία με προσλήψεις στο δημόσιο, (κοινωνική εργασία).
Ζητά να επανακτήσει το κράτος το 100% των μετοχών εταιριών στρατηγικής σημασίας και φυσικά να μην πωληθεί τίποτα.
Αποσιωπά την κατάσταση στις ΔΕΚΟ.
Ζητά να διαγραφεί μέρος του δημόσιου χρέους ως παράνομο και απεχθές.
Θεωρεί ότι έχει μειωθεί η εθνική μας κυριαρχία.
Με τέτοιο πρόγραμμα δεν μπορώ να καταλάβω πως το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών μπορεί να έρθει σε πολιτική συμφωνία με τη ΔΗΜ.ΑΡ, εκτός και αν γίνουν οι αμοιβαίες μετατοπίσεις. Προς το παρόν όμως βλέπω μόνο τη ΔΗΜ.ΑΡ να μετατοπίζεται.

Δεύτερο: Αν πάλι στοχεύει να συναντήσει εκσυγχρονιστικές δυνάμεις που αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ, που δυσαρεστούνται με τη δυσανεξία που δείχνει η κυβέρνηση στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, και την υποταγή της στα συντεχνιακά συμφέροντα, τότε ο δρόμος που ήδη επέλεξε μάλλον την απομακρύνουν από αυτές.
Συνεπώς, αυτό που φαίνεται πιθανότερο είναι το πρώτο σενάριο.

Τότε όμως μπαίνει ένα μεγάλο ερώτημα.
Προς τι η αποχώρηση από το ΣΥΝ;
Θα μπορούσε η πάλαι ποτέ Ανανεωτική Πτέρυγα να δηλώσει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ ή να μείνει στο ΣΥΝ και να συμμετάσχει σε συμμαχικά σχήματα με το Άρμα Πολιτών και κάθε δύναμη από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο, τους αγανακτισμένους κλπ, που θα ήθελε την επιστροφή στις παλιές καλές μέρες.
Μήπως και τώρα ένα κομμάτι που ιδεολογικά ανήκει στη ΔΗΜ. ΑΡ δεν πολιτεύεται με επιτυχία μέσα στο ΣΥΝ;
Με δεδομένη την κατάρρευση του δικομματισμού ένα τέτοιο σχήμα, ενισχυμένο και με οικολογικές δυνάμεις, θα μπορούσε να διεκδικήσει ρόλο ακόμα και αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Και μόνο η παρουσία των ισχυρών ανανεωτικών δυνάμεων μέσα στο ΣΥΝ, θα φιλτράριζε τη εγγενή πολιτική θρασύτητα και το σταλινικό DNA του χώρου.
Καταλαβαίνω τη δυσανεξία στον αριστερισμό, αλλά τα πράγματα δεν είναι στατικά.
Η ανάγκη να καρπωθεί ο ΣΥΝ μέρος από το ΠΑΣΟΚ και να ανέβει εκλογική κατηγορία, θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαζύγιο με το Ρούντυ και την παρέα του. Ούτως ή άλλως ο χωρισμός αυτός είναι ήδη προ των πυλών. Ο όρος που τέθηκε στον Τσίπρα την ύστατη στιγμή της διάσπασης ήταν « ή με μας, ή με τους Αριστεριστές». Τώρα αυτοί, μάλλον, φεύγουν μόνοι τους.
Συνεπώς, με το προφίλ που δομεί σήμερα η ΔΗΜ.ΑΡ, το πιο φυσιολογικό, αλλά και αποδοτικό είναι η εκλογική σύμπραξη με το ΣΥΝ και όχι με το Δημαρά και τους συν αυτώ.

Η ΔΗΜΑΡ με αυτήν την στείρα αντιμνημονιακή, και ανεκτική στις συντεχνίες πολιτική, την άνευρη και στρογγυλεμένη καθημερινή παρέμβαση, χωρίς μεταρρυθμιστικές πλέον εξάρσεις και κυρίως χωρίς καμιά διάθεση για ανοίγματα μετώπων, φαίνεται να οδεύει προς το «Άρμα Πολιτών».
Η πολιτική της φαίνεται ότι συνάδει με την κατατονική περσόνα του αρχιαρματηλάτη και στοχεύει και σε ένα ανάλογο φοβισμένο, ανασφαλές και συντηρητικό κοινό που εγκαταλείπει προσωρινά το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν του ταιριάζουν τα γιαούρτια και οι μούτζες.
Ένα κοινό που ονειρεύεται επιστροφή στις παλιές καλές μέρες της «πλαστικής ευδαιμονίας» και της δανειοδοτούμενης σπατάλης.
Δεν ξέρω πόσο μεγάλο είναι αυτό το κοινό και τι τελικά θα ψηφίσει. Δεν ξέρω αν το DNA του ΠΑΣΟΚ διαθέτει ακόμα γονίδια αντιγήρανσης ικανά να ανακόψουν την πτωτική του πορεία. Από αυτήν την άποψη ίσως και να έχει δίκιο η ηγετική ομάδα της ΔΗ.ΜΑΡ και να πετύχει το στόχο της.
Απλά, το πάλαι ποτέ ελπιδοφόρο εγχείρημα δεν έχει πλέον ενδιαφέρον για τους ρέκτες του αριστερού μεταρρυθμισμού.
Γίνεται προβλέψιμο στις πολιτικές επιλογές του, αναπαράγει νωχελικά τα εγχώρια αριστερά στερεότυπα και ως εκ τούτου γίνεται αδιάφορο και βαρετό, όχι μόνο για τα μέλη, αλλά και για την κοινωνία.
Μια τέτοια πολιτική ήδη εκπροσωπείται τα μέγιστα από αυθεντικότερους εκφραστές.
Το σημαντικότερο. Μια τέτοια πολιτική δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην προσπάθεια διεξόδου της χώρας από την καθολική κρίση και δεν αποτελεί ασπίδα για τους αδύναμους.

Οι αδύναμοι θα ανασάνουν και η χώρα θα προχωρήσει, αν πρώτα και κύρια, το κράτος φροντίζει για την εφαρμογή των νόμων, και οι πολίτες εμπεδώσουν ότι έχουν ατομική ευθύνη για ότι συμβαίνει.
Αυτά είναι τα 2 πρώτα αριστερά πρόσημα της μεταρρύθμισης.
Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά έπονται και προϋποθέτουν τα δύο πρώτα.

Το σίγουρο είναι ότι το μειοψηφικό τμήμα της ΔΗΜ. ΑΡ που ζητά την αναγκαία επιθετική, μεταρρυθμιστική πολιτική δεν έχει διάθεση να αντιπολιτευθεί στείρα αναπαράγοντας εσωτερικές διαμάχες και ρήξεις.
Αντίθετα αγωνιά και θλίβεται βαθύτατα όταν βλέπει τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται το κοινό εγχείρημα, εξαιτίας της πολιτικής ατολμίας της ηγετικής του ομάδας.
Και αποστασιοποιείται.


Διάβασε και αυτό: Η νέα ομάδα έχει ανάγκη από παλτά; Εδώ

Δυστυχώς παιδιά η χρεοκοπία απομακρύνεται

χρεοκοπία γιοκ...

από το ιστολόγιο  Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Δυστυχώς παιδιά μου δεν θα πτωχεύσουμε. 

Αλέξη, η αργεντινοποίηση αναβάλλεται επ’ αόριστον, Αντώνη θα πρέπει να περιμένεις. Όλοι οι επίδοξοι σκυλευτές του πτώματος του ΠΑΣΟΚ αλλά και της χώρας θα μείνουν με την όρεξη, γιατί το κλίμα κατάθλιψης αλλάζει και οι εκλογές, απομακρύνονται. 

Όσοι προβάρανε το κουστουμάκι Νο 3% και κάτι, αγωνιούντες για τα πιθανά στενέματα, θα πρέπει να φορέσουν φόρμες εργασίας και να στρωθούν στη δουλειά. 

Θα πρέπει να κάνουν πολιτική. 

Θα πρέπει να προτείνουν, να υποστηρίξουν, να διορθώσουν, να είναι συγκεκριμένοι και ρεαλιστές. 

Θα πρέπει να πουν και κανένα ΝΑΙ. 

Θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι ευτυχείς από τη σωτηρία της χώρας. 

Θα πρέπει να αποδεχθούν ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε μια άλλη εποχή με προοπτικές ανάπτυξης και να βάλουν πλάτη. 

Γιατί οι δυσκολίες είναι μπροστά μας. 

 Αν θέλουν να υπάρχουν και στο πολιτικό τοπίο του αύριο.
Ξέρω βέβαια ότι «το κάνω πολιτική» δεν είναι εύκολο πράγμα για τα πολιτικά μας κόμματα. Γι’ αυτό στην αρχή θα θελήσουν να παίξουν το έργο που βλέπουμε αυτές τις μέρες.
Κυβερνητικές δυνάμεις θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν τα περιθώρια που δίνει η σωτηρία. 

Μην ανοίξουμε αυτό το κλειστό, να μη διαλύσουμε εκείνον τον άχρηστο οργανισμό, να μην πουλήσουμε. 

Μήπως μας παίρνει να είμαστε λιγάκι large με κείνη τη συντεχνία; 

Να κάνουμε και λίγους διορισμούς μπας και μαζέψουμε αυτούς που έχουν φύγει; 

Οι αδρανειακές και πελατειακές δυνάμεις θα ξεσαλώσουν. 

Η παρούσα λύση ανοίγει την όρεξη για δημοσιονομική και μεταρρυθμιστική χαλάρωση. Ελπίδα μας ο ευρωπαϊκός έλεγχος, αλλά δεν ξέρω αν αρκεί. 

Θα ήταν τελείως βλακώδες να κυριαρχήσουν τέτοιες λογικές. 

Η λύση στο πρόβλημα του χρέους δεν σημαίνει με τίποτα και λύση στα δομικά προβλήματα της χώρας. Η σωτηρία παραμένει εσωτερική μας υπόθεση.

Οι υπόλοιποι εν σώματι θα βγουν στα κάγκελα. 

Και δώστου μπιζάρισμα σε ναυτεργάτες και ταξιτζήδες. Και δώστου σέντρες σε πρυτάνεις και φοιτητές. Και όλοι θα ζητούν εκλογές. Η βία θα χτυπήσει κόκκινο. 

Όπου φαίνεται επένδυση και δουλειά οι δυνάμεις της πτώσης θα τρέχουν να την καταστρέψουν. 

Η αδράνεια της αντιμνημονιακής λογική πάνω στην οποία στήριξαν όλη την προηγούμενη πολιτική τους θα συνεχίσει να τους οδηγεί. 

Η νέα κόκκινη γραμμή θα είναι η διατήρηση των κεκτημένων των συντεχνιών. 

Ο βαθύτερος στόχος τους, η αποφυγή της ανάκαμψης. 

Η καταστροφή της χώρας.
Αλλά το πουλί παιδιά πέταξε. 

Θα πρέπει να πείτε κάτι άλλο, το σύστημά σας θέλει αλλαγή.
Η ίδια εξέδρα που σας αποθέωσε στο πρώτο ημίχρονο, αυτή η ίδια μπορεί και να σας γιουχάρει. Θα πρέπει να κάνετε και σεις λίγο παιχνίδι. Και εδώ είναι το δύσκολο. 

Δεν φτάνει πια ο στείρος αρνητισμός. 

Δεν φτάνει να λέτε ότι έχετε προτάσεις.

Θα πρέπει να είναι και εφαρμόσιμες στο περιβάλλον που διαμορφώνεται. 

Αλλά κυρίως θα πρέπει να θέλετε να αλλάξετε τη χώρα, να θέλετε τις δομικές μεταρρυθμίσεις. 

Όχι τις άλλες, εκείνες τις δικές σας τις περισπούδαστες που συνήθως οδηγούν στο απλό lifting. 

Αλλά αυτές που θα πρέπει να διαμορφώσετε από κοινού με την κυβέρνηση και ενάντια στις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. 

Και όταν αυτές γίνουν νόμοι, να σπεύσετε να τις στηρίξετε και να διαμορφώσετε συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσει η πολυπόθητη ανάπτυξη. 

Τώρα θα φανεί η υπευθυνότητα όλων. 

Έχει το πολιτικό σύστημα τα κότσια να σταθεί αντάξιο των περιστάσεων; Έχει το ηθικό ανάστημα να προτάξει το συμφέρον του λαού μπροστά από το κομματικό συμφέρον; 

Δεν έχω απάντηση καταφατική.

Αναζητώντας την αριστερά της ευθύνης

...μήπως πρέπει να φορέσουμε βραχιολάκια για να αναγνωριζόμαστε μεταξύ μας;

από την Μαργαρίτα

Το βασικό αίτημα όλων των παρατάξεων που κατεβαίνουν στις εκλογές της ΟΛΜΕ είναι ακόμα το "1400 € καθαρά, πρώτος μισθός, για κάθε καθηγητή που διορίζεται στο δημόσιο" και "να γίνουν εδώ και τώρα μαζικοί διορισμοί". Και το αίτημα αυτό το έχουν παρατάξεις και κομματικές οργανώσεις που αποτελούνται από εχέφρονες κατά τα άλλα ανθρώπους και μάλιστα επιστήμονες.
Και μόνο αυτό το παράδειγμα φτάνει για να αντιληφθούμε τον άκρατο βολονταρισμό που διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη και πολιτική τοποθέτηση, ξέρει πολύ καλά τι θέλει και τι δεν θέλει στην παρούσα φάση.
Δεν θέλει μεταρρυθμίσεις που τη ξεβολεύουν και θέλει το δανεικό χρήμα να ρέει άφθονο, όπως παλιά, χωρίς δεσμεύσεις. 

Δεν θέλει τους όρους των μνημονίων και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, αλλά θέλει τα δις Ευρώ του.

Είτε είναι αγανακτισμένος και διαδηλώνει στις πλατείες, είτε είναι σκεπτικιστής και λιώνει στις ιστοσελίδες του internet, είτε είναι πατριώτης εθνικιστής, είτε αριστερός διεθνιστής, είτε είναι πλούσιος, είτε είναι φτωχός, δημόσιος υπάλληλος ή άνεργος θέλει τη μαγική συνταγή που θα τον επαναφέρει στην προ της κρίσης εποχή. Δεν είναι τυχαίο ότι στο Σύνταγμα, αριστεριστές και ακροδεξιοί, για να πάρω τα δύο άκρα, διαδηλώνουν με τα ίδια περίπου συνθήματα, δίπλα, δίπλα αναγνωρίζοντας οι μεν στους δε το δίκαιο της διαμαρτυρίας.

Μνημόνιο και Μεταρρύθμιση

το πλοίο των τρελών... 

Μετά το χθεσινό πράσινο φως από το Ecofin για επιμήκυνση αποπληρωμής του ελληνικού δανείου με μείωση του επιτοκίου, και μπροστά στις τελικές αποφάσεις της ΕΕ, στις 25 Μαρτίου, ανοίγει ένα τεράστιο θέμα: 
Υπάρχει μεταρρυθμιστικό μέτωπο στην Ελλάδα και από ποιους αποτελείται; 
Υπάρχει μεταρρυθμιστική βούληση στα πολιτικά κόμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης ή το παλιό πολιτικό σύστημα θα σταματήσει οποιαδήποτε αλλαγή στοιχιζόμενο πίσω από τις συντεχνίες και το πελατειακό ληστρικό σύστημα του ελληνικού παρασιτικού τριτοκοσμικού καπιταλισμού των πενήντα χιλιάδων οικογενειών; 
Και ποιος θαρραλέος πολιτικός λόγος θα πει τα πράγματα με το όνομά τους; 
Μέχρι να ακούσουμε κάποια σαφή απάντηση, βασιζόμαστε στη συμβολή των ενεργών πολιτών αυτής της χώρας, στην διατύπωση εναλλακτικών στο Μεγάλο Θέμα: Μνημόνιο και Μεταρρύθμιση.
Μια τέτοια συμβολή ακολουθεί:

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

του Ευθύμη Δημόπουλου*

Οι απεργοί πείνας και η ελληνική κοινωνία έχουν το ίδιο συμφέρον

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα 

Μετά τη σύλληψη των 2 μελών της Πρωτοβουλίας Συμπαράστασης, στον Ερυθρό Σταυρό, τις δηλώσεις περί γιατρών του Βιντέλα και τους επερχόμενους θανάτους, κάτι πιο δραστικό πρέπει να γίνει. Είναι σαφές ότι κάποιοι θέλουν νεκρούς, γιατί εξυπηρετεί τα πολιτικά τους σχέδια. Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει. Eίναι όμως τόσο συμφιλιωμένη με το θάνατο και στέκει αμήχανη και βουβή; 

Στον αχό των ημερών και τα δύο κείμενα που ακολουθούν:

Οι απεργοί πείνας και η ελληνική κοινωνία

του Ορέστη Καλογήρου 

Οι απεργοί πείνας ζητούν ένα πράγμα. Χαρτιά νόμιμα για να μείνουν στη χώρα μας ή να φύγουν για μια άλλη. Αυτοί που τους "συμπαραστέκονται" θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Οι μετανάστες και οι "αλληλλέγγυοι" δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Οι στόχοι τους δεν είναι κοινοί.

Η χώρα βρίσκεται σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας. Και οι μετανάστες είναι σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα του θανάτου. Τα συμφέροντα της χώρας και τα συμφέροντα των μεταναστών είναι κοινά. 

Αν δεχθούν οι μετανάστες αυτό που τους δίνει η χώρα είναι κερδισμένοι και οι μετανάστες και η χώρα. Είναι χαμένοι οι "αλληλλέγγυοι".

Γιατί η "Αριστερά" μισεί την επιχειρηματικότητα;

απόσπασμα από το κείμενο του leo, Οι οικονομικές ελίτ, οι συντεχνίες και η "αντισυστημική αριστερά". Μια ωραία ατμόσφαιρα*

(...)

Η ανατροπή τους σημερινού κλίματος έχει ανάγκη όσο τίποτα άλλο την υγιή επιχειρηματικότητα που προσδοκά νόμιμα κέρδη. 

Οι άνθρωποι της εργασίας έχουν ανάγκη τις σοβαρές επενδύσεις, για να βρουν δουλειά, για να συνεργαστούν, να δουλέψουν φασόν, να πάρουν εργολαβίες. Μόνο που οι επιχειρήσεις πρέπει να υπακούουν στους νόμους, να πληρώνουν τους νόμιμους μισθούς, να ασφαλίζουν τους εργαζομένους, να σέβονται το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων, να πληρώνουν φόρους. 

Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η μικρή και συνεργατική επιχειρηματικότητα, οι συνεταιρισμοί νέων ή γυναικών στην επαρχία ή στις πόλεις που μπορούν να αποτελέσουν απάντηση στην ανεργία και στην οικονομική δυσπραγία, όπως είδαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. 

Στο μέτρο που το κράτος αδυνατεί να παίξει πλέον το ρόλο της μάνας που ταΐζει όλα τα παιδιά της, το επιχειρείν με κάθε τρόπο είναι ότι μας απέμεινε. 

Αν μάλιστα αυτό συνδυαστεί με καινοτομία, εξωστρέφεια, ανταγωνισμό, προώθηση προϊόντων σε ξένες αγορές, μπορεί να έχει σημαντική συμμετοχή στην ανάπτυξη.

Γιατί όμως η "Αριστερά" τύπου ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ μάχεται με κάθε τρόπο την κάθε επιχειρηματικότητα; 

Γιατί δεν αναφέρεται ποτέ στους συνεταιρισμούς αυτού του είδους; 

Γιατί δεν ενθαρρύνει τα μέλη της να στηρίξουν τέτοιες πρωτοβουλίες;

Οι ηγεσίες της κλασσικής κατ’ όνομα Αριστεράς είναι ένα σύνολο κρατικοδίαιτων άεργων που δεν έχουν σχέση με την κουλτούρα της εργασίας, απεναντίας την απεχθάνονται. 

Αναζητείστε τον τρόπο που βιοπορίζονται και θα δείτε ότι είναι είτε επαγγελματικά στελέχη που σιτίζονται από τις κρατικές επιδοτήσεις προς τα κοινοβουλευτικά κόμματα, είτε δημόσιοι υπάλληλοι συνήθως αποσπασμένοι στα κόμματα ή στα γραφεία των  βουλευτών, είτε ακόμα και συνδικαλιστές με ιδιαίτερη αγάπη προς τις ημεραργίες. 

Αυτοί είναι οι μελλοντικοί ήρωες της επερχόμενης επανάστασης των "δουλοπάροικων", άνθρωποι που δεν τους ξέρει η δουλειά, ούτε και θέλουν να τους μάθει. 

Η εικόνα που έχουν για τον κόσμο, αυτοί οι ιδεολογικοί γίγαντες είναι ένας υπέρογκος δημόσιος τομέας όπου κάποια κορόϊδα δουλεύουν, οι ξένοι δανείζουν αφειδώς και με χαμηλό επιτόκιο και οι υπόλοιποι απολαμβάνουν εκφωνώντας αριστερούς δεκάρικους. Αν μάλιστα οι δανειστές γίνουν φορτικοί τους ρίχνουν και μια στάση πληρωμών και ένα "άντε γαμηθείτε" και καθαρίσανε.  

Κάπως έτσι νοούν το σοσιαλισμό. 

Συνεπώς όποιος πασχίζει να στήσει μια επιχείρηση, να δουλέψει και να απολαύσει τα κέρδη των κόπων του, είναι σύμμαχος της αστικής τάξης, εκμεταλλευτής, τσανάκι της τρόικας και εχθρός του λαού.  

Το πρόβλημα με αυτούς τους "λαϊκούς αγωνιστές" είναι καταρχήν ψυχολογικό. 

Το πολιτικό έρχεται μετά. 

Στη μάχη τους για τη διατήρηση των προνομίων που τους παρέχει το δημόσιο πλέγμα, χρειάζονται συμμάχους και τους βρίσκουν στις συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα. 

Όταν τα "Αριστερά  αντισυστημικά"  κόμματα υποστηρίζουν από φορτηγατζήδες μέχρι τελωνειακούς και από ΔΕΗτζήδες μέχρι λαμόγια καθηγητές ΑΕΙ,  υπερασπίζονται τα στελέχη τους, δηλαδή τον εαυτό τους. Δηλαδή, το εκτεταμένο σύστημα του πελατειακού κράτους που όλους τους βολεύει, ακριβώς για να μπορεί να επιβιώνει χωρίς σοβαρές αντιστάσεις.

Η μάχη κατά του μεταρρυθμισμού είναι μάχη προσωπικής επιβίωσης των "Αριστερών" κρατικοδίαιτων στελεχών

Αντίθετα, όποιους επιχειρούν, αλλά και όποιους επέλεξαν να αγωνιστούν για το ψωμί τους ως υπάλληλοι στην ελεύθερη αγορά, τα "Αριστερά στελέχη" τους μισούν, τους βλέπουν ως αντιπάλους γι’ αυτό και  τους εγκατέλειψαν στο έλεος της καπιταλιστικής ασυδοσίας, ή της κρατικής αυθαιρεσίας. 

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες με καθοδήγηση αυτής της Αριστεράς απομάκρυναν από τα συνδικάτα τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, και τους άφησαν γυμνούς στον οικονομικό χειμώνα. 

Οι μηχανισμοί των κλασσικών δήθεν Αριστερών κόμματων εν Ελλάδι είναι προέκταση των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους. 

Είναι μάλιστα από τους πιο επικίνδυνους για τα συμφέροντα των εργαζομένων, γιατί εμφανίζονται ως αντισυστημικοί, ως ορκισμένοι εχθροί του αστισμού, ενώ είναι εστίες του πιο άγριου παρασιτισμού μέσα σε καπιταλιστικό περιβάλλον.

Ως ιδεολογικοί θιασώτες του Στάλιν, της Ιskra και του κάθε λογής αρνητισμού και εχθροί της κάθε νεωτερικότητας, προσδοκούν να υποκαταστήσουν και το θρησκευτικό τομέα  του ιδεολογικού οπλοστασίου του αστισμού.

Αν υπάρχει σήμερα πραγματική Αριστερά δύο είναι τα μέτωπα στα οποία οφείλει να αναπτυχθεί. Από τη μια στο μέτωπο των "σοβαρών αναλυτών" που βλέπουν μόνο τη μισή αλήθεια και από την άλλη στο μέτωπο του δήθεν αριστερού αντισυστημισμού που λατρεύει την κρατική δίαιτα και μισεί την εργασία. 

Αλλά όταν κάνεις διμέτωπο αγώνα πρέπει να θυμάσαι κάθε στιγμή ότι είναι διμέτωπος. Η δεξιά ή αριστερή παρέκκλιση εδώ δεν συγχωρείται.

*ολόκληρο το κείμενο: Οι οικονομικές ελίτ, οι συντεχνίες και η "αντισυστημική Αριστερά". Μια ωραία ατμόσφαιρα, εδώ

Περί αριστερού πράσινου κινηματικού μεταρρυθμισμού

Η Μαργαρίτα συζητά με την Αριστερή Στρουθοκάμηλο

του leo

Που παίζεται το παιχνίδι ρωτά μια Στρουθοκάμηλος Αριστερή και μια Μαργαρίτα που δεν θέλει να την μαδάνε απαντά:

Παντού.

Η κρίση που ξεκίνησε το 2008 οφείλεται σε πολλά, άλλα κύρια και άλλα δευτερεύοντα και η Ελλάδα με την εύθραυστη δημοσιονομική υγεία έγινε ένα από τα πρώτα θύματα.

Από το 1973 και μετά διανύουμε μια περίοδο σταθερής ανισορροπίας όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Βαρουφάκης: Μια περίοδο άνισου πλουτισμού που βελτίωνε τους δείκτες εντυπωσιακά, παρήγαγε ταυτόχρονα εντυπωσιακό πλούτο και μεγάλη δυστυχία, αύξανε τις ανισορροπίες και έχτιζε λογιών-λογιών παλάτια στην άμμο.

 Τα δυο πιο σημαντικά παλάτια: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αγορά ακινήτων. Τα παράγωγα και τα δομημένα ομόλογα αυγάτιζαν το χρήμα των τραπεζών και των  hedge funds, ενώ το εργατικό κόστος έπεφτε, οι μισθοί έμεναν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι όδευαν επιτακτικά προς το δανεισμό. Και όσο δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν οι τιμές των κατοικιών και τόσο αυξανότανε ο δανεισμός και η εξάρτηση. Το ζήσαμε τόσο έντονα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Γράφει ο ΓΒ:

Το 2001 το παγκόσμιο εισόδημα ήταν $49 τρις. Την ίδια χρονιά τα παράγωγα κυμαίνονταν στα $85 τρις. Έξι χρόνια μετά το παγκόσμιο εισόδημα ανήλθε σε $85 τρις την ώρα που η "αξία" των παραγώγων είχε πηδήσει στα... $670 τρις. Την ίδια εποχή οι τιμές των ακινήτων στις ΗΠΑ αυξήθηκαν περίπου 125%, σε μια περίοδο μηδενικών αυξήσεων του μισθού του μέσου εργαζόμενου. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι τα παλάτια αυτά, ακίνητων και παραγώγων, θα κατέρρεαν όπως ακριβώς καταρρέει μια λεπτή στοίβα από λέγκο που φτιάχνει ένα παιδί.

Συνεπώς η κρίση δεν αποτελεί μια Ελληνική ιδιομορφία, πράγμα που φαίνεται και στην κατάρρευση της Ιρλανδίας αλλά και των επικείμενων καταρρεύσεων της Πορτογαλίας, Ισπανίας κοκ.

Οι συνταγές και τα γιατροσόφια του ΔΝΤ αδυνατούν να σώσουν την Ευρώπη. Οι Καν και Ρεν δεν είναι πολιτικοί. Είναι απλά υπάλληλοι των χρηματοπιστωτικών ελίτ που θέλουν να περισώσουν τα κέρδη τους αφαιμάσσοντας ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους όλου του κόσμου και όχι μόνο της Ευρώπης. Αν οι πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης δεν δουν την Ευρώπη ενιαία και όχι ανταγωνιστικά και δεν δομήσουν μια κοινή δημοσιονομική πολιτική όπως γράφει και η ΑΣ, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Η παράταση των αποπληρωμών, η μείωση των επιτοκίων, το κούρεμα του δημόσιου χρέους, η μετατόπιση των βαρών στις πλάτες όσων καταλήστευσαν του λαούς, είναι αναγκαία. Και αυτό μπορεί να γίνει, μόνο ενιαία μέσα στην Ευρώπη από αριστερές πολιτικές δυνάμεις που πρέπει να αναλάβουν τα ινία στις χώρες αυτές, αλλά και στην ΕΕ και να οδηγήσουν μια αναπτυξιακή πορεία.

Αλλά εδώ εμφανίζεται μια άλλη σκόπελος την οποία έχουμε ξεχάσει. Σε εποχές κρίσης το τελευταίο που θα απασχολήσει τους λαούς είναι μια  αναπτυξιακή πολιτική φιλική προς το περιβάλλον. Κινδυνεύουμε δηλαδή από μια παράλληλη περιβαλλοντική κατάρρευση. Συνεπώς η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι παλαιού τύπου. Χτίστε παντού, εξαντλήστε τους πόρους, μολύνετε ασύστολα, αφήστε ασύδοτα τα επιχειρηματικά λόμπυ να σώσουν τους λαούς και να καταστρέψουν τον πλανήτη. Γιατί μια πραγματική ανάπτυξη μακριά από φούσκες δεν μπορεί παρά να αναφέρεται σε πραγματική οικονομία, άρα σε αγαθά και υπηρεσίες που λειτουργούν σε άμεση αλληλεπίδραση με τη φύση.

Επενδύσεις στην τεχνολογία που είναι φιλική προς το περιβάλλον. Αλλαγή των διατροφικών συνηθειών του ανεπτυγμένου κόσμου. Ανακατασκευή των πόλεων σε ανθρώπινα μέτρα. Απαγκίστρωση από τη χρήση καυσίμων που επιτείνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Λύση του μεταναστευτικού με ενίσχυση των Αφρικανικών και Ασιατικών κυρίως χωρών η κατάσταση των οποίων αποτελεί ύβρι για το ανθρώπινο είδος και απειλεί και τον οικονομικά ανεπτυγμένο κόσμο.

Συνεπώς, η έξοδος από την παγκόσμια κρίση δεν είναι υπόθεση τεχνικών διαχείρισης του χρέους αλλά αλλαγή της παγκόσμιας φιλοσοφίας για το πώς ο άνθρωπος διαχειρίζεται τον πλανήτη, συνολικά, και τις σχέσεις του με αυτόν. Είναι αστείο να περιμένουμε ένα αναστοχασμό πάνω στο ζήτημα του κόσμου και διαφορετικές πολιτικές δράσεις από όλους αυτούς τους «ταγούς» που με την ανοχή των λαών, οδήγησαν τον κόσμο στο σημερινό αδιέξοδο. Η οικολογία δεν μπορεί να είναι μια τσόντα στα προγράμματα των κομμάτων όλου του πλανήτη, αλλά ο καμβάς πάνω στον οποίο θα υφανθούν νέες παγκόσμιες σχέσεις.

Από το παγκόσμιο στο εθνικό.

Τα εθνικά κράτη υπάρχουν και θα συνεχίζουν να υπάρχουν. Οι εσωτερικές ταξικές σχέσεις και συγκρούσεις είναι αδύνατον να υποσκελιστούν μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα. Είναι αδύνατο να επικαλούμαστε ως σωτηρία την διευθέτηση του χρέους μας και να αρνούμαστε τις ανατροπές στο τρόπο που μάθαμε να ζούμε και να χειριζόμαστε το κράτος. Αν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους πασχίζουν να αναπαράγουν την καπιταλιστική κυριαρχία έχουμε καθήκον να τους μεταρρυθμίσουμε... 
η συνέχεια εδώ: Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Oι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη οι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη. Δεν ξέρω αν θα φτάσουν οι ψήφοι τους για να αλλάξουν πορεία οι δυο μεγάλες πόλεις, αλλά θα ψηφίσουν. Κάποια γονίδια από το DNA της αριστεράς έχουν μείνει αμετάλλακτα. Κάποια ίχνη κοινής λογικής έχουν απομείνει, αλλιώς η Αθήνα θα ήταν μια πόλη σχιζοφρενών. Κάποια στοιχεία πολιτισμού είναι ικανά να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ του. Κάποια οικολογική ευαισθησία θα υπάρχει, δεν μπορεί. Έχουν γραφτεί τόσα για τον άθλιο Νικήτα. Αλλά δεν χρειάζεται να διαβάσουμε, βλέπουμε και ακούμε καθώς περιδιαβαίνουμε στους δρόμους της πόλης, καθώς μυρίζουμε τη σήψη και γλιστράμε στα βρώμικα πεζοδρόμιά της.

Απέναντι στον Νικήτα δεν στέκεται ένα κλασσικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ένας Παπουτσής ή ένας Σκανδαλίδης, ένα δηλαδή μέρος του ίδιου προβλήματος. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε κανένα νόημα να πάει η Αριστερά να ψηφίσει. Δεν θα υπήρχε καμιά διαφορά. Η ίδια ανομία θα βασίλευε στην πόλη, η ίδια διαφθορά, η ίδια βρώμα. Γιατί η κατάντια της Αθήνας δεν είναι έργο μόνο του Νικήτα, είναι και όλου του άθλιου δικομματικού συστήματος, των υπουργείων εσωτερικών, υγείας, δημόσιας τάξης και όλων των σχετικών κρατικών υπηρεσιών. Είναι έργο όλων των διαπλεκομένων πολιτικών και συνδικάτων. Είναι όμως και συνέπεια των συμπεριφορών όλων εμάς που ζούσαμε στην πόλη ... ( η συνέχεια ΕΔΩ )

Έλληνα, νεοέλληνα... ή, ο παλιός πολιτικός κόσμος έτοιμος να επιστρέψει

του leo*

Σ’ αυτή τη χώρα η υποκρισία περισσεύει.

Όλη η αντιπολίτευση διατείνεται ότι ο ΓΑΠ εξαπάτησε το λαό, αφού υποστήριζε προεκλογικά ότι λεφτά υπάρχουν. Σωστό.

Ακόμα διατείνεται ότι η πλειοψηφία των πολιτών είναι κατά του μνημονίου. Σωστό.

Εδώ ακόμα και τον Δημαρά θα αναδείξουν ως μικρό πρωθυπουργό για να δείξουν την αντίθεσή τους.

Όλα τα κόμματα ακόμα και ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη για τη χώρα. Να συμφωνήσω.

Τότε γιατί δεν πιάνουν την ευκαιρία που μόνος του έδωσε ο ΓΑΠ και να ζητήσουν εκλογές με σκοπό να τον ανατρέψουν; Γιατί οργίζονται όταν ο ΓΑΠ εκβιάζει και δεν σηκώνουν το γάντι;

Μα δεν θέλουν να πέσει ο ΓΑΠ.

Ποιος σοβαρός νεοδημοκράτης πιστεύει ότι η ΝΔ στην κατάσταση που βρίσκεται μπορεί να κυβερνήσει και να αντιμετωπίσει επιτυχώς την κρίση; Κανείς, ούτε ο Σαμαράς.

Ποιος αριστερός πολίτης πιστεύει ότι το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΑ ή και οι όλοι μαζί μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το λούκι και μάλιστα προς όφελος των εργαζομένων; Κανείς και μάλιστα, όσοι από την Αριστερά προτείνουν εναλλακτικά μοντέλα, αυτά είναι μοντέλα σοσιαλιστικής οργάνωσης του κράτους που απαιτούν ωρίμανση άλλων συνθηκών στο θέατρο της ταξικής πάλης και κανονική επανάσταση.

Κανείς δεν τολμά να προτείνει τον εαυτό του ως λύση.

Κανείς, πλην του απόμαχου Μητσοτάκη, δεν προτείνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Όλοι ελπίζουν να πετύχει το εγχείρημα του ΓΑΠ και της τρόικας, να βγει η χώρα από την κρίση, να επιστρέψει στις επάρατες αγορές και όλα να τελειώσουν σαν γάμος.

Μετά έχει ο Θεός. Μπορούμε να συνεχίσουμε το ανούσιο πολιτικό παιχνίδι και με τη βοήθεια των ΜΜΕ να συζητάμε για τα επουσιώδη, όπως πάντα.

Να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε, να διοριζόμαστε στο δημόσιο, να κερδίζουν τα λαμόγια, να ροκανίζουν κανένα κόκαλο οι εργαζόμενοι και να κηρύσσει ο Αλαβάνος ελεύθερη την Αττική.

Μιας και τον ανέφερα, ήταν την Κυριακή το μεσημέρι μαζί με μια ομάδα υποστηρικτών του συνδυασμού «Ελεύθερη Αττική» στα διόδια Καπανδριτίου. Είχαν ανοίξει τις μπάρες, σε συμφωνία με τους υπεύθυνους φαντάζομαι και τα αυτοκίνητα πέρναγαν ελεύθερα, για κάποια ώρα.

Ελεύθερη Αττική στην πράξη.

Να τον ευχαριστήσω και δημόσια για τα 1,90 Ευρώ που καβάντζωσα. Αυτό θα πει λαϊκή πολιτική, να βλέπει άμεσα στην τσέπη του ο λαός τα κέρδη.

Τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν δείξει ότι αντιλαμβάνονται την κατάσταση.

Αντί να ροκανίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται και να αντιπολιτεύονται υποκριτικά κάποιον στον οποίο ελπίζουν να σώσει τα λεφτά τους, θα μπορούσαν να τον «βοηθήσουν».

Αλλιώς ας τον ρίξουν, μέσω εκλογών, ή με όποιο άλλο τρόπο μπορούν.

Το κλαδί που κάθεται ο πολιτικός κόσμος είναι κοινό με αυτό της κυβέρνησης. Είναι το σύστημα το οποίο υπηρετούν χρόνια τώρα, είτε ως κυβερνώντες είτε, ως αντιπολιτευόμενοι, είτε δεξιοί, είτε αριστεροί.

Εισπράττουν τις παχυλές τους επιδοτήσεις, διορίζουν δεξιά και αριστερά, συμμετέχουν στο παιχνίδι εξουσίας ανάλογα με τη δύναμή τους.

Μπορεί να μην έφαγαν όλοι τα ίδια, αλλά στο ίδιο τραπέζι κάθονται τόσα χρόνια.

Μπορεί να παίζουν διαφορετικά όργανα, αλλά παίζουν το ίδιο τραγούδι που λέει και ο Ελπήνορας.

Μπορεί η Αριστερά να μην κυβέρνησε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν εναντιώθηκε πραγματικά στον κατήφορο του πελατειακού κράτους, που ήταν μια από τις καίριες αιτίες που μας έφερε ως εδώ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υποστήριξε κάθε συντεχνιακό αίτημα, συχνά πλειοδοτώντας, προκειμένου να κερδίσει αυτή τα οφέλη της πελατειακής και φαύλης πολιτικής του δικομματισμού.

Ας βγει η δήθεν αντισυστημική Αριστερά να δηλώσει ότι όλη της η δύναμη πηγάζει από το λαό και αυτός θα την στηρίξει και ας αρνηθεί την επιδότηση. Τι αντισυστημική είναι;

Ας καλέσει το ΚΚΕ το λαό και την εργατική τάξη σε απεργία διαρκείας και ας αποκαλύψουν όλοι επιτέλους τη πονηρή συνταγή σωτηρίας της χώρας και του λαού της. Γιατί την κρατούν μυστική;

Αφού ο λαός δεν θέλει το μνημόνιο και τον ΓΑΠ, κάποιον άλλο θα θέλει, δεν μπορεί; Γιατί δεν αυτοπροτείνονται;

Η υποκρισία περισσεύει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση αυτή είναι αντιλαϊκή, αλλά και οι φίλοι του λαού δεν έχουν να προτείνουν κάτι βιώσιμο.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Αριστερά κρύβεται πίσω από τους μαξιμαλισμού της.

Τι να μας πει η καπιταλιστική κρίση, στο σοσιαλισμό θα χορτάσουν ψωμί οι εργαζόμενοι, θα δουν σωστή παιδεία οι νέοι, θα βασιλέψει η τάξη και η ηθική.

Αλλά κανένας δεν έχει μια ανάλυση με πραγματικά δεδομένα, ένα πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών μετά το ΔΝΤ, έστω μια υπόθεση εργασίας για το πώς θα μπορούσε να πολιτευτεί αυτή η χώρα προκειμένου να βγει από την κρίση, χωρίς να λιμοκτονήσουν οι εργαζόμενοι.

Κάτι χειροπιαστό, να νιώσει και ο χειμαζόμενος λαός ότι έχει μια πλάτη.

Γιατί αν έχουν, αλλά δεν καταδέχονται να σώσουν τον καπιταλισμό, τότε γιατί συμμετέχουν στο εκλογικό παιχνίδι;

Το βράδυ της Κυριακής θα είναι όλοι στο γυαλί για να αναλύσουν το αποτέλεσμα και να πανηγυρίζουν για τα κέρδη τους, δήμαρχους, σύμβουλους, περιφερειάρχες, ένα συρφετό, από ανθρώπους λίγους που ένας λαός βαριεστημένος και αδιάφορος θα τους έχει δώσει την ευκαιρία να γευτούν εξουσία και ίσως και κάτι παραπάνω (ή πολύ παραπάνω).

Όλοι θα δηλώσουν, εμβριθώς, ότι ο λαός έστειλε μήνυμα καταδίκης του μνημονίου και της κυβέρνησης, αλλά κανείς δεν θα ζητήσει να μιλήσει ο λαός και με άλλες εκλογές, αυτή τη φορά για κυβέρνηση.

Θα κρυφτούν πίσω από ένα ανώδυνο αποτέλεσμα και θα καμώνονται ότι δεν είναι γυμνοί και αδύναμοι.

Η τρόικα συγκυβερνά σήμερα μια χώρα, που δεν έχει ικανό πολιτικό προσωπικό καμιάς απόχρωσης.

Οι πολίτες αναζητούν τους σωτήρες του έθνους σε γόνους πολιτικών του παρελθόντος, χωρίς εχέγγυα για την ικανότητά τους, αλλά και με δείγματα για το ακριβώς αντίθετο.

Ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σχεδόν από αδράνεια, αδιαφορώντας ουσιαστικά για την τύχη της χώρας τους και κοιτάνε τις δουλειές τους.

Την αριστερά δεν την επιλέγουν γιατί σέβονται την αντισυστημικότητά της και δεν θέλουν να την αναγκάσουν να σώσει ένα σύστημα που θέλει να ανατρέψει. Μπορεί εξάλλου καθώς θα πηγαίνει να σχηματίσει κυβέρνηση να τσακωθούν οι ηγέτες μεταξύ τους και να μην φτάσουν ποτέ ενώπιον του αρχιεπίσκοπου.

Κανείς δεν ελπίζει σε κανέναν, ούτε καν ένας Μπερλουσκόνι δεν μπορεί να ανατείλει στον τόπο αυτό. Καμιά πολιτική προσωπικότητα δεν έχει ενδιαφέρον.

Συνεπώς, αφού η συγκυρία οδήγησε στην κορυφή ακόμα και τον ΓΑΠ, όλοι είναι χαρούμενοι που βρέθηκε κάποιος να παλεύει με τα θηρία, ώστε όλοι οι άλλοι να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η απάθεια του λαού, η άγνοια κινδύνου της χώρας.

Φαίνεται να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε κάθε πολιτικό σχήμα.

Τώρα που και οι διορισμοί τελειώνουν δεν έχουν κίνητρο, ούτε σε προεκλογικές συγκεντρώσεις να πάνε.

Πολλοί είναι αυτοί που δεν θα ψηφίσουν.

Στις ιδιωτικές συζητήσεις μιλούν με τα χειρότερα λόγια για τους πολιτικούς.

Σιχαίνονται τους συνδικαλιστές όλων των αποχρώσεων, αλλά τους φοβούνται ή θέλουν να τα έχουν καλά μαζί τους για μια δύσκολη στιγμή.

Η καθολική έκπτωση του πολιτικού συστήματος είναι πλέον γεγονός.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η ακροδεξιά λειτουργεί ως καταφύγιο του πόπολου, ευτυχώς όμως τα ποσοστά της είναι ακόμα χαμηλά. Εδώ η δυνατότητα του ΚΚΕ να κρατά ένα κόσμο συσπειρωμένο στο όραμα του σοσιαλφασισμού μας σώνει από την γιγάντωση του original φασισμού. Κάτι είναι και αυτό.

Έτσι μένουμε σε ένα εκκρεμές μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με σχεδόν σταθερή περίοδο.

Η πολιτεία μας είναι εγκλωβισμένη και αδρανής, μα μια σπίθα μπορεί να προκαλέσει σύντομες εκρήξεις που θα χρωματίσουν την καθημερινότητα για να επιστρέψουμε και πάλι στον ανούσιο αφρό των ημερών.

Οι πολιτικοί μας προτρέπουν να κοιτάμε τις δουλειές μας, εξάλλου οι εκλογές είναι πάντα Κυριακή που δεν δουλεύουμε.

Μήπως θα έπρεπε να δουλέψουμε την επόμενη Κυριακή;

*original τίτλος: Μήπως θα έπρεπε να δουλέψουμε την επόμενη Κυριακή;