Οι κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις του νέου κόμματος “Ευρώπη – Οικολογία”

Η είδηση της ημέρας είναι ότι οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της οικολογίας αποφάσισαν να εκπροσωπήσουν και κομματικά το ευρωπαϊκό πράσινο κίνημα, μετά τα αδιέξοδα της προσπάθειας των οικολόγων πράσινων: (ΑΣ)

"Καλούμε όλους τους συμπολίτες μας που έχουν ανάλογους προβληματισμούς και απόφαση για δράση να συμμετάσχουν στις διαδικασίες με στόχο τη δημιουργία ενός νέου κόμματος της πολιτικής οικολογίας. 

Όχι για ένα συμβατικό κόμμα μελών, αλλά ένα κόμμα ανοιχτό, με εσωτερική δομή και οργάνωση που θα δίνει σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, μέλη και φίλους του χώρου τη δυνατότητα να κρίνουν με άμεσο τρόπο τις προγραμματικές θέσεις και τα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν.

Σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτουμε στη συζήτηση το πλαίσιο των πολιτικών μας θέσεων:"

από το think Π και το eco blog

• Είμαστε Πολίτες που οι Αρχές και οι Ιδέες μας εμπνέονται από τον χώρο της Πολιτικής Οικολογίας, με άμεση αναφορά στις πολιτικές και τις επιδιώξεις του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.
• Η πολιτική μας παρέμβαση έχει σαν στόχο την αναγέννηση της πατρίδας μας, την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας μέσα από το δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, μέσα από την προοπτική της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
• Δεν μας ενδιαφέρει μόνο το “σήμερα”.  Αναλογιζόμαστε το “αύριο”, θέλουμε να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα συμφέροντα και των επόμενων γενεών.
• Η οπτική μας δεν μπορεί να περιορίζεται στη χώρα μας. Ξέρουμε ότι για να αναγεννηθεί η Ελλάδα, πρέπει να σκεφτούμε παγκόσμια, να σκεφτούμε την προοπτική της με εξωστρέφεια. Αποτελεί ζωτική ανάγκη “να σκεφτούμε παγκόσμια και να δράσουμε τοπικά”.

Οι θεμελιώδεις πολιτικές αρχές μας έχουν να κάνουν με:

• Τη βιωσιμότητα και τη βιώσιμη ανάπτυξη
• Την προστασία του περιβάλλοντος, κρίσιμη για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου στον πλανήτη.
• Τα ανθρώπινα δικαιώματα
• Τη δημοκρατία και τη μη βία
• Την κοινωνική και διαγενεακή δικαιοσύνη

Αυτές οι αρχές είναι η συνεκτική ουσία που επιδιώκουμε να διαπερνά όλες τις επιμέρους πολιτικές μας θέσεις και δράσεις. Στη συνέχεια αναφέρονται τέσσερις κεντρικές κατευθύνσεις αυτών των θέσεων.

Α. Πράσινο New Deal: από τη ληστρική εκμετάλλευση της φύσης, στην ανάπτυξη μαζί με τη φύση.

Η διατήρηση και η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, η προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η ανάπτυξη της δημοκρατίας απαιτούν μια νέα μορφή ανάπτυξης. Η νέα ανάπτυξη απαιτεί νέες πολιτικές που θα ενισχύουν τη δημοκρατία, την περιβαλλοντική προστασία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή είναι η νέα βιώσιμη ανάπτυξη που προτείνει το Πράσινο New Deal.

Μεγάλες επενδύσεις στην εκπαίδευση και στην επιστήμη, ανάπτυξη των ευρωπαϊκών ενεργειακών δικτύων, εκσυγχρονισμός των σιδηροδρομικών μεταφορών,  ηλεκτροκινούμενη αυτοκίνηση, ενεργητική ανανέωση των πόλεων, οικολογική κτιριακή τεχνολογία και ανακύκλωση θα δώσουν ώθηση σε ένα κύμα βιώσιμης ανάπτυξης μακράς πνοής.

Η βιώσιμη ανάπτυξη θα στηριχθεί στην ενεργειακή στροφή, στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας ως το βασικό συστατικό των ενεργειακών συστημάτων. Και μακροπρόθεσμα στη μετάβαση σε μία ηλιακή οικονομία με την επίτευξη της τεχνητής φωτοσύνθεσης.

Η νέα ανάπτυξη θα στηριχθεί στην οικονομία κυκλικών διαδικασιών, στην οποία ...

Πράσινες εκδηλώσεις 6 και 7 Ιουνίου για την ευρωπαϊκή βιωσιμότητα

1 Εκδήλωση του ThinkΠ για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη


Η πολλαπλή κρίση, οικονομική, κοινωνική, οικολογική και πολιτιστική, έχει διογκώσει το αντιευρωπαϊκό ρεύμα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, μεταξύ αυτών και το κοινό νόμισμα, από σύμβολα δημοκρατίας, ειρήνης, αλληλεγγύης και ευημερίας, έχουν καταντήσει να σημαίνουν αυθαιρεσία, αγκύλωση, ανασφάλεια. Η θεωρούμενη ως κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική καθορίζεται κυρίως από τα παζάρια μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων και τα κοντόφθαλμα συμφέροντά τους.

Στην χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη ισχυροποιούνται οι ευρωσκεπτικιστικές, οι λαϊκιστικές, έως και οι ανοιχτά φασιστικές τάσεις.

Πιστεύουμε ότι η για να ξεπεραστεί η κρίση η απάντηση είναι όχι λιγότερη αλλά περισσότερη Ευρώπη. Χρειάζεται να γίνουν τολμηρά βήματα προς την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση, προς την κατεύθυνση μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας. Επιπλέον, στον παγκόσμιο στίβο, χωρίς ενιαίο ευρωπαϊκό πρόσωπο, η πολιτική δύναμη του κάθε μεμονωμένου ευρωπαϊκού κράτους, ακόμα και του πιο ισχυρού, θα είναι πολύ σύντομα αμελητέα.
Θα προσεγγιστούν θέματα, όπως:

• η έννοια μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, και γιατί οι Πράσινοι υποστηρίζουν την πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Ποια είναι η ομάδα Spinelli και τι επιδιώκει.
• οι επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης σε διάφορους τομείς της οικονομίας, στο περιβάλλον, στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και στις εθνικές και τοπικές πολιτιστικές ταυτότητες σε Ελλάδα, Κύπρο και Ευρώπη.
• η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης και ποιες αδυναμίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να ξεπεραστούν με μια ομοσπονδιακή ένωση.

2 Οι πράσινοι ευρωβουλευτές Philippe Lamberts και Isabelle Durant στην Αθήνα

Συνέντευξη Τύπου με κύριο θέμα την τραπεζική ένωση της Ευρώπης

Συνέντευξη τύπου θα δώσουν οι Πράσινοι ευρωβουλευτές Νίκος Χρυσόγελος, Philippe Lamberts και Isabelle Durant με θέμα “Βιωσιμότητα, όχι λιτότητα η απάντηση στην κρίση”, την Παρασκευή 7 Ιουνίου στις 12:00 στην αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου, Αμαλίας 8, Σύνταγμα.

Στη Συνέντευξη Τύπου αλλά και σε ένα στρογγυλό τραπέζι που θα ακολουθήσει αμέσως μετά (ώρα 12.45) με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, οικονομολόγων, εκπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, εργαζομένων, θα συζητηθούν ιδιαίτερα το αν αλλάζει κάτι και τι σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τι σημαίνει και που οδηγεί η τραπεζική ένωση, τι γίνεται με ...

Τα μέλη του ρεύματος της πολιτικής οικολογίας ThinkΠ, αποχωρούν από τους "Οικολόγους Πράσινους" και από τις θέσεις στην ηγεσία τους

Είκοσι και πλέον, και από τα πλέον ενεργά και ιστορικά στελέχη της φιλοευρωπαϊκής πτέρυγας των Οικολόγων Πράσινων, ανακοίνωσαν με κείμενό τους (http://thinkpi.gr/?p=369) πως αποχωρούν από το κόμμα. Ανάμεσά τους ο δεύτερος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας των εκλογών του 2012 Νίκος Μυλωνάς, τα εκλεγμένα μέλη του Πανελλαδικού Συμβουλίου Κώστας Κατώπης, Ελένη Παρασκευοπούλου και Αλέκα Μελιάδου και επτά υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος στις πρόσφατες εκλογές.

Αν και δηλώνουν πως η χώρα έχει σήμερα «περισσότερο από ποτέ ανάγκη από την πολιτική οικολογία», οι «20» καταγγέλλουν πως οι Οικολόγοι Πράσινοι «σύρονται βήμα-βήμα στην αγκαλιά της αριστεράς». Διαπιστώνουν πως στο «γραφειοκρατικό μηχανισμό της ηγεσίας των Οικολόγων Πράσινων» σοβεί «ένας αγώνας επικράτησης, αφυδατωμένος από την πολιτική... που θα δίνεται σε αίθουσες δικαστηρίων ή στο επίπεδο της κομματικής εξόντωσης του ενός από τον άλλο».

Τέλος δηλώνουν οπαδοί των μεταρρυθμίσεων και της ευρωπαϊκής ομοσπονδοποίησης και διαβεβαιώνουν πως θα είναι παρόντες στους «αγώνες για την αντιμετώπιση της οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κρίσης».

Στο πρόσφατο συνέδριο της Λαμίας, που αποφάσισε την «επανεκκίνηση» των Οικολόγων Πράσινων, οι «20» συμμετείχαν στην πλειοψηφία και συνεισέφεραν ενεργά στη σύνταξη της πολιτικής του απόφασης. Οι εσωκομματικές όμως εξελίξεις που ακολούθησαν, με την έμπρακτη αναθεώρηση του πνεύματος της πολιτικής απόφασης της Λαμίας από την ηγεσία των Οικολόγων-Πράσινων, την «περίεργη» και ταραχώδη ομαδική προσχώρηση 184 πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στους Οικολόγους Πράσινους και τα διαρκή -και αντίθετα στις πολιτικές αποφάσεις του συνεδρίου της Λαμίας- ανοίγματα του Μιχάλη Τρεμόπουλου στο ΣΥΡΙΖΑ, τους οδήγησαν στην οριστική απόφαση να διακόψουν κάθε πολιτικό τους δεσμό με τους Οικολόγους Πράσινους

Κάποιες τελευταίες σκέψεις πριν τον αποχαιρετισμό

των Νίκου Μυλωνά, Κωνσταντίνου Κατώπη, Αλέξανδρου Αποστόλου, Δημήτρη Νοταρά, Ελένης Παρασκευοπούλου, Καλής Παναγιωτίδου, Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Δημήτρη Μπάρδη, Αθηνάς Κοϊμτσίδου, Γιάννη Καραμήτρου, Κωνσταντίνου Γκαράκη, Αλέκας Μελιάδου, Μιχάλη Αντύπα, Δημήτρη Στασινόπουλου, Λιάνας Κατώπη, Αλέξανδρου Λαλάκου, Αντρέα Κουσουρή, Μιχάλη Ασημακόπουλου, Δημήτρη Μπανάκου, Γιάννη Γεωργίου, Γιώργου Κριμιτσά, Δημήτρη Κουτσουρέλη.

Think Π

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο για τις εξελίξεις στη χώρα και την Ευρώπη, για τη μορφή που θα πάρει η οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανασυγκρότησή τους. Οι σημερινές επιλογές θα καθορίσουν την εικόνα της χώρας και τη μορφή της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες.

Αυτή τη στιγμή η χώρα, εμείς, έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη την πολιτική οικολογία. Αν αναζητάμε λύσεις βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες, χρειάζεται να επηρεάσουμε τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση των ιδεών, που υπερασπίζεται η πολιτική οικολογία. Χρειαζόμαστε ένα πράσινο κόμμα που:

·        θα υπερασπίζεται την πολιτική του αυτονομία διεκδικώντας τη διαμόρφωση ενός διακριτού πράσινου πόλου. Που δεν θα είναι ουρά εκλογικών ή άλλων σχεδιασμών «δεξιών» ή «αριστερών» σχηματισμών.

·        θα αποτελέσει ένα νέο παράδειγμα πολιτικής λειτουργίας μακριά από γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και πελατειακές σχέσεις. Που θα βασίζεται και θα ενθαρρύνει την εθελοντική συμμετοχή των μελών του αξιοποιώντας από τα κρατικά προνόμια και την χρηματοδότηση τα ελάχιστα απαραίτητα για τη λειτουργία του. Όπου τα μέλη θα είναι ενεργά πολιτικά υποκείμενα και όχι υποσύνολα “καρτών” στα χέρια κάποιων “αρχηγών”.

·        οι σχέσεις μεταξύ αυτών που απαρτίζουν την ηγεσία, ο τρόπος που ασκούν την πολιτική όσοι αποτελούν την ηγεσία θα διέπεται από τις αρχές της σύνθεσης, της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της συναίνεσης. Που οι αντιπαραθέσεις θα είναι πολιτικές και οι προσωπικές επιδιώξεις δε θα υπερισχύουν του κοινού συμφέροντος.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι (ΟΠ) σήμερα με κύρια ευθύνη της ηγεσίας τους δεν ανταποκρίνονται σε τίποτα από τα παραπάνω αναπαράγοντας τα χειρότερα χαρακτηριστικά των παραδοσιακών κομμάτων. 

Στο εσωτερικό αυτής της ηγεσίας έχει ξεσπάσει ένας άγριος πόλεμος με μόνο διακύβευμα τον έλεγχο του κόμματος. Χωρίς διαφορές στις πολιτικές προτάσεις, χωρίς διαφορές στις πρακτικές, χωρίς αρχές. Όλα επιτρέπονται για να καταληφθεί η εσωκομματική εξουσία.

Σε πολιτικό επίπεδο, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης του αλληλοσπαραγμού και παρά τη σαφή αντίθετη άποψη των μελών τους, οι ΟΠ βήμα – βήμα σύρονται στην αγκαλιά της αριστεράς^[i]. Η πορεία φαίνεται ότι θα ολοκληρωθεί μέχρι τις ερχόμενες Ευρωεκλογές.

Η κοινωνία όμως, δεν ενδιαφέρεται για αυτές τις εσωκομματικές «μάχες». Αδιαφορεί για «ηγέτες» που δεν αποδεικνύονται άξιοι να ανοίξουν νέους δρόμους. Οι εξελίξεις στους ΟΠ είναι οδυνηρές για όσους και όσες ενδιαφέρονται για τις προοπτικές της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας.

Λυπούμαστε που δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε αυτές τις εξελίξεις. Που πιστέψαμε ότι μπορούσαν να δοθούν νέες ευκαιρίες. 

Προτείναμε ανοικτά και δημόσια συγκεκριμένα μέτρα για την ανακοπή αυτής της καταστροφικής πορείας. Οι προτάσεις αυτές γίνονταν συχνά δεκτές από τα μέλη στα συνέδρια^[ii], όμως πάντα απορρίπτονταν στην πράξη^[iii] από το γραφειοκρατικό μηχανισμό της ηγεσίας των ΟΠ, αφού έρχονταν σε ευθεία σύγκρουση μαζί του. Προειδοποιήσαμε πολλές φορές για την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα^[iv]. 

Όλες οι προειδοποιήσεις μας έπεσαν στο κενό. 

Δεν πρόκειται να παρακολουθήσουμε πια έναν αγώνα επικράτησης αφυδατωμένο από την πολιτική. Έναν αγώνα που θα δίνεται σε αίθουσες δικαστηρίων ή στο επίπεδο της κομματικής εξόντωσης του ενός από τον άλλο. Δεν μπορέσαμε να τον αποτρέψουμε. Δεν πρόκειται όμως να συμβάλουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην καταστροφή των προοπτικών της πολιτικής οικολογίας.

Αποχωρούμε από το μόρφωμα των ΟΠ, το οποίο δεν εκπροσωπεί πια την πολιτική οικολογία.

Διαβεβαιώνουμε τις φίλες και τους φίλους που παραμένουν στους ΟΠ ή που αποχώρησαν απογοητευμένοι από το εγχείρημα των ΟΠ, τους φίλους και τις φίλες που ανεξάρτητα από κομματική ένταξη ενδιαφέρονται για ...

Οι μεταρρυθμιστές τραγουδάνε ακόμα... (και μέσα στους "Οικολόγους Πράσινους")

Φοβερό κείμενο μελών των Οικολόγων Πράσινων που αρνείται τον πυρήνα της πελατειακής συγκρότησης και αυτού του κόμματος: την περίφημη κρατική χρηματοδότηση που συντηρεί τις ηγετικές ομάδες των ελληνικών κομμάτων και τις φιλοδοξίες σιτισμού από το κόμμα (αντί διορισμού στο Δημόσιο) από "πολιτευτές" αμφιβόλων κινήτρων... Υπενθυμίζουμε ότι την κρατική χρηματοδότηση έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής η Δράση με προεκλογική της δήλωση και θα την "επιστρέψει στην κοινωνία" με κατάλληλο τρόπο που θα ανακοινωθεί, μόλις της καταβληθεί σύντομα όπως και στα άλλα κόμματα το αμέσως επόμενο διάστημα, εν μέσω κορύφωσης της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής από την κρατική χρεοκοπία. Τα υπόλοιπα κόμματα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν τα αργύρια της προδοσίας; (ΑΣ) Οι "Οικολόγοι Πράσινοι" να αποτελέσουν την εξαίρεση στα φαινόμενα συναλλαγής και διαφθοράς

©ppol/ThinkΠ Η «υποδοχή» της επίσημης ιστοσελίδας των ΟΠ τον Απρίλιο του 2013 Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα χρεοκόπησε. Αλλά πριν χρεοκοπήσει, στις δόξες του, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είχε δημιουργήσει μία τρομερή μηχανή διαφθοράς, συναλλαγής και ενσωμάτωσης στο κυρίαρχο μοντέλο της δικομματικής πολιτικής: τον μηχανισμό χρηματοδότησης των κομμάτων.  Χρειάζεται να θυμόμαστε συνεχώς ότι τα πολιτικά κόμματα αποτελούν κεντρικούς πυλώνες της δημοκρατίας. Για το λόγο αυτό είναι ακόμα πιο μεγάλες οι ευθύνες τους: η διαφθορά και η σήψη τους, ο τρόπος λειτουργίας τους, δημιουργεί μεγάλους κινδύνους στο δημοκρατικό πολίτευμα. Τα μεγάλα κόμματα ιδιοποιούνταν τεράστια χρηματικά ποσά των πολιτών από κρατικές τράπεζες και χρηματοδοτούσαν άμεσα τις γραφειοκρατίες τους. Συνέδρια, συμπόσια, ταξίδια, πληρωμές συγγενών των ανώτερων γραφειοκρατών και ανθρώπων του μηχανισμού τους.  Η κρατική χρηματοδότηση αποτέλεσε βασικό εργαλείο για την κατασκευή αυτών των γραφειοκρατικών μηχανισμών. Των μηχανισμών που είχαν στόχο να ελέγξουν τα ίδια τα κόμματα και τελικά το κράτος, προς ίδιον όφελος.  Μαζί με τα κρατικά συμβόλαια και τις μίζες τους καθώς και με την εσωτερική πληροφόρηση που έδινε ευκαιρίες πλουτισμού, η χρηματοδότηση των μεγάλων κομμάτων δημιούργησε μια ελίτ και ένα corpus με συμφέροντα που σε μεγάλο βαθμό αυτονομούνταν από τις κοινωνικές ομάδες που εκπροσωπούσαν. Μια «Μεγάλη Μαφία» που ήταν τόσο ανίκανη και άπληστη, ώστε κατάφερε να χρεοκοπήσει. Δυστυχώς μαζί της χρεοκόπησε και η χώρα. Η «Μεγάλη Μαφία» φρόντιζε να εξαγοράζει -μέσω της άμεσης και έμμεσης κρατικής χρηματοδότησης- όποια κοινωνική δύναμη μπορούσε να συνδράμει την πολιτική και τα συμφέροντά της: σε αυτές τις «μικρές μαφίες» έδιναν μικρότερα ποσά, δημιουργούσαν μικρές γραφειοκρατίες, εξασφάλιζαν τη σιωπή τους και τη συνενοχή τους. Έτσι, διέφθειραν κάθε νέα φωνή, αφού ο βαθμός υποταγής και εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων ήταν ευθέως ανάλογος με τις παροχές από τα κρατικά «λάφυρα». Κορυφαία απόδειξη είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτικού συστήματος, ο εκλογικός νόμος. Ο πρώτος με ένα ψήφο διαφορά τα παίρνει όλα, ο δεύτερος περιμένει τράνζιτ την επόμενη τετραετία. Και θα περιμένει γιατί «είναι πολλά τα λεφτά...» Οι «μικρές μαφίες» αποζημιώνονται με σχεδόν απλή αναλογική. Φρόντιζαν να είναι ευχαριστημένοι με 10-15 βουλευτές, 1-2 νομάρχες, ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό αμειβόμενου πολιτικού προσωπικού και το ποσοστό που τους αναλογούσε σε ...

Η ομοσπονδιακή Ευρώπη και το όνειρο του Κον-Μπεντίτ

των Μελίττας Γκουρτσογιάννη, Κωνσταντίνου Κατώπη, Ελένης Παρασκευοπούλου*  

Η ομάδα ThinkΠ είναι ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον ευρύτερο χώρο της πολιτικής οικολογίας. Σήμερα, πέρα από στενά κομματικά όρια, επιθυμούμε να συμβάλουμε προς την κατεύθυνση μιας ενωμένης ομοσπονδιακής Ευρώπης με βιώσιμη ανάπτυξη. Κατανοούμε πως είναι αναγκη για άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες. Το όνειρο του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, εν όψει των επόμενων ευρωεκλογών, να ηγηθεί ενός ψηφοδελτίου στην Ελλάδα με πολιτικό πρόγραμμα πράσινο και φεντεραλιστικό, θα μπορούσε να είναι ένας ελπιδοφόρος προσανατολισμός.

Με έντονη ανησυχία βλέπουμε -και υφιστάμεθα- όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη:

Το αντιευρωπαϊκό ρεύμα
Η πολλαπλή κρίση, οικονομική, κοινωνική, οικολογική και πολιτιστική, έχει φέρει τους πολίτες σε μεγάλη σύγχυση. Διογκώνεται συνεχώς ένα αντιευρωπαϊκό ρεύμα, τόσο στον δοκιμαζόμενο Ευρωπαϊκό Νότο, όσο και στον εύρωστο, αλλά καθόλου αλώβητο Βορρά. 

Οι αποφάσεις που επιδεινώνουν τη ζωή εκατομμυρίων ευρωπαίων θεωρούνται από τον πολύ κόσμο ως αποφάσεις της “Ευρώπης” και οι υπερεθνικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί μπαίνουν στο στόχαστρο. Στην πραγματικότητα όμως, η θεωρούμενη ως κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική σε μεγάλο βαθμό δεν είναι πλέον προϊόν συλλογικής σύνθεσης, αλλά καθορίζεται από τα παζάρια μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοντόφθαλμων συμφερόντων τους. 

Αποφάσεις που πηγάζουν από εθνικούς εγωισμούς συνήθως λαμβάνονται σε διακυβερνητικό επίπεδο, στα Συμβούλια Υπουργών, στις Συνόδους Κορυφής ή ακόμα χειρότερα και εκτός των οργάνων αυτών. (Η αντίθεση αυτή αποτυπώθηκε στην πρόσφατη απόρριψη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της πρότασης του Συμβουλίου για τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Ακόμη, οι σοβαρές πολιτικές δυσλειτουργίες φάνηκαν και με το φιάσκο της Κύπρου.)

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, μεταξύ αυτών και το κοινό νόμισμα, από εργαλεία δημοκρατίας, ειρήνης, αλληλεγγύης και ευημερίας, έχουν δυστυχώς καταντήσει να συμβολίζουν αυθαιρεσία, αγκύλωση, ανασφάλεια, ανέχεια. Ιδιαίτερα στη συνείδηση των πιο νέων πολιτών που δεν έχουν γνωρίσει πόλεμο ή δικτατορίες.

Αυτό είναι εν μέρει άδικο και εν μέρει εξηγήσιμο.

• Άδικο, γιατί οι συλλογικές αποφάσεις των υπερεθνικών ευρωπαϊκών όργάνων, όπως το Κοινοβούλιο, κατά κανόνα διέπονται από τις αξίες της δημοκρατίας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του περιβάλλοντος και των άλλων δημοσίων αγαθών.
• Εξηγήσιμο, γιατί τα ίδια αυτά όργανα έχουν δείξει αδυναμία να συνδεθούν οργανικά με τις κοινωνίες και να εξηγήσουν με γλώσσα κατανοητή τους σχεδιασμούς και τις προοπτικές.

Έτσι παίρνει πλέον μεγάλες διαστάσεις το αίτημα για “λιγότερη Ευρώπη” ή και καθόλου. Ισχυροποιούνται οι ευρωσκεπτικιστικές τάσεις, και μάλιστα τάσεις έξαλλα εθνικιστικές, έως και ανοιχτά φασιστικές. Τα λαϊκιστικά κόμματα -δεξιά και αριστερά-δεν αποτελούν πια περιθωριακά φαινόμενα αλλά θρονιάζονται στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Πρακτικές μισαλλοδοξίας και μηδενισμού, που νομίζαμε θαμμένες οριστικά, έχουν σηκωθεί σαν τα ζόμπι και τριγυρίζουν απειλητικά ανάμεσά μας. Η Ευρώπη διχάζεται: ο Βορράς κατηγορεί το Νότο, ο Νότος το Βορρά και όλοι μαζί τους μετανάστες!

Από αυτή την άποψη, στην Ελλάδα η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Οι αμυδρές ελπίδες κάποιου στοιχειώδους νοικοκυρέματος που μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ανάκαμψη, είναι μεν υπαρκτές, αλλά παλεύουν σαν καρυδότσουφλα μέσα σε μια θάλασσα θυμού, άρνησης, άκρατου λαϊκισμού και ανορθολογισμού. 
Για όλα φταίνε οι “ευρωπαίοι”. Και έχουν φτάσει να ενοχοποιούνται όχι οι υπαρκτές αδυναμίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά οι κατακτήσεις της δημοκρατίας και της ισοτιμίας, οι διαδικασίες διαλόγου και συναίνεσης.

Η απάντηση: όχι λιγότερη αλλά περισσότερη Ευρώπη.
Για να ξεπεραστεί η πολλαπλή κρίση χρειάζεται να γίνουν τολμηρά βήματα προς την ...

Τέσσερις συν μία προτεραιότητες για την πολιτική οικολογία

Κείμενο πολιτικού διαλόγου ενόψει του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων - 7,8 και 9 Δεκεμβρίου στην Λαμία - από την ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον χώρο της οικολογίας, thinkΠ

Το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων έφτασε πολύ κοντά στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στις πρώτες εκλογές της Άνοιξης υποσχόμενο να γίνει η "συγκολλητική ύλη" των συνεργασιών, αλλά συνετρίβη στο δεύτερο γύρο του Ιουνίου εξ αιτίας του μη διακριτού του στίγματος που εμφάνιζε τους ΟΠ περίπου ως πολιτικό ακόλουθο του ΣΥΡΙΖΑ και της πιθανολογούμενης τότε, "αντιμνημονιακής κυβέρνησης της αριστεράς". Σήμερα, με το συνέδριό τους σε τρεις εβδομάδες, οι Οικολόγοι Πράσινοι θα αποπειραθούν να τοποθετηθούν καθαρά επιτέλους πολιτικά στο σημερινό πλάισιο και τις ανάγκες του. Προς τα που θα στραφούν; Θα φανεί σύντομα. Πάντως η μεταρρυθμιστική ευρωπαϊκή τάση τους θα δώσει την μάχη της που περιγράφεται καθαρά στο κείμενο που ακολουθεί (ΑΣ):

"Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Δεν το κάνει τόσο από ανικανότητα, όσο από ιδιοτελές συμφέρον. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών που εκφράζει. Οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα και κοκορομαχούν γύρω από το λάθος ερώτημα «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο». 

Κρύβουν την ουσία του προβλήματος: πώς θα αλλάξουμε την χώρα και θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών, πώς θα γίνει το πελατειακό Κράτος Δημόσιος Υπηρέτης, πώς το συντεχνιακό συμφέρον θα αντικατασταθεί από το δημόσιο συμφέρον, πώς θα γίνουμε από Πελάτες Πολίτες, πώς η Ευρώπη θα αποκτήσει, εκτός από κοινό νόμισμα, πολιτική ενότητα και πώς αυτή θα μετασχηματίσει οικολογικά και κοινωνικά την Ευρώπη ανασυντάσσοντας το Ευρωπαϊκό Όραμα."

Εισαγωγικά
Ο σκληρός πυρήνας της πολιτικής οικολογίας περιέχει ζητήματα που σχετίζονται με:

• την προστασία του περιβάλλοντος, 
• την αειφορία και τη βιωσιμότητα, 
• τα ανθρώπινα δικαιώματα, 
• την υπεράσπιση και προώθηση των αρχών της μη-βίας 

Οι πολιτικές για αυτά τα ζητήματα οφείλουν να διαπερνούν και να συνέχουν τις διάφορες πολιτικές μας αποφάσεις και επιδιώξεις.

Κλιματική Αλλαγή

Από αυτή τη σκοπιά (και όχι μόνο), η κλιματική αλλαγή αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον στο παγκόσμιο επίπεδο. Σχετίζεται άμεσα με τα προτάγματα της οικολογίας καθώς θέτει τα όρια και το περιεχόμενο της ανάπτυξης, τη βιωσιμότητα στη διαχείριση των φυσικών πόρων και τη διαγενεακή δικαιοσύνη. Η ανάγκη για άμεση και δραστική μείωση των εκπομπών Αερίων του Θερμοκηπίου με στόχο το 80% μέχρι το 2050, συνεπάγεται βαθιές μεταρρυθμίσεις στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών με κύριους πυλώνες την εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών, ώστε σταδιακά να αντικαταστήσουν πλήρως τα ορυκτά καύσιμα.

Ταυτόχρονα όμως το κλιματικό κριτήριο θα πρέπει να αποτελεί βασικό άξονα χάραξης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Καθώς είναι πλέον σαφές ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι αναστρέψιμη, η προσπάθεια στρέφεται αφενός στον περιορισμό της και αφετέρου στην αντιστάθμιση των επιπτώσεων της. 
Για το σκοπό αυτό απαιτούνται επείγουσες παρεμβάσεις και στην κοινωνική πολιτική, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί παρακολούθησης των αλλαγών και στήριξης των πληττόμενων ανθρώπων αλλά και οικοσυστημάτων τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.

Στη σημερινή συγκυρία θέλουμε να αναδείξουμε τη σημασία τεσσάρων ζητημάτων και να τοποθετηθούμε πάνω σε αυτά έχοντας πάντα κατά νου αυτόν το σκληρό πυρήνα πολιτικής που προαναφέραμε:

Α. Ομοσπονδιακή Ευρώπη.

Χρειαζόμαστε άμεσα «περισσότερη» Ευρώπη 

Η λύση για τη σημερινή οικονομική και πολιτική κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Παρά τα σημαντικά προβλήματα δυσλειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών, παρά το δημοκρατικό έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ΕΕ σε πολλές περιπτώσεις έχει εξαναγκάσει κυβερνήσεις να υιοθετήσουν προοδευτικά μέτρα που σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα και την αειφορία και προοδευτικές πολιτικές που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν οι σχετικοί πολιτικοί συσχετισμοί σε εθνικό επίπεδο δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί. Η διεκδίκηση της βιωσιμότητας και της αειφορίας, μια εναλλακτική επομένως οικονομική πολιτική, μπορεί να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες εφαρμογής μόνο στο πλαίσιο μιας ενοποιημένης Ευρώπης. 

Για αυτό είμαστε αποφασιστικά υπέρ της προοπτικής της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σύγκλισης της Ευρώπης, υπέρ των πολιτικών που έχουν σαν στόχο την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

Σε αυτή την πορεία θα υπάρξουν συγκλίσεις της πολιτικής οικολογίας με διάφορες άλλες πολιτικές δυνάμεις. Θα διαμορφωθούν ...

Οι Πράσινοι και η κρίση (ένα προφητικό και επίκαιρο κείμενο)

10 Φεβ 2011

των Μιχάλη Αντύπα, Αλέξανδρου Αποστόλου, Κωνσταντίνου Κατώπη, Νίκου Μυλωνά, Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Νίκου Ράπτη*

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αναδεικνύει εν σπέρματι τις μεγάλες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα:

Τις κλιματικές αλλαγές και την εξάντληση φυσικών πόρων που έχουν ζωτική σημασία για την αναπαραγωγή του κατεστημένου οικονομικού-πολιτικού υποδείγματος ·
Την ανάδειξη του πάλαι ποτέ «τρίτου κόσμου» σε ισάξιο οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα με τον αναπτυγμένο κόσμο, με την επακόλουθη μείωση του μεριδίου της δύσης -και ιδιαίτερα της Ευρώπης- στον παγκόσμιο πλούτο·
Την κατάρρευση του κατεστημένου μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης και την ανάγκη για παγκόσμια συνεννόηση και διαχείριση των κοινών πολιτικών προβλημάτων.

Από την άποψη αυτή, τα Πράσινα κόμματα αποτελούν την πρώτη αυθεντική πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα. Γεννήθηκαν στα τέλη του περασμένου αιώνα, ως μια μικρή ριζοσπαστική δύναμη που προειδοποιούσε για την ανάγκη για προστασία του περιβάλλοντος, άμεση δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ειρήνη, κατηγορώντας αμφότερους τους πρωταγωνιστές του «ψυχρού πολέμου» πως υποθηκεύουν το μέλλον του πλανήτη σε βραχυπρόθεσμες στρατηγικές και ιδιοτελή συμφέροντα. Σήμερα σε όλο τον κόσμο οι Πράσινοι γίνονται σημείο αναφοράς για ολοένα και περισσότερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν μια μεγάλη περιβαλλοντική, οικονομική και περιβαλλοντική αλλαγή στις πατρίδες τους και σε πλανητικό επίπεδο.

Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο εμφανίστηκαν και αναπτύσσονται οι Έλληνες Οικολόγοι-Πράσινοι (ΟΠ), η πρώτη αυθεντική πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πολίτες το αντιλαμβάνονται αυτό, και τους αντιμετωπίζουν με θετική προδιάθεση και ενδιαφέρον, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, στις οποίες πολλαπλασιάσθηκε η παρουσία τους στους ΟΤΑ. Προκειμένου να ανταποκριθούμε ως Οικολόγοι-Πράσινοι στο αίτημα που μας απευθύνουν οι πολίτες, ένα χρέος έχουμε: να είμαστε ειλικρινείς, να «μιλάμε την αλήθεια» χωρίς να υποτάσσουμε την πραγματικότητα σε μικροπολιτικούς σχεδιασμούς και να είμαστε χρήσιμοι στην πατρίδα μας, στο κοινωνικό σύνολο, στους «χαμένους» του κατεστημένου συστήματος, στις οικογένειες και τα παιδιά μας.
Να είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος, σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και τοπικό επίπεδο.

Αυτός είναι ο λόγος που απευθύνουμε αυτό το κείμενο στους εσωκομματικούς μας φίλους αλλά και στο ακροατήριό μας εκτός των κομματικών γραμμών.

Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας

Η οικονομική-δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας αποτυπώνει πολύ συγκεκριμένους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες. Το ελληνικό υπόδειγμα βασίστηκε στην προσοδοθηρία εκτενών κοινωνικών δυνάμεων διαμέσου της διαφθοράς, της φοροκλοπής, της μαύρης/μαφιακής οικονομίας, της αργομισθίας. Οι πόροι που προέρχονταν από τη δηλωμένη-νόμιμη-παραγωγική οικονομική δραστηριότητα, την πολιτική μας συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το δανεισμό, υπεξαιρούνταν επί δεκαετίες από τους «κερδισμένους της Μεταπολίτευσης»1, βυθίζοντας τη χώρα μας στα χρέη.

Η κρίση του 2008 οδήγησε τους μεγάλους χρηματοπιστωτικούς παίκτες (κυρίως τράπεζες, αμοιβαία κεφάλαια και ασφαλιστικά ταμεία) σε επανεξέταση των κριτηρίων των αγορών τους. Αποκαλύφθηκε έτσι η «τοξικότητα» των ομολόγων που «πουλούσαν» επί πολλά χρόνια μη-βιώσιμα χρέη, σαν το ελληνικό. Οι διεθνείς αγορές απέβαλαν την Ελλάδα και άρχισαν έκτοτε να ξεφορτώνονται τα ελληνικά χρεόγραφα. Παράλληλα, οι ελληνικές τράπεζες άρχισαν να λυγίζουν από τα τοξικά χρεόγραφα που αναγκάζονταν να αγοράσουν, υπό την πολιτική πίεση των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων. Η αισχροκέρδεια των χρηματαγορών έδωσε στην Ελλάδα τη χαριστική βολή, οδηγώντας την στην προσφυγή στη διεθνή βοήθεια, με τα συνεπακόλουθα πολιτικά ανταλλάγματα.

Το αντιδραστικό-συντηρητικό πρόταγμα της χρεοκοπίας

Από την άποψη αυτή, το «μνημόνιο» αποτελεί ένα επεισόδιο μόνο της πορείας υπεξαίρεσης της χώρας από τους «κερδισμένους της Μεταπολίτευσης». Οι αντιπαραθέσεις για το πώς φθάσαμε ως εκεί, εντάσσονται στον πολιτικό σχολιασμό, όχι στην πολιτική παρέμβαση. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το «μνημόνιο» έχει αρνητικό κοινωνικό πρόσημο (χωρίς να λείπουν οι εποικοδομητικές του πλευρές). Είναι όμως εξίσου αληθές πως το «μνημόνιο» αφήνει μεγάλα πολιτικά περιθώρια στις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις και την κυβέρνησης.

Με άλλα λόγια, «υπάρχει ζωή -και πολιτική- πέρα από το “μνημόνιο”».

Η συζήτηση έτσι περί «καταγγελίας του μνημονίου»-«στάσης πληρωμών» και «εξόδου από το ευρώ» είναι κοινωνικά αντιδραστική, πολιτικά συντηρητική και εθνικά επικίνδυνη. Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε: