Έλληνα, νεοέλληνα... ή, ο παλιός πολιτικός κόσμος έτοιμος να επιστρέψει

του leo*

Σ’ αυτή τη χώρα η υποκρισία περισσεύει.

Όλη η αντιπολίτευση διατείνεται ότι ο ΓΑΠ εξαπάτησε το λαό, αφού υποστήριζε προεκλογικά ότι λεφτά υπάρχουν. Σωστό.

Ακόμα διατείνεται ότι η πλειοψηφία των πολιτών είναι κατά του μνημονίου. Σωστό.

Εδώ ακόμα και τον Δημαρά θα αναδείξουν ως μικρό πρωθυπουργό για να δείξουν την αντίθεσή τους.

Όλα τα κόμματα ακόμα και ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη για τη χώρα. Να συμφωνήσω.

Τότε γιατί δεν πιάνουν την ευκαιρία που μόνος του έδωσε ο ΓΑΠ και να ζητήσουν εκλογές με σκοπό να τον ανατρέψουν; Γιατί οργίζονται όταν ο ΓΑΠ εκβιάζει και δεν σηκώνουν το γάντι;

Μα δεν θέλουν να πέσει ο ΓΑΠ.

Ποιος σοβαρός νεοδημοκράτης πιστεύει ότι η ΝΔ στην κατάσταση που βρίσκεται μπορεί να κυβερνήσει και να αντιμετωπίσει επιτυχώς την κρίση; Κανείς, ούτε ο Σαμαράς.

Ποιος αριστερός πολίτης πιστεύει ότι το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΑ ή και οι όλοι μαζί μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το λούκι και μάλιστα προς όφελος των εργαζομένων; Κανείς και μάλιστα, όσοι από την Αριστερά προτείνουν εναλλακτικά μοντέλα, αυτά είναι μοντέλα σοσιαλιστικής οργάνωσης του κράτους που απαιτούν ωρίμανση άλλων συνθηκών στο θέατρο της ταξικής πάλης και κανονική επανάσταση.

Κανείς δεν τολμά να προτείνει τον εαυτό του ως λύση.

Κανείς, πλην του απόμαχου Μητσοτάκη, δεν προτείνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Όλοι ελπίζουν να πετύχει το εγχείρημα του ΓΑΠ και της τρόικας, να βγει η χώρα από την κρίση, να επιστρέψει στις επάρατες αγορές και όλα να τελειώσουν σαν γάμος.

Μετά έχει ο Θεός. Μπορούμε να συνεχίσουμε το ανούσιο πολιτικό παιχνίδι και με τη βοήθεια των ΜΜΕ να συζητάμε για τα επουσιώδη, όπως πάντα.

Να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε, να διοριζόμαστε στο δημόσιο, να κερδίζουν τα λαμόγια, να ροκανίζουν κανένα κόκαλο οι εργαζόμενοι και να κηρύσσει ο Αλαβάνος ελεύθερη την Αττική.

Μιας και τον ανέφερα, ήταν την Κυριακή το μεσημέρι μαζί με μια ομάδα υποστηρικτών του συνδυασμού «Ελεύθερη Αττική» στα διόδια Καπανδριτίου. Είχαν ανοίξει τις μπάρες, σε συμφωνία με τους υπεύθυνους φαντάζομαι και τα αυτοκίνητα πέρναγαν ελεύθερα, για κάποια ώρα.

Ελεύθερη Αττική στην πράξη.

Να τον ευχαριστήσω και δημόσια για τα 1,90 Ευρώ που καβάντζωσα. Αυτό θα πει λαϊκή πολιτική, να βλέπει άμεσα στην τσέπη του ο λαός τα κέρδη.

Τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν δείξει ότι αντιλαμβάνονται την κατάσταση.

Αντί να ροκανίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται και να αντιπολιτεύονται υποκριτικά κάποιον στον οποίο ελπίζουν να σώσει τα λεφτά τους, θα μπορούσαν να τον «βοηθήσουν».

Αλλιώς ας τον ρίξουν, μέσω εκλογών, ή με όποιο άλλο τρόπο μπορούν.

Το κλαδί που κάθεται ο πολιτικός κόσμος είναι κοινό με αυτό της κυβέρνησης. Είναι το σύστημα το οποίο υπηρετούν χρόνια τώρα, είτε ως κυβερνώντες είτε, ως αντιπολιτευόμενοι, είτε δεξιοί, είτε αριστεροί.

Εισπράττουν τις παχυλές τους επιδοτήσεις, διορίζουν δεξιά και αριστερά, συμμετέχουν στο παιχνίδι εξουσίας ανάλογα με τη δύναμή τους.

Μπορεί να μην έφαγαν όλοι τα ίδια, αλλά στο ίδιο τραπέζι κάθονται τόσα χρόνια.

Μπορεί να παίζουν διαφορετικά όργανα, αλλά παίζουν το ίδιο τραγούδι που λέει και ο Ελπήνορας.

Μπορεί η Αριστερά να μην κυβέρνησε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν εναντιώθηκε πραγματικά στον κατήφορο του πελατειακού κράτους, που ήταν μια από τις καίριες αιτίες που μας έφερε ως εδώ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υποστήριξε κάθε συντεχνιακό αίτημα, συχνά πλειοδοτώντας, προκειμένου να κερδίσει αυτή τα οφέλη της πελατειακής και φαύλης πολιτικής του δικομματισμού.

Ας βγει η δήθεν αντισυστημική Αριστερά να δηλώσει ότι όλη της η δύναμη πηγάζει από το λαό και αυτός θα την στηρίξει και ας αρνηθεί την επιδότηση. Τι αντισυστημική είναι;

Ας καλέσει το ΚΚΕ το λαό και την εργατική τάξη σε απεργία διαρκείας και ας αποκαλύψουν όλοι επιτέλους τη πονηρή συνταγή σωτηρίας της χώρας και του λαού της. Γιατί την κρατούν μυστική;

Αφού ο λαός δεν θέλει το μνημόνιο και τον ΓΑΠ, κάποιον άλλο θα θέλει, δεν μπορεί; Γιατί δεν αυτοπροτείνονται;

Η υποκρισία περισσεύει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση αυτή είναι αντιλαϊκή, αλλά και οι φίλοι του λαού δεν έχουν να προτείνουν κάτι βιώσιμο.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Αριστερά κρύβεται πίσω από τους μαξιμαλισμού της.

Τι να μας πει η καπιταλιστική κρίση, στο σοσιαλισμό θα χορτάσουν ψωμί οι εργαζόμενοι, θα δουν σωστή παιδεία οι νέοι, θα βασιλέψει η τάξη και η ηθική.

Αλλά κανένας δεν έχει μια ανάλυση με πραγματικά δεδομένα, ένα πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών μετά το ΔΝΤ, έστω μια υπόθεση εργασίας για το πώς θα μπορούσε να πολιτευτεί αυτή η χώρα προκειμένου να βγει από την κρίση, χωρίς να λιμοκτονήσουν οι εργαζόμενοι.

Κάτι χειροπιαστό, να νιώσει και ο χειμαζόμενος λαός ότι έχει μια πλάτη.

Γιατί αν έχουν, αλλά δεν καταδέχονται να σώσουν τον καπιταλισμό, τότε γιατί συμμετέχουν στο εκλογικό παιχνίδι;

Το βράδυ της Κυριακής θα είναι όλοι στο γυαλί για να αναλύσουν το αποτέλεσμα και να πανηγυρίζουν για τα κέρδη τους, δήμαρχους, σύμβουλους, περιφερειάρχες, ένα συρφετό, από ανθρώπους λίγους που ένας λαός βαριεστημένος και αδιάφορος θα τους έχει δώσει την ευκαιρία να γευτούν εξουσία και ίσως και κάτι παραπάνω (ή πολύ παραπάνω).

Όλοι θα δηλώσουν, εμβριθώς, ότι ο λαός έστειλε μήνυμα καταδίκης του μνημονίου και της κυβέρνησης, αλλά κανείς δεν θα ζητήσει να μιλήσει ο λαός και με άλλες εκλογές, αυτή τη φορά για κυβέρνηση.

Θα κρυφτούν πίσω από ένα ανώδυνο αποτέλεσμα και θα καμώνονται ότι δεν είναι γυμνοί και αδύναμοι.

Η τρόικα συγκυβερνά σήμερα μια χώρα, που δεν έχει ικανό πολιτικό προσωπικό καμιάς απόχρωσης.

Οι πολίτες αναζητούν τους σωτήρες του έθνους σε γόνους πολιτικών του παρελθόντος, χωρίς εχέγγυα για την ικανότητά τους, αλλά και με δείγματα για το ακριβώς αντίθετο.

Ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σχεδόν από αδράνεια, αδιαφορώντας ουσιαστικά για την τύχη της χώρας τους και κοιτάνε τις δουλειές τους.

Την αριστερά δεν την επιλέγουν γιατί σέβονται την αντισυστημικότητά της και δεν θέλουν να την αναγκάσουν να σώσει ένα σύστημα που θέλει να ανατρέψει. Μπορεί εξάλλου καθώς θα πηγαίνει να σχηματίσει κυβέρνηση να τσακωθούν οι ηγέτες μεταξύ τους και να μην φτάσουν ποτέ ενώπιον του αρχιεπίσκοπου.

Κανείς δεν ελπίζει σε κανέναν, ούτε καν ένας Μπερλουσκόνι δεν μπορεί να ανατείλει στον τόπο αυτό. Καμιά πολιτική προσωπικότητα δεν έχει ενδιαφέρον.

Συνεπώς, αφού η συγκυρία οδήγησε στην κορυφή ακόμα και τον ΓΑΠ, όλοι είναι χαρούμενοι που βρέθηκε κάποιος να παλεύει με τα θηρία, ώστε όλοι οι άλλοι να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η απάθεια του λαού, η άγνοια κινδύνου της χώρας.

Φαίνεται να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε κάθε πολιτικό σχήμα.

Τώρα που και οι διορισμοί τελειώνουν δεν έχουν κίνητρο, ούτε σε προεκλογικές συγκεντρώσεις να πάνε.

Πολλοί είναι αυτοί που δεν θα ψηφίσουν.

Στις ιδιωτικές συζητήσεις μιλούν με τα χειρότερα λόγια για τους πολιτικούς.

Σιχαίνονται τους συνδικαλιστές όλων των αποχρώσεων, αλλά τους φοβούνται ή θέλουν να τα έχουν καλά μαζί τους για μια δύσκολη στιγμή.

Η καθολική έκπτωση του πολιτικού συστήματος είναι πλέον γεγονός.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η ακροδεξιά λειτουργεί ως καταφύγιο του πόπολου, ευτυχώς όμως τα ποσοστά της είναι ακόμα χαμηλά. Εδώ η δυνατότητα του ΚΚΕ να κρατά ένα κόσμο συσπειρωμένο στο όραμα του σοσιαλφασισμού μας σώνει από την γιγάντωση του original φασισμού. Κάτι είναι και αυτό.

Έτσι μένουμε σε ένα εκκρεμές μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με σχεδόν σταθερή περίοδο.

Η πολιτεία μας είναι εγκλωβισμένη και αδρανής, μα μια σπίθα μπορεί να προκαλέσει σύντομες εκρήξεις που θα χρωματίσουν την καθημερινότητα για να επιστρέψουμε και πάλι στον ανούσιο αφρό των ημερών.

Οι πολιτικοί μας προτρέπουν να κοιτάμε τις δουλειές μας, εξάλλου οι εκλογές είναι πάντα Κυριακή που δεν δουλεύουμε.

Μήπως θα έπρεπε να δουλέψουμε την επόμενη Κυριακή;

*original τίτλος: Μήπως θα έπρεπε να δουλέψουμε την επόμενη Κυριακή;

Που είναι η άλλη Ελλάδα;

του Γιώργου Κάρλου

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.

Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο.
Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.

Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους.
Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου.
Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.

Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.
Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.
Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.

ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.
Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.

Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον.. Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις..

Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής. Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.

Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.

Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..

Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.
Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα.
Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.

Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;

Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;
Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα.

Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απʼ το μπαλκόνι.
Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις
διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.
Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.

Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%.

Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας.

Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος.

Η Ελλάδα του (αντοπάριστου -βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού
καγαθού.

Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης.

Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.

Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο
παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή
της είναι το 5%.

Αφιερωμένο στους φίλους μου