Στουρνάρας - Σημίτης - Μητσοτάκης: "πτώση της κυβέρνησης έως το καλοκαίρι ή θάνατος"

Η τελική αναμέτρηση με την "συμμαχία των προθύμων"

Από την προανακριτική για τα εξοπλιστικά Παπαντωνίου και την εξεταστική για την Υγεία στη Βουλή έως τα, δημόσια πια, σφοδρά πυρά κατά Στουρνάρα, όλα δείχνουν προς την τελική αντεπίθεση και αναμέτρηση: 

Είναι η τελική αναμέτρηση με την "συμμαχία των προθύμων", που το Μαξίμου θεωρεί ότι πλέον ξεδιπλώνει πλήρως το σχέδιό της για πτώση της κυβέρνησης Τσίπρα και αποκατάστασης του παλαιού, και διαπλεκόμενου, πολιτικού συστήματος.

Σχέδιο πτώσης της κυβέρνησης έως το καλοκαίρι

Στο κυβερνητικό επιτελείο υπάρχει η καθαρή πεποίθηση ότι το εν λόγω σχέδιο στοχεύει στην πρόκληση εκλογών και την πτώση της κυβέρνησης το αργότερο έως το καλοκαίρι. Ο συγκεκριμένος χρόνος, όπως επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές στο Tvxs.gr, δεν είναι καθόλου τυχαίος, καθώς «οι πρόθυμοι βλέπουν μπροστά την τελευταία τους ευκαιρία»: 

Θέλουν να προλάβουν πιθανές εξελίξεις ανατροπής και αλλαγής συσχετισμών στην Ευρώπη που έχουν ως ορόσημο τις εκλογές του Σεπτέμβρη στη Γερμανία, επιδιώκουν να ανακόψουν τη νέα οικονομική και πολιτική δυναμική που θα φέρει το κλείσιμο της αξιολόγησης, και να στερήσουν από την κυβέρνηση Τσίπρα έναν καθαρό πολιτικό ορίζοντα διετίας που δεν θα περιλαμβάνει νέα μέτρα, ούτε νέες παγίδες από τους δανειστές.

Η "τρόικα" Στουρνάρα - Σημίτη - Μητσοτάκη

Οι ίδιες πηγές βλέπουν σε αυτό το σχέδιο ευθεία σύνδεση των τελευταίων, και κλιμακούμενων παρεμβάσεων του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα, της επανεμφάνισης του Κώστα Σημίτη, και της παράλληλης προσπάθειας του αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη για τη συγκρότηση κοινού μετώπου με τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Η πρωτοβουλία, δε, Μητσοτάκη για συναντήσεις με τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης, η άμεση ανταπόκριση των τελευταίων, αλλά και το - αιφνιδιαστικό ακόμη και για στελέχη του ΠΑΣΟΚ - κοινό αίτημα του με την Φώφη Γεννηματά για απομάκρυνση της κυβέρνησης οδήγησε ορισμένους σε Μαξίμου και Κουμουνδούρου να ανακαλέσουν ακόμη και πολιτικές μνήμες "βρώμικου ‘89".

Στο συνολικό κάδρο, ωστόσο, εκείνο που δεσπόζει κατά την ανάλυση του κυβερνητικού επιτελείου είναι η ταύτιση - και ενίοτε και η προφανής σύνδεση - της ιδεολογικής και πολιτικής ατζέντας του ΔΝΤ με εκείνη του εγχώριου, παλαιού συστήματος. 

Κι εδώ, αρκετοί κυβερνητικοί παράγοντες σημειώνουν ότι, πέραν των διαπραγματευτικών τακτικισμών, είναι πλέον εμφανής η ιδεολογική εμμονή και εμπάθεια Τόμσεν απέναντι στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Μήνυμα αντεπίθεσης από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ενώπιον αυτών των διαπιστώσεων, ενδεικτικό για την επικέιμενη κυβερνητική αντεπίθεση είναι το χθεσινό μήνυμα της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ: 

"Η απέλπιδα προσπάθεια», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας, "της εγχώριας «συμμαχίας των προθύμων", που τις τελευταίες μέρες ανασύρει μέχρι και τα φαντάσματα του παλαιού πολιτικού συστήματος, όσους έχουν εδώ και χρόνια καταδικαστεί στη συνείδηση των πολιτών, με φανερό και μοναδικό στόχο το μέτωπο στον ΣΥΡΙΖΑ, την πτώση της κυβέρνησης και την, με κάθε τρόπο, παλινόρθωση του πελατειακού κράτους των σκανδάλων και της διαφθοράς, αλλά κυρίως την επιστροφή του πιο σκληρού αντικοινωνικού νεοφιλελευθερισμού, θα πέσει στο κενό".

"Είναι ανεξάρτητος, αλλά όχι ανεξέλεγκτος"

Σ’ αυτή την αντεπίθεση τα βασικά όπλα που επιστρατεύει το κυβερνητικό στρατόπεδο θα είναι δύο: Η «στοχοποίηση» και αποκάλυψη των πρωτεργατών αυτής της «συμμαχίας των προθύμων» και η πλήρης ανάδειξη - μέσα από τις δικαστικές και κοινοβουλευτικές έρευνες - των ευθυνών τους για τη χρεοκοπία της χώρας και τη δημιουργία του κράτους της διαφθοράς.

Τα καταιγιστικά πυρά του τελευταίου διημέρου κατά Στουρνάρα και Σημίτη, άλλωστε, είναι αποκαλυπτικά των προθέσεων. 

Ο Γιάννης Δραγασάκης διαμήνυσε ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι "ανεξάρτητος αλλά όχι ανεξέλεγκτος", ο Νίκος Παππάς του καταλόγισε πολιτικές φιλοδοξίες "συμβατές μόνον με την πορεία προς τον τοίχο", η Ολγα Γεροβασίλη χαρακτήρισε τον Γιάννη Στουρνάρα "εργολάβο καταστροφολογίας", ενώ ο Πάνος Καμμένος στη σημερινή συνέντευξή του στη RealNews δηλώνει ότι "το ότι ο Σημίτης κυκλοφορεί ελεύθερος είναι ευθύνη όλων μας".

Οι έρευνες για τα εξοπλιστικά και το χρηματιστήριο

Η τελευταία αυτή αιχμή του υπουργού Αμυνας ενδέχεται να μην είναι άσχετη με τις πληροφορίες που φέρουν τις έρευνες για τις "γκρίζες περιόδους" Παπαντωνίου και διακυβέρνησης Σημίτη - εξοπλιστικά και υπόθεση Χρηματιστηρίου - να επεκτείνονται και σε πεδία που μπορεί να αφορούν ευθέως και τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό.

Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για "ηχηρές αποκαλύψεις" κατά τις εργασίες της προανακριτικής στη Βουλή, η παράλληλη δικαστική έρευνα αγγίζει κινήσεις λογαριασμών στην Ελβετία, και το εαρινό πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει ήδη κατακίρυφα…

πηγή tvxs

εικόνα ΑΣ

Θεσμοί: "η λειτουργία μίας εθνικής αναπτυξιακής τράπεζας θα είναι ασύμβατη και ευθέως ανταγωνιστική με το υφιστάμενο τραπεζικό σύστημα" ...ειδικά στην Ελλάδα...

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

του Νικόλαου Καρατσόρη*

Οι "θεσμοί" θεωρούν ότι η λειτουργία μίας εθνικής αναπτυξιακής τράπεζας "θα είναι ασύμβατη και ευθέως ανταγωνιστική με το υφιστάμενο τραπεζικό σύστημα."**

Η Γερμανία έχει 2 εθνικές και 17 περιφερειακές αναπτυξιακές με ενεργητικό που υπερβαίνει το 1 τρις ευρώ. 

Η Ένωση Δημοσίων Τραπεζών της Γερμανίας είχε εκδώσει τον Ιανουάριο του 2014 ένα ενημερωτικό έντυπο αναφορικά με τον ρόλο των αναπτυξιακών στη Γερμανία. 

Στο έντυπο γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι οι αναπτυξιακές έχουν όχι μόνο μία "μη ανταγωνιστική συνεργασία με τις εμπορικές τράπεζες" [1] αλλά και ότι οι "κρατικές εγγυήσεις είναι εγκεκριμένες από τις Βρυξέλες" στα πλαίσια μίας συμφωνίας "κατανόησης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης" από το 2002 που ονομάζεται "Understanding II". [2], [3]. 

Οι αναπτυξιακές τράπεζες αναφέρονται ως "ειδικά πιστωτικά ιδρύματα" που οι δραστηριότητες καλύπτουν ένα εύρος "διαρθρωτικών, οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών" και καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Ευρύτατο!

Σε πρόσφατη έκθεση της Deutsche Bank για τον ρόλο των αναπτυξιακών, αφού διαπιστώνεται ότι με αφορμή την κρίση έχουν βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο, επισημαίνεται η σημασία τους ως "μέρος της εργαλειοθήκης της οικονομικής πολιτικής για να ξεπεραστούν οι κυκλικές και διαρθρωτικές δυσκολίες των οικονομιών" ενώ ο χαρακτήρας τους είναι "συμπληρωματικός" στο "χρηματοπιστωτικό σύστημα." [4] 

Κλείνοντας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ορίζει ως εθνική αναπτυξιακή τις "νομικές οντότητες που εκτελούν χρηματοοικονομικές εργασίες κατ' εντολή των κρατών μελών ή οντότητες των κρατών μελών σε κεντρικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο για να εκτελέσουν αναπτυξιακές ... δραστηριότητες." [5]

Όπως λέει το άρθρο "κάθε άλλο παρά λογική πρέπει να κρίνεται η αντίθεση των θεσμών." 

Κάθε άλλο! 

Κάθε άλλο παρά μόνο λογική είναι η αντίδραση των θεσμών, και απλώς συμπληρώνω όχι μόνο των θεσμών που εκπροσωπούνται στο κουαρτέτο αλλά και εγχώριων θεσμών και γραφειοκρατών! Αυτά για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ .. 

Ειδική συμφωνία Επιτροπής-Γερμανίας, 1 τρις ενεργητικό εκεί .. 

Ειδικό μνημόνιο για την Ελλάδα, μηδέν εδώ ... 

Τώρα αν εσείς μου βρείτε εντός ευρωζώνης άλλον θεσμικά κατοχυρωμένο αντικυκλικό μηχανισμό εκτός από τις αναπτυξιακές πείτε μου και εμένα ... 

Δεν είναι ο στόχος του μνημονίου η ανάταξη της οικονομίας, ποτέ δεν ήταν, ποτέ δεν θα γίνει.


[1] σελ. 6, Promotial banks in Germany - Acting in the public interest,https://www.voeb.de/…/publikation-foerderbanken-englisch.pdf
[2] σελ. 7, Promotial banks in Germany - Acting in the public interest,https://www.voeb.de/…/publikation-foerderbanken-englisch.pdf
[3] Το κείμενο Understanding II περιλαμβάνεται αυτούσιο στις σελ. 29-33 του ίδιου εντύπου και για λογαριασμό της Επιτροπής το υπογράφει ο Mario Monti.
[4] σελ. 1, Promoting investment and growth: The role of development banks in Europe, https://www.dbresearch.com/…/Promoting_investment_and_growt…
[5] http://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/…

*πηγή facebook.com/nikolaos.karatsoris

** άρθρο στο euro2day: "Μπλόκο" από τους δανειστές για το Αναπτυξιακό Ταμείο

Κερδίσαμε την Άνγκελα, χάσαμε την Κριστίν και (ίσως) "φάγαμε" τον Σόιμπλε

Τις τελευταίες δύο μέρες είχαμε (πληθυντικός του ευρωπαίου πολίτη) επισκέπτες στις Βρυξέλλες από την Λατινική Αμερική. Στήσαμε ωραία -ωραία τις σημαίες τους δίπλα στις δικές μας, βγάλαμε και τις καθιερωμένες "οικογενειακές" φωτογραφίες για να θυμόμαστε το γεγονός και συνεχίσαμε να ασχολούμαστε με τα δικά μας. Ακολουθώντας την "χασαπική τέχνη" (που λέει και ο Βαρουφάκης) και μέθοδο προχωρούμε σε έναν απολογισμό της Συνόδου.

της Γιώτας Καραμπίνη

Κερδίσαμε την Άνγκελα: Στην πραγματικότητα την Άνγκελα την είχαμε ήδη "ψήσει" από τις προηγούμενες συναντήσεις τριμερείς ή τετ-α-τετ και αυτό δεν προέρχεται από καμιά αξιόπιστη πηγή, εσωτερική πληροφόρηση και άλλα τέτοια κλισέ. Πρόκειται για απλή διαπίστωση στην οποία καταλήγει κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες και τα τηλεοπτικά πλάνα. Το παραπάνω βήμα που έγινε είναι ότι, όπως φαίνεται, αποφάσισε να χειρίζεται μόνη της το «θέμα Ελλάδα» πράγμα που σημαίνει ότι αφαιρείται ως αρμοδιότητα από τον Β. Σόιμπλε που μέχρι τώρα ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. 

Στην ουσία η Άνγκελα "πήρε το όπλο της" και δείχνει αποφασισμένη και έτοιμη να το χρησιμοποιήσει. Και εδώ είναι η μεγάλη "μπανανόφλουδα" την οποία συνήθως και διαχρονικά "πατάμε": Θεωρούμε ότι "σωθήκαμε", βρήκαμε φίλο/ σύμμαχο/ προστάτη, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα άλλο, όλα έχουν λυθεί και μετά αρχίζουμε τα περί προδοσίας και τις θεωρίες συνομωσίας για τους κακούς που επιβουλεύονται το εθνικό μας μεγαλείο. Το ότι η Μέρκελ δείχνει έτοιμη να αρχίσει να "πυροβολεί" (όπως ερμηνεύεται ο παραγκωνισμός του Σόιμπλε) δεν σημαίνει ότι θα "πυροβολήσει" εκείνους που εμείς θέλουμε και -ακόμα περισσότερο- δεν σημαίνει ότι δεν θα "πυροβολήσει" και εμάς (τώρα ή αργότερα).

Προς το παρόν μας έχει κάνει τα εξής "χατήρια": Δέχθηκε την πολιτική διαπραγμάτευση (επικαλούμενη βεβαίως και παραπέμποντας συνεχώς στους 3 θεσμούς, καθώς το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να φανεί ότι ηγεμονεύει έναντι των αυτών, άσχετα εάν αυτό ακριβώς κάνει χρόνια τώρα) και δέχθηκε την απομάκρυνση του Σόιμπλε που εκλήφθηκε ως μέτρο δικαιοσύνης και εξισορρόπησης μετά την απομάκρυνση του Βαρουφάκη.

Θα ήταν όμως μάλλον αφελές να θεωρούμε ότι ο Σόιμπλε απομακρύνεται (που το μέλλον θα δείξει εάν και πόσο απομακρύνεται) μόνο για αυτό. Πιο πιθανό είναι ότι η Μέρκελ αποφάσισε να σπάσει την ιερή συμμαχία του υπουργού της με το ΔΝΤ και την Κρ. Λαγκάρντ. Σημειώνεται, ότι ενώ στην αρχή των μνημονίων ήταν ο Σόιμπλε που αντιδρούσε στην εμπλοκή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και η Μέρκελ υπερθεμάτιζε, φαίνεται πως πλέον οι θέσεις έχουν αλλάξει. Άλλωστε όπως φάνηκε τους τελευταίους μήνες τόσο ο Σόιμπλε όσο και η Λαγκάρντ επικαλούνταν ο ένας τις αρνήσεις και τις "κόκκινες γραμμές" του άλλου για να εμμένει τελικά ο καθένας στις θέσεις του, γεγονός που μας οδηγεί σε συμπεράσματα για υπόγεια συνεννόηση, ή τουλάχιστον για αμοιβαία επωφελή "αλληλοχρησιμοποίηση".

Και για να μην το ξεχάσουμε..:
"Στον αγύριστο κύριε Τόμσεν!!!"

Χάσαμε την Κριστίν: Τα συμπεράσματα αυτά ενισχύει και η αιφνίδια μεταστροφή του ΔΝΤ που αμέσως μετά την λήξη της συνάντησης Τσίπρα-Γιούνκερ και ενώ ακόμα δεν είχαν γίνει δηλώσεις, έσπευσε να ανακοινώσει ότι τα κλιμάκια του αποχωρούν από τις Βρυξέλλες γιατί δεν υπάρχει καμία πρόοδος στις διαπραγματεύσεις. Ήταν μία από τις σπάνιες φορές-αν όχι η μόνη- που ο εκπρόσωπος του Ταμείου έκανε ξεκάθαρα λόγο για αποτυχία στις διαπραγματεύσεις.

Δεν θα πρέπει ωστόσο να μας διαφύγει, ότι για πρώτη φορά στις διαβουλεύσεις αυτές υπήρξαν αναφορές από Ευρωπαίους αξιωματούχους -και δεν εννοούμε τους ανώνυμους που επικαλούνται τα πρακτορεία όταν παρουσιάζουν διαρροές- στο θέμα του χρέους (Μπ. Κερέ από την ΕΚΤ και Μ. Σαπέν ο Γάλλος ΥΠΟΙΚ) με την ίδια ακριβώς φρασεολογία, ότι "το θέμα του χρέους δεν είναι ταμπού".

Σημειώνεται επίσης, ότι ενώ μέχρι πρότινος το ΔΝΤ ήταν ο μόνος από τους 3 θεσμούς που έκανε αναφορές για μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και ανάγκη αναδιάρθρωσης, τελευταία οι διαρροές (αυτή τη φορά από τους ανώνυμους αξιωματούχους) ήθελαν το Ταμείο να μετακινείται προς τις θέσεις των άλλων δύο και να τις υιοθετεί, εγκαταλείποντας τη μόνη, κάπως φιλική, θέση για την Ελλάδα.

«Φάγαμε» (ίσως) τον Σόιμπλε: Εντάξει, αυτό δεν είναι καν διαπίστωση. Είναι μάλλον ευσεβής πόθος, αλλά ξεκαθαρίσαμε από την αρχή ότι κάνουμε απολογισμό με τη «χασαπική» τέχνη και μέθοδο.

Παραδεχθείτε το. Ο παροπλισμός του Σόιμπλε ήταν η πιο καλή είδηση που ακούσατε το τελευταίο διάστημα.

Πριν διαψευστούμε ομαδικώς, ας το χαρούμε λίγο, φωνάζοντας δυνατά: Ουάου!

fmvoice

Μπροστά στην Νέα Συμφωνία: Ωδικά Πτηνά, Παπαγαλάκια και Στρουθοκάμηλοι

σκίτσο του τούρκου γελοιογράφου Aytoslu

Η αξιοθαύμαστη υπομονή και το πείσμα φαινόμενο ενός καταταλαιπωρημένου λαού οδεύει μέρα την μέρα, ώρα την ώρα προς την δικαίωση - και η Ευρώπη προς την ελπίδα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Το σκοτάδι των εχθρών της συμφωνίας χύθηκε ...άπλετο. Όλο το δηλητήριο μιας πολιτικής που ηττήθηκε χύνεται τώρα, στο παρά πέντε της νέας συμφωνίας. 

Μάχες οπισθοφυλακών δίνει το σύστημα Σόιμπλε. Τα όργανά του οι μεσαίοι τεχνοκράτες στα διάφορα group της διαπραγμάτευσης, παραλογίζονται πλέον φανερά - αν και αυτό γινόταν όλο το προηγούμενο τρίμηνο αλλά αποκρυβόταν επιμελώς από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, εσωτερικού και εξωτερικού. 

Τα "συστημικά" ελληνικά ΜΜΕ ξερνούν λαϊκισμό και ξενοδουλεία - όλα για τα αφεντικά, όλα για την ακροαματικότητα, όλα για την κυκλοφορία - κι ας έχουν ρίξει ένα λαό σε απελπισία και κατάθλιψη, κι ας έχουν υπονομεύσει όσο μπορούν την εθνική διαπραγμάτευση. Κάθε κακή τύχη θα τους αξίζει στο μέλλον.

Στην άλλη πλευρά είναι αξιοθαύμαστη η υπομονή ενός ολόκληρου λαού και ειδικά το πείσμα του: στηρίζει με θηριώδη ποσοστά τον ΣΥΡΙΖΑ και την νέα κυβέρνηση κι ας μην έχει δώσει παρά δείγματα γραφής. Στα τάρταρα βρίσκεται το σύστημα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού με τους τελευταίους να προσπαθούν ανεπιτυχώς να αποκόψουν τον Τσίπρα από τον ...ΣΥΡΙΖΑ με επιθέσεις φιλίας και επιλεκτικές στοχοποιήσεις προσώπων και αμφισβήτηση της λαϊκής στήριξης στο πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης - αλλά ο Τσίπρας δεν μπορεί να γίνει Σταύρος δλδ "κόμμα του ενός". Η αριστερά είναι βαθιά δημοκρατική σε αντίθεση με το εξωνημένο ανεμομάζωμα νεοφιλελεύθερων κεντροαριστερών χωρίς ιδεολογία του Ποταμού...

Η συμφωνία έρχεται: θέλουν δεν θέλουν. Επειδή όσα επάνω τους πάτησε η ελληνική διαπραγματευτική οδύσσεια είναι αληθινά. Με λιτότητα δεν βάφονται αυγά - για να παραφράσουμε δημοφιλή ατάκα της οικονομίας. Με grexit κανένα πρόβλημα δεν λύνεται - αντίθετα όλοι οι μετέχοντες στις διαπραγματεύσεις παραδέχονται ο ένας μετά τον άλλο το ανεξέλεγκτο και αχαρτογράφητο μιας ελληνικής επίσημης χρεοκοπίας. Κι έτσι πέφτουν το ένα μετά το άλλο τελεσίγραφο. "Δεν υπάρχει τελεσίγραφο της ΕΕ", "λάθος στην μετάφραση της συνέντευξης Λαγκάρντ", "προειδοποιεί η ΕΚΤ για το κόστος της πιθανής χρεοκοπίας" κλπ κλπ

Η συμφωνία είναι τόσο κοντά που ο αμερικανός ΥΠΟΙΚ δηλώνει "γράψτε την, υπογράψτε την και δείτε μετά τις λεπτομέρειες"... Όλο το ζήτημα είναι πως θα σωθεί για άλλη μια φορά το ευρώ χωρίς να πανηγυρίσουν στην Ελλάδα και ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ ότι είχαν κάπου δίκιο!

Η νέα συμφωνία είναι εδώ: τα ωδικά πτηνά των ΜΜΕ της κωλοτούμπας θα κελαηδήσουν πρόθυμα υπέρ του μέχρι χθες ακατανόμαστου Βαρουφάκη, τα παπαγαλάκια θα συνεχίσουν να διαπραγματεύονται τις δόσεις πανικού και υπονόμευσης με την δική τους δανειακή επιβίωση και οι στρουθοκάμηλοι της εξωνημένης κεντροαριστεράς θα προσφέρουν την ψήφο τους και τα υποκριτικά τους σέβη στην αξιοσύνη του "σοβαρού" πρωθυπουργού - αυτού μόνου και αποκομμένου από την ...ελαφρότητα του όλου ΣΥΡΙΖΑ. 

Οι επόμενες μέρες θα βρίθουν από κακοφωνία, θέατρο και ανατροπές: η κωλοτούμπα θα πάει σύννεφο από τους εχθρούς της συμφωνίας: προσδεθείτε και μη καπνίζετε φούμαρα - η συνέχεια επί της οθόνης.



*δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr με τον τίτλο "Με λιτότητα δεν βάφονται αυγά"

Πολιτικό bullying κατά της Ελλάδας παρά τα θετικά πολιτικά μηνύματα Μερκελ: τι θέλουν στην πραγματικότητα οι θεσμοί;

24/4: Οι "θεσμοί" εκβιάζουν ωμά ακόμη μια φορά 

Γκαλμπρέιθ: Οι θεσμοί δεν ξέρουν τι θέλουν, οι Έλληνες είναι συνεπείς

Συνέντευξη στο Spiegel παραχώρησε ο Αμερικανός οιμονομολόγος και στενός συνεργάτης του Γιάνη Βαρουφάκη, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ. Κατηγορεί τους Ευρωπαίους για αντιφατικότητα, πρόκληση ασφυξίας στην Ελλ. πλευρά και ανειλικρίνεια. Το δημοσίευμα του Spiegel έχει ως εξής:

O οικονομολόγος Τζέιμς Κ. Γκάλμπρεϊθ διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Τέξας. Το 2013 κάλεσε τον θεωρητικό των παιγνίων Γιάνη Βαρουφάκη στον Ινστιτούτο του. Οι δυο πανεπιστημιακοί είναι φίλοι και έχουν μεταξύ άλλων συνεργασθεί στην τελευταία έκδοση του βιβλίου τουΒαρουφάκη: "Μια μετριοπαθής πρόταση για την επίλυση της κρίσης του ευρώ". Μετά την ανάληψη του υπουργείου οικονομικών της Ελλάδας ο Γκάλμπρειθ είναι σύμβουλος του σε θέματα των διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους στις Βρυξέλλες. O Έλληνας υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης θεωρείται ως ιδιοφυής στρατηγός, αλλά η κυβέρνησή του φαίνεται αδέξια στην ευρωκρίση. Στη συνέντευξή του ο Αμερικανός οικονομολόγος υπερασπίζεται τον πρώην συνάδελφό του

SPIEGEL ONLINE: Kύριε Γκάλμπρέιθ λέτε για τον φίλο σας Γιάνη Bαρουφάκη ότι βρίσκεται βήματα μπροστά από πολλούς. Εδώ και 3 μήνες τώρα είναι υπουργός οικονομικών της Ελλάδας, αλλά η χώρα του κατρακυλά προς την χρεοκοπία. Ποιά είναι η στρατηγική του;

Γκάλμπρεϊθ: Η κυβέρνηση πρέπει συνεχώς να εξασφαλίζει χρήματα για να εξυπηρετεί βραχυπρόθεσμα τα ληξιπρόθεσμα δάνεια. Συγχρόνως κάνει τα πάντα, ώστε να κλείσει τις δύσκολες διαπραγματεύσεις για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Αν εσείς έχετε μια καλύτερη στρατηγική από την παρούσα, είμαι περίεργος να την ακούσω.

SPIEGEL ONLINE: Η ελληνική πλευρά εκνευρίζει τους δανειστές με τις συνεχείς αλλαγές τακτικής. Τη μια απειλεί να μη πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ στην ώρα της και μετά την καταβάλει.

Γκάλμπρεϊθ: Σας διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται για παιχνιδάκια. Αλλά μπορείς να πληρώσεις όταν έχεις λεφτά. Πριν την τελευταία επιστροφή στο ΔΝΤ φαινόταν ότι είτε θα πρέπει να πληρωθεί το ΔΝΤ είτε οι μισθοί και οι συντάξεις και επ΄ αυτού είχαν μια ξεκάθαρη προτεραιότητα.

SPIEGEL ONLINE: Εν τούτοις, ο κύριος Βαρουφάκης και οι συνάδελφοί του έμοιαζαν πρόσφατα όχι ως στρατηγοί αλλά ως ερασιτέχνες.

Γκάλμπρεϊθ: Φαίνεται πως πιστεύετε ότι η κυβέρνηση ακολουθεί μια υψηλή στρατηγική, ενώ αντιδρά απλώς σε αβέβαιες καταστάσεις και προσπαθεί να κάνει αυτό που τη δεδομένη στιγμή είναι αναγκαίο. ΟΙ Ελληνες εξαρτώνται από το αν οι δανειστές, ιδίως η ΕΚΤ, θα δείξουν περισσότερη ευελιξία. Δεν άφησαν την κυβέρνηση να αναπνεύσει από την ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα. Για υψηλές στρατηγικές δεν υπάρχει καθόλου χρόνος.

SPIEGEL ONLINE: Ο κύριος Βαρουφάκης φαίνεται πως διαθέτει χρόνο. Από της αναλήψεως των καθηκόντων του έχει δώσει δεκάδες συνεντεύξεις, φωτογραφίζεται στο σπίτι του, πηγαίνει σε διάφορες fora. Στο υπουργείο του τον βλέπουν προφανώς μάλλον σπάνια.

Γκάλμπρεϊθ: Ουδείς εργάσθηκε πιο σκληρά στην κρίση αυτή όπως ο Γιάνης. Όταν συνεργαζόμασταν μαζί στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες τρώγαμε για πρώτη φορά πρόχειρα στις δύο τα βράδυ. Και μετά ξαναδουλεύμε τα έγγραφα για την διαπραγμάτευση μέχρι τις πέντε το πρωί. Οι φήμες ότι δεν δουλεύει είναι μέρος της δημόσιας εκτέλεσης της προσωπικότητάς του.

SPIEGEL ONLINE: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε να επιλύσει την "ανθρωπιστική κρίση" στην Ελλάδα. Μερικοί από τους καινούριους νόμους, όμως, παραπέμπουν σε άλλη κατεύθυνση. Στους Ελληνες εκατομμυριούχους δίνεται επί παραδείγματι η ευκαιρία να αποπληρώσουν τις από μακρού ληξιπρόθεσμες οφειλές τους με δόσεις χωρίς πρόστιμα.

Γκάλμπρεϊθ: Σκοπός του νόμου αυτού είναι να φέρει γρήγορα τα αναγκαία χρήματα στα κρατικά ταμεία. Αν οι Ευρωπαίοι εταίροι είχαν θελήσει έναν αυστηρότερο νόμο, θα μπορούσαν (οι εκατομμυριούχοι) να πιεστούν από τον Ελληνα υπουργό οικονομικών να βρίσκουν διαρκώς χρήματα. Δεν το έκαναν όμως.

SPIEGEL ONLINE: Oι θεσμοί (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ) πρέπει να διαπραγματευτούν ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, ώστε να δοθούν χρήματα. Έτσι είναι η συμφωνία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησε επίσης.

Γκάλμπρεϊθ: Ναι, αλλά, ξέρετε τι θέλουν στην πραγματικότητα οι θεσμοί; Σε κάθε μεταρρυθμιστική πρόταση λένε: δεν μας αρέσει αυτό, δεν μας αρέσει το άλλο. Από ελληνικής πλευράς υπάρχουν τουλάχιστον δέκα άνθρωποι οι οποίοι επεξεργάζονται τη λίστα. Θα προχωρούσαν ταχύτερα αν ήξεραν τι ζητάνε οι θεσμοί, ώστε να την ελέγχουν σημείο προς σημείο.

SPIEGEL ONLINE: Μα ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στη μάχη με θέσεις αντίθετες από αυτές που υπαγόρευε πριν η τρόικα για το πως θα μπορούσε να μεταρρυθμιστεί η χώρα.

Γκάλμπρεϊθ: Το θεωρώ πρόφαση. Οι θεσμοί δεν είναι σύμφωνοι μεταξύ τους. Πιστεύω πως η καγκελάριος Μέρκελ θα επιθυμούσε πολύ μια λύση της κρίσης. Δεν γνωρίζω όμως αν το θέλει και η ΕΚΤ ή αν θέλει να τον πιέσει μέχρι να συνθηκολογήσει.

SPIEGEL ONLINE: Οι υπουργοί οικονομικών συσκέπτονται την Παρασκευή στη Ρίγα για τι μπορεί να γίνει με το ελληνικό πρόγραμμα βοήθειας. Πως θα ήταν μια έντιμη συμφωνία;

Γκάλμπρεϊθ: Οι θεσμοί πρέπει να πάψουν να επιμένουν σε σημεία του προγράμματος τα οποία ολοφάνερα δεν έχουν λειτουργήσει, όπως λ.χ. την αναγκαστική πώληση κρατικής περιουσίας. Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλά κοινά σημεία, για παράδειγμα η πάταξη της φοροδιαφυγής και η διοικητική μεταρρύθμιση. Το να χτίσεις πάνω σε αυτά ένα νέο πρόγραμμα πραγματικά δεν είναι μεγάλη απαίτηση.

πηγή avgi.gr

Οι ευρωπαίοι προτιμούν ήδη την διαπραγμάτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ;

του Μιχάλη Κουντούρη, efsyn.gr

Οι πρόωρες εκλογές και το τελευταίο κόλπο Σαμαρά - Βενιζέλου

Πώς η κυβερνητική τακτική έφτασε σε αδιέξοδο. Γιατί παράγοντες της Ευρωπαικής Ένωσης συζητούν πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τους είναι ο Τσίπρας πιο χρήσιμος από τον Σαμαρά;

του Γιώργου Λακόπουλου*

Στο μέτρο που οι τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο με την τρόικα έφτασαν σε αδιέξοδο, η κυβέρνηση έφτασε σε διασυρμό. Σε αυτοδιασυρμό για την ακρίβεια. Από τις αρχές του φθινοπώρου- από την ομιλία του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη-μέχρι και πριν από μερικές ημέρες- διαβεβαίωνε – πολύ βιαστικά όπως της καταλογίζουν οι δικοί της πλέον- ότι το Μνημόνιο τελειώνει, η τρόικα φεύγει, σχεδόν εκδιώκεται, η επιτήρηση μαλακώνει και τελικά, η κρίση βαίνει προς τη λήξη της.

Ειδικά ο αντιπρόεδρος της επιδόθηκε σε κρεσέντο προβλέψεων για “αλλαγής σελίδας”, “επιστροφή στην κανονικότητα” και διαβεβαιώσεις ότι “δυσάρεστα μέτρα δεν θα υπάρξουν”. Προηγουμένως, ο ίδιος είχε βγάλει τη χώρα στις αγορές, οι οποίες ως “έξυπνες” που είναι, της έδωσαν τα 16 δις ευρώ που χρειάστηκε για να διώξει το ΔΝΤ. Κι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Σε αυτό το κλίμα, πέρασε απαρατήρητη μια περίεργη δήλωση που έκανε στις Βρυξέλλες, όπου βρέθηκε ως υπουργός Εξωτερικών, συνδέοντας τη “διαπραγμάτευση” με “το πολιτικό πλαίσιο της νέας σελίδας” και τις “δυσκολίες” των συζητήσεων με τη δημοσκοπική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ!

Για να αναδείξει αυτό που ήθελε να πει, το επανέφερε από την Ελβετία και το έκανε χειρότερο, καθώς τα προηγούμενασυνδέθηκαν με τη λαϊκή ετυμηγορία μέσω πρόωρων εκλογών και ανάγκασαν τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να τα μαζέψει – προτού το φάντασμα των Καννών – όπου ο Βενιζέλος κινήθηκε στις πλάτες του Πρωθυπουργού, αντί να τον υπηρετεί- επανεμφανιστεί στην … επέτειο του!

Πέρασε επίσης απαρατήρητο ότι ο αναξιόπιστος Χατζημαρκάκης- τον οποίο ο ίδιος διόρισε πρόσφατα πρέσβη εκ προσωπικοτήτων – τρομάρα του- δεν είχε καμιά δυσκολία να ζητήσει από τους δανειστές – εκπροσωπώντας ποιον άραγε; - να μην δώσουν ούτε Ευρώ στην Ελλάδα, αν δεν υπογράψει και ο ΣΥΡΙΖΑ! Ωραίος τύπος.

Ολοι διακρίνουν ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις συζητήσεις με την τρόικα για να στήσει σκηνικό παραπλάνησης, ενόψει της προεδρικής εκλογής και των πρόωρων εκλογών, που ενδεχομένως θα φέρει.

Εν πάση περιπτώσει, όπως εξελίσσονται τα πράγματα με την τρόικα, προκύπτει ότι η κυβερνητική τακτική έφτασε σε αδιέξοδο. Από τη μια, γιατί οι αποτυχημένοι χειρισμοί της και ο βερμπαλισμός της με τις “κόκκινες γραμμές” αναβίωσαν, στην Ευρώπη, τα σύνδρομα του 2011- όταν ο Παπανδρέου αλλά έλεγε, αλλά έκανε, αλλά συμφωνούσε κι άλλα ανήγγειλε. Κι από την άλλη, γιατί όλοι διακρίνουν ότι χρησιμοποιεί τις συζητήσεις με την τρόικα για να στήσει σκηνικό παραπλάνησης, εν όψει της προεδρικής εκλογής και των πρόωρων εκλογών, που ενδεχομένως θα φέρει.

Δεν είναι λάθος, αλλά συνειδητή επιλογή. Η κυβέρνηση γνωρίζει από καιρό ότι είναι εκτιθέμενη απέναντι τους δανειστές και τους εταίρους. Ότι δεν την εμπιστεύονται, γιατί δεν είναι συνεπής σε όσα συμφώνησε και επιπλέον προσπαθεί να τους αποπροσανατολίσει. Αυτά υποβόσκουν στις κυβερνητικές επαφές με την τρόικα, αλλά το είχε ήδη ξεκαθαρίσει και η Μέρκελ στον Σαμαρά, όταν έσπευσε ως ικέτης για να του “δώσει κάτι”, προκειμένου να αναχαιτίσει τον Τσίπρα. Ακόμη πιο πρόσφατα, το διευκρίνισε ο Σόιμπλε στον μετρημένο Γκίκα Χαρδούβελη .

Αλλά αυτό που προκαλεί νευρικό κλονισμό στο Μέγαρο Μαξίμου είναι οι πληροφορίες από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τους κοινοτικούς διαδρόμους, κατά τις οποίες δανειστές, παράγοντες της Ένωσης και κυβερνήσεις συζητούν πλέον με τον….ΣΥΡΙΖΑ, για την επόμενη φάση.

Εφόσον αυτό είναι ακριβές, προκύπτει ότι στα μάτια τους αυτή η κυβέρνηση τελειώνει και ο συνομιλητής τους αλλάζει. Συνεπώς αν είναι να προσφέρουν μια διευκόλυνση για το χρέος – άλλο δεν υπάρχει προς συζήτηση- είναι πιο λογικό να την προσφέρουν στον Τσίπρα. Πλην των άλλων, θα διευκολύνουν τους χειρισμούς του τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στο εσωτερικό- της χώρας και του κόμματος του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το τελευταίο διάστημα τα πράγματα ήταν σαφή από τη πλευρά της τρόικας- και αυτό είναι το μόνο στο οποίο έχει δίκιο ο Άδωνις: η Ελλάδα δεν είναι συνεπής. Η κυβέρνηση της, είτε δεν έχει αναλάβει δράσεις που όφειλε, είτε τις ανέλαβε μόνο στα χαρτιά και σε κάποιες περιπτώσεις αρνείται να παραδεχθεί τις υποχρεώσεις της, όταν δεν προσπαθεί να τις αλλοιώσει ή να τις μεταθέσει στο μέλλον, με ψιλομπακάλικες αντιπροτάσεις, που απλώς ενισχύουν την καχυποψία.

Σε αυτά προστέθηκε -και προκαλεί ενόχληση - η αίσθηση ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να χειριστεί τις συζητήσεις με την τρόικα και τους κοινοτικούς αξιωματούχους, με κριτήριο εσωτερικές πολιτικές ανάγκες της και όχι τις εξωτερικές υποχρεώσεις της χώρας.

Για την τρόικα όμως και τους κοινοτικούς αξιωματούχους δεν έχει σημασία ποιος θα κυβερνήσει, αν γίνουν εκλογές

Γι' αυτούς όμως δεν έχει σημασία ποιος θα κυβερνήσει, αν γίνουν εκλογές – όπως αυτοεξευτελιζόμενοι τους υπενθύμιζαν ορισμένοι υπουργοί κατά καιρούς για να στους στρέψουν κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Το είπε άλλωστε ο Χαρδούβελης ως αυτονόητο. Ενδιαφέρονται με ποιο τρόπο αυτός που θα κυβερνήσει- κατά τις επιλογές του ελληνικού λαού. τις οποίες σέβονται- θα λειτουργεί στο τραπέζι μαζί τους με επάρκεια, θα αντιλαμβάνεται την υλοποίηση των συμφωνιών ως προϋπόθεση για χρηματοδότηση και θα κινείται. Γενικά. στο κοινοτικό πλαίσιο, βάσει των Συνθηκών. Και γι' αυτά δεν αναγνωρίζουν σε κανέναν το μονοπώλιο- όλα κρίνονται στα τραπέζια των συζητήσεων.

Με την κυβερνητική αποδιοργάνωση της τελευταίας περιόδου έφτασε ο ...

Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν φύγετε...

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Πάλι καλά, που δεν ζήτησαν γυναίκες και παιδιά

του Στέλιου Κούλογλου

από το tvxs.gr

Ούτε το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι δεν μπορεί να περιγράψει την κατάσταση. Με μια σειρά παιδαριώδη, εγκληματικά λάθη από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση μετέτρεψε την τρόικα σε απόλυτη ρυθμιστή του ελληνικού πολιτικού παιχνιδιού. Στις συζητήσεις την προηγούμενη εβδομάδα στο Παρίσι, οι δανειστές προσήλθαν μετά από παρακάλια και γνώριζαν πολύ καλά ότι κρατούσαν την τύχη της κυβέρνησης στα χέρια τους. 

Οι αποικιοκρατικού τύπου παρατηρήσεις τους ήταν του τύπου «έτσι γουστάρουμε» ενώ δεν άργησαν να κάνουν την κίνηση ματ: «αν δεν κάνετε όλα όσα ζητάμε», είπαν στην ελληνική αντιπροσωπεία, «το υπάρχον μνημόνιο θα παραταθεί για 6 μήνες».

Το success story, η έξοδος από το μνημόνιο, η προληπτική γραμμή χρηματοδότησης και όλη η κυβερνητική αφήγηση θα κατέρρεαν αυτομάτως. Οι Χαρδούβελης και σία γύρισαν στην Αθήνα, όπου οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος δεν χρειάστηκε να σκεφτούν πολύ: αφού πρόκειται για την παραμονή τους στην εξουσία, θα πάρουν και εκείνα τα μέτρα για τα οποία μέχρι τώρα δίσταζαν, μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο επαχθή που θα μετατρέψουν την κυβέρνηση από αντιδημοφιλή σε μισητή.

Την άτακτη υποχώρηση ανέλαβε να ανακοινώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός με ένα σουρεαλιστικό, ψυχολογικού τύπου άρθρο με τον τίτλο: "Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν χαράξει". (στο Εθνος*)

Tα πιστεύει άραγε ο ίδιος; Του τα λένε οι σύμβουλοι στο Μαξίμου για να του δώσουν θάρρος μέσα στην μαύρη μαυρίλα; 

Θέλει ο ποιητής να αποφύγει να αναφερθεί στις νέες περικοπές μισθών και τις μειώσεις στις συντάξεις που αποδέχθηκε, στην αύξηση του ΦΠΑ ή στο ΔΝΤ που θα συμμετέχει περήφανο και στην νέα συμφωνία; To βέβαιο είναι ότι στα παγκόσμια χρονικά πρωθυπουργικής αρθρογραφίας δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο στο οποίο πολιτικός να εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο και με αυτό το περιεχόμενο: να παραδέχεται δηλαδή ότι, αντί να προοδεύει όπως μέχρι τώρα διαλαλούσε, η χώρα βρίσκεται σήμερα στο πιο πυκνό σκοτάδι!

Την συνέχεια την ξέρουμε, αφού πρόκειται για επανάληψη του έργου που επαναλαμβάνεται μονότονα από το 2010: για να... σωθεί η χώρα θα πρέπει οι βουλευτές των κυβερνώντων κομμάτων να ψηφίσουν και αυτά τα μέτρα, όπως ψήφισαν μέχρι τώρα τα διαδοχικά μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, πολυνομοσχέδια και άλλα νομοθετικά τερατουργήματα που έφεραν την χώρα «στο πιο πυκνό σκοτάδι».

Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η τρόικα θα αρκεστεί στις νέες και πολύ γενναίες παραχωρήσεις της ελληνικής πλευράς και θα αποδεχθεί τις νέες προτάσεις που έστειλε χθες η κυβέρνηση. Αν δηλαδή οι δανειστές απλώς εκμεταλλεύτηκαν τα παιδαριώδη λάθη των αδίστακτων ερασιτεχνών που μας κυβερνούν για να αποσπάσουν περισσότερα νεοφιλελεύθερα μέτρα ή δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση συμφωνία, παρά μόνο αφού ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με την προεδρική εκλογή. Αν έχουν αποφασίσει δηλαδή να μην εκταμιεύσουν σε καμιά περίπτωση την δόση των 7 δις, ώστε τον Μάρτιο να μπορούν να εκβιάζουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή, πριν ξεκινήσουν καν οι διαπραγματεύσεις που ζητάει ο Τσίπρας για το χρέος. Να του στήσουν δηλαδή αμέσως μια κρίση, όπως την ελληνοτουρκική με τα Ίμια το 1996, αλλά οικονομική αυτή τη φορά.

Ο κ. Σαμαράς έχει πάντως σίγουρη την συμφωνία γιατί στο άρθρο του ψέγει την αξιωματική αντιπολίτευση επειδή... είχε προβλέψει την αποτυχία των «διαπραγματεύσεων», τις οποίες περιέργως θεωρεί τελειωμένες: «πόνταραν – γράφει - στο «ναυάγιο» της προσπάθειας για ολοκλήρωση του προγράμματος και διαψεύστηκαν επίσης»! 

Αν πάντως δεν είναι το γνωστό θέατρο των πιέσεων και δήθεν διαπραγματεύσεων όπου στο τέλος υποχωρεί η ελληνική κυβέρνηση, η τρόικα θα δυσκολευθεί να αποφύγει την συμφωνία. Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν αποφασίσει να δώσουν τα πάντα. Ευτυχώς που οι δανειστές δεν ζήτησαν τις γυναίκες και τα παιδιά. Ακόμη.

*σημείωση της ΑΣ

Συντρίψτε τους Έλληνες!

Το Μνημόνιο υπό το φως των αποκαλύψεων Geithner

του Γιάνη Βαρουφάκη*

Ο τ. υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Timothy Geithner το επιβεβαίωσε σε μια μαγνητοφωνημένη συζήτηση που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας(*):
Τον Φεβρουάριο του 2010, οι βορειοευρωπαίοι ηγέτες, αγνοώντας την λαίλαπα που θα συμπαρέσυρε ολόκληρη την ευρωζώνη, παραδόθηκαν στην οργή εναντίον της «άσωτης» Ελλάδας και ήταν αποφασισμένοι να «συνθλίψουν τους Έλληνες», καθώς η Ελλάδα κατάφερε να χρεοκοπήσει εντός μιας νομισματικής ένωσης η αρχιτεκτονική της οποίας δεν προέβλεπε (και για αυτό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει) μια τέτοια χρεοκοπία.

Σε συνάντηση των G7 στον Καναδά, ο Geithner άκουγε εμβρόντητος τους βορειοευρωπαίους συναδέλφους του να λένε:

«Θα τους μάθουμε ένα μάθημα. Είναι απαίσιοι. Μας είπαν ψέμματα. Είναι καθήκια, άσωτοι και εκμεταλλεύτηκαν τους θεσμούς. Θα τους συνθλίψουμε. Αυτή ήταν, βασικά, η στάση τους. Όλων τους.»

Η αντίδραση του Geithner ακούγοντας αυτές τις έξαλλες κουβέντες δεν ήταν να ανησυχήσει για το μέλλον των ελλήνων. Όχι, ο αμερικανός ανησύχησε ότι, στην πρεμούρα τους να «σκοτώσουν» τους έλληνες, οι βοριεοευρωπαίοι θα πυροβολούσαν, άθελά τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Όπως έγραφα εδώ στο protagon τον Μάιο του 2010, παρομοιάζοντας το Μνημόνιο με την  Συνθήκη των Βερσαλλιών:

παρασυρμένοι από την ισχύ τους, οι ισχυροί μπορεί κάλλιστα να επιβάλουν στους ανίσχυρους συνθήκες και όρους που αποδυναμώνουν όλους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόβος μου για την συμφωνία που επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ στην ηττημένη χώρα μας…. Αυτά έχουν οι Συνθήκες τύπου Βερσαλλιών: Σπαταλούν την ισχύ των ισχυρών με αποτέλεσμα (τόσο το 1919 όσο και το 2010) την ένδεια όλων μας - ισχυρών και αδύναμων.

Ο Geithner πρέπει να ήταν ο μόνος σε εκείνη την συνάντηση που καταλάβαινε πως οι Ευρωπαίοι, στην προσπάθειά τους να τιμωρήσουν τους έλληνες, θα έθεταν την Ευρώπη ολόκληρη σε μια σκοτοδίνη δεκαετίας και άνω.

Τα υπόλοιπα έχουν περάσει στην ιστορία. Η Ελλάς συνεθλίβη. Και συνεθλίβη όχι επειδή αφέθηκε να χρεοκοπήσει επισήμως αλλά επειδή δεν της επετράπη να αγκαλιάσει την αναπόφευκτη χρεοκοπία της. Συνεθλίβη επειδή επιβλήθηκε το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία στην πιο πτωχευμένη χώρα υπό τον όρο της συρρίκνωσης των (σε ευρώ) εισοδημάτων της κατά 30%, την ώρα που καλείται να αποπληρώσει όλα τα παλιά δάνεια (που την γονάτισαν) συν τα καινούργια. Με αυτή την κίνηση των βορειοευρωπαΐων, την οποία η εγχώρια κλεπτοκρατία αγκάλιασε με ενθουσιασμό, όχι μόνο συνεθλίβη η Ελλάδα αλλά έγινε και κάτι άλλο: Η υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια (όπου εξήχθη το μοντέλο «Συντρίψτε την Ελλάδα», σε λίγο πιο ήπια μορφή) πέρασε σε κατάσταση μόνιμης ασφυξίας με αποτέλεσμα ολόκληρη η Ευρωζώνη να βρίσκεται, σήμερα, σε κατάσταση μόνιμης ύφεσης αποπληθωρισμού και γοργής απώλειας της πολιτικής της νομιμοποίησης στα μάτια της πλειοψηφίας των ευρωπαίων.

Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις Geithner, εκείνοι που το 2010 υποστήριζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος (μαζί με εκείνους που διαφωνούσαν αλλά που, κάποια στιμγή, άλλαξαν γνώμη για να αναρριχηθούν στην εξουσία) σήμερα μου λένε με αυταρέσκεια: «Είδες ποια ήταν η ατμόσφαιρα στην Ευρώπη τότε; Αν κάναμε αυτά που έλεγες, θα μας είχαν συνθλίψει!»

Απαντώ: Μα, μας συνέθλιψαν! Η μέγγενη με την οποία το κατάφεραν ήταν ακριβώς αυτό το μνημονιακό δάνειο που οι κυβερνήσεις μας υπέγραψαν το 2010 και το 2012 και προσποιούνται ότι τηρούν από τότε έως σήμερα. Ακριβώς όπως η Γερμανία συνεθλίβη το 1919 υπογράφοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έτσι κι η Ελλάς συνεθλίβη υπογράφοντας τις μνημονιακές, δανειακές συμφωνίες – την πρώτη ώστε να διασωθούν οι βορειοευρωπαϊκές τράπεζες, την δεύτερη για να διασωθούν οι έλληνες τραπεζίτες, ο πολιτικός τους περίγυρος και τα ΜΜΕ που ταΐζονται από τα δάνεια αυτά (δηλαδή την κλεπτοκρατία που ποτέ δεν συνθλίβη βεβαίως βεβαίως!).

Η επιλογή της Ελλάδας στις αρχές του 2010, τότε που ο κ. Geithner είχε τις εν λόγω επαφές, ήταν απλή: Αποδοχή της χρεοκοπίας της ή επέκτασή της στο διηνεκές. Η δεύτερη εναλλακτική, μέσω μνημονιακών δανείων, ήταν εκείνη που σύναδε τα μέγιστα με την συντριβή της χώρας, όπως την ήθελαν οι βορειοευρωπαίοι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σαν να μην αρκούσε η επέκταση της χρεοκοπίας της χώρας στο διηνεκές (κάτι που αποτελεί την μέγιστη, την πιο απάνθρωπη, ταπεινωτική συντριβή ενός λαού), η καθεστηκυία μας τάξη δεν παύει να μας ζητά να την δοξάσουμε που μας έσωσε από την συντριβή, που μας έβγαλε από την χρεοκοπία.

Τότε, το 2010, σε εκείνο το άρθρο όπου (όπως ο Geithner σήμερα) αναφερόμουν στην άφρονα μανία της Γερμανίας να υποβάλει ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε συλλογική τιμωρία (όπως είχαν κάνει οι σύμμαχοι στην Γερμανία το 1919), με σίγουρο αποτέλεσμα την επέκταση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, δανείστηκα μια φράση από τον Keynes με την οποία ο άγγλος οικονομολόγος, σχολιάζοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έγραφε:

"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την Ελλάδα(**) το ίδιο ένοχη με την τρόικα(***) οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." 

Τέσσερα τώρα χρόνια η πιο πάνω φράση εξακολουθεί να συνοψίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάς, όντως, συνεθλίβη. Μαζί της, δυστυχώς, συνεθλίβη και η ιδέα μιας ενωμένης, προοδευτικής Ευρώπης.

(*) Βλ. τις απομαγνητοφωνημένες δηλώσεις του κ. Geithner που έδωσε στην δημοσιότητα ο δημοσιογράφος των Financial Times Peter Spiegel.
(**) Εδώ αντικατέστησα την «Γερμανία» με την «Ελλάδα» κι εδώ (***) αντικατέστησα «τους Συμμάχους» με «την τρόικα»

*πηγή protagon.gr

πρωτότυπο κείμενο yanisvaroufakis.eu/2014/11/13/crush-the-greeks-the-greek-bailout-revisited-in-the-light-of-the-geithner-revelations/

Με οδηγό την τρόικα!

"Οι δικές της Νυρεμβέργης το ξεκαθάρισαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι:-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ!-ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ.-Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος ο ίδιος για τις πράξεις του, και ποτέ μια συλλογικότητα για τις πράξεις ενός ανθρώπου ή περισσότερων.
Η δικαστική κατοχύρωση περί της μη-ύπαρξης συλλογικής ευθύνης ήταν τεράστιας σημασίας σταθμός για την ανθρωπότητα και περισσότερο για την Ευρώπη, και ακόμη παραπάνω για την Γερμανία. Ως πρόσφατα."

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Η συντριβή της ελληνικής οικονομίας

του Άγη Βερούτη*

Το ζήτημα της συλλογικής ευθύνης βασανίζει την Ευρώπη έναν αιώνα τώρα. Πρώτα με την απόπειρα να συντριβούν οι Γερμανοί ως τιμωρία που προκάλεσαν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσω των εξοντωτικών αποζημιώσεων προς τις νικήτριες χώρες, που οδήγησε στη φτωχοποίηση, τον υπερπληθωρισμό, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Η συλλογική οικονομική συντριβή των Γερμανών, τους οδήγησε στην αγκαλιά του Χίτλερ.

Αντίστοιχα, για τον Αττατούρκ, συλλογική ευθύνη για τα δεινά των νεότουρκων έφεραν οι Αρμένιοι, και αυτό οδήγησε στην Γενοκτονία των Αρμενίων, και στη Μικρασιατική Καταστροφή. Συλλογικά εναντίον και των ελληνορθόδοξων κατοίκων της Τουρκίας.

Με τη σειρά τους, λίγες δεκαετίες μετά, οι Γερμανοί απέδωσαν συλλογική ευθύνη στους Εβραίους για τα δεινά τους, και αποφάσισαν να τους συντρίψουν. Συλλογικά.

Η συντριβή των Εβραίων δρομολογήθηκε μέσα από την προπαγάνδα εναντίον τους, αρχικά για να τους αποδώσουν συλλογική ευθύνη για τα δεινά της Γερμανίας, και να γίνει αποδεκτό από την Γερμανική κοινωνία ότι πρέπει να τιμωρηθούν, και κατόπιν την φυσική συντριβή τους στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της Τελικής Λύσης. Εμετικά πράγματα.

Οτιδήποτε έχει να κάνει με απόδοση συλλογικής ευθύνης είναι εμετικό και αντι-ανθρωπιστικό. Ευτυχώς αυτό δεν το λέω μόνο εγώ.

Οι δικές της Νυρεμβέργης το ξεκαθάρισαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι:
-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ!
-ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ.
-Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος ο ίδιος για τις πράξεις του, και ποτέ μια συλλογικότητα για τις πράξεις ενός ανθρώπου ή περισσότερων.

Η δικαστική κατοχύρωση περί της μη-ύπαρξης συλλογικής ευθύνης ήταν τεράστιας σημασίας σταθμός για την ανθρωπότητα και περισσότερο για την Ευρώπη, και ακόμη παραπάνω για την Γερμανία. Ως πρόσφατα.

Με τις λεπτομερείς περιγραφές του, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθυ Γκάιτνερ, λέει ούτε λίγο ούτε πολύ πως οι χαρισματικοί βορειο-ευρωπαίοι ηγέτες, του είπαν το 2010 με το ίδιο το στόμα τους πως σκοπεύουν να συντρίψουν μέχρι εξαθλίωσης τους Έλληνες, διότι εκείνοι τους εξαπάτησαν δίδοντας ψευδή νούμερα για το έλλειμμα για το 2009.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα που ήδη από το 2005-6 ήταν υπό στενή οικονομική επιτήρηση, κατάφερε να ξεγελάσει τη EuroStat και να εξαπατήσει τους Ευρωπαίους εταίρους, κρύβοντας δαπάνες για έξοδα και εξοπλιστικά κλπ.
Ωπα! Εξοπλιστικά είπαμε;
Από τη Γαλλία και τη Γερμανία;
Υποβρύχια μήπως, ή φρεγάτες;
Ή νοσοκομειακές αγορές από βορειοευρωπαικές χώρες με διπλές τιμές και μίζες με φούντες;

Μάλιστα, ενώ είχαν εκτενή στοιχεία από τις ομολογίες του Χριστοφοράκου που θα μπορούσαν πιθανόν να προκαλέσουν κατάρρευση του πολιτικού συστήματος όπως ήταν τότε, και παραμένει εν πολλοίς και σήμερα, οι φίλοι βόρειο-ευρωπαίοι ηγέτες επέλεξαν να συνεργαστούν με εκείνους που τους "ξεγέλασαν" για να συντρίψουν τους Έλληνες. Όλους. Συλλογικά. Συντρίβοντας την οικονομία τους.

Με απλά λόγια, οι εταίροι ηγέτες που προσφέρθηκαν να μας δανείσουν για να μην συμπαρασύρουμε τις τράπεζές τους με τη χρεοκοπία μας, και κατόπιν προσφέρθηκαν να μας καθοδηγήσουν στις μεταρρυθμίσεις (που οι σημαντικότερες δεν έγιναν ποτέ) μέσω της Task Force.

Όμως η ρητή επιθυμία τους προς τον Αμερικανό Υπουργό Οικονομικών ήταν να μας συντρίψουν συλλογικά, και να στείλουν την Ελληνική Οικονομία στη Λίθινη Εποχή. Για αποφυγή του Moral Hazard [Ηθικού Κινδύνου] και άλλα προτεσταντικά κουραφέξαλα.

Το μόνο επαρκές εργαλείο για να κάνουν κάτι τέτοιο είναι φυσικά η τρόικα.

Αυτό θέτει τεράστια ερωτήματα αναφορικά στους λόγους που μετά 7 χρόνια ύφεσης, οι σημαντικότερες και βασικότερες μεταρρυθμίσεις που θα μας έβγαζαν από την 7ετή ύφεση ΔΕΝ έχουν γίνει, με την σύμφωνη γνώμη και αγαστή συνεργασία των τροϊκανών.

Αντίθετα, η υπερφορολόγηση, η καταστροφή των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI, η διατήρηση του μεγέθους της γραφειοκρατίας και η διολίσθηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας σε κλάση υποσαχάρειας Αφρικής, οι πλάτες στην διαφύλαξη της διαφθοράς και την συνταξιοδότηση μιλιούνια συνταξιούχων, η συναίνεση για την διατήρηση των πλασματικών αντικειμενικών αξιών σε επίπεδα πολλαπλάσια των αληθινών για 7 χρόνια, η σύμφωνη γνώμη για αύξηση του ...

Πώς οι Ολιγάρχες κατέστρεψαν την Ελλάδα

Το Κράτος των Λίγων

του Παύλου Ελευθεριάδη*

Στο άρθρο αυτό, που δημοσιεύτηκε στην αμερικανική έκδοση του περιοδικού Foreign Affairs, Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2014, σσ. 139-146, δίνω την δική μου ερμηνεία για την κατάρρευση της Ελλάδας. Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα δεν ήταν στενά οικονομικό αλλά κυρίως πολιτικό. Η κατάρρευση των θεσμών στην Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής και οικονομικής ανισότητας που οξύνθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Υποστηρίζω ότι δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, μέσω της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ, μια μικρή στην πράξη ολιγαρχία, που κυριάρχησε στην πολιτική και οικονομική ζωή. Η δράση της διέφθειρε και δηλητηρίασε την πολιτική ζωή, διέβρωσε τα πολιτικά κόμματα και οδήγησε στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική στο σύνολό της. Η άνοδος της διάχυτης διαφθοράς ήταν ένα από τα αποτελέσματα της κατάστασης αυτής και της κατάρρευσης της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Παράλληλα το υπάρχον καθεστώς ωφέλησε και στηρίχθηκε από καλά οργανωμένες επαγγελματικές ομάδες, π.χ. δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς, και τα συνδικάτα των δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, που κατά βάση (ως ομάδα, όχι ο καθένας ατομικά) ωφελήθηκαν από την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος από τα κόμματα, είτε με μεγαλύτερες συντάξεις, είτε με άλλα προνόμια και προστατευτισμό. Φυσικά η αναδιανομή αυτή του εθνικού πλούτου έβλαψε το 90% που παρέμεινε απ' έξω από τις παραπάνω διευθετήσεις. Τα κοινά συμφέροντα ολιγαρχών και ισχυρών επαγγελματικών ομάδων, που ακόμα επηρεάζουν καθοριστικά τα μεγάλα κόμματα, εμποδίζουν ακόμα τις μεταρρυθμίσεις και εμποδίζουν κυρίως την λήψη μέτρων τόσο της ισότητας ευκαιριών για την επιχειρηματικότητα αλλά και για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, π.χ. την στήριξη των ανέργων και των ιατρικά ανασφάλιστων. Οι ισχυρές αυτές ομάδες προτιμούν να έχουν μεγαλύτερο κομμάτι μια συρρικνούμενης πίτας, παρά να αφήσουν την πίτα να μεγαλώσει.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι το κυριότερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι η οικονομική ανάπτυξη, αλλά η πολιτική και οικονομική ανισότητα, η οποία είναι ένας από τους κύριους λόγους που συνειδητά εμποδίζουν την οικονομική ανάπτυξη.

[Απόδοση στα ελληνικά Π.Ε.]

Μόλις πριν λίγα χρόνια η Ελλάδα βρέθηκε πολύ κοντά στην χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Σήμερα, χάρη στη μεγαλύτερη διάσωση κυρίαρχου κράτους στην ιστορία, η ελληνική οικονομία δείνχει νέα σημεία ζωής. Αφού εξασφάλισε δεσμεύσεις ότι η Αθήνα θα εφαρμόσει δραστικά μέτρα λιτότητας, η ‘τρόικα’ – δηλαδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – παρείχε στην Ελλάδα δεκάδες δισεκατομύρια ευρώ σε δάνεια έκτακτης ανάγκης. Σύμφωνα με πολλούς διεθνείς επενδυτές και Ευρωπαίους αξιωματούχους τα δάνεια αυτά πέτυχαν τον σκοπό τους. Αν εξαιρέσουμε το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, το έλλειμμα της Ελλάδας βρέθηκε περίπου στο 2 τοις εκατό τον περασμένο χρόνο, ενώ το 2009 ήταν σχεδόν στο 16 τοις εκατό.

Τον περασμένο χρόνο επίσης η Ελλάδα βρέθηκε με πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών για πρώτη φορά για πάνω από τρεις δεκαετίες. Και τον περασμένο Απρίλιο επέστρεψε στις διεθνείς αγορές από τις οποίες είχε αποκλειστεί για τέσσερα χρόνια, εκδίδοντας πενταετή ομόλογα 3 δισεκατομυρίων ευρώ, με σχετικά χαμηλό επιτόκιο – μόνο 4.95 τοις εκατό (η ζήτηση ξεπέρασε τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ). Τον Αύγουστο, η Moody’s Investors Service αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά δύο βαθμίδες.

Παρόλα αυτά, η πρόσφατη επαναφορά της Ελλάδας κρύβει βαθιά δομικά προβλήματα. 

Για να ισοσκελίσει τα βιβλία της η Αθήνα επέβαλε εξοντωτικούς φόρους στις μεσαίες τάξεις και προχώρησε σε βαθιές περικοπές σε μισθούς του δημοσίου, συντάξεις και ιατρικές δαπάνες. Ενώ όμως οι απλοί πολίτες υπέφεραν κάτω από το βάρος της λιτότητας η κυβέρνηση δίστασε να προχωρήσει σε σοβαρές μεταρρυθμίσεις: η ελληνική οικονομία παραμένει μια από τις λιγότερο ανοικτές της Ευρώπης και ως αποτέλεσμα μια από τις λιγότερο ανταγωνιστικές. Είναι ταυτόχρονα και μια από τις πιο άνισες.

Η Ελλάδα απέτυχε να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα επειδή ισχυρές προνομιούχες ομάδες έχουν συμφέρον στην διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν. Από την δεκαετία του 1990 μια μικρή ομάδα πλούσιων οικογενειών – μια στην πράξη ολιγαρχία – έχει κυριαρχήσει στην ελληνική πολιτική ζωή. Αυτή η οικονομική ελίτ προστατεύει τα συμφέροντά της μέσα από τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και με τις τεχνικές της παραδοσιακής ευνοιοκρατίας, μοιραζόμενη τα λάφυρα της εξουσίας με τους πολιτικούς της φίλους. Οι έλληνες πολιτικοί, με την σειρά τους, παρέμειναν στην εξουσία επιβραβεύοντας έναν μικρό αριθμό οργανωμένων επαγγελματικών ομάδων και συνδικάτων του δημόσιου τομέα, που στηρίζουν το σημερινό καθεστώς. Ενώ οι ευρωπαίοι δανειστές έχουν βάλει τα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας στο μικροσκόπιο, αυτός ο διακανονισμός δεν έχει διαταραχθεί.

Το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η οικονομική ανάπτυξη αλλά η πολιτική ανισότητα. Προς όφελος των λίγων, δυσκίνητες νομικές ρυθμίσεις και δυσλειτουργικοί θεσμοί παραμένουν σε λειτουργία, ενώ η υποδομή της χώρας καταρρέει, η φτώχεια αυξάνεται και η διαφθορά επιμένει. Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τώρα εντελώς νέες προκλήσεις. Η συνολική ανεργία βρίσκεται στο 27 τοις εκατό ενώ στους νέους ξεπερνά το 50 τοις εκατό, παρέχοντας ιδανικό πεδίο στρατολόγησης για ακραίες οργανώσεις της Αριστεράς και της Δεξιάς. Εν τω μεταξύ οι ολιγάρχες συνεχίζουν να κερδίζουν εις βάρος της χώρας – και της υπόλοιπης Ευρώπης.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Από τις πολλές οικονομικές κρίσεις που έχουν ταλαιπωρήσει την Ευρωζώνη, η κρίση της Ελλάδας ξεχωρίζει για το γεγονός ότι δεν συνέβη επειδή οι τράπεζες επεκτάθηκαν υπερβολικά, όπως συνέβη σε άλλες χώρες, αλλά επειδή η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, του οποίου το κόμμα «Νέα Δημοκρατία» βρέθηκε στην εξουσία από το 2004 εως το 2009, έχασε τον έλεγχο των δημοσίων οικονομικών. 

Το 2003, λίγο πριν ο Καραμανλής αναλάβει την εξουσία, η σχέση του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ βρισκόταν περίπου στο 97 τοις εκατό. Στο τέλος της θητείας του, ο αριθμός αυτός είχε φτάσει σχεδόν στο 130 τοις εκατό. 

Είναι ίσως παράδοξο, αλλά ο Καραμανλής διεκδίκησε την εξουσία ως μεταρρυθμιστής και υποσχέθηκε να μειώσει το κράτος, να ανοίξει την οικονομία και να καθαρίσει την πολιτική. Και όμως, όταν βρέθηκε στην εξουσία, υποχώρησε μπροστά στα οργανωμένα συμφέροντα. Κατά την διάρκεια των πέντε ετών της διακυβέρνησής του διόρισε σύμφωνα με εκτιμήσεις 150.000 άτομα στο ευρύτερο δημόσιο φέρνοντας τον συνολικό αριθμό πάνω από το ένα εκατομμύριο, ή 21 τοις εκατό του ενεργού πληθυσμού. Κατά την ίδια περίπου περίοδο οι δημόσιες δαπάνες της υγείας έκαναν άλμα από το πέντε τοις εκατό του ΑΕΠ σχεδόν στο επτά τοις εκατό, δημόσιες δαπάνες για συντάξεις πήγαν από το 11.8 τοις εκατό στο 13 τοις εκατό. Η οικονομική ανάπτυξη που ακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας βοήθησε τον Καραμανλή να κερδίσει με μικρή διαφορά την επανεκλογή του το 2007. Αλλά στα τελευταία δύο χρόνια της διακυβέρνησής του, αγωνιζόμενος με πλειοψηφία μόλις δύο εδρών, παραποίησε τα στατιστικά στοιχεία σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει τις πρόωρες εθνικές εκλογές που προκάλεσε ο ίδιος. Το κόμμα του συνετρίβη.

Ο Καραμανλής έδρασε όχι τόσο από απερισκεψία, όσο από αδυναμία. Τρεις δομικοί λόγοι, όλοι τους αποτέλεσματα μακροπρόθεσμων αλλαγών στην ελληνική πολιτική ζωή, περιόρισαν το πεδίο δράσης του. Ο πρώτος ήταν η δημόσια διοίκηση, η οποία δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει οποιοδήποτε μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Η αποδιοργάνωσή της είχε ξεκινήσει την δεκαετία του 1980 όταν τα πολιτικά κόμματα ανέλαβαν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην στελέχωση της διοίκησης. Στην θεωρία, η αλλαγή αυτή ήταν μια προσπάθεια να αντισταθμιστεί η συντηρητική τάση της ελληνικής γραφειοκρατίας, που ήλθε ως αποτέλεσμα του Εμφυλίου Πολέμου του 1946-49. Αλλά η πολιτική ανάμειξη γρήγορα έγινε ένα μόνιμο στοιχείο της κεντρικής διοίκησης, ώστε οι υπουργοί έφτασαν να διορίζουν τους ευνοούμενούς τους σχεδόν κατά βούληση. Μέσα σε μια δεκαετία η ευρύτερη δημόσια διοίκηση διπλασιάστηκε σε μέγεθος.

Το 1994 ένας μεταρρυθμιστής υπουργός, ο Αναστάσιος Πεπονής, κατάφερε να περάσει ένα νόμο που εισήγαγε ένα σύστημα εισόδου στην διοίκηση με εξετάσεις, αλλά η διαδικασία αυτή αγνοήθηκε ευρέως. Στα επόμενα δέκα χρόνια το κοινοβούλιο άλλαξε τον νόμο αυτό 43 φορές. 

Τα συνδικάτα του δημοσίου συνέχισαν να κατευθύνουν τις προαγωγές και τις μεταθέσεις και σχεδόν πάντα εμπόδιζαν οποιεσδήποες πειθαρχικές διώξεις ασκούντο για τα μέλη τους, ακόμα και για σοβαρά εγκλήματα.

Υπουργοί οι οποίοι είχαν ελάχιστο κίνητρο να φροντίσουν τις μακροπρόθεσμες ανάγκες του τομέα τους πέραν των επόμενων εκλογών, απέκτησαν υπερεξουσίες. Δημόσιοι υπάλληλοι υψηλής στάθμης σπάνια έφταναν σε θέσεις επιρροής. Το ηθικό της δημόσιας διοίκησης κατέρρευσε.

Και μετά ήταν η βουλή. Πολύ απλά, ο Καραμανλής είχε ελάχιστο έλεγχο πάνω στο κόμμα του. Λόγω της δομής του ελληνικού εκλογικού συστήματος, οι πιο πολλοί πολιτικοί εκλέγονται σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και συχνά αναμετρούνται με υποψηφίους από το κόμμα τους. Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Καραμανλής ο ανταγωνισμός στις μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες εκλογικές περιφέρειες – δηλαδή σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πειραιά οι οποίες εκλέγουν 96 από τις 300 έδρες του κοινοβουλίου - είχε ήδη γίνει εξαιρετικά έντονος. Σε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό περιβάλλον η προβολή στην τηλεόραση και η ιδιωτική χρηματοδότηση ήταν απόλυτα σημαντικές για την εκλογική επιτυχία.

Και με την πρόσβαση σε πλούσιους χρηματοδότες και τις ελίτ των μέσων ενημέρωσης, οι πολιτικοί των αστικών εκλογικών περιφερειών μπορούσαν να γίνουν πρωταγωνιστές στην εθνική πολιτική ζωή χωρίς να χρειάζονται κομματικούς μηχανισμούς. Πολλοί χρωστούσαν την εκλογή τους στους ισχυρούς ολιγάρχες, ενώ άλλοι σε επαγγελματικές ενώσεις ή συνδικάτα. Οι δήθεν σύμμαχοι του Καραμανλή στη βουλή είχαν λίγα κίνητρα να δράσουν σύμφωνα με το πρόγραμμά του.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή ήταν όμως οι αντιδράσεις από τα μέσα ενημέρωσης. Οι περισσότεροι έλληνες λαμβάνουν την ενημέρωσή τους από την τηλεόραση. 

Οκτώ ιδιωτικά κανάλια, όλα υπό τον έλεγχο γνωστών επιχειρηματιών, μοιράζονται το 90 τοις εκατό της αγοράς. 

Κάποιοι από τους ιδιοκτήτες, όπως ο Γιάννης Αλαφούζος, ο οποίος ίδρυσε το γκρουπ Σκάι, είναι εφοπλιστές και οι επιχειρήσεις τους δεν έχουν μεγάλη σχέση με κρατικές συμβάσεις ή άδειες. Οι περισσότεροι όμως έχουν επιχειρήσεις που εξαρτώνται περισσότερο ή λιγότερο από το κράτος. Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, ένας εκ των κύριων επενδυτών στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό κανάλι της Ελλάδας, Mega, ελέγχει δύο εταιρείες πετρελαίου, την Motor Oil Hellas και την Vegas Oil & Gas, ενώ έχει σημαντική συμμετοχή και στην μεγαλύτερη τράπεζα της Ελλάδας, την Τράπεζα Πειραιώς. Άλλοι μέτοχοι του Μega συμπεριλαμβάνουν τον Γιώργο Μπόμπολα του οποίου τα ορυχεία χρυσού εξαρτώνται από κρατικές άδειες, ενώ η κατασκευαστική του εταιρεία έκτισε εγκαταστάσεις για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, και τον Σταύρο Ψυχάρη, του οποίου τα επιχειρηματικά ενδιαφέροντα βρίσκονται σε πιεστήρια, ακίνητα και τον τουρισμό.

Το Mega, όπως σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί της Ελλάδας λειτουργεί εδώ και καιρό με ζημίες. Αλλά όπως εξηγεί ένα αμερικανικό διπλωματικό τηλεγράφημα από το 2006 - που διέρρευσε στο wikileaks - οι ιδιοκτήτες δεν ...

"Αξιολόγηση" και άλλα παραμύθια ...για μικρούς μεταρρυθμιστές

Ο άχρηστος ελληνικός Μεταρρυθμισμός

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Οι οπαδοί της μεταρρύθμισης είναι κατά κύριο λόγο κειμενογράφοι, συνεπικουρούμενοι από επίδοξους επιχειρηματίες που ούτε με τις επιχειρήσεις έχουν ακόμα ιδιαίτερη εμπειρία, ούτε με το δημόσιο που σφόδρα θέλουν να αλλάξουν. Εντός ενός πλαισίου που δεν προάγει ιδιαίτερα τη συντεταγμένη συζήτηση η κατάληξη είναι αναμενόμενη.

Αν για λίγο σκεφτούμε το δημόσιο σαν εταιρεία και εμάς σαν μετόχους, η πρώτη μας κίνηση θα ήταν να ζητήσουμε εξηγήσεις από τη διοίκηση· στην πολιτική αυτό λέγεται λογοδοσία. Αν οι εξηγήσεις δεν ήταν επαρκείς, θα ακολουθούσε αντικατάσταση της διοίκησης, στην περίπτωση του κράτους εκλογές. Μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές διοίκησης χωρίς καμία βελτίωση του προβλήματος, η λύση δεν είναι να γυρίσεις εναντίον του προσωπικού (όσο ισχυρά συνδικαλισμένο και προσκολλημένο αν είναι στις αποτυχημένες κομματικές διοικήσεις).

Όταν η ‘εταιρεία’ δεν έχει διευκρινίσει το σκοπό ύπαρξης, ούτως ώστε να προχωρήσει στη δημιουργία των αρμόδιων τμημάτων (φορείς) που θα διεκπεραιώσουν, και τέλος σε εσωτερική οργάνωση αυτών των τμημάτων για να ξέρει ο καθένας τι δουλειά κάνει (καθηκοντολόγιο), είναι παράλογο να φταίει ο υπάλληλος για την κατάντια του μαγαζιού. Όσο κι αν αξιολογήσεις το προσωπικό η εταιρεία δεν θα πάει πουθενά, όταν δεν έχεις αποφασίσει ποτέ το πού.

Όσο δεν αποφασίζεται ο σκοπός, οι στόχοι και ο τρόπος λειτουργίας και τέλος το καθηκοντολόγιο των υπαλλήλων, όσο δεν προτείνεται καν αλλά μένουμε στο ποιά θα είναι η επόμενη διοίκηση, πόσους θα ‘αξιολογήσει’ για να ελαφρυνθεί προσωρινά το μισθολογικό κόστος και μετά να προσληφθούν εκ νέου με άναρχες μεθόδους τα ‘δικά μας παιδιά’, όσο η συζήτηση κρίνεται από το αν η Χ άποψη θίγει την Ψ κομματική μου ‘αλήθεια’, λύση δεν θα υπάρξει.

Ουδέποτε ασχοληθήκαμε ή ενθαρρύναμε τέτοιες προσπάθειες στο δημόσιο, και όσες ξεκίνησαν κουρεύτηκαν πρόωρα, είτε επρόκειτο για νομοθετικές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, είτε μικροί πυρήνες σε κάποιο κομμάτι του δημοσίου.

Πλάκα έχει να φωνάζουμε, ο καθένας σύμφωνα με την αλήθεια ΤΟΥ. Ακόμα περισσότερη πλάκα έχει το να κρίνουμε κόσμο σαν όχλος στην Άγρια Δύση (υπαλλήλους, διοικήσεις, δημοσιολόγους, κλπ) γιατί μας έθιξαν την αλήθεια μας με μία αιρετική άποψη, ή κάτι που μας χαλάει την αφήγηση. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα που είναι, ως συνήθως, απλή.

Η λύση για την οικονομία, την τσέπη μας, το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη δικαιοσύνη και την ισοπολιτεία δεν θα έρθει μέσα από ημιμαθείς φανατικούς της όποιας επίκαιρης αποψάρας. Και δυστυχώς, ο ελληνικός μεταρρυθμισμός δεν είναι ούτε σύγχρονος, ούτε διαφορετικός από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, ούτε μεταρρυθμιστικός. 

Αγνόησε κατά κανόνα κάθε φιλόδοξη προσπάθεια προς την αλλαγή, παγιδεύτηκε με επιτυχία σε κάθε εφήμερο δίλημμα, και κατέληξε δικαίως να συγκεντρώνει με δυσκολία κάποιο μονοψήφιο ποσοστό στις ‘συνελεύσεις των μετόχων’ - στην κάλπη δηλαδή.

Τέλος, όσο για τα ‘αυτοί είμαστε’, και ‘με τέτοιο λαό δεν πας πουθενά’, και λοιπά εξέχοντα επιχειρήματα του χώρου, αρκεί να πούμε πως ουδείς έχει παρουσιάσει ένα τέτοιο σχέδιο πριν την κάλπη, ουδείς το έχει περιγράψει, ή προτάξει έστω ως δρόμο εξόδου οπότε η ευθύνη είναι αλλού - όχι στην κοινωνία. Μία φορά που ψιθυρίστηκε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση πήρε 44%, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, και θα την συζητήσουμε άλλη φορά.

Συναρμοδιότητες, αλληλεπικαλύψεις, προστατευτισμός εκεί που χρειάζεται ανταγωνισμός και κενό εκεί που χρειάζεται προστασία, σπατάλη σε συμβάσεις ημετέρων και δομές του παρελθόντος που ουδεμία επαφή έχουν με τις ανάγκες μας το 2014, και όσα άλλα έχουν περιγραφεί μέχρι κεραίας, περνάνε από μία βασική αρχή και ένα στόχο: το σεβασμό για τη δημοκρατία με ό,τι αυτό σημαίνει για τις κινήσεις και τα βήματα μας, και επαναπροσδιορισμό του σκοπού ύπαρξης του κράτους. ΄

Και για την ώρα ουδείς μοιάζει να ενδιαφέρεται ούτε για το πρώτο, ούτε για το δεύτερο. Μας αρκούν τα κακαρίσματα... για τις αξιολογήσεις που δεν ήταν αξιολογήσεις. "Για το αφήγημα ρε γαμώτο"· για την εμμονή.

*πηγή Πολίτης