Η Ευρώπη-Οικολογία, οι εκλογές και η αναζήτηση "ευρείας προοδευτικής συνεργασίας" με Δράση/ΦιΣ

από το ECO blog

Είχαμε δημοσιεύσει (εδώ) την πρόθεση του πράσινου κόμματος Ευρώπη-Οικολογία να διερευνήσει μαζί με την Δράση, την δυνατότητα παρουσίας ενός υβριδικού σχήματος πράσινων/φιλελεύθερων στις ευρωεκλογές (και μαζί σε κάποιες αυτοδιοικητικές περιφέρειες) που θα υλοποιούσε την σύγκλιση "μεταξύ πολιτών, κινήσεων και κομμάτων που υπερασπίζονται και ενδιαφέρονται να προωθήσουν την ιδέα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης." Η κίνηση αυτή, που έγινε αποδεκτή δημοκρατικά και από τα δύο κόμματα, συμπεριέλαβε αμέσως και την ΦιΣ (Φιλελεύθερη Συμμαχία) και διήρκεσε με πυκνές συνομιλίες για πάνω από ένα μήνα, διεκόπη πρόσφατα μετά την αιφνίδια αλλαγή ατζέντας και εκλογικών προτεραιοτήτων στον χώρο των φιλελευθέρων που προέκυψε από παρέμβαση του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Κόμματος/ALDE. 

Από την κατάρτιση του σχετικού ψηφοδελτίου για την ευρωβουλή αλλά και την περιφέρεια Αττικής, αποχώρησαν έτσι Ευρώπη-Οικολογία και Φιλελεύθερη Συμμαχία (εδώ). Παρά την συνεχιζόμενη παραπληροφόρηση, όπως πχ σε άρθρο του Αθανάσιου Έλλις στην Καθημερινή (Οι "Γέφυρες" της μεταρρύθμισης) με φαντασιώσεις του συγγραφέα ότι "μόνο θετικά μπορεί κανείς να δει τις «Γέφυρες», τη συνεργασία, κοινή πορεία και, γιατί όχι, μελλοντική συνένωση κομμάτων και κινήσεων που περιγράφονται ως μεταρρυθμιστικό τόξο, όπως είναι η «Δράση», η «Δημιουργία ξανά», η «Φιλελεύθερη Συμμαχία» και η «Ευρώπη - Οικολογία»" το γεγονός είναι ότι συνεργάζονται μόνο Δράση και Δημιουργία Ξανά μεταξύ τους και υπό την πολιτική σκέπη του ALDE.

Όσον αφορά την Ευρώπη-Οικολογία αλλά και την στάση της περιφερειακής αυτοδιοικητικής κίνησης "Οξυγόνο" (για την Αττική) που οι συνεργαζόμενες κινήσεις πρόλαβαν να παρουσιάσουν, μπορείτε να δείτε παρακάτω τις σχετικές ανακοινώσεις: (σε επόμενο άρθρο θα παρουσιαστούν οι κινήσεις και οι υποψήφιοι που στηρίζει η Ε-Ο στις δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές πανελλαδικά)

Σχετικά με τις Ευρωεκλογές:

Για τις εκλογικές συνεργασίες

Η «Ευρώπη – Οικολογία» είναι ένα σύγχρονο Πράσινο Κόμμα που ιδρύθηκε πριν από δύο μήνες από πολίτες, που ενδιαφέρονται να συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας νέας, δίκαιης και βιώσιμης πορείας της χώρας μας. Στις βασικές πολιτικές μας προτεραιότητες περιλαμβάνονται η προώθηση της βιώσιμης, «έξυπνης» ανάπτυξης και η μετεξέλιξη της Ευρώπης προς ένα ομόσπονδο κράτος. Πρόκειται για επιλογές, που σήμερα περισσότερο από ποτέ, πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητες για την Ελλάδα: Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί με δημιουργικό τρόπο η σημερινή πολύπλευρη κρίση και θα αποφύγουμε να τεθούμε στο περιθώριο των διεθνών εξελίξεων.

Ειδικά το θέμα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης θεωρούμε ότι μπορεί να προωθηθεί αποτελεσματικότερα μέσα από συνεργασίες και συγκλίσεις ανθρώπων και ομάδων, που ακόμα και αν διαθέτουν διαφορετικές πολιτικές οπτικές, τους ενώνει το κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Το κοινό μανιφέστο των Daniel Cohn-Bendit από τους Πράσινους και Guy Verhofstadt από τους Φιλελεύθερους (Debout l’ Europe!) φαίνεται να δείχνει έναν τέτοιο δρόμο.

Οι επερχόμενες ευρωεκλογές, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ιδανικό πλαίσιο για την επιδίωξη μιας τέτοιας προοπτικής, τόσο μέσα από τον πολιτικό αγώνα στην Ελλάδα, όσο και μέσω της συμβολής στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό διερευνήσαμε με θάρρος, ειλικρίνεια και ανοικτό πνεύμα τις δυνατότητες συνεργασίας με τη «Δράση». Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις διαφορετικές οπτικές και αφετηρίες, θεωρήσαμε ότι στα ευρωπαϊκά ζητήματα θα μπορούσαμε τη διαφορά να τη μετατρέψουμε σε συμπληρωματικότητα.

Μετά από ένα διάστημα συζητήσεων, κατά το οποίο συμφωνήθηκαν αμοιβαία μια σειρά από σημαντικά και για τις δύο πλευρές ζητήματα, η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε. Η «Δράση», προτίμησε να ...

Ποιοι προτιμούν -και επιβάλλουν- την σύγκρουση αντί ενός αναγκαίου ιστορικού συμβιβασμού;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει τους δικούς της κανόνες - κι αυτοί συχνά κινούνται αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας. Τα "συμφέροντα" στην ιδιότυπα βαλκανική μεταοθωμανική αυτή χώρα είναι συμφέροντα μεταπρατών που συνήθως κυριαρχούν επί των ντόπιων αστικών και "αστικών" δυνάμεων. Όπως τα "εισαγόμενα" είναι πιο φθηνά από τα "ντόπια" έτσι και η εισαγόμενες πολιτικές και ιδεολογίες είναι πιο εμπορεύσιμες από τις ντόπιες. Η έλλειψη εθνικής αστικής τάξης έκανε την χώρα πρότυπο εξάρτησης, κατέστρεψε τον παραγωγικό της ιστό και την έκανε "αντιπροσωπεία" και σε επιχειρηματικό και σε πολιτικό επίπεδο. Βάσει όλων αυτών, η μετέωρη ανάγκη ενός ιστορικού εθνικού συμβιβασμού δεν αφορά τόσο τα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο τις καταπιεσμένες σε όλα τα κόμματα μειοψηφικές δυνάμεις της εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα αλλά εθνικό: αφορά το τέλος της εξάρτησης και την αρχή της αυτόνομης διαχείρισης.

Ποιοι δεν θέλουν κάτι τέτοιο; Μα οι συντηρητικοί όλων των πολιτικών δυνάμεων... Όσοι και όσες έχουν ήδη διαμορφωμένα, συχνά διαχρονικά, συμφέροντα, ελέγχουν την οικονομία με τζάκια και λόμπι, νταβατζήδες και άλλες διαταξικές συσσωματώσεις συμφερόντων και διαθέτουν ικανούς αριθμούς διορισμένων στο Δημόσιο "δικών τους" ή υπεσχημένη πρόσβαση σε αυτό για άλλους που βρίσκονται στην σειρά αναμονής. 

Αυτό το καταστροφικό πρότυπο είναι που δεν άλλαξε, ακόμη και εν μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και συνεχίζει να καθορίζει τις μοίρες μας. Η δυνατότητα αλλαγής του είναι το κλειδί για την "παραγωγική ανασυγκρότηση" που δεξιά, αριστερά και πράσινοι αναζητούν στην αλλαγή του "συσχετισμού δυνάμεων" - αλλά που δεν βρίσκεται εκεί...

Η αλλαγή βρίσκεται στην κατίσχυση επί των μηχανισμών αναδιανομής υπέρ των μεταπρατικών συμφερόντων. Η όποια παραγωγή πλούτου και τα δάνεια, είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα αναδιανέμονται μέσω  του παρασιτικού κομματικού μηχανισμού που ελέγχει το κράτος - όλοι οι πολίτες επιβαρύνονται, λίγοι ωφελούνται. Όσο η διαχείριση περνά μέσα από τα κομματικά μαγαζιά και όχι ένα θεσμικό κράτος, η μεταπολίτευση θα αναπαράγεται αενάως και η χρεοκοπία θα επανέρχεται άλλοτε σφοδρή και ανεξέλεγκτη άλλοτε "ελεγχόμενη".

Εν όψει εκλογών βλέπουμε ξανά τα πράγματα να παίρνουν την ίδια ροή: αποτυχημένα κόμματα υπέυθυνα για την χρεοκοπία επανακάμπτουν και μεταμφιέζονται σε δυνάμεις "αλλαγής", ηγετίσκοι με ακέραιες ευθύνες για την αποτυχία εξόδου από τα μνημόνια "αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες", δογματικές δυνάμεις με άγνοια κινδύνου εκβιάζουν τα κόμματά τους να αποφύγουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό. Όλος ο εσμός των συντηρητικών, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας στελεχών και οπαδών, κομματικών πατριωτών και γραναζιών των σκουριασμένων μηχανισμών, επανέρχονται στο προσκήνιο. Όσοι και όσες δεν είχαν τίποτα εναλλακτικό να προτείνουν όλα αυτά τα χρόνια, διεκδικούν την εξουσία ξανά με μοναδική προίκα την κομματική πελατειακή τους δύναμη και επιρροή. Πρόκειται για την εαρινή εκλογική αντεπίθεση των παρασιτικών.

Είναι δεινή η θέση των προοδευτικών όλων των παρατάξεων. Εκείνων που προκρίνουν τον εθνικό διάλογο για αναζήτηση συμπτώσεων, συγκλίσεων, προωθητικών συμβιβασμών έως την διατύπωση ενός εθνικού συναινετικού σχεδίου "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Γιατί έχουν απέναντί τους υπέρτερες δυνάμεις του παλιού υποδείγματος με δύναμη στα ΜΜΕ, διεισδυτικότητα στα κόμματα και τις κινήσεις και δύναμη πελατειακής υπόσχεσης ακόμη και τώρα. Έτσι η παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ στον μεταρρυθμιστικό χώρο διέλυσε πρόσφατα κάθε ελπίδα αυτόνομης συγκρότησης του ριζοσπαστικού κέντρου, οι αρχηγικές φιλοδοξίες και ο έλεγχος των μηχανισμών διέλυσαν ως πολιτικά σχέδια ΔΗΜΑΡ, Δράση και Δημιουργία Ξανά, οι ακροδεξιοί πατριώτες της λαϊκής δεξιάς ό,τι φιλελεύθερο είχε η ΝΔ και οι δογματικοί επαναστάτες χωρίς αιτία νοσταλγοί του υπαρκτού κομματάρχες απειλούν να εκμηδενίσουν την όποια ρεαλιστική προσαρμογή της αριστεράς στις σημερινές συνθήκες. 

Ήδη η σύγκρουση "ή εμείς ή αυτοί" προετοιμάζεται με πύκνωση των αντιπαραθέσεων φανατικών ομάδων, με τους πολίτες βασανισμένους και σε σύγχυση από την ένταση της ανθρωπιστικής κρίσης να μην έχουν καμιά καθαρή εικόνα ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί...

Φυσικά είναι πιο εύκολο για το παλιό να σκιαμαχεί, να παίζει το θεατρικό έργο ο καλός ο κακός και ο άσχημος αντί να επιζητεί διάλογο με το καινούργιο, με την πραγματικότητα, με τις ανάγκες. Και αν δει κανείς τους υποψήφιους καταλαβαίνει... Πρόκειται για απόπειρα ολικής επαναφοράς ότι πιο πρόστυχου, πελατειακού, παρασιτικού έχει βγάλει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια: με ...

Και η "δημιουργία, ξανά!" υπέρ των ανασφάλιστων ασφαλισμένων του ΟΑΕΕ με εκστρατεία, ενημέρωση, νομική υποστήριξη!

Πυκνώνουν οι αντιδράσεις στις διώξεις και την εξόντωση των ελεύθερων επαγγελματιών: Δημοσιεύουμε εδώ την καμπάνια της "δημιουργίας ξανά!":

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ

---

 Δήλωσε κι εσύ συμμετοχή!

"Ασφαλισμένοι" του ΟΑΕΕ και των άλλων ταμείων των ελεύθερων επαγγελματιών,

μέχρι τώρα πληρώναμε αδιαμαρτύρητα ένα δήθεν "ασφαλιστικό συμβόλαιο" που είχε μόνο υποχρεώσεις. Για μας. Η άλλη πλευρά, το κράτος, ουδέποτε δεσμεύθηκε για το παραμικρό. Ελπίζαμε, όταν έρχονταν η ώρα, ότι κάτι θα παίρναμε ως σύνταξη. Στην πραγματικότητα, οι εισφορές μας ήταν μια άλλη μορφή φορολόγησης.

Τώρα, το κράτος – ληστής, το κράτος – γύπας που τρώει το συκώτι του αλυσοδεμένου πολίτη, προχώρησε ακόμα περισσότερο: απειλεί με φυλακίσεις και κατασχέσεις αποταμιεύσεων και περιουσιακών στοιχείων όποιους δεν μπορούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές.

Θαυμάστε παραλογισμό: για να σου εξασφαλίσω καλύτερο επίπεδο ζωής (γιατί αυτό ακριβώς είναι η ασφάλιση) σού παίρνω το σπίτι και σε κλείνω στη φυλακή! 

Αποκλείω κι εσένα και την οικογένειά σου από τις παροχές υγείας, μολονότι με τα χρήματα που έχεις πληρώσει, αν είχες κάνει ιδιωτική ασφάλιση, θα είχες σουίτα στο καλύτερο νοσοκομείο. Κι από πάνω, σου βάζω πρόστιμο και σου ζητώ, αν βρεις ποτέ τα χρήματα, να με πληρώσεις και για τις παροχές υγείας που σου «έκοψα».

Είναι ανήθικο! Είναι παράνομο! Είναι αντισυνταγματικό! Είναι αντίθετο με τη συνθήκη των δικαιωμάτων του ανθρώπου! Είναι το άκρο άωτο της χυδαιότητας! 

Αν δεν μπορώ να πληρώσω την ασφάλισή μου, στη χειρότερη περίπτωση δεν θα έχω ασφάλιση! Δεν είναι δυνατόν να απειλούμαι με φυλάκιση και κατάσχεση του σπιτιού μου για να συνεχίσω να συντηρώ τον κρατικό Λεβιάθαν.

Ξέρεις κανείς μας πόσα χρήματα έχει ο προσωπικός του ασφαλιστικός λογαριασμός; Πόσα έχει καταβάλει από την πρώτη στιγμή που άρχισε να πληρώνει εισφορές; 

Όχι! Γιατί δεν υπάρχει ασφαλιστικός λογαριασμός για κανέναν! 

Γιατί το κράτος παίρνει τα χρήματά μας και τα κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει ποτέ λογαριασμό!

Θα δώσει τώρα!

Ως εδώ! Η ζωή μας είναι δική μας. Οι ασφαλιστικές εισφορές είναι δικά μας χρήματα. Ό,τι με κόπο δημιουγήσαμε μάς ανήκει! Αντιστεκόμαστε με ...