Πολ Μέισον: Το αριστερό κίνημα και το κίνημα για το κλίμα ενώπιον δύσκολων επιλογών μετά το Brexit

Να γιατί είμαι αισιόδοξος για το 2017

Αυτό το διάλειμμα των Χριστουγέννων, για καθέναν που ασχολείται με υποθέσεις, οι οποίες έχουν υποστηρίξει την μη κυρίαρχη πολιτική σκέψη, πρέπει να είναι μια στιγμή συνειδητοποίησης. To Brexit θα συμβεί. Η παγκοσμιοποίηση θα καταρρεύσει. H ελεύθερη κυκλοφορία ως δικαίωμα εντός της ΕΕ θα τελειώσει. Η αντίληψη ότι η Δύση υπερασπίζεται και εφαρμόζει τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο βρίσκεται προς το παρόν σε αναμονή.

Δεν είναι η απαισιοδοξία που με κάνει να γράφω κάτι τέτοιο, αλλά η αισιοδοξία. 

Αισιοδοξία ότι, αν προσαρμόσουμε γρήγορα τη σκέψη μας στη νέα πραγματικότητα, θα μπορούμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, για λογαριασμό αυτής της γενιάς που κοιτάζει σκυθρωπά τις οθόνες αφής της στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο "αν". Αυτή την περίοδο των διακοπών, σας εγγυώμαι ότι θα ακούσετε ηλικιωμένους συγγενείς επανειλημμένα να λένε τις λέξεις "ποτέ δεν θα". "Η Βρετανία ποτέ δεν θα αφήσει την ΕΕ." "Ο Donald Trump ποτέ δεν θα αναλάβει τα καθήκοντά του." «Ο φασισμός δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει στη Γερμανία και την Αυστρία." Δεδομένου ότι η άρνηση είναι το πρώτο στάδιο της θλίψης, είναι ασυγχώρητο για τους ανθρώπους να λένε αυτά τα πράγματα - και να μην βλέπουν πέρα από αυτά. Όταν συμβαίνουν γεγονότα που αλλάζουν τον κόσμο, το αντανακλαστικό της άρνησης είναι ισχυρό, διότι οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι θέτουν τις αρχές τους γύρω από τα υπάρχοντα δεδομένα.

Για παράδειγμα, τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα που εγγυώνται την ελεύθερη κυκλοφορία ήρθαν να ενσαρκώσουν αυτή την αρχή, που υιοθετήθηκεε από πολλούς, ότι τα σύνορα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά. Δεν έχει καμία σημασία ότι η ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ευρώπης ήταν υπό τον όρο ύπαρξης ενός φράχτη τριών μέτρων μεταξύ του Μαρόκου και του ισπανικού θύλακα της Μελίγια. Η «ελευθερία» φαινόταν να ενσαρκώσει μια γενική αρχή.

Στο μέλλον, θα πρέπει να διαχωρίσουμε τις αρχές μας από τους θεσμούς που κάποτε τις ενσωμάτωναν.Το ίδιο ισχύει και για την πιο αόριστη αρχή: τον Ευρωπαϊσμό. 

Χρειάστηκε να φτάσω τα 40 για να επισκεφθώ τις ΗΠΑ. Μέχρι τότε, είχα ταξιδέψει με τα πόδια, με αεροπλάνο, τρένο και οδικώς σε όλη την Ευρώπη. Ήμουν πεπεισμένος αυτό ήταν μια ανεξάντλητη πολιτιστική παιδική χαρά, ένα μέρος από το οποίο προήλθαν όλες οι αρχές και οι αξίες μου, ενώ ένα μεγάλο μέρος των ΗΠΑ ήταν απλά "χώρα - πέρασμα". Μια νέα γενιά που ξοδεύει τα εργένικα Σαββατοκύριακα της στη Ρίγα, τις διακοπές των παιδικών χρόνων στην Disney World της Φλόριντα και τα διαλείμματα από τις σπουδές στην Ταϊλάνδη, πρόκειται να είναι λιγότερο φιλοευρωπαϊκή σε σχέση με τη δική μου.

Αλλά, ο κοσμοπολιτισμός τους χτίστηκε πάνω στην υπόθεση ότι το Παρίσι ή το Βερολίνο ήταν σύντομοι προορισμοί για το Σαββατοκύριακο, όπου θα έμπαιναν με μια απλή επίδειξη του διαβατηρίου τους σε ένα φιλικό συνοριοφύλακα. Αυτή η νοοτροπία, επίσης, θα πρέπει να αλλάξει. Αν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή του ΑΕΠ, που προβλέπεται από το Υπουργείο Οικονομικών εξαιτίας του Brexit, θα πρέπει να ακολουθήσουμε δύο δρόμους: πρώτον, να ελαχιστοποιήσουμε το διάλειμμά μας με την ενιαία αγορά της ΕΕ και, αν αυτό αποτύχει, να την μεγιστοποιήσουμε.

Για εκείνους που είναι καθηλωμένοι στη φάση της άρνησης, ο στόχος της ελαχιστοποίησης της διακοπής έρχεται εύκολα - αλλά όχι τα μέσα. Τα μέσα με τα οποία μπορούμε να επιτύχουμε "ήπιο Brexit" είναι σκληρές, εγωκεντρικές διαπραγματεύσεις που βάζουν το βρετανικό εθνικό συμφέρον πρώτα. Αν αποτύχουμε - γιατί η Ευρώπη είναι ένα χάος που κυβερνάται από μια ελίτ, η οποία βρίσκεται σε άρνηση για τις δικές τις αποτυχίες - θα ήταν λογικό να ακολουθήσουμε μια συνολική αναδιαμόρφωση του εμπορίου μας, της βιομηχανικής βάσης και της στάσης μας απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. Ακόμη και εκείνοι, όπως και εγώ, που αγωνίζονται για το όσο το δυνατόν πιο ήπιο Brexit, πρέπει να εξετάσουμε πώς θα μοιάζει η ατζέντα της κοινωνικής δικαιοσύνης μετά από ένα "σκληρό Brexit".

Όσο για το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας, οι επιλογές του Trump για το υπουργικό συμβούλιο δείχνουν ότι προτίθεται να το διαλύσει. Για πρώτη φορά σε μια γενιά, το τμήμα της ισραηλινής δεξιάς που έχει την πιο βίαιη ρητορική για τους Παλαιστίνιους θα συνεχίσει ελεύθερα με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Για πρώτη φορά σε μια γενιά, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία, θα πρέπει να δουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τη CIA ως ένα είδος άτυπου αγωγού που οδηγεί πίσω στον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον οργανισμό ασφαλείας FSB, και όχι ως συμμάχους τους.

Το παγκόσμιο σύστημα γίνεται ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος. 

Για περισσότερο από τρεις γενιές, ήταν ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Η παγκοσμιοποίηση ήταν ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος, ακόμη και αν, για τις πρώην βιομηχανικές χώρες της δύσης, μόλις που ήταν θετικό. Πλέον, είμαστε έτοιμοι να ανακαλύψουμε ότι είναι μια πλάνη. Μπορείτε ακόμα να αγωνίζεστε για την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή του πλούτου και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε ένα κόσμο αρνητικού αθροίσματος - αλλά δεν μπορείτε να το κάνετε αν είστε προσκολημμένοι στις «αρχές» που υποτίθεται ότι ήταν γενικές, αλλά δεν είναι.

Αφού η ελεύθερη κυκλοφορία ως απόλυτο δικαίωμα θα σταμήσει να υφίσταται, τη στιγμή που θα εγκαταλείψουμε την ΕΕ, θα αναμόρφωνα τη μεταναστευτική πολιτική ώστε να διανέμει τη μέγιστη κοινωνική δικαιοσύνη για δύο σύνολα ανθρώπων: εκείνους που ήδη ζουν εδώ, συμπεριλαμβανομένων των τριών εκατομμυρίων πολιτών της ΕΕ και στους πρόσφυγες, των οποίων το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο εδώ πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο.

Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, "ανταγωνιστικότητα" σήμαινε μια κούρσα προς τα κάτω: χαμηλοί μισθοί και συρρικνωμένο κράτος πρόνοιας. 

Σε έναν κόσμο κόσμο αρνητικού αθροίσματος, αυτό σημαίνει αγώνα για να εντοπίσετε καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο και πουθενά αλλού. 

Τα όπλα πρέπει να είναι ενεργή βιομηχανική πολιτική, φοροαπαλλαγές, υψηλές δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, που πληρώνεται από το κράτος.

Για τέσσερα χρόνια, τουλάχιστον η Βρετανία πρέπει να λειτουργεί διπλωματικά μόνη της. Πρέπει να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε τη δύναμη, να σώσουμε τη συριακή επανάσταση, να συγκρατήσουμε το Ισραήλ για να μην πραγματοποιήσει την επόμενη επίθεσή του στη Γάζα ή να αναγκάσουμε τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι να απελευθερώσει τους δημοσιογράφους από τη φυλακή. 

Βέβαια, θα πρέπει να προσπαθήσουμε αλλά με ελάχιστα ποσοστά επιτυχίας.

Αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα θα θέσουν το αριστερό και το κίνημα για το κλίμα ενώπιον δύσκολων επιλογών, όπως ακριβώς και το φιλελεύθερο κέντρο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, όπως το έθεσε ο Τσώρτσιλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 1941, είναι να "σύρουμε το ξίφος για την ελευθερία και να πετάξουμε μακριά το θηκάρι".




μετάφραση/enallaktikos
πηγή: Guardian / enallaktikos

Πολ Μέισον: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να διαλύσει την ολιγαρχική εξουσία στα ΜΜΕ

Αποκαλυπτικός σε σχέση με ό,τι πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κυβέρνηση της αριστεράς, παρουσιάστηκε για άλλη μία φορά ο δημοσιογράφος, Πολ Μέισον, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να μείνει στην εξουσία και να παλέψει για την προστασία των Ελλήνων πολιτών.

Όπως επεσήμανε ο Βρετανός δημοσιογράφος σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να «κατοικεί» στους ανώτερους ορόφους των υπουργείων, δεν τα έχει «καταλάβει» επαρκώς ωστόσο, κάτι που θα οφείλει να κάνει, προκειμένου να «χτυπήσει» την ολιγαρχική εξουσία των υπουργείων.

Παράλληλα υποστήριξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει αντί να υπερασπίζεται την ολιγαρχική εξουσία στα ΜΜΕ, να τη διαλύσει, ενώ κατηγόρησε όσους κατακρίνουν την κυβέρνηση της αριστεράς, λέγοντας ότι τα πράγματα χωρίς την κυβέρνηση αυτή, θα ήταν «σκατά».

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Πολ Μέισον:

– Θεωρείτε ότι η παγκόσμια Αριστερά δεν κατάφερε να κατανοήσει τις σύγχρονες αντιφάσεις του καπιταλισμού και υποτίμησε την ικανότητά του να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Τι πρέπει να αλλάξει η Αριστερά στη νοοτροπία και τη φιλοσοφία της;

Ας μιλήσουμε πρώτα για την Κεντροαριστερά. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα. Πρέπει να αντιληφθούν ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει χρεοκοπήσει. Ο Τρίτος Δρόμος, όπως τον ονόμαζαν ο Τόνι Μπλερ, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ και κατά κάποιο τρόπο και ο Παπανδρέου, θεωρούνταν ότι μπορεί να γίνει ένα νέο είδος νεοφιλελευθερισμού. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται, διότι αυτό το μοντέλο έχει χρεοκοπήσει.

Το μόνο που απαιτεί στην Ελλάδα και παντού είναι περισσότερη λιτότητα, μεγαλύτερη νομοθεσία κατά των συνδικάτων και λιγότερη φορολογία για τις επιχειρήσεις. Αυτά είναι τα αιτήματά του. Γι’ αυτό τον λόγο είναι αδύνατος ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και κάθε μορφή σοσιαλδημοκρατίας. Όσον αφορά την άκρα Αριστερά, πρέπει να αντιληφθεί ότι ο δρόμος που φαντάστηκε για να βγούμε από τον καπιταλισμό, είναι κλειστός.

Τη δεκαετία του 1950 η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ βρίσκονταν ιδεολογικά σε εμπόλεμη κατάσταση και παρ’ όλα αυτά σήμερα οι οικονομίες τους δείχνουν αρκετά όμοιες μεταξύ τους. Είναι προσανατολισμένες στο κράτος και υπάρχουν πολύ μεγάλες επιχειρήσεις. Οδεύουμε σε μια κοινωνία, για την οποία η αγγλική λέξη είναι «διακριτότητα».

Βασικό στοιχείο είναι η μικρή κλίμακα: με δίκτυα, με κινητικότητα, με ιδιομορφίες. Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά σε μια νέα μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης που θα στηρίζεται περισσότερο στη συνεργασία παρά στον κρατικό έλεγχο. Επιπρόσθετα, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η δημοκρατία, η ελευθερία και η ατομικότητα δεν είναι αστικές έννοιες, αλλά έννοιες με τις οποίες πρέπει να χτίσουμε το όραμά μας για το μέλλον.

Ορισμένα κομμάτια της Αριστεράς δεν το αναγνωρίζουν αυτό. Βλέπουν την ατομικότητα σαν μια οπισθοδρόμηση. Εγώ όμως όχι.

– Ποια είναι η αποτίμηση που κάνετε για τη μέχρι τώρα διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τι σημαίνει αυτή η εμπειρία για την παγκόσμια Αριστερά;

Στο ντοκιμαντέρ μου ο Τσίπρας μού είπε καθαρά ότι έπρεπε να έχει γίνει αθέτηση του χρέους νωρίτερα. Πιστεύω επίσης ότι εκείνοι και εγώ κάναμε έναν κακό υπολογισμό σχετικά με το πόσο σκληρή θα ήταν η Γερμανία. Κανένας, ακόμα και ο Ρέντσι και ο Ομπάμα, δεν πίστευε ότι η Γερμανία ήταν προετοιμασμένη να καταστρέψει την ευρωζώνη, προκειμένου να καταστρέψει μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Εκτός αυτού και όσον αφορά τη διακυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ «κατοικεί» τους ανώτερους ορόφους των υπουργείων, αλλά δεν «χτύπησε» επαρκώς την ολιγαρχική εξουσία μέσα στα υπουργεία. Και αυτό είναι κάτι που έπρεπε να κάνει. Εάν μείνει στην εξουσία, πρέπει να «καταλάβει» ολόκληρα τα υπουργεία. Πρέπει να αναγκάσει όλους να υπόκεινται σε λογοδοσία. Δηλαδή αντί να υπερασπίζονται την ολιγαρχική εξουσία στα ΜΜΕ, να τη διαλύσουν.

Αυτό είναι που πρέπει να κάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, διότι η κυβέρνηση ψηφίστηκε γι’ αυτόν τον στόχο. Φυσικά όλες οι κυβερνήσεις έχουν το ίδιο πρόβλημα με τους δημόσιους υπάλληλους. Νομίζω ότι σ’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει πολύ αργά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ότι είναι πολύ αργός.

– Τι πρέπει να γίνει κατά την άποψή σας;

Η λύση που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. δεν είναι δίκαιη. Είναι άδικη. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πει καθαρά και τίμια στα μέλη και στους ψηφοφόρους του πως αυτό που τους επιβλήθηκε είναι άδικο. Το βασικό ερώτημα είναι εάν αυτή η λύση θα έχει αποτέλεσμα. «Μπορούμε εμείς ως Ελλάδα να επιβιώσουμε μ’ αυτήν;

Μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε προς όφελος των μαζών και εις βάρος των ολιγαρχών; Εάν ναι, τότε μένουμε στην εξουσία και την εφαρμόζουμε, ενώ ταυτόχρονα οικοδομούμε τις δυνάμεις που θα αντισταθούν στο μέλλον». Αυτό θα έκανα εγώ. Εάν κρίνουμε ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει, τότε δεν εγκαταλείπουμε την κυβέρνηση και λέμε «ας γίνουν εκλογές, παραδίνουμε την εξουσία».

Οι ολιγάρχες στην Ελλάδα δεν θέλουν τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία. Θέλουν μια τεχνοκρατική κυβέρνηση, με κάποια πρόσωπα-κλειδιά της παλιάς Αριστεράς. Το ξέρω αυτό, διότι μίλησα με αρκετούς ολιγάρχες. Δεν θέλουν τον Μητσοτάκη. Διότι η αγανάκτηση και η οργή έπειτα από έξι χρόνια λιτότητας είναι μεγάλη. Δεν μπορούν να το κάνουν. Δεν νομίζω ότι η ελληνική Αριστερά πρέπει να δώσει στους ολιγάρχες την ευκαιρία για μια τέτοια τεχνοκρατική λύση. Πρέπει να μείνει στην εξουσία και απλά να πολεμήσει.

Αυτό θα είναι μεγάλη υπόθεση. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβουν πως όταν μια σύγχρονη οικονομία καταρρέει, είναι κάτι το τρομακτικό. Ήμουν στις ΗΠΑ με τον τυφώνα «Κατρίνα» και είδα μια πόλη να επιστρέφει σχεδόν στη βαρβαρότητα. Η μόνη δύναμη που μπορεί να το αποτρέψει αυτό είναι τα κοινωνικά δίκτυα των Ελλήνων που θα αναβιώσουν το πνεύμα της κοινότητας. Ένα πνεύμα που υπήρξε στην Παρισινή Κομμούνα για μερικές μέρες.

Όσοι λοιπόν λένε ότι ο Τσίπρας έπρεπε να έχει αντισταθεί πρέπει να καταλάβουν ότι η εναλλακτική ήταν μόνο η «Αθηναϊκή Κομμούνα». Εάν λοιπόν οι Ευρωπαίοι σάς σπρώξουν στην άκρη του γκρεμού, θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιληφθεί ότι οι Έλληνες δεν θ’ ανεχτούν περισσότερα και πιστεύω ότι φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο. Το ελπιδοφόρο είναι ότι ο Σόιμπλε, ο Γιούνκερ και ο Τουσκ το έχουν καταλάβει αυτό. Και γι’ αυτό λένε «φτάνει η πίεση στην Ελλάδα».

– Η κυβέρνηση πάντως έχει πολλούς επικριτές και στην Αριστερά.

Πολλοί αριστεροί στην Ελλάδα βλέπουν τα πράγματα μέσα από τους φακούς της λιτότητας και της οικονομίας. Εγώ όμως όχι.

Από το καλοκαίρι του 2015 και μετά πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην κόψη μιας κατακερματισμένης παγκόσμιας τάξης και το ευφυές ερώτημα προς την κυβέρνησή σας είναι εάν μπορεί να σας προστατεύσει από τις συνέπειες μιας κατάστασης στην οποία όλες οι σταθερές της διεθνούς τάξης καταρρέουν.

– Εννοείτε να μας προστατεύσει από τη βαρβαρότητα.

Ναι. Βλέπετε ότι ο Τούρκος πρόεδρος απολύει τον ίδιο του τον πρωθυπουργό, βομβαρδίζει τον ίδιο του τον λαό και χρησιμοποιεί εκατομμύρια πρόσφυγες σαν ένα κατευθυνόμενο όπλο ενάντια στη δημοκρατία στην Ευρώπη. Είστε μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ και παρ’ όλα αυτά η Ε.Ε. κλείνει τα σύνορά της για την Ελλάδα, κάτι ασυνήθιστο.

Προτού λοιπόν αρχίσετε να εκτοξεύετε προσβολές προς τους αριστερούς πολιτικούς που παραμένουν στην εξουσία, πρέπει να καταλάβετε ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν σκατά. Σ’ αυτές τις συνθήκες το ερώτημα είναι ποιος θέλω να ελέγχει το ελληνικό Ναυτικό. Κάποιοι τρελοί εθνικιστές; Όχι. Θέλω κάποιον που να αντιλαμβάνεται τη σημασία της πολυμερούς τάξης. Η δυναμική τώρα δεν βρίσκεται στην οικονομία.

πηγές altsantiri, efsyn

Μια χρονιά ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τα μάτια του Πολ Μέισον (όλο το ντοκιμαντέρ #ThisIsACoup με ελληνικούς υπότιτλους)

The four-part series telling the story of the European Union's confrontation with the Greek Syriza party in 2015. With unprecedented access to key Greek politicians.

πηγή youtubechannel/@paulmasonnews

Πολ Μέισον: η ΕΚΤ έχει γίνει η μόνη κεντρική τράπεζα στον κόσμο που προσπαθεί να προκαλέσει "bank run" και αποσταθεροποίηση στο ίδιο της το τραπεζικό σύστημα!

"Δεν κατόρθωσαν να παγιδεύσουν την Αθήνα"

Ο δημοσιογράφος του βρετανικού Channel 4 περιγράφει στην "Αυγή" με τη ματιά ενός παρατηρητή "από κάποια απόσταση" την τακτική Αθήνας και δανειστών

Συνέντευξη στην Αναστασία Γιάμαλη

* Εδώ και λίγες ημέρες η Ελλάδα δεν έχει πληρώσει το ΔΝΤ, έχει παρουσιάσει την πρότασή της, έχει λάβει από τις Βρυξέλλες μια πρόταση που υπερβαίνει τις κόκκινες γραμμές. Είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη κρίση;

Είμαστε σε μεγάλη κρίση από την 4η Φεβρουαρίου, όταν η ΕΚΤ μονομερώς ήρε τις χρηματοδοτικές ευκολίες των ελληνικών τραπεζών. Αλλά εντάθηκε τώρα, γιατί η κυβέρνηση έφτασε στο όριο ρευστού που μπορεί να αντλήσει από το εσωτερικό της χώρας.

Επειδή ο Βαρουφάκης έκανε έναν συμβιβασμό στις 20 Φεβρουαρίου και επειδή αυτό ταίριαζε με την πρόβλεψη περί "κωλοτούμπας" που έκαναν πολλοί αναλυτές, οι ίδιοι υπέθεσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωνόταν σε πλήρη συνθηκολόγηση.

Οπότε στο εσωτερικό της γερμανικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ εκπονήθηκε το σχέδιο διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να καταστήσουν τον Τσίπρα επικεφαλής μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας με ένα κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας που, όπως ένας από αυτούς μου είπε, "θα ήθελε να βοηθήσει τον Αλέξη".

Το σενάριο αυτό τέλειωσε αυτή την εβδομάδα.

* Σε ποιο βαθμό μπορούν οι ΗΠΑ να επηρεάσουν την κατάσταση; Η προσέγγιση Αθήνας - Μόσχας πώς επηρεάζει;

Η Αμερική παρεμβαίνει έντονα από γεωπολιτική σκοπιά. Η Ελλάδα είναι διχασμένη για ιστορικούς και πολιτισμικούς λόγους, όπως και λόγω πολιτικών συμπαθειών τμημάτων της ελληνικής Αριστεράς. Θα διατηρεί πάντα στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι το τελευταίο χερσαίο σύνορο που μας χωρίζει από το Ισλαμικό Κράτος και αντιμετωπίζει ένα ολοένα αυξανόμενο κύμα προσφύγων που περνούν από τα Δωδεκάνησα, με την Τουρκία μάλλον απρόθυμη να τους σταματήσει. Η βασική ανησυχία των Αμερικανών είναι ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδυναμωθεί λόγω λιτότητας και πολιτικής παράλυσης και ότι μια χρεοκοπία και ένα Grexit θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Αλλά η επιρροή των ΗΠΑ δεν είναι αυτή που ήταν.

* Μέσα στους θεσμούς υπάρχει συμφωνία; Ποιος είναι με ποιον;

Έχει αλλάξει αυτό. Το ΔΝΤ πίεζε περισσότερο για αναδιάρθρωση του χρέους διότι απλώς δεν μπορούσε να ολοκληρώσει μια προβληματική συμφωνία του τύπου "προσποιήσου και επέκτεινε". Αλλά βγαίνοντας από τη Σύνοδο της Ρίγας καταλαβαίνω πως οι διαπραγματευτές του ΣΥΡΙΖΑ νόμιζαν πως η Μέρκελ είχε εξασφαλίσει κάποια μορφή συνεκτικής συμφωνίας για το χρέος - μια αναδιάρθρωση με ένα σετ όρων.

Μου φαίνεται σαν το ΔΝΤ να αποχώρησε από αυτό και επέτρεψε έτσι στην Τρόικα να προτείνει το κείμενο των δανειστών που βασιζόταν στο ότι οι Έλληνες θα το απέρριπταν και θα έπεφτε η κυβέρνηση.

Επίσης η Αθήνα πιστή στο "καλό ευρώ" και ακούγοντας τον Ρέντζι και τον Ολάντ καθησυχαστικούς, δεν περίμεναν η ΕΚΤ να είναι τόσο αδιάλλακτη στο θέμα της ρευστότητας. Είναι τραγικό για το σύνολο της Ευρωζώνης το γεγονός ότι η ΕΚΤ έχει γίνει η μόνη κεντρική τράπεζα στον κόσμο που προσπαθεί να προκαλέσει "bank run" και αποσταθεροποίηση στο ίδιο της το τραπεζικό σύστημα υποβοηθούμενη από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας που κάνει διαρροές.

* Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα επηρεάσει τις επερχόμενες εκλογές στην Ευρώπη;

Ώς ένα βαθμό. Στην Ισπανία η συγκυρία είναι διαφορετική, σίγουρα το Podemos είναι σε άνοδο αλλά εκεί υπάρχει επίσης ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα που αποδείχθηκε πως μπορεί να πάρει μαθήματα και δεν είναι εγκεφαλικά νεκρό. Μετακινήθηκε προς τ' αριστερά και επέζησε. Στην Ιρλανδία η αντιπολίτευση ενισχύεται λόγω της λιτότητας, αλλά επειδή το ΑΕΠ της χώρας έπεσε μόνο κατά 4%, καθώς στην πραγματικότητα αποτελεί μέρος της βρετανικής οικονομίας και έχει οικονομική βοήθεια και ενίσχυση του αγροτικού τομέα, ανέκαμψε σύντομα.

Η ελληνική δυναμική είναι κυρίως ελληνική. Νομίζω πως η ιδέα πως το Podemos θα πάρει την εξουσία και θα σώσει την Ελλάδα το φθινόπωρο προσπερνάει το γεγονός ότι -ένας λόγος που διαφοροποιεί τα δύο κόμματα, Podemos και ΣΥΡΙΖΑ - το Podemos δεν θέλουν τόσο πολύ να κυβερνήσουν.

Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπω είναι πως η εμπειρία του κυβερνάν -όχι μόνο στο Κοινοβούλιο αλλά και στην Αττική ή στους δήμους όπως το Χαλάνδρι ή και στη Βαρκελώνη θέτει ένα ερώτημα: τι είδους θεσμούς, υπηρεσίες και μεταρρυθμίσεις πρέπει να εφεύρει μια νέα Αριστερά;

Αυγή