Η αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού δεν είναι προοδευτική, δεν οδηγεί κεντροαριστερά αλλά στην αγκαλιά της ρεβανσιστικής, νεοφιλελεύθερης και γεμάτης με ακροδεξιά στελέχη, Δεξιάς

"Η αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία που χαρακτηρίζει την πολιτική της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, και ακόμα περισσότερο το Ποτάμι, δεν είναι προοδευτική, δεν οδηγεί κεντροαριστερά, δεν οδηγεί ούτε καν στο δημοκρατικό κέντρο. Οδηγεί κατευθείαν στην αγκαλιά και στην επάνοδο μιας έξαλλης, ρεβανσιστικής Δεξιάς, νεοφιλελεύθερης, δέσμιας μεγαλοσυμφερόντων, γεμάτης με ακροδεξιά στελέχη στην ηγεσία της."

Στην παρέμβαση που ακολουθεί και δημοσιεύεται σήμερα στην Αυγή*, ο Δ. Παπαδημούλης επισημαίνει το αυτονόητο. Ότι η κεντροαριστερά στην Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τον αντιδεξιό της προσανατολισμό, που την είχε καθορίσει όταν κυβερνούσε από το 1981 και πριν βυθιστεί ως ΠΑΣΟΚ στον νεοφιλελευθερισμό και αναπαράγει την ρεμούλα, το πελατειακό κράτος και την διαφθορά, με αποκορύφωμα την ενσωμάτωσή της στην Δεξιά του Σαμαρά και τώρα του Μητσοτάκη με τα ακροδεξιά στελέχη.
Η βάση της κεντροαριστεράς, όση δεν έχει δραπετεύσει από το δήθεν σοσιαλδημοκρατικό σημερινό ΠΑΣΟΚ ή το αδελφό Ποτάμι και τα υπολείμματα της ΔΗΜΑΡ, είναι εγκλωβισμένη στην πρόσδεση των "βαγγελοβενιζελικών" στο στρατόπεδο της Δεξιάς. Μια πρόσδεση υποχρεωτική μεν για τα κουρέλια της διαπλοκής (που κρύβονται πίσω από το όνομα της κεντροαριστεράς) λόγω των σκελετών στην ντουλάπα τους που η δεξιά γνωρίζει αλλά καλύπτει όσο συμπλέουν πολιτικά μαζί της - αλλά όχι και για τον αμέτοχο στην διαφθορά άνθρωπο προοδευτικών και σοσιαλιστικών ιδεών. Αυτόν που κρατούν όμηρο με κάθε μέσο και με συνέργεια της Φώφης Γεννηματά και Σταύρου Θεοδωράκη στην καθημερινή αντιΣΥΡΙΖΑ υστερία, μήπως και πέσει η κυβέρνηση της κάθαρσης και καταφέρουν να κρύψουν τα ανομήματά τους που βγαίνουν πλέον καταιγιστικά στη φόρα και μοιάζει θέμα χρόνου να αποκαλυφθούν δεκαετίες υπονόμευσης της χώρας που οδήγησαν στην χρεοκοπία.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να αντιστραφεί το ιστορικό παράδοξο: αντιδεξιές δυνάμεις να βρίσκονται στην υπηρεσία μιας ρεβανσιστικής δεξιάς με ακροδεξιές τάσεις.
Ήρθε η ώρα να αντιστραφεί το ευρωπαϊκό παράδοξο: η ελληνική έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας να συνεργάζεται με την Δεξιά την ώρα που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία οργανώνει συμμαχίες αμφισβήτησης της λιτότητας με την αριστερά.

Η κεντροαριστερά στην χώρα μας διαθέτει πολύτιμα στελέχη, κοινωνικά δραστήρια σε τομείς δημιουργικότητας και μεταρρύθμισης του παραγωγικού προτύπου, καταπολέμησης του πελατειακού συστήματος και της διαπλοκής και της εθνικής απεξάρτησης από την ξένη επιτροπεία. Δυνάμεις που συνάδουν περισσότερο με το κομμάτι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που ξυπνά από τον λήθαργο του νεοφιλελευθερισμού παρά με τα πολιτικά πτώματα που συνεχίζουν να κρατούν σφιχτά τις σφραγίδες και τα λάβαρα μιας παράδοσης που εκμεταλλεύτηκαν προς ίδιον όφελος και παράνομο πλουτισμό των ημετέρων.
Τι δουλειά έχουν οι προοδευτικοί άνθρωποι με αυτούς;
Μήπως ήρθε η ώρα να αποδεσμευτούν;

Ξεκινώντας συγκροτημένο διάλογο με την Αριστερά για τα πράγματα που τους ενώνουν, για την κοινή αγωνία να σταθεί ξανά η χώρα στα πόδια της και να ξεφύγει από την αιώνια εξάρτηση που οραματίστηκε το πιο ξενόδουλο και μεταπρατικό κομμάτι της ελληνικής ελίτ. Μέσα από ένα φόρουμ Διαλόγου και Κοινής Δράσης με την Αριστερά, ως η παραδοσιακή αντιδεξιά προοδευτική παράταξη να ξανακοιτάξουν μπροστά. Άμεσα. Γιατί ο χρόνος για την στροφή προς την ανασυγκρότηση δεν είναι άπειρος και χρειάζονται όλοι και όλες σε αυτήν την δημιουργική ώθηση.

Και η ώρα είναι τώρα. Και για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ στο να προτείνουν συγκεκριμένα πράγματα και για τις δυνάμεις της προοδευτικής κεντροαριστεράς στο να ανταποκριθούν.

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Για την Κυβέρνηση, τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συμμαχίες

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Όσοι πιστεύουν ότι το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συνέδριο ρουτίνας, κάνουν λάθος. Αυτή την περίοδο διανύουμε την πιο κρίσιμη καμπή για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κυβέρνηση Τσίπρα. Γι’ αυτό και οι αποφάσεις που θα πάρουμε έχουν τεράστια σημασία, όχι μόνο για το μέλλον της Αριστεράς, αλλά και της χώρας. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα με ειλικρίνεια, αυτογνωσία και χωρίς στρουθοκαμηλισμούς.

Στην οικονομία τα πιο δύσκολα είναι πλέον πίσω μας και εμφανίζονται θετικές προοπτικές ανάπτυξης για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Η ανάπτυξη όμως, η ταχύτερη μείωση της ανεργίας, οι επενδύσεις, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και φυσικά η ελάφρυνση του χρέους, δεν θα έρθουν με τον αυτόματο πιλότο. Απαιτούν ρεαλιστικό σχεδιασμό και δραστική βελτίωση της συνοχής και της αποτελεσματικότητας της Κυβέρνησης και της διοίκησης. Η θετική αλλαγή της τάσης των οικονομικών δεικτών όμως, δεν έχει φτάσει ακόμη στην κοινωνία και την καθημερινότητα των πολιτών.

Γι’ αυτό και στη σχέση μας με την κοινωνία τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας είναι απογοητευμένο, αποστασιοποιημένο ή και θυμωμένο. Το δε κόμμα μας παραμένει μικρό, κλειστό και με πεσμένο ηθικό. Πληρώνουμε δε και πρόσθετο κόστος γιατί, λόγω ελλιπούς προετοιμασίας και ανάγνωσης των πραγματικών συσχετισμών σε Ελλάδα και Ευρώπη, καλλιεργήσαμε, ιδιαίτερα πριν τον Ιανουάριο του 2015, υπερβολικές προσδοκίες, που αποδείχτηκε οδυνηρά ότι δεν ήταν άμεσα εφικτές.

Χρειαζόμαστε ένα συνέδριο επανεκκίνησης που θα αξιολογήσει τα πάντα με ειλικρίνεια και θα ενώσει και κινητοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από ένα πολιτικό σχέδιο με σαφείς και εφικτούς στόχους. Με καθαρές επιλογές, χωρίς «βλέποντας και κάνοντας». Πιο συγκεκριμένα:

Να επενδύσουμε στην σταθερότητα, που σημαίνει εκλογές το 2019. 

Προτεραιότητά μας: 

• Ανάπτυξη-μείωση της ανεργίας- εκσυγχρονισμός της διοίκησης- ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. 
• Έμφαση στις εσωτερικές παθογένειες (πελατειακό κράτος- γραφειοκρατία- φοροδιαφυγή-καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης), που έφεραν τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. 
• Αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας. 
• Εγκατάλειψη κάθε σκέψης ή υπόνοιας για προσφυγές στις κάλπες πριν το 2019. Θα είναι οδυνηρά επιζήμιο για τη χώρα και την κοινωνία και φυσικά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερά είναι για τα δύσκολα, δεν δραπετεύει στα δύσκολα. Οι ιδέες για «σύντομη δεξιά παρένθεση» είναι το ίδιο λανθασμένες και επιζήμιες, με το σχέδιο της ΝΔ για «σύντομη αριστερή παρένθεση».

Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ το μεγάλο κόμμα-παράταξη της σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς του 21ου αιώνα. 

Αν θέλουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα και την Ευρώπη πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς.
Το Συνέδριο καλείται να κάνει ουσιαστικά βήματα, για έναν ΣΥΡΙΖΑ:

• Πιο μαζικό και ανοιχτό στην κοινωνική μας βάση, σε ιδέες και νέους ανθρώπους, όχι ένα κόμμα «σκαντζόχοιρος».
• Πραγματικά ενιαίο, με εσωτερική δημοκρατία, ρεύματα ιδεών, αλλά όχι άθροισμα κλειστών ομάδων και καπετανάτων.
• Με δημοκρατία και συλλογικότητα, όχι αρχηγικό φυσικά. Αλλά και με κατανομή ευθύνης, συλλογική αποτελεσματικότητα και απολογισμό δουλειάς.
• Κόμμα της κοινωνίας, όχι κόμμα του κράτους ή ελίτ στελεχών.

Για να πετύχουμε όμως, απαιτούνται και οι ευρύτερες δυνατές συμμαχίες μέσα και έξω από την Ελλάδα, γύρω από κοινούς στόχους. 

Αυτό είναι η αλφαβήτα της Ιστορίας του αριστερού κινήματος. Την υποτίμηση αυτής της αλήθειας, την βιώσαμε οδυνηρά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης το 2015. Αντίθετα, η εφαρμογή αυτής της πλατιάς πολιτικής συμμαχιών στην Ευρώπη τους τελευταίους μήνες, με πρωταγωνιστική συμβολή του Αλέξη Τσίπρα, αρχίζει ήδη να αποδίδει τους πρώτους καρπούς.

Είναι ανάγκη λοιπόν, αυτή την πολιτική συμμαχιών που ακολουθούμε στην Ευρώπη να την επιδιώξουμε και στην Ελλάδα. Με δυνάμεις του αντίστοιχου πολιτικού και κοινωνικού φάσματος. 

Σε συνέχεια της σχετικής πρόσκλησης, που έχει ήδη απευθύνει δημόσια ο Αλέξης Τσίπρας, προτείνω το Συνέδριό μας να αποφασίσει τη συγκρότηση ενός μονιμότερου φόρουμ διαλόγου, των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ με ευρύτερες δυνάμεις της ανανεωτικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας, με στόχο τη συγκρότηση ενός ευρύτερου προοδευτικού πόλου στην ελληνική κοινωνία.

Η αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία που χαρακτηρίζει την πολιτική της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, και ακόμα περισσότερο το Ποτάμι, δεν είναι προοδευτική, δεν οδηγεί κεντροαριστερά, δεν οδηγεί ούτε καν στο δημοκρατικό κέντρο. Οδηγεί κατευθείαν στην αγκαλιά και στην επάνοδο μιας έξαλλης, ρεβανσιστικής Δεξιάς, νεοφιλελεύθερης, δέσμιας μεγαλοσυμφερόντων, γεμάτης με ακροδεξιά στελέχη στην ηγεσία της. 

Και αυτό έχουμε ιστορικό και δημοκρατικό καθήκον να το αποτρέψουμε.



*Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ.

*πηγή Η ΑΥΓΗ

Η πασοκοποίηση/ pasokification επιβάλλεται πλέον δια πυρός και σιδήρου στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία...

Για να καταλάβουν κάποιοι στην ανυπόμονη αριστερά και την ποδηγετημένη κεντροαριστερά, μέσα σε ποιες συνθήκες και υπό ποιους συσχετισμούς ξεδιπλώνει ο ΣΥΡΙΖΑ την υπό επιτροπεία αριστερή του πολιτική και πόσο χρειάζεται Ενότητα και ένα Μέτωπο των Προοδευτικών δυνάμεων για να αντιμετωπιστεί με επιτυχία το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο σε Ελλάδα (όπου μας "σερβίρουν" Κούλη για πρωθυπουργό) και Ευρώπη (όπου υποχρεώνουν σε "πασοκοποίηση" τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που ξυπνούν από τον νεοφιλελεύθερο λήθαργο και σκέφτονται την αριστερά ως σύμμαχο).

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Μετά τον Κόρμπιν, τώρα πραξικόπημα και κατά του Ισπανού Σάντσες

του Γιώργου Μητραλιά*

Σίγουρα, ο ηγέτης της ισπανικής σοσιαλδημοκρατίας (PSOE – Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) Πέδρο Σάντσες δεν είναι Τζέρεμι Κόρμπιν. 

Ωστόσο, το ενδοκομματικό πραξικόπημα που αντιμετωπίζει από προχτές μοιάζει σαν δυο σταγόνες νερό με εκείνο που αντιμετώπισε αυτό το καλοκαίρι –προς το παρόν με επιτυχία- ο δημοφιλής και δημοκρατικά (επαν)εκλεγμένος ηγέτης του Βρετανικού Εργατικού κόμματος. 

Σημείο των καιρών; 

Προφανώς ναι, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι μέσα σε 3-4 μήνες, οι δεξιές νεοφιλελεύθερες πτέρυγες και το διεφθαρμένο κατεστημένο δυο μεγάλων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης δεν δίστασαν να οργανώσουν ενδοκομματικά πραξικοπήματα και να διασπάσουν τα κόμματά τους προκειμένου να ανατρέψουν τις δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες τους επειδή αυτές αρνούνται να συνεχίσουν να στηρίζουν άνευ όρων τις πολιτικές λιτότητας!

Όμως, προσοχή. Στη πραγματικότητα, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «απλά» ενδοκομματικά πραξικοπήματα κάποιων αδίστακτων νεοφιλελεύθερων κομματικών στασιαστών αλλά με κάτι πολύ μεγαλύτερο και άρα πολύ πιο επικίνδυνο και ανησυχητικό, που αξίζει να μας απασχολήσει πολύ σοβαρά: 

Έχουμε να κάνουμε με τη κινητοποίηση του συνόλου του οικονομικού κατεστημένου των δυο χωρών σε μια προσπάθεια εξόντωσης των "ανυπάκουων" κομματικών ηγετών με κάθε μέσο! 

Τρανή απόδειξη η χωρίς ιστορικό προηγούμενο συμπαράταξη όλων των σημαντικών ΜΜΕ των δυο χωρών με τους πραξικοπηματίες στασιαστές, και ο ανελέητος πόλεμος που κήρυξαν τόσο στον Τζέρεμι Κόρμπιν όσο –τώρα- και στον Πέδρο Σάντσες.

Το καινούργιο όμως, σε αυτό τον νέου τύπου «ανελέητο πόλεμο» είναι ότι δεν περιορίζεται πια να διαλέγει ανοικτά στρατόπεδο, στηρίζοντας τους μεν και ασκώντας κριτική στους δε. 

Οι πολυάριθμες σχετικές μελέτες και έρευνες (βλέπε στο Διαδίκτυο) που έγιναν στη Βρετανία, αποδεικνύουν ότι όλα τα ΜΜΕ της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του BBC, όχι μόνο αποσιώπησαν συστηματικά το πρόγραμμα και τις θέσεις του Κόρμπιν, αλλά και δεν δίστασαν να του βάλουν στο στόμα δηλώσεις που ποτέ δεν είχε κάνει και να τον περιγράψουν (με γιγάντιους πρωτοσέλιδους τίτλους) τόσο ως «γραφικό» και γελοίο όσο και ως τον… υπ’αριθμό ένα κίνδυνο για τη χώρα!

Θα λέγαμε ότι τα ίδια ακριβώς κάνουν τώρα και τα ισπανικά ΜΜΕ στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο νεαρό κ. Σάντσες, αν δεν μας είχε σοκάρει με τους πρωτοφανείς «νεωτερισμούς» του το χθεσινό κύριο άρθρο (Editorial) της γνωστής «ναυαρχίδας» του ισπανικού γραπτού τύπου, της μονίμως παρουσιαζόμενης ως «έγκυρης» και «σοβαρής» El Pais. 

Δεν είναι μόνο ότι η καλή μας εφημερίδα επιτίθεται με χυδαίους χαρακτηρισμούς στον κ. Σάντσες ούτε ότι ευθύς εξ αρχής τον καλεί να «αδειάσει τη γωνιά». Αυτό που μας εντυπωσίασε επειδή δεν γνωρίζουμε να έχει προηγούμενο, είναι ότι το κύριο άρθρο είναι γραμμένο στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, πράγμα που δίνει π.χ. τέτοιου είδους προτάσεις: «Μάθαμε ότι ο Σάντσες είπε ξετσίπωτα ψέματα στους συντρόφους του. Παραδεχόμαστε ότι δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να διορθωθεί. Ωστόσο, παρόλα αυτά, θέλουμε να κάνουμε μια ύστατη προσπάθεια και να καλέσουμε τον Σάντσες να το ξανασκεφτεί…»! 

Εδώ δεν έχει πια σημασία τι λέει η ιδιοκτησία της El Pais (μια και είναι αυτή που έγραψε το επαίσχυντο κύριο άρθρο), αλλά πώς και στο όνομα ποιου τα λέει. Και πράγματι, μιλάει σαν το PSOE να είναι ιδιοκτησία της, σαν να είναι αυτή η –ελέω Θεού- ηγεσία του, σαν να έχει το κεκτημένο δικαίωμα να ανεβάζει και να κατεβάζει τους ηγέτες του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα! Και όλα αυτά με μια αυταρέσκεια, αλαζονεία και θρασύτητα που μόνο κρύο ιδρώτα μπορούν να προκαλέσουν σε κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη…(1)

Και πάλι όμως, προσοχή. 

Όλα αυτά τα τόσο ανησυχητικά ευρωπαϊκά προεόρτια της κοινωνίας του Μεγάλου Αδελφού που προφήτεψε ο Τζορτζ Όργουελ, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που ήδη συμβαίνουν τελευταία στη Μέκκα όλων των κατεστημένων, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Εδώ σύσσωμα τα ΜΜΕ της χώρας ουσιαστικά αποσιώπησαν (!) επί σχεδόν ένα χρόνο (!) την εκλογική καμπάνια του –μακράν- πιο δημοφιλούς πολιτικού, του Μπέρνι Σάντερς. Και μαζί με την αποσιώπηση αυτής της καμπάνιας, αποσιώπησαν τη γένεση και ανάπτυξη του κινήματος που δημιουργήθηκε γύρω από αυτήν, και που είναι το μαζικότερο κίνημα αμφισβήτησης αυτών ακριβώς των κατεστημένων τουλάχιστον στη νεότερη ιστορία της χώρας! 

Και φυσικά, δεν ήταν μόνον ότι έτσι αγνόησαν δεκάδες εκατομμύρια συμπατριωτών τους που υποστηρίζουν τον κ. Σάντερς, αλλά κι ότι επέβαλαν στους κατοίκους όλου του πλανήτη τη δική τους πολιτική αποσιώπησης. Το αποτέλεσμα όλων αυτών βγάζει μάτια: 

Κανείς π.χ. στην Ευρώπη δεν γνωρίζει το παραμικρό για τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που συγκλονίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια και τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ είτε ανήκουν στα αμερικανικά είτε ακολουθούν τυφλά τις «οδηγίες» τους…

Και ιδού ευθύς αμέσως ένα παράδειγμα από την πιο καυτή επικαιρότητα. 

Δυο από τα τρία μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια των ΗΠΑ, το ABC και το NBC δεν έχουν πει εδώ και 4 μήνες ούτε μια λέξη για το –πάντα σε πλήρη εξέλιξη- μεγαλύτερο κίνημα στην ιστορία των Ιθαγενών Εθνών της χώρας, που είναι συνάμα και το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό κίνημα στην ιστορία των ΗΠΑ!

Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο αγώνας των Σιου της Βόρειας Ντακότα ενάντια στη κατασκευή του γιγάντιου πετρελαιαγωγού που θα διασχίσει τα εδάφη τους και θα μολύνει το νερό του ποταμού Μισούρι που πίνουν, προκαλεί διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα, απασχολεί ήδη τον ΟΗΕ, έχει κινητοποιήσει τους Ιθαγενείς λαούς όλου του πλανήτη, και έχει προκαλέσει την ανοικτή παρέμβαση του ίδιου του προέδρου Ομπάμα!! 

Περιττό να πούμε, ότι κανείς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν είχε, στη διάρκεια όλων αυτών των μηνών, την «τύχη» να πληροφορηθεί το παραμικρό για αυτό τον χωρίς υπερβολή κοσμοϊστορικό αγώνα…(2)

Τα συμπεράσματα που βγαίνουν εύκολα από την εξαιρετικά συνοπτική παράθεση όλων αυτών των πολύ κρίσιμων εξελίξεων είναι πολλά και ιδιαίτερα διδακτικά. Προς το παρόν, θα περιοριστούμε σε ένα, που είναι ίσως και το πιο άμεσα χρήσιμο: 

Η κρίση των κατεστημένων και του συστήματός τους επιταχύνεται και βαθαίνει τόσο πολύ ώστε να οδηγεί αυτά τα κατεστημένα να ρίχνουν τις παραδοσιακές τους μάσκες, να αφήνουν τα προσχήματα και να μην διστάζουν να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, ακόμα και τα πιο αθέμιτα, για να κρατηθούν στην εξουσία!

Με άλλα λόγια, ξεχάστε αυτά που ξέρατε και νομίζατε ότι είναι αιώνια. Η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι και θυμίζει όλο και πιο πολύ κάτι από τους δαίμονες του μεσοπολέμου…

Σημειώσεις

1. Σε αυτό το άρθρο δεν προλαβαίνουμε να αναφερθούμε ούτε στις συναρπαστικές «λεπτομέρειες» του ενδοκομματικού πραξικοπήματος κατά του κ. Σάντσες, ούτε στο βεβαρυμμένο ποινικό μητρώο (εγκλήματα, διαφθορά,…) των συνωμοτών, επικεφαλής των οποίων είναι ο Φελίπε Γκονσάλες. Του ίδιου Φελίπε Γκονσάλες που για να καταπολεμήσει τους Βάσκους της ΕΤΑ, δεν δίστασε, όταν ήταν πρωθυπουργός, να δημιουργήσει τα αποσπάσματα θανάτου με το όνομα GAL, προσφεύγοντας στις υπηρεσίες του οργανωμένου εγκλήματος της Μασσαλίας!…

2. Ενάντια σε αυτό τον τοίχο σιωπής και παραπληροφόρησης, υπάρχει το έγκυρο και πλούσιο σε πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στις ΗΠΑ και ειδικά για τα διάφορα κοινωνικά κινήματα (δράσεις και θέσεις των κινημάτων, διεργασίες μέσα στα κινήματα, ειδήσεις, βίντεο, άρθρα του αμερικανικού τύπου, αναλύσεις, και τοποθετήσεις) Facebook της Πρωτοβουλίας "Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς": https://www.facebook.com/GreeksForBerniesMassMovement/

Η πολιτική συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόταση για forum των Προοδευτικών δυνάμεων

Γιώργος Παπασπυρόπουλος/ Βασιλίκα Σαριλάκη

Μπορεί ένα νέο προοδευτικό forum να υποστηρίξει τον ελληνικό διαφωτισμό, τις νέες μεταρρυθμίσεις, την θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας μετά το χάος του πελατειακού κράτους; Να στηρίξει τις ανεξάρτητες αρχές, την πάταξη της διαφθοράς και την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση; Μπορεί σήμερα να συμπαραταχθεί ο προοδευτικός κόσμος ώστε να αποκλεισθούν οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παλινόρθωσης;

Μια νέα πολιτική συμμαχιών καθοριστικής σημασίας ξεκινούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για την συμμαχία των Μεσογειακών χωρών της ΕΕ, το Forum των Προοδευτικών στο Ευρωκοινοβούλιο (αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι) και την συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία για την από κοινού προώθηση πολιτικών κατά της λιτότητας. Οι πρωτοβουλίες αυτές, αλλάζουν ήδη το κλίμα στις ευρωπαϊκές συσκέψεις για το μέλλον της ΕΕ και δημιουργούν ευνοϊκά μέτωπα για την γενική αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ΕΕ αλλά και την άμεση υλοποίηση της ελάφρυνσης του χρέους στη χώρα μας ώστε να βγει από την καταβύθιση στο χρέος και την επιτροπεία.

Η πολιτική αυτή πρωτοβουλία παρουσιάστηκε την περασμένη Δευτέρα στην εκδήλωση απολογισμού* για την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωκοινοβούλιο από τον Αλέξη Τσίπρα και τον αντιπρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Δημήτρη Παπαδημούλη που διοργάνωσε την εκδήλωση. Και στις δυο τοποθετήσεις το ζητούμενο ήταν η εφαρμογή αυτής της πολιτικής συμμαχιών και στην ελληνική πραγματικότητα μετά από την πετυχημένη πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα για την Σύνοδο και το κοινό σχέδιο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου.

Η Σύνοδος αυτή που μετεξελίσσεται σε θεσμό, κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να αντιμετωπίσει την βαθιά κρίση που διάγει η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία με την Γερμανοκεντρική της εμμονή και τις πολιτικές λιτότητας, έχει δημιουργήσει νέες αντιθέσεις Βορρά –Νότου και πολλά προβλήματα.

Το εγχείρημα έχει ιδιαίτερη αξία διότι έδωσε ένα σημαντικό πολιτικό στίγμα ενότητας σε μια συγκυρία εικόνας κλονισμού της αξιοπιστίας της ΕΕ λόγω τουBrexit και την στιγμή που το προσφυγικό αποτέλεσε το άλλοθι για μια νέα «υστερία» των συνόρων την ίδια στιγμή που η εθνικιστική δεξιά έχει πάρει τα πάνω της σε πολλές χώρες.

Την εποχή λοιπόν, που όπως λέει ο Roberto Unger** η θέληση για διαφορετικότητα των εθνών γίνεται πλέον «δηλητηριώδης» (εφευρίσκοντας ως αποδιοπομπαίους τράγους τους πρόσφυγες) και μη έχοντας πειστική εθνική συλλογική ταυτότητα, απαιτούνται ιδιαίτερες προσπάθειες αντιμετώπισης της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

«Για να αναπτυχθεί μια πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση στην παγκοσμιοποίηση -λέει ο Unger- πρέπει πολλές χώρες να ακολουθήσουν την ίδια συγκρουσιακή κατεύθυνση με τους κυρίαρχους κανόνες και τους κανονιστικούς συμβιβασμούς της παγκόσμιας τάξης.» Με λίγα λόγια η αποτελεσματική ρήξη θέλει συμμαχίες. Η συνύπαρξη εναλλακτικών αναπτυξιακών σχεδιασμών και πολιτισμικών σχέσεων είναι μονόδρομος. Διότι δεν μπορεί το κεφάλαιο να αλωνίζει στον κόσμο και η εργασία μαζί με την διεκδίκηση της κοινωνικής δικαιοσύνης να είναι εγκλωβισμένες στο έθνος-κράτος και εξορισμένες από το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η επιλογή τώρα προοδευτικών συμμαχιών και η διεύρυνση του διαλόγου στο εσωτερικό Ελληνικό μέτωπο είναι δύσκολη κυρίως γιατί ο δικομματισμός και η διαφθορά δημιούργησαν μια μεγάλη κρίση όχι μόνον οικονομική αλλά και πολιτική.

Μια κρίση όχι μόνον αξιακή αλλά και κρίση αντιπροσώπευσης.

Πώς έγινε και μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη όπως το ΠΑΣΟΚ εν μέσω της μεγάλης δίνης της κρίσης έφτασε σήμερα να βρίσκεται πλειοψηφικά αγκυροβολημένη στο συντηρητικό στρατόπεδο της νεοφιλελεύθερης ΝΔ;

Δυστυχώς η πασοκοποίηση/βενιζελοποίηση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ) έχει ως αποτέλεσμα την στενή της σύνδεση με τον νεοφιλελευθερισμό αντί της αυτοκριτικής της για τις καταστροφικές πολιτικές που έφεραν την χώρα στην χρεοκοπία και την επιτροπεία. Ωστόσο, υπάρχει το ερώτημα: Το επικροτούν αυτό κάποιοι προοδευτικοί αγωνιστές του σοσιαλιστικού τόξου που αγωνίστηκαν χρόνια για την λεγόμενη «μεγάλη αλλαγή;» Προφανώς όχι αν κρίνουμε από το μεγάλο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο πιθανότατα συμπεριλαμβάνονται και άνθρωποι αυτού του χώρου.

Ο σοσιαλιστικός χώρος στην Ελλάδα δυστυχώς ατύχησε από κεντρικούς εκφραστές. Η σοσιαλιστική του έκφραση απείχε τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα από άλλες Ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές εκδοχές. Ο Mitterand π.χ άφησε πολύ περισσότερες θεσμικές τομές στην διακυβέρνηση της χώρας και την προάσπισε συνταγματικά από την διαφθορά σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ. Ήρθε όμως η στιγμή να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να δούμε τι μπορεί να γίνει ώστε να ανασυγκροτηθεί το εσωτερικό προοδευτικό μέτωπο προς όφελος της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να εκφράσει εκλογικά τις υγιείς δυνάμεις της κεντροαριστεράς και να σταθεροποιηθεί σε ένα υψηλό επίπεδο άνω του 35% κερδίζοντας όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από τις αρχές του 2015 και μετά. Αποτελεί πλέον ένα μεγάλο κόμμα αλλά όπως είπαν και οι ομιλητές δεν αρκεί από μόνο του. Απαιτείται ένα σταθερό μέτωπο των προοδευτικών στην χώρα, μεγάλες δλδ κοινωνικές συμμαχίες για να εφαρμοστούν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την ανεξαρτησία και την ανάπτυξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι αυτήν την στιγμή το πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική αριστερά και ένα εργαστήριο διαμόρφωσης μιας σύγχρονης αριστεράς, αλλά δεν ξεχνά ότι έχουν βρει καταφύγιο σε αυτόν πολλά διαφορετικά προοδευτικά, σοσιαλιστικά και οικολογικά ρεύματα εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην προσχώρηση των πρώην κομματικών εκφραστών τους στον νεοφιλελευθερισμό.

Τα ρεύματα αυτά, μπορούν να εκφραστούν στην ελληνική πολιτική σκηνή, όχι ως τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ως αυτόνομες πολιτικές συνιστώσες του προοδευτικού χώρου. Να διεκδικήσουν την πολιτική έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας, να την συντονίσουν με τις προοδευτικότερες εκδοχές της κι όχι εκείνες που την θέλουν ουραγό και τσόντα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Να πάρουν στα χέρια τους το δημόσιο διάλογο με την αριστερά.

Υπάρχουν ανεξάρτητες κινήσεις και πρόσωπα του κεντρώου προοδευτικού και σοσιαλιστικού χώρου. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι ακόμη σε παραπαίοντα δήθεν εναλλακτικά σχήματα σχήματα όπως το Ποτάμι ή η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Σοσιαλιστές που ενώ δεν βρίσκουν αξιόπιστη προοδευτική ηγεσία παραμένουν από κομματικό πατριωτισμό στο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ της Φώφης και του Βενιζέλου. Εκσυγχρονιστές που πίστεψαν στην ισχυρή Ελλάδα-αυταπάτη του Σημίτη και δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι η μεταρρύθμιση τώρα ξεκινά. Προοδευτικοί που νόμισαν ότι υπάρχουν πραγματικοί φιλελεύθεροι στα παραμάγαζα του νεοφιλελευθερισμού.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι και οι κινήσεις τους πρέπει να συζητήσουν οργανωμένα με την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Ελεύθερα, όχι καταναγκαστικά ή προεκλογικά.

Χρειάζεται όπως τόνισε κι ο Δ. Παπαδημούλης ένα forum Διαλόγου και Κοινής Δράσης των προοδευτικών ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν δημόσια απελευθερωμένες οι δυνάμεις αυτές, ξεφεύγοντας από τα δεσμά της κυριαρχίας των κομμάτων- σφραγίδων που καταχρώνται τα τελευταία χρόνια τον χώρο της κεντροαριστεράς. Και να σχηματίσουν τους φορείς τους στα πλαίσια αυτής της συμμαχίας. Να ανακτήσουν τον σοσιαλιστικό χώρο από τους καταπατητές του, την πολιτική τους αξιοπρέπεια και να βοηθήσουν στον μετασχηματισμό της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση κόντρα στην αντεπίθεση που κάνει η ΝΔ για παλινόρθωση του παλιού κατεστημένου.



Σημειώσεις:

*Παρακολουθήστε τον χαιρετισμό του Αλέξη Τσίπρα εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=wJcGIAMRZIs&feature=youtu.be
Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Δ. Παπαδημούλη εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=ReeuuX8OJdE&feature=youtu.be
Και τις ομιλίες των υπολοίπων ομιλητών εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=YR-nO9Ng__M&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=HOvqStnwCZE&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=iG2Pa_purao&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=MDQNgSobsEI

**Roberto Mangabeira Unger "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά", Εκδόσεις Ευρασία, Αθήνα 2009

(καθηγητής του Harvard, σύμβουλος του Ι. Λούλα και μετέχων στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση της Βραζιλίας)

***Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr