"Αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση όταν η Ν.Δ προώθησε τον επικαθορισμό της κυβερνητικής πολιτικής με την ιδεολογικοπολιτική σφραγίδα της"

Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση τον Ιούνιο, δέχτηκε κάθε είδους κριτική. Αυτό που ακολούθησε σε κυβερνητικό επίπεδο, δικαιώνει την πράξη αυτή - ότι λάθη και αν έκανε - και έκανε πολλά - η ΔΗΜΑΡ όσο συμμετείχε στην τρικομματική κυβέρνηση. Είχαμε γράψει σε αυτό το ιστολόγιο ότι ήταν φανερό  ότι ο Σαμαράς επέλεγε τον αυταρχισμό πλέον ως μέθοδο και τον δεξιό ρεβανσισμό ως ιδεολογία - και το γεγονός ότι χωρίς να πειράξει το πελατειακό σύστημα έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο του κράτους-λάφυρου (πραγματικού λάφυρου, μετά τα μοιραία λάθη της αριστεράς που επέτρεψαν δεύτερες εκλογές με αποτέλεσμα να κερδίσει την καραμπόλα ο Σαμαράς και να επαναφέρει το πλέγμα ΝΔ(ΠΑΣΟΚ) στην εξουσία) καθαρά κατά της κοινωνίας, επιβεβαιώνει 100% τις προειδοποιήσεις αυτές. 

Η ΔΗΜΑΡ ένοιωσε στο πετσί της αυτές τις μεθοδεύσεις. Πλήρωσε βέβαια και το λάθος της να επιτρέψει δεύτερες εκλογές και να δώσει μια ευκαιρία στον παλιό δικομματισμό να ανακάμψει από τα θλιβερά ποσοστά των πρώτων εκλογών με την πόλωση που τόσο καλά γνωρίζει να χειρίζεται. Αλλά τον Ιούνιο έπραξε το σωστό - και συνεχίζει, παρά τις γνωστές σοβαρές αδυναμίες της να περιγράψει μια σαφή εναλλακτική πολιτική, να στέκει καθαρά απέναντι σε μια αυταρχική και καταστροφική διακυβέρνηση. Η συνέντευξη που ακολουθεί, είναι πολύ ενδιαφέρουσα όσον αφορά την σαφή τοποθέτηση της ΔΗΜΑΡ στην αντιπολίτευση:

Φώτης Κουβέλης: η σταθερότητα δεν ταυτίζεται με υπακοή στην τρόικα

Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, στην εφημερίδα "Επενδυτής" και στο δημοσιογράφο, Βαγγέλη Παπαδημητρίου

1. Γιατί πιστεύετε ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών δοκιμάζουν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης με απαιτήσεις για νέα μέτρα;

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής που επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών με μέτρα συρρίκνωσης της οικονομίας, το οποίο και επικαλούνται. Το πρόγραμμα προσαρμογής πρέπει να αλλάξει.

Επιπροσθέτως, εκτιμώ ότι ενθαρρύνονται από την λογική των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, ακόμη και σε ανορθολογικές απαιτήσεις και καταφανώς αναποτελεσματικές οικονομικά. Επίσης ενθαρρύνονται από την τεχνητή αισιοδοξία που καλλιέργησε η κυβέρνηση για ταχύτατη ανάκαμψη, που λειτούργησε ως επιχείρημα ότι η πολιτική αυτή αποδίδει άρα πρέπει να συνεχιστεί.

2. Υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει περιθώριο πολιτικής διαπραγμάτευσης, πέρα κι έξω από το γράμμα του μνημονίου; Αυτό ήταν το νόημα της νέας συνάντησης Σαμαρά- Μέρκελ;

Περιθώρια πολιτικής διαπραγμάτευσης υπάρχουν. Υπενθυμίζω ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες οι παραδοχές σωρείας λαθών και αστοχιών από τους ίδιους τους εμπνευστές του προγράμματος προσαρμογής. Όμως τα περιθώρια διαπραγμάτευσης διαμορφώνονται και από αυτό που κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Η κοινωνία δικαίως δεν δέχεται άλλα επιβαρυντικά μέτρα και η οικονομία ασφυκτιά από τον κορσέ της πολιτικής της λιτότητας και μιας δημοσιονομικής προσαρμογής που είναι αποσυνδεδεμένη από αναπτυξιακές και κοινωνικές παρεμβάσεις. Το βασικό μήνυμα που πρέπει να εκπέμψει η κυβέρνηση είναι οτι για να καταφέρει η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών πρέπει να ζήσει και να παράγει.

Με αυτά τα δεδομένα η αναζήτηση ενός διαφορετικού πλαισίου ...

Και η σκληρή πραγματικότητα...

Διαβάζουμε στις εφημερίδες: Κύκλος αβεβαιότητας για την σούπερ δόση των €89 δις

"Παρατείνεται η αβεβαιότητα για τη χρηµατοδότηση της ελληνικής οικονοµίας καθώς αµφισβητείται η δυνατότητα υλοποίησης της συµφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Τη στιγµή που οι διαπραγµατεύσεις για το «κούρεµα» των ελληνικών οµολόγων (PSI) βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η αδυναµία του πολιτικού συστήµατος να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα προβληµατίζει τους πιστωτές µας όσον αφορά την εκταµίευση των 89 δισ. ευρώ στην αρχή του επόµενου έτους. Πρόκειται για την πρώτη δόση του νέου πακέτου βοήθειας, η οποία αφορά τη χρηµατοδότηση του PSI, τη στήριξη των τραπεζών και την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ∆ηµοσίου.... «Οι Ευρωπαίοι καλούνται να δώσουν ένα µεγάλο ποσό σε µια κυβέρνηση η οποία όχι µόνο έχει περιορισµένο χρονικό ορίζοντα αλλά το έργο της υπονοµεύεται από τα κόµµατα που την απαρτίζουν»...Μπροστά λοιπόν στην αδυναµία της Ελλάδας να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα, ορισµένοι υποστηρίζουν ότι τα χρήµατα είναι καλύτερα να δοθούν στις ευρωπαϊκές τράπεζες για να καλύψουν τα ανοίγµατά τους στην Ελλάδα παρά στο αναξιόπιστο ελληνικό πολιτικό σύστηµα.
...«Εµείς λέµε ότι σκοπός της κυβέρνησης είναι να υλοποιήσει τη συµφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δηλαδή να “τρέξει” το PSI και να υπογράψει τη δανειακή σύµβαση. Το ερώτηµα όµως που απασχολεί τους Ευρωπαίους είναι ποιος θα την εφαρµόσει»"

Κατά τα άλλα οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές συνεχίζονται ...και η Αριστερά "απολαμβάνει υπεύθυνα" ...τις δημοσκοπήσεις.

Δείτε σχετικά: Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής (!;)   (και ημείς -αριστεροί και οικολόγοι- άδομεν...)

Γυμνoί στο Ecofin

Την Πέμπτη 10 του μηνός θα συνεδριάσει το Ecofin και θα αποφασίσει την επιμήκυνση αποπληρωμής του ελληνικού χρέους. Ως εδώ καλά. Το θέμα έχει προαποφασιστεί σύμφωνα με τις πληροφορίες εδώ και καιρό. Αυτό που δεν θα αποφασιστεί (δεν υπάρχει καν στην ατζέντα) είναι η μείωση του επιτοκίου αποπληρωμής και η έκδοση ευρωομολόγων – οι αποφάσεις θα παρθούν στην σύνοδο κορυφής στις 25 Μαρτίου.

Μέχρι τότε η περίοδος είναι κρίσιμη – ίσως η κρισιμότερη για την επιβίωση της ΕΕ από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα. Και φυσικά, η κρισιμότερη στιγμή για την Ελλάδα και τις πιθανότητες να βρει τον δρόμο της για έξοδο από την κρίση.

Γι αυτό και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δοκιμάζονται τώρα, βάσει των προτάσεών τους για λύσεις και προοπτική εν μέσω μνημονίου και ύφεσης. Το τι θα διεκδικηθεί στις κρίσιμες συνόδους της ΕΕ είναι καθοριστικό για το μετά- και κυριολεκτικά για το αν θα υπάρξει  καν «μετά»…

Ο Φώτης Κουβέλης προειδοποιούσε σχετικά, ήδη από τις 13 του Φλεβάρη:

Golden boys και χαρούμενες πόρνες

Και συ λαέ βασανισμένε...μην ξεχνάς τις ευθύνες σου

Τραγέλαφος.

Κάθε μεταπολιτευτική κυβέρνηση κατά κανόνα, διπλασιάζει το έλλειμμα της προηγούμενης.

Επί δεκαετίες παίρνουμε τα χρήματα της τρισκατάρατης ΕΕ ( μπροστά στα οποία ωχριά η μεταπολεμική αμερικανική βοήθεια ) και τα τρώμε χωρίς να μείνει λεπτό για ανάπτυξη και υποδομές.

Παίζουμε στο χρηματιστήριο τις οικονομίες δύο γενεών επειδή κάποιος Παπαντωνίου μας το είπε.

Ακούμε τον Κλίντον να λέει ότι είμαστε από τις ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου και το πιστεύουμε.

Βυθιζόμαστε σε ένα όργιο καταναλωτισμού ξοδεύοντας και τα μελλοντικά μας εισοδήματα επειδή οι τράπεζες "μας δίνουν" ξαφνικά αφειδώς και χωρίς καμιάν εγγύηση δάνεια.

Ξοδεύουμε για Ολυμπιακούς χρήματα που δεν έχουμε και δεν θα πάρουμε ποτέ πίσω επειδή το είπε η Γιάννα και ο Αβραμόπουλος.

Ακούμε για την ισχυρή Ελλάδα από τον Σημίτη και το χάφτουμε.

Στέλνουμε τα παιδιά μας στα ιδιωτικά και το εξωτερικό να σπουδάσουν μάνατζερ και ψυχολόγοι και τους υποσχόμαστε ότι δεν θα δουλέψουν ποτέ σε "ταπεινά" επαγγέλματα.

Απασχολούμε τους μετανάστες χωρίς ένσημα και νοιώθουμε ξαφνικά πλούσιοι.

Βλέπουμε τα λαμόγια να θησαυρίζουν και τους πολιτικούς να διαφθείρονται και τους ξαναψηφίζουμε.

Στέλνουμε τις κόρες μας στα πορνεία της τηλεόρασης να αφομοιώσουν τον ρόλο της χαρούμενης πόρνης μήπως και τυλίξουν κάναν λεφτά και λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους.

Μια χώρα υπό πτώχευση. Μια δημόσια διοίκηση διεφθαρμένη. Ακραίες ανισότητες, παράνομος πλουτισμός, παραγωγική βάση μηδέν.

Και ημείς άδομεν...

Εκτός από την υποβαθμισμένη παιδεία διαθέτουμε την χειρότερη κοινωνική παιδεία που είχε ποτέ αυτή η χώρα. Golden boys και χαρούμενες πόρνες - αυτή είναι η κοινωνική μας εκπαίδευση...

Αλλά όχι. Εμείς δεν φταίμε σε τίποτα. Μας παρέσυραν. Είδαμε το τυρί αλλά όχι την παγίδα...

Δεν υπάρχει λοιπόν εθνικό πρόβλημα που χρειάζεται συστράτευση των υγιών δυνάμεων. Πάμε σαν άλλοτε...

Άλλωστε σύντομα:

Η ανύπαρκτη παραγωγική βάση θα δημιουργηθεί ως εκ θαύματος.

Τα λαμόγια θα επιστρέψουν τα χρήματα οικειοθελώς.

Οι διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι θα ζητήσουν συγγνώμη και θα χαρίσουν τις βίλες τους στο δημόσιο για αναδιανομή.

Οι τράπεζες θα σταματήσουν την τοκογλυφία και θα διανείμουν τα κέρδη τους στους φτωχούς και οι μοιραίοι πολιτικοί της Ραφήνας και του Κολωνακίου θα ανασκουμπωθούν και θα διορθώσουν τα εγκλήματά τους αφού εξομολογηθούν στον Άγιο Βατοπεδινό.

Η Εκκλησία θα δεχτεί έλεγχο στα οικονομικά της και θα καταβάλει αναδρομικά τους φόρους που της χαρίστηκαν.

Το ΚΚΕ θα δηλώσει τις εταιρείες του και θα μοιράσει ενίσχυση στους ψηφοφόρους του και τα επαγγελματικά στελέχη της Κουμουνδούρου θα αρνηθούν την αεργία της κρατικής επιχορήγησης και θα πιάσουν δουλειά...απολύοντας το συγγενολόι και τους κολλητούς που έχουν βολέψει δίπλα τους.

Τι λέτε μωρέ; Κι έπειτα σας φταίει ο Κύρκος που στα 85 του καλεί σε εθνική συστράτευση!

Και η ανανεωτική αριστερά που πασχίζει να ανασυγκροτηθεί και να εκφέρει αυτόνομο πολιτικό λόγο και προτάσεις εξόδου από την κρίση...

Μα τόσο βολεμένοι είσαστε φίλοι μου ή παραμένετε τόσο ανόητοι;

Προγραμματικές συνεργασίες, Αριστερά και πελατειακό σύστημα

Στην χώρα μας, λέμε συχνά, δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών. Και πράγματι, εκτός από φωτεινές εξαιρέσεις και πάντα σε δύσκολα χρόνια, ποτέ δεν αναπτύχθηκε ένας προγραμματικός διάλογος ανάμεσα σε συγγενείς πολιτικές δυνάμεις για να διαπιστωθούν οι συμπτώσεις και το βάθος τους. Ειδικά στην ευρύτερη αριστερά ο προγραμματικός διάλογος και η συνεργασία μοιάζουν περισσότερο με σύντομο ανέκδοτο και ποτέ με αληθινή προοπτική...

Κι όμως ο κόσμος της αριστεράς, σε όλες τις διερευνήσεις της κοινής γνώμης προκρίνει με μεγάλα ποσοστά την συνεργασία και όχι τις αυτόνομες καθόδους και καταγραφές στις οποίες αρέσκονται οι ηγεσίες της.

Γνωρίζουμε μέχρι σήμερα ελάχιστες περιπτώσεις κεντρικών συνεργασιών, και μόνο στις αυτοδιοικητικές εκλογές, οι οποίες συνήθως πολεμιούνται από τα μέσα. Και δεν μιλάμε εδώ για τις ανύπαρκτες συνεργασίες της αριστεράς με το ΚΚΕ αλλά για εκείνες με το ΠΑΣΟΚ.

Συνήθως κάποια τάση ή συνιστώσα του ενός ή του άλλου, δίνει γραμμή υπονόμευσης του κοινού συνδυασμού ή υπερψήφισης ενός "αντάρτικου" ψηφοδελτίου από τον ίδιο χώρο.

Αποτέλεσμα; H επικράτηση του αντίπαλου συντηρητικού υποψηφίου πχ υποψηφιότητα Δαμανάκη στην Αθήνα που υπονομεύτηκε και από τους δύο συμπράττοντες!

Σήμερα, μπροστά στην ανάγκη αποπομπής από τον Δήμο και την Νομαρχία Θεσσαλονίκης της αγίας τριάδας του δεξιού εθνικισμού (βάζω και τον Άνθιμο μέσα...), η πλειοψηφία στην ηγεσία του ΣΥΝ, απέρριψε πριν καν ξεκινήσει η όποια συζήτηση την κοινή υποψηφιότητα πχ Μπουτάρη και επανέλαβε την ανάγκη "αυτόνομης καταγραφής" όσων η ίδια εγκρίνει ως αριστερών και οικολόγων!

ΡΙΖΑ και ΚΚΕ κοινός αυτιστικός αγώνας καταγραφής ή καλύτερα μόνος κι ας με τρώει ο πόνος...

Γιατί όμως οι συνεργασίες δεν περπατούν; Ίσως γιατί όλη η δομή της ελληνικής κοινωνίας είναι πελατειακή. Ο μπάρμπας στην Κορώνη και το λόμπι του. Ο βουλευτής και οι ψηφοφόροι του. Το κόμμα και οι δικοί του. Το "μέσον" και οι δικτυώσεις του...

Αποτυγχάνοντας να διαβεί φυσιολογικά το στάδιο του αστικού εκσυγχρονισμού, η ελληνική κοινωνία αποτελεί ένα μείγμα οθωμανικής και παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.

Πιο πολύ εμπιστεύεται πρωτόγονες δομές ατομικής συναλλαγής παρά συλλογικές διεργασίες συνεργασίας και προόδου. Έτσι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και καθορίζει υπόκωφα αλλά με σαφήνεια τις εξελίξεις. Αυτό που λέμε "νοοτροπία" είναι μια γρανιτένια επιφάνεια που από τις αδιάκοπες διαδοχικές συσσωματώσεις συντρίβει με την σκληρότητά της κάθε απόπειρα συνεργασίας και συλλογικότητας.

Και η αριστερά;

Ενώ κατάφερε σε κάποιες περιόδους να ξεπεράσει την ραγιάδικη και ψωροατομιστική νοοτροπία της κοινωνίας μας και να μεγαλουργήσει κατάφερε όταν οι συνθήκες βελτιώθηκαν και οι προοπτικές άνοιξαν να γίνει και αυτή μέρος του προβλήματος.

Σήμερα τα διάφορα λόμπι της νοιάζονται περισσότερο για την αναπαραγωγή τους παρά για την πρόοδο της κοινωνίας.

Με μια νεοφοβική ιδεολογία μη επαφής με ότι δημιουργικό και βελτιωτικό των συνθηκών ζωής μας, κινούνται δογματικά στον χώρο της προκατάληψης και του χιλιασμού της νέας επερχόμενης κρίσης του συστήματος και ζαρώνουν μεταξύ τους όπως τα πρόβατα που κρυώνουν για να την αντιμετωπίσουν. Αναζητούν συνεχώς προδότες και εσωτερικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν την μιζέρια τους και την απραξία τους.

Κι όταν οι βάρβαροι δεν εμφανίζονται και η κάποια λύσις δεν τους λυτρώνει τρώνε τα σωθικά τους, πράγμα που μπορεί να μην είναι μια κάποια λύσις αλλά είναι μια κάποια απασχόληση...

Και η κοινωνία; Στα ...απαυτά μας! Η κρατική χρηματοδότηση να είναι καλά κι μαλ...κες που μας ψήφισαν πιστεύοντας ότι αυτήν την φορά θα τους ακούσουμε και κάτι θα αλλάξει. Όχι, κόλπο ήτανε... Εμείς την δουλειά μας:

Συκοφαντούμε τις λύσεις, αποδομούμε τις προοπτικές, καταστρέφουμε τις συνεργασίες...

Ότι πιο συντηρητικό και οπισθοδρομικό έχει υπάρξει στην ελληνική αριστερά το εκφράζουν σήμερα τα σκληρά λόμπι του ΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Και η ανανεωτική αριστερά έχει την οργανωμένη της έκφραση φυλακισμένη σε αυτόν τον μεσαίωνα...

Πάρτε λοιπόν Ψωμιάδη και Άνθιμο ξανά και ανάψτε κάνα κερί στο Πατερούλη που "καταγραφήκατε" ξανά σώοι και αμόλυντοι από συνεργασίες και άλλα διαβολικά...

Πελααάτες μου...!!