Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται...

"Σε αυτό το περιβάλλον των διαδοχικών μετατοπίσεων δια των άρρητων 

διολισθήσεων, η κατάσταση εμφανίζει μια σταθερότητα η οποία εκφράζεται ως 

θερινή αναμονή και ανακούφιση για την αποφυγή των εκλογών κατακαλόκαιρο"

Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται Compromesso Storico a la Ελληνικά

του Γιάννη Παγιασλή από το left liberal synthesis*

Μετά τις εκλογές είχαμε δυο θεαματικές κινήσεις:
Την άνευ όρων υπεράσπιση της δημοκρατικής διαδικασίας για την εκλογή του Yuncker, από τον Τσίπρα και την αποπομπή Θεοχάρη από το Σαμαρά.

Η πρώτη σηματοδοτεί την αντιστροφή της συριζαϊκής αφήγησης για την κρίση: Ο Τσίπρας ως αρχηγός της Ευρωπαϊκής αριστεράς γίνεται υπερασπιστής των θεσμών και διαδικασιών. Επομένως και η προοπτική του ως πιθανού διαπραγματευτή του χρέους οριοθετείται αυστηρά εντός της θεσμικής και τυπικής συνέχειας της ΕΕ. 

Ένα ψήγμα μονομέρειας το οποίο δυνητικά θα ενοχλεί τα όρια της υφιστάμενης τυπικής συνέχειας, όπως αυτό ενίοτε περιγράφεται στην εκφωνούμενη συριζαική αναδιαπραγμάτευση θα υποσκάψει όχι την Ελληνική κυβέρνηση, αλλά όλη την Ευρωπαϊκή Αριστερά. 

Αντί η ελληνική αριστερή ενδυνάμωση να πυροδοτήσει την ευρωπαϊκή αλλαγή, το Ευρωπαϊκό πρωτείο του Τσίπρα οριοθετεί τις όποιες πρωτοβουλίες στο επίπεδο των διεσταλμένων ερμηνειών των υφιστάμενων συμβάσεων. Με την έννοια αυτή η εκλογή των Κατρούγκαλου Χρυσόγονου δεν έχει μόνο συμβολική αξία. Έχουμε μια νομικό τεχνική μάχη. Στην αντίθετη περίπτωση ο Τσίπρας θα γίνει ένας αριστερός Cameron εξ' ονόματος της ευρωπαϊκής αριστεράς. 

Η συριζαική ευφορία είδε στην αλλαγή κλίμακας προς την Ευρωπαϊκή υποψηφιότητα μόνο το θετικό σενάριο της πανευρωπαϊκής αριστεράς, ενώ έχει υποτιμήσει την εγκλειστική ικανότητα που έχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Η θεσμική Ευρωπαϊκή συμπεριφορά του Τσίπρα ενταφιάζει την συριζαική αναδιαπραγμάτευση στην λεγόμενη "ριζοσπαστική " πολιτική εκδοχή της, γιατί αυτή μορφολογικά και συγκυριακά είναι το αντεστραμμένο είδωλο των "ριζοσπαστισμών " στην a la Cameron και Le Pen εκδοχή.

Ταυτόχρονα η αποπομπή Θεοχάρη σηματοδοτεί την συμβολική καταστροφή οποιασδήποτε προσπάθειας να γίνει το μνημονιακό μαρτύριο, καταλύτης σε στοιχειώδεις θεσμικές παρεμβάσεις. Η Σαμαρική διακυβέρνηση σε ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικής καταργεί την νεότευκτη αυτονομία της θέσης και επαναφέρει τη διοίκηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού στην στενή κομματική οπτική. 

Στην τυπική "εκσυγχρονιστική " ανάγνωση το μνημόνιο είναι μια αυταρχική συμμόρφωση του ελληνικού κράτος σε στοιχειώδη ενάρετα οικονομικά αλλά και αυτονόητες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό , την αυτοδιοίκηση κλπ. Η αποπομπή Θεοχάρη απογυμνώνει τις μνημονιακές παρεμβάσεις από την όποια μεταρρυθμιστική πνοή.

Με τις εξελίξεις αυτές η νεοελληνική πολιτική τελετουργία παροξύνεται:

Εκφωνούνται πολιτικοί λόγοι, γράφονται κείμενα πολιτικών προβληματισμών με κωδικές συμβολικές ονομασίες οι οποίες παραπέμπουν σε άλλα σημαινόμενα. Για μια σειρά στρατηγικών ζητημάτων είναι δύσκολο να κατανοηθεί τι ακριβώς εννοείται. 

Μερικούς μήνες πριν τη λεγόμενη ιστορική αναδιαπραγμάτευση του χρέους η συζήτηση γίνεται με ένα πληθωρισμό τεχνικών όρων, αμφίσημων διατυπώσεων ώστε τελικά ο τεχνικός γιγαντισμός να καταντά μια θορυβώδης συνθηματολογία. Είτε μέσω της main stream σαμαρικής αφήγησης της "υπομονής" των "θυσιών" είτε μέσω των έντεχνων συριζαικών υποσχέσεων "χωρίς δημοσιονομικό κόστος" ο ορίζοντας παραπέμπει σε μια μακρά περίοδο οριακών βελτιώσεων.

Η λεγόμενη κεντροαριστερά, δηλαδή ο χώρος μιας νουνεχούς τεχνοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής αφήγησης ευρίσκεται σε δυσμένεια ακριβώς γιατί τα στοιχεία του λόγου της, έχουν μετακομίσει δεξιά και αριστερά κυριολεκτικά. 

Ο μεν Στουρνάρας ενσαρκώνει τον ιδεότυπο του αυστηρού τεχνοκράτη ο οποίος ισορροπεί δημοσιονομικά την πιο ανισόρροπη οικονομία παγκοσμίως. 

Η δε Συριζαική δημοτική και περιφερειακή επιτυχία σε Αθήνα και Αττική οφείλεται σε μια σώρευση θέσεων και προτάσεων, με τεχνικό, επιστημονικό και επιστημονικοφανές περιεχόμενο, τα λειτούργησαν ακριβώς λόγω του τεχνολογικού "ύφους" τους. Ο λόγος και ο όγκος των θέσεων Δούρου αποτελεί "σκοτεινό αντικείμενο του πόθου" του ...

Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το ΣΥΡΙΖΑ

Ευτυχώς υπάρχουν και οι ψύχραιμοι

από τον Γιάννη Παγιασλή και το left liberal synthesis

Το ψυχόδραμα του Compromesso Storico a la Ελληνικά συνεχίζεται . Οι πρωταγωνιστές υποφέρουν από συνεχείς υστερικές κρίσεις. Αδυνατούν να προσαρμοστούν στην ιδέα ότι η αρχιτεκτονική των επίδικων της συγκυρίας τούς οδηγεί σε συνεργασία και όχι οι πολωτικές εκφωνήσεις τους.

Οι κυρίαρχοι αφηγητές διαχειρίζονται δύο απόλυτα πετυχημένες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου στις τράπεζες και μια επιτυχή έξοδο στις αγορές μέσω μιας συστηματικής απόκρυψης: 

Οι χρηματαγορές δεν εμπιστεύονται κυβερνήσεις αλλά πολιτικά συστήματα , δηλαδή κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις και τις προοπτικές τους.

Και τα πιο ριψοκίνδυνα hedge funds συμμετείχαν στις ΑΜΚ των Alpha και Πειραιώς , εν γνώσει των πιθανοτήτων μιας Συριζαϊκής ανατροπής. Ενώ προφανώς η αμφισβητούμενη σχεδόν καινοφανής τεχνικά έξοδος στις αγορές, αποτελεί παρακαταθήκη για τον Συριζα, για μια "μη συμβατική" χρηματοδότηση σε μια υποτιθέμενη "μεταμνημονιακή" φάση σε περιβάλλον σύγκρουσης με τον "Μερκελισμό". Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το Σύριζα.

Ευτυχώς όμως κυκλοφορούν και οι ψύχραιμοι ανάμεσα μας.

Παραθέτω :

Το κείμενο του κλασσικού “Latsi Boy” Γκίκα Χαρδούβελη ( Πηγή: Capital ) όπου απλά εντοπίζει το αυτονόητο: Οι αγορές αξιολογούν δυναμικά συστήματα και όχι στατικές κυβερνήσεις με ορίζοντα προεκλογικά project σαράντα ημερών. Είναι προφανές ότι οι αγορές ψηφίζουν και την αξιοπιστία Δραγασάκη ενώ γνωρίζουν ότι ο Λαφαζάνης είναι για εσωτερική ψυχοθεραπεία.

Το κείμενο του υποψήφιου ευρωβουλευτή του Σύριζα Νίκου Ξυδάκη (Πηγή: vlemma) όπου με παρρησία και εντιμότητα αποδέχεται την θετική επίπτωση από την έξοδο στις αγορές. Προφανώς η θετική επίπτωση δεν αίρεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιείται για προεκλογικούς λόγους. Φευ, η αξιολόγηση των χρηματοοικονομικών και πολιτικών συγκυριών δεν μπορεί να γίνει μέσω της πολιτικής δεισιδαιμονίας του «καλού» «κακού». Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα συνυπάρχουν.

το άρθρο συνεχίζεται, εδώ

Στο υπέδαφος της κοινωνίας κοχλάζουν μάγματα αναστοχασμού (#fast track ελιές και αντιμνημόνια)

Unbelievably fast

από τον left liberal synthesis

H χθεσινή εξέλιξη της διαφωνίας 58 – Πασοκ αναμφίβολα αποτελεί μια θετική εξέλιξη.Ουσιαστικά σηματοδοτεί την αλλαγή στόχευσης από τα «υψηλά» του κομματικού παιγνίου στα «χαμηλά» της αυτοδιοίκησης και του συνδικαλισμού. 

Το ακατανόητο της πρωτοβουλίας ήταν ότι διοχέτευε ένα υπαρκτό δυναμικό σε ένα αστήρικτο πολιτικό επίδικο, διακινδυνεύοντας τη δεδομένη ισχυρή υπόσταση στην ραχοκοκαλιά της κοινωνικής οργάνωσης. Το ευρύ ρεύμα, το οποίο ήθελαν οι 58 να εκφράσουν, αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στις δημοτικές εκλογές, κερδίζει κρίσιμα συνδικάτα ( Εσηεα, Δσα κλπ). Ωστόσο δεν υπάρχει κανενός είδους αυτοματισμός ο οποίος να επιβάλει να συγκροτηθεί ως κόμμα. Το ρεύμα συγκροτείται πάνω σε μερικές κοινές παραδοχές:

-Το μνημόνιο σηματοδοτεί μια περίοδο λιτότητας, αλλά δεν είναι παρά μια λανθασμένη διαχείριση χρεοκοπίας. Δεν είναι η χρεοκοπία.

-Για την χρεοκοπία έχουν ευθύνη οι κυβερνητικές ελίτ, αλλά υπήρξε μια εκτεταμένη ανοχή σε πρακτικές κατακερματισμού , κρατικής ιδιοτέλειας στα μεσαία στρώματα.

-Η έξοδος δεν μπορεί παρά να είναι μια δύσκολη διαδικασία , αναδιάταξης δομών, παροχών και πρακτικών μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο

Με ένα παράδοξο τρόπο οι 58 απλοποίησαν τις παραδοχές του ρεύματος σε μια πλατφόρμα τοπολογικού ορισμού ενός «κέντρου» σε απόσταση από την Συριζαική ευκολία του αντιμνημόνιου. Απέναντι στην Συριζαική ευκολία όμως αντέταξε μια άλλη ευκολία. Τα αποτελέσματα είναι εύλογα και εξηγήσιμα

Το ρεύμα κερδίζει διαρκώς θέσεις στην κοινωνία, επιβάλει την ατζέντα στις δημοτικές εκλογές αναγκάζοντας τον Συριζα να σταματήσει την παρωδία του τριπλού δημοψηφίσματος, αλλά οι 58 αδρανοποιούνται. Δεν πρόκειται για αποτυχία μιας κοινωνικής δυναμικής αλλά για ένα άστοχο χειρισμό διαχείρισης της δυναμικής.

Η εξέλιξη είναι πολλαπλά ωφέλιμη

• Θα διοχετεύσει ένα υπαρκτό δυναμικό στις πραγματικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις πέριξ του σχήματοςPrv5
• 
  
• Θα εξοικειώσει την κοινωνία με σενάρια σύνθετης πλοκής με πολλούς πόλους ισχύος τόσο οριζόντια ( πολλά κόμματα) αλλά και κάθετα ( κυβέρνηση με αντιπολιτευόμενες περιφέρειες, μεγάλους δήμους κλπ)
• 
  
• Θα απομακρύνει τελειωτικά τον κίνδυνο του αναχρονιστικού οράματος για την αυτοδύναμη διακυβέρνηση Συριζα.

Ανεξάρτητα από τις θεατρικές μπαλαφάρες , ήδη 18 μήνες μετά τις εκλογές είναι φανερό πως στο υπέδαφος της κοινωνίας κοχλάζουν μάγματα αναστοχασμού, σύνεσης και λελογισμένης διεκδίκησης. Η διάχυτη λύπη και ο πόνος δεν τροφοδοτούν τις απελπισμένες εκφράσεις του 09-12. Τα διάφορα αντιμνημόνια fast track δεν μπορούν να σηματοδοτήσουν καμία διέξοδο γιατί είναι too fast, unbelievably fast. Όσοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν ισοδύναμες fast track ελιές θα έπρεπε να ξέρουν ότι η ελιά θέλει χρόνο και υπομονή.

ΣΥΡΙΖΑ: η μαγική εικόνα και η εσωτερική επίγνωση

1. Η μαγική εικόνα

Όλα είναι τόσο γλυκά στο μαγικό κόσμο του Βήματος

από τον left liberal synthesis: 

Στο σημερινό Βήμα δημοσιεύθηκε μια συνέντευξη του Α.Τσίπρα (πηγή). Η καταπληκτική καλειδοσκοπική προσαρμοστικότητα της Συριζαικής αφήγησης παρέδωσε ένα υψηλό δείγμα αφηγηματικής τεχνικής όπου ο αναγνώστης διαβάζει ακριβώς αυτά , τα οποία πρέπει να διαβάσει. Ως γνωστόν ο αναγνώστης του Βήματος είναι τεχνοκράτης και με αίσθηση του εθνικού συμφέροντος. No problem. Οι επεξεργασμένες και αμοιβαίες συμφωνημένες απαντήσεις έχουν την κατάλληλη μορφή έτσι ώστε να μη διαταραχθεί και αφού απολαύσει την εφημερίδα του ήσυχος, νηφάλιος να συναινέσει στην επερχόμενη αλλαγή.

Πχ Το πραγματικό ,τραυματικό επίδικο της Συριζαικής υπόσχεσης είναι τι γίνεται στην ρευστή ενδιάμεση φάση μετά την «ακύρωση» του μνημονίου.

• Πόση χρονική διάρκεια θα έχει αυτή η φάση;
• Ποια είναι τα τεχνικά και ποια τα πολιτικά σημεία τριβής ή σύγκρουσης;
• Μήπως η Συριζαική ακύρωση τελικά «αυτοακυρωθεί» από την ένταξη της ως τεχνικό επίδικο εντός του υφιστάμενου νομικού διεθνούς πλαισίου;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο Α.Τσίπρας είναι καθησυχαστικός και πληροφορεί τον τεχνικά ενημερωμένο αναγνώστη ότι όντως έχει βρεθεί η κατάλληλη τεχνική win win πρόταση. Πρόκειται μια μόχλευση χωρίς πολιτικές τριβές η οποία μάλιστα προέρχεται από το ΔΝΤ και το μόνο που λείπει είναι κάποιος να την προτείνει!

Ακολουθεί το απόσπασμα:

-Μα δεν είναι απόλυτα σαφές ότι η περικοπή διακρατικού χρέους είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο; Πώς θα ψηφιστεί από τα Κοινοβούλια των εταίρων;

Το ελληνικό χρέος, που μετά το PSI έχει μετατραπεί σε διακρατικό, στην πραγματικότητα έχει χρηματοδοτηθεί από τις αγορές που δανείζουν τον Μόνιμο Μηχανισμό. Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν έχουν επιβαρυνθεί. Μόνο εγγυήσεις έχουν δοθεί. Τα νέα ελληνικά ομόλογα τελούν υπό διαπραγμάτευση στις παγκόσμιες αγορές δημιουργώντας διαρκώς κέρδη για τους διαπραγματευτές. Η διαδικασία της περικοπής τους κατά 40-60%, όπως προτείνει το ΔΝΤ, μπορεί να οργανωθεί με ασφάλεια, ενδεχομένως με τροποποιήσεις στον Μόνιμο Μηχανισμό και με πρωτοβουλίες της ΕΚΤ που θα ενισχύσουν συνολικά τη διεθνή πίστη στην ευρωζώνη. Το όφελος θα είναι τεράστιο για την Ευρώπη.

-Η Γερμανία δεν τα γνωρίζει όλα αυτά;

Η Γερμανία τα γνωρίζει όλα αυτά και γι’ αυτό έχει ήδη στα συρτάρια του υπουργείου οικονομικών το σχέδιο του κουρέματος του ελληνικού χρέους, δηλαδή το plan B για τη διαπραγμάτευση με τη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποκάλυψε ο υφυπουργός του κου Σόιμπλε, Στέφεν Κάμπετερ, σε πρόσφατη ερώτηση βουλευτών του Die Linke. Ωστόσο δε πρόκειται να το υλοποιήσει αν δεν υπάρξει κάποιος να το διεκδικήσει.

Όσον αφορά τις εθνικές ευαισθησίες του «αναγνώστη» έχουμε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.

Εδώ κατ’ ευθείαν με copy paste από το Alter και τα προγράμματα του Χαρδαβέλα έχουμε τον αυτονόητο ροζ κόσμο της γεωπολιτικής μας υπεροχής.Σε μόνο έξι χρονάκια, το 2020 θα είμαστε ο ισχυρός εταίρος της Ευρώπης. Εκμεταλλεύσιμοι ενεργειακοί πόροι στο Ιόνιο το Αιγαίο την Κρήτη μας καθιστούν μοναδικούς. Σε γεωπολιτικό χρόνοnanoseconds έχουμε βρει τα κοιτάσματα, έχουν καμφθεί οι περιβαλλοντικές ανησυχίες, έχουν εκτιμηθεί οι πραγματικές αξίες , οι γεωπολιτικές σταθμίσεις και voila ! είμαστε τόσο ισχυροί που με αυτό το ισχυρό χαρτί θα διαπραγματευτούμε με σίγουρη τη νίκη

Ακολουθεί το απόσπασμα:

Σε μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση πρέπει να διαθέτεις «ισχυρά χαρτιά». Ποια είναι τα δικά σας;

Η Ευρώπη γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο ισχυρός ενεργειακός εταίρος του 2020. Γνωρίζουν οι υπόλοιποι εταίροι ότι η χώρα μας δεσπόζει στην ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη ενεργειακή ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που ξεκινά από το Ισραήλ, περνά από την Κύπρο και περιλαμβάνει το Αιγαίο, το Λιβυκό, το Ιόνιο. 

Μα τι όμορφος, τι αρμονικός είναι αυτός ο κόσμος του Βήματος;

Σύντροφε Τσίπρα βάλε με μέσα σε παρακαλώ απάλλαξε με από συγκρούσεις , εθνικά διλήμματα, αγωνιώδη ερωτήματα.
Πόσο πιο σύνθετος , δυσάρεστος, προβληματικός είναι ο κόσμος εκτός Βήματος

2. Η εσωτερική επίγνωση

Το 27% δεν χωράει σε τσέπες...

του Δημήτρη Χρήστου από την ΑΥΓΗ

Παρακολουθώντας τις διεργασίες για την ανάδειξη υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, γίνεται αντιληπτό ότι το τεράστιο άνοιγμα της κοινωνίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον έφερε στο ιστορικό 27% και συγκλόνισε την Ευρώπη (και όχι μόνο), δεν έχει αναλυθεί σοβαρά και κατά συνέπεια δεν βρίσκει την αντίστοιχη ανταπόκριση από τους μηχανισμούς του κόμματος. 

Ενός κόμματος χωρίς κουλτούρα και ικανότητες διακυβέρνησης χώρας, με ανεπτυγμένα σύνδρομα αντιπολίτευσης και κινηματικών αντιδράσεων. 

Χρήσιμη προίκα, δεν λέω, αλλά μόνο με αυτά, χωρίς ικανότητα κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος, σε αυτές μάλιστα τις διεθνείς συνθήκες, την πιθανή εντολή διακυβέρνησης που θα λάβεις δεν θα μπορέσεις να την κρατήσεις για πολύ. Το να σε ψηφίσουν 1.655.042 πολίτες το 2012 σε σχέση με τους 313.231 το 2009 (άλμα 528%!) και ο κομματικός σου μηχανισμός να μην αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να συναντήσει όσο περισσότερους από αυτούς τους πολίτες μπορεί, ώστε να ...

Ο υπαρκτός μεταρρυθμιστικός χώρος+η υπαρκτή κοινωνία πολιτών αντιμέτωπες με τον πολιτικό αναχρονισμό

Ποιοι ξέρουν που είναι τα "Γερμανικά";

από το left liberal synthesis

Για όσους έχουν την παραμικρή σχέση με τα ποδοσφαιροπολιτικά δίκτυα η ανακάλυψη του πλέγματος πετρελαϊκής απάτης δεν είναι έκπληξη. Όσοι γνωρίζουν τα τοπωνύμια «Γερμανικά», «Άσπρα Χώματα» κλπ τότε ξέρουν ότι ο πατέρας του φερόμενου ως αρχηγού του πλέγματος , κυκλοφορούσε φυγόποινος επί χρόνια με την ανοχή τοπικών πολιτικών και αστυνομικών αρχών. Η αποκάλυψη του δικτύου αυτού είναι αποτέλεσμα μιας σημαντικής αλλαγής στο εσωτερικό της εξουσίας. Το ίδιο ακριβώς δίκτυο, με την οικογενειακή συνέχεια λειτουργούσε ανενόχλητο επί δεκαετίες με την βοήθεια της τυπικής ελληνικής διαπλοκής. Τελικά η λεγόμενη «μνημονιακή» πολιτική δεν είναι μόνο βάναυση ταπείνωση εισοδημάτων, αλλά ταυτόχρονη επιταγή προς τις κλεπτοκρατικές ομάδες να προσχωρήσουν προς ένα πιο «ηθικό» καπιταλισμό δυτικού τύπου. Όποιος δεν συμμορφώνεται θα συλλαμβάνεται. Πολύ εύστοχα ο Σ.Σκουμπουρδής έχει περιγράψει την ιδιαίτερη αυτή συνθήκη εδώ, με το "Είναι το μνημόνιο ηλίθιε".

Η εγγενής ηθικολογία των εξ’ ευωνύμων διανοουμένων τους αποτρέπει να δουν πως η πολιτική προσαρμογής της τελευταίας περιόδου είναι ταυτόχρονα προσταγή λιτότητας, βίαιης ανισοκατανομής αλλά και «ορθολογικοποίησης» του ελληνικού καπιταλισμού. Τόσο η νομικά οριακή αντιμετώπιση της ΧΑ όσο και μια σειρά συλλήψεων δείχνουν πως η κατεύθυνση δεν χαρτογραφείται μέσω των αδρών αντιπλουτοκρατικών ερμηνευτικών σχημάτων που διακινεί μαζικά μια αριστερή δημοσιολογία. Το project Σαμαρά είναι πολύ πιο ευρύ από ότι φαίνεται και δεν αντιμετωπίζεται με τις λαικομετωπικές αντιλήψεις a la thirties που εισηγείται η Συριζαική αριστερά.

Οι δύο εναλλακτικές πολιτικές της συγκυρίας έχουν ως κοινό πρόταγμα ένα «καπιταλιστικό μοραλισμό εντός της ΕΕ». Αυτό όμως εκφράζεται σε δύο εκδοχές : ή ως τρέχουσα αυταρχική δημοσιονομική προσαρμογή (Σαμαράς) ή ως υπόσχεση για δημοκρατική ήπια προσαρμογή (Τσίπρας). Επομένως η συγκυρία είναι πολύ πιο «υγιής» από ότι φαίνεται από πρώτης όψεως: 

Η Συριζαική πίεση επιταχύνει κάποιες «μοραλιστικές» τάσεις οι οποίες ενυπάρχουν στο λεγόμενο «μνημόνιο». Ο Συριζα δεν βραχυκυκλώνει τελικά την κυβέρνηση, αλλά και η κυβέρνηση έχει μάλλον ανάγκη τον «Σύριζα» της. Οι όποιες μεταρρυθμιστικές αρρυθμίες οφείλονται περισσότερο στις «προμημονιακές» αδράνειες παρά σε αντιπολιτευτικό ζήλο.

Μέσα στην συνθήκη αυτή οι επερχόμενες εκλογές έχουν αντίστροφη αρχιτεκτονική από ότι δημοσιοποιείται. Το πρωτείο είναι στις Δημοτικές και όχι στις Ευρωπαϊκές.

Οι εξωφρενικές ρητορείες για ένα δημοψήφισμα είναι θεατρικές. Εντός των ευρωπαϊκών θεσμών δεν υπάρχουν ρήξεις αλλά δύστροπες συναινέσεις. 

Η υποτιθέμενη Συριζαική διαπραγμάτευση θα εξουδετερωθεί στο πι και φι όχι με την αντίρρηση αλλά με την μερική συναίνεση και αναβολή: «Έχετε μάλλον δίκιο, αλλά ας το συζητήσουμε στο προσεχές Eurogroup, και ας πάρουμε την τεχνική γνωμάτευση της δείνα επιτροπής» etc etc etc. στο μεταξύ «business as usual please, αλλιώς θα τα βάλετε και με αυτούς που σας κατανοούν».

H Συριζαική αντίρρηση θα εξαχνωθεί από την «τεχνική» αντιμετώπιση της και όχι την πολιτική της απόρριψη. Αυτή είναι άλλωστε και η σημασία της δήλωσης Σταθάκη όπου δεν «προβλέπονται ακραίες καταστάσεις» και της ολύμπιας αφασίας των Ευρωπαίων συμμάχων του Σαμαρά . Όταν ο veto holder προσέρχεται με αυτή την πρόβλεψη στην «σκληρή διαπραγμάτευση» και οι σύμμαχοι του υποτιθέμενου αντιπροσώπου των δανειστών, τον αδειάζουν διά της αφασίας, τότε οι αναλύσεις περισσεύουν.

Άρα το ευνοϊκότερο προσεχές περιβάλλον είναι, ο Συριζα να ...

Η λανθάνουσα εθνική συναίνεση (#Lixouri,Nicosia,Buddha Bar)

Lixouri-Nicosia-Buddha Bar

Εδώ και καιρό υποστηρίζω (πηγή) (πηγή) ότι παρά τα επιφαινόμενα, οι συντεταγμένες της συγκυρίας δημιουργούν μια πολιτική σταθερότητα, η δε τάση είναι ένας «ιστορικός συμβιβασμός a la ελληνικά» δηλαδή νευματικός, υπόρρητος, με εξωτερική μορφή πόλωσης αλλά εσωτερική στρατηγική συναίνεση. Έχουμε μια ισόμορφη πλοκή με την περίοδο Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλή. Αν η ιστομαντεία έχει αξία, τότε θα απολαύσουμε εκλογές σε ρυθμούς Buddha Bar αλλά σε καμία περίπτωση Heavy Metal.

του Γιάννη Παγιασλή από το left liberal synthesis

Στις 11 Ιουνίου 1958 ο Γιάνννης Πασαλίδης εκφωνεί μια ιστορική ομιλία στην Ελληνική Βουλή. Μόλις 9 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου η αριστερά γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση σε γεωπολιτικές συνθήκες «ψυχρού πολέμου» , πολιτικών κρατουμένων κλπ. Ο Πασαλίδης εκφωνεί ένα ιστορικό λόγο όπου σε άψογα κοινοβουλευτικά ελληνικά, χωρίς να αποστεί από την βασική πολιτική της Εδα διατυπώνει ένα σχέδιο το οποίο ενσωματώνει την Ελληνική Αριστερά ως υπεύθυνη εθνική δύναμη. Η περίοδος είναι κρίσιμη για το Κυπριακό και οι διατυπώσεις του έχουν ένα σαφές εθνικό περιεχόμενο:

Διαβάζουμε από τα προσφάτως εκδομένα πρακτικά της βουλής φράσεις όπως « να τρομοκρατηθεί το Έθνος εις την Κύπρον και την Ελλάδα και να υποκύψει εις την συνθηκολόγησιν..», «ας είναι βέβαιοι εκείνοι που συνομωτούν κατά της Κυπριακής ελευθερίας , ότι το έθνος θα απαντήσει …..».Είναι σαφές ότι μέσω Κυπριακού η μετεμφυλιακή αριστερά επανέρχεται ως εθνική δύναμη στο πολιτικό παιχνίδι. Το Κυπριακό , με τον γνωστό αναπάντεχο ιστορικό συγχρονισμό, αναμετασχηματίζει την πλοκή των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Καταλυτικές αλλαγές στην Κύπρο ,επιβάλλουν στους πόλους του πολιτικού παιγνίου να στέκονται με τρόπους ιδιόρρυθμους αναπάντεχους εκτός τρέχουσας ρουτίνας.

Εδώ και καιρό υποστηρίζω (πηγή) (πηγή) ότι παρά τα επιφαινόμενα, οι συντεταγμένες της συγκυρίας δημιουργούν μια πολιτική σταθερότητα, η δε τάση είναι ένας «ιστορικός συμβιβασμός a la ελληνικά» δηλαδή νευματικός, υπόρρητος, με εξωτερική μορφή πόλωσης αλλά εσωτερική στρατηγική συναίνεση. Έχουμε μια ισόμορφη πλοκή με την περίοδο Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλή. Αν η ιστομαντεία έχει αξία, τότε θα απολαύσουμε εκλογές σε ρυθμούς Buddha Bar αλλά σε καμία περίπτωση Heavy Metal.

Εκτός από τα θεμελιώδη της συγκυρίας, υποστηρίζω ότι στην τάση αυτή συνηγορούν και οι αστάθμητοι παράγοντες. Αναφέρομαι στους σεισμούς στην Κεφαλονιά και τις ρηγματώδεις εξελίξεις στο Κυπριακό. 

Στην Κεφαλλονιά έχουμε μια καταστροφή η οποία πυροδοτεί μια ...

Η πολιτική έχει το πρωτείο έναντι της οικονομίας μόνο όταν την έχει κατανοήσει (#κυβερνώσα αριστερά)

Ασκήσεις υπερφιλελευθερισμού

Μια μελέτη του left liberal synthesis για τον τύπο ("αντινεοφιλελεύθερη") και την ουσία (αδογμάτιστα παραγωγική) μιας αριστερής διακυβέρνησης

Γενικά ο όρος "νεοφιλελευθερισμός" ποτέ δεν μου φάνηκε λειτουργικός. Σήμερα ανήκει στο λεξιλόγιο μιας νεοδαιμονολογίας, όπου ο όρος ενέχει τη θέση του "απόλυτου κακού". Οποιοδήποτε εξηγητικό σχήμα για τα δεινά του σύγχρονου κόσμου, γίνεται συνεκτικό και αποδεκτό με ολίγον "νεοφιλευθερισμό". Επεμβάσεις, μη επεμβάσεις, υψηλοί φόροι, χαμηλοί φόροι, πραξικοπήματα, πολιτικές εκστρατείες, τα πάντα μπορούν να είναι νεοφιλελεύθερα κατά περίπτωση και δώσουν μια αγχολυτική εξήγηση.

Αντιθέτως βρίσκω πολύ χρήσιμο τον όρο "υπερφιλελευθερισμό" τον οποίο έχει εισάγει ο Romberto Unger και έχει θετική σήμανση. Ο όρος αφορά ένα πολιτικό προσανατολισμό ο οποίος δεν αρνείται την φιλελευθεροποίηση αλλά εισάγει στοιχεία θεμιτών εξαιρέσεων, οι οποίες ευνοούν την πολυμορφία και εν τέλει διασώζουν τον φιλελευθερισμό.

Στο τρέχον εξηγητικό σχήμα του συμπαγούς ενιαίου νεοφιλελευθερισμού, οι αριστερές κυβερνήσεις είναι αντινεοφιλελεύθερες αντιτίθεται στα προγράμματα της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ. Οι αντινεοφιλελεύθεροι προκρίνουν το πρωτείο της πολιτικής έναντι μιας έννοιας της αγοράς ως φυσικού φαινομένου. Χονδροειδώς ας πούμε ο νεοφιλελευθερισμός ανοίγει αγορές και ο αντινεοφιλελευθερισμός τις ρυθμίζει και ενίοτε τις περιορίζει.

Αγαπημένος τόπος του αντινεοφιλελευθερισμού είναι η Λ. Αμερική: Βενεζουέλα, Ισημερινός, Βολιβία, Αργεντινή κλπ. 

Τι γίνεται όμως όταν μια τυπικά αριστερή κυβέρνηση, με δράσεις εθνικοποιήσεων, αντιμπεριαλιστική ρητορεία, με λαϊκή νομιμοποίηση από τις πιο πληβειακές μάζες, υπερβαίνει το εξηγητικό σχήμα; Τότε τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα.

Εδώ και μερικούς μήνες στη Βολιβία διαμορφώνεται ένα καινοφανές επίδικο. Ο Μοράλες υπερασπίζεται τη de facto υπερφιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας την οποια το Διεθνές Γραφείο Εργασίας προσπαθεί να ρυθμίσει. Στην Ελλάδα το ILO αποτελεί θεσμό προστασίας και ρύθμισης της εργασίας σε αντίθεση με τη "νεοφιλελεύθερη λαίλαπα" , ενώ στην Βολιβία η πίεση του μπορεί να ρίξει τον "αντινεοφιλελεύθερο" Μοράλες.

Το πράγμα γίνεται σχεδόν εξωφρενικό καθώς το θέμα είναι το όριο ηλικίας της παιδικής εργασίας. Το ILO επιζητεί μια σαφή ρύθμιση για όριο 14 ετών ενώ ο Μοράλες θα ήθελε να δει το όριο να κατεβαίνει στα 12.

Το θέμα είναι κλασσική περίπτωση όπου η νομική ρύθμιση όταν δεν λαμβάνει υπ' όψιν τις οικονομικές συνθήκες γίνεται μπούμερανκ. Στην Βολιβία η παιδική εργασία είναι ...

Ένας πολιτικός της Αριστεράς μπορεί να είναι πλούσιος;

...δεξιούς και αριστερούς; (ΑΣ)

H αφόρητη ένδεια του Ακιλινό Μορέλ: Γιατί η Le Pen μπορεί να φτάσει το 40%;

από τον left liberal synthesis

To άρθρο που ακολουθεί αναδημοσιεύθηκε από τον Θανάση Γιαλκέτση στην Εφημερίδα των Συντακτών. Ο αρθρογράφος Ακιλινό Μορέλ είναι στέλεχος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και διδάσκει κοινωνική πολιτική στο Πανεπιστήμιο Paris I (Panthéon-Sorbonne). Το άρθρο του είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Libération».

Το διαβάζω και κατάλαβα ότι όποιος δεν είναι εκατομμυριούχος πολιτικός με περιουσία τύπου Λάτση είναι "αριστερός". Γιατί οι προυποθέσεις είναι απλές:
α.-Στο πολιτικό επίπεδο διακυρήσουμε πολιτικές ελέγχου του πλούτου
β.-Στο λεγόμενο ηθικό επίπεδο, δεν τα "παίρνουμε"
γ.-Στο λεγόμενο προσωπικό επίπεδο ο πολιτικός "είναι κοντά στον λαό" γιατί ο αξιότιμος Μορέλ μας πληροφόρησε να μην ανησυχούμε ο "εξυπνος λαός" ξέρει ότι γενικώς οι πολιτικοί διαθέτουν πλούτο, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα όσο ο πολιτικός είναι "κοντά στο λαό".

Το ξαναδιαβάζω και αντιλαμβάνομαι πως αν οι "σοσιαλιστές" καθηγητές της Liberation είναι τόσο αφόρητα, ρηχοί κοινότοποι τότε η Marine Le Pen θα πάρει 50 %.
Ο φοβερός κύριος Μορέλ μας περιγράφει τον ιδεότυπο του ηθικού πολιτικού του ρεύματος Le Pen

Επι της ουσίας:
Προφανώς και υπάρχει πολιτικό ή ηθικό γενικό πρόβλημα με τον εύπορο στρατευμένο στις ιδέες της αριστεράς, όταν διαχειρίζεται μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια ή αναχαιτίζει κινδύνους μέσω πολλαπλών νομισμάτων. Γιατί η δημόσια , εκ των πραγμάτων, διαχείριση των χρημάτων του είναι μέρος των πολιτικών προσδοκιών, πχ σε ένα χαρτοφυλάκιο που δεν επενδύει στην ελληνική οικονομία, εν όψει νίκης της αριστεράς , η "αριστερή" πολιτική αισιοδοξία είναι σαφέστατα υποκριτική.

Απαιτούμε να γνωρίζουμε τα τρέχοντα χαρτοφυλάκια μετοχών και αμοιβαίων των βουλευτών της αριστεράς οι οποίοι στην τρέχουσα συγκυρία προβάλουν σενάρια νίκης, κυβέρνησης της αριστεράς, οικονομικής ανόδου. Τουλάχιστον να δούμε μετοχές των "εθνικών πρωταθλητών" οι οποίοι αναμένονται να παίξουν ρόλο στην νέα περίοδο. Αυτή είναι η σύγχρονη , διαφανής στάση και η εύλογη κριτική. Όπως θα θέλαμε να ξέραμε τι μετοχές και παράγωγα "έπαιζαν" οι πέριξ της εισόδου της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει ένα άλλο σοβαρό αισθητικό πρόβλημα. 

Ο εύπορος αριστερός ευρίσκεται στο σύστημα, όχι ως εμμενής πληβειακή εκπροσώπηση, δεν είναι ο "από κάτω" αλλά ως φορέας λόγου για τους outsiders, τους "από κάτω". Όταν αντιμετωπίζει λιγότερο εύπορους πολιτικούς, και εκτρέπεται σε μελόδραμα για την δυστυχία, και όχι πολιτική ανατομία για την κατανομή, γίνεται αισθητικά και όχι ηθικά γελοίος. 

Είναι ένας αξιοθρήνητος ανθρωπάκος , ένας τύπος freak που περιφέρει το θέαμα του όπως τα ταλέντα της Πάνια. Και όταν γεμίσει η οθόνη της τηλεόρασης μου από τέτοιους freak τους αντιμετωπίζω όπως ακριβώς τον "Κατέλη". Με πραγματική λύπηση.....


Το κείμενο εδώ και η πηγή εδώ:

Ένας πολιτικός της Αριστεράς μπορεί να είναι πλούσιος;

Συστατικό στοιχείο της ταυτότητας της Δεξιάς είναι η οργανική συνάφειά της με τον κόσμο των «πλούσιων» και των «ισχυρών», η αιμομικτική σχέση ανάμεσα στην εξουσία και το χρήμα. Εγείρεται ωστόσο ένα ερώτημα που αφορά την Αριστερά. Ενα ερώτημα λεπτό: εκείνο της σχέσης με το χρήμα, καθώς και της σχέσης της ελίτ με τον ...

Πως η επικοινωνιακή ομάδα της ΝΔ μας έπεισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο κόμμα των νοικοκυραίων

Εισαγωγή από τον left liberal synthesis

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Συστηματικά έχω υποστηρίξει ότι ο Συριζα είναι ένα κεντροαριστερό αστικό κόμμα Ελληνικού Τύπου ( εκπρόσωπος του κατακερματισμού), με εσωτερική τελετουργική γλώσσα που αρδεύεται από το τυπικό αριστερό λεξιλόγιο. 

Δεν είναι δυνατό να κριθεί για τις εκφωνήσεις και ανακοινώσεις του. Αυτές κινούνται στο χώρο του "εκτραχηλισμένου σημαίνοντος". 

Ο Καρτέσιος ορθά επισημαίνει πως για ένα τυπικό αστικό κόμμα , τα εύρωστα πορτοφόλια είναι σοβαρό εκλογικό πλεονέκτημα. Η κριτική με βάση ένα τυπικό αριστερό πρόταγμα πολιτικής ηθικής είναι σαν να εγκαλείς τον Λιάπη γιατί είναι ανηψιός του Καραμανλή.... 

Και να φανταστείς ότι κάποιοι θεωρούν το Συριζα "νεοκομμουνιστικό".......

ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ

από τον Καρτέσιο

Το πόθεν έσχες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε «λαβράκια*». Εφάπαξ ενός εκατομμυρίου ευρώ για τον Δημήτρη Τσουκαλά, χιλιάδες λίρες Αγγλίας για τη Νάντια Βαλαβάνη, επενδύσεις χιλιάδων ευρώ από τον Γιώργο Σταθάκη και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο σε διάφορα funds.

Η Νέα Δημοκρατία πανηγύρισε για τις αποκαλύψεις. «Ώστε αυτοί, λοιπόν, είναι οι αριστεροί φίλοι του λαού και των φτωχών; Αυτοί είναι οι μαχητές κατά των τραπεζών;», αυτά και άλλα ερωτήματα θέτουν εδώ και μέρες οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι γνωστό χρόνια τώρα ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είχε και τις καλύτερες επιδόσεις στην επικοινωνία.  Όσοι έζησαν την εποχή Λαλιώτη, θα θυμούνται τη ΝΔ σαν τη μικρή χαζούλα που δεν απέφευγε ούτε μία παγίδα που της έστηνε ο «διαόλου κάλτσα» . Έπεφτε μέσα σε όλες. Ήταν η εποχή που ο Λαλιώτης και το ΠΑΣΟΚ έχαναν μόνο όποτε εκείνοι το ήθελαν.

Ναι, γνωρίζω ότι ένα ποσοστό φίλων και μελών του ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύθηκε από τους πλούσιους βουλευτές του κόμματός του. Η πλειοψηφία τους όμως ανήκει σ’ εκείνο το 4% που σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχει ανάγκη. Ο αγώνας για την κατάληψη της εξουσίας απαιτεί και θυσίες. Συνήθως κάποιων αφελών ιδεολόγων.

Η αποκάλυψη του πόθεν έσχες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ίσως ένα από τα μεγαλύτερα βήματα για τη νίκη του στις επόμενες εκλογές. Αν η ΝΔ το είχε λίγο το επικοινωνιακό παιχνίδι, τότε ή θα απαγόρευε τη δημοσίευση των πόθεν έσχες ή θα κρατούσε όσο πιο χαμηλά γινόταν τους τόνους στο θέμα των Τσουκαλά, της Βαλαβάνη, του Σταθάκη και του Τσακαλώτου.

Η ΝΔ κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές κάνοντας σημαία της την επικινδυνότητα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ η οποία «θα μας βγάλει από το ευρώ, θα φέρει τη χρεωκοπία και την απομόνωση». Η ΝΔ διαθέτοντας σήμερα ένα επικοινωνιακό επιτελείο στην κυριολεξία για τα μπάζα, αλλά και συμβούλους του πρωθυπουργού που δεν κάνουν ούτε για μπακαλοπαίδια, στηρίζει ακόμη όλο τον αγώνα επιβίωσής της επάνω στην «επικίνδυνη διγλωσσία του Τσίπρα».

Στηρίζει η κυβέρνηση τη διάσωσή της στη φθορά που θα προκαλέσει στον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντάς τον ως το κόμμα που «θα φέρει τη δραχμή, που θα καταστρέψει τη χώρα με μονομερείς αποφάσεις, που θα παραδώσει τις τράπεζες στους κουκουλοφόρους». Με αυτόν τον τρόπο είχε το προβάδισμα στους φιλήσυχους «νοικοκυραίους».

Και ξαφνικά χάνει τα πάντα και δωρίζει όλο το εκλογικό της κοινό στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αποκάλυψη ότι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν όλα τα χαρακτηριστικά των «νοικοκυραίων», με καταθέσεις, επενδύσεις και συμφέροντα κοινά με τους τραπεζίτες μετέτρεψε ξαφνικά, στα μάτια των «νοικοκυραίων», τον ΣΥΡΙΖΑ από υποστηρικτή των κουκουλοφόρων σε περιζήτητο γαμπρό.

Η αποκάλυψη ότι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλοκαταθέτες σε ελληνικές τράπεζες σβήνει μονοκονδυλιά το επιχείρημα της ΝΔ ότι ο Τσίπρας ...

Το "Αόρατο Ρήγμα" και οι "αόρατοι" (#Αρίστος Δοξιάδης)

από το left liberal synthesis

Διάβασα "Το "Αόρατο Ρήγμα" του Α. Δοξιάδη και το απόλαυσα γιατί με ένα σαφή αλλά τεχνικά τεκμηριωμένο τρόπο, αναδεικνύει τις ιδιομορφίες της ελληνικής κοινωνίας του "μνημονίου". Δεν θέλω να κάνω μια ολική παρουσίαση του βιβλίου, γιατί απλά το θεωρώ ένα από τα must για όποιον προσπαθεί να διατυπώσει ένα δημόσιο λόγο. Θέλω να εκμεταλλευτώ το "Αόρατο Ρήγμα" (εφεξής ΑΡ) για να αναδιατυπώσω μια άποψη που έχω σχηματίσει:

Η τρέχουσα ιδεοκίνηση για την πολιτική και την οικονομία, όταν γίνεται με τους τρέχοντες όρους, είναι τελετουργική. Αυτή η τελετουργία έχει τη μορφή της οξύτητας. 

Εντός ή κάτω από τους πολλούς πόλους της αντιπαλότητας, υφίστανται δυναμικά πλάσματα συμφερόντων, τα οποία έχουν σχηματίσει αόρατα ρήγματα και αόρατες συναινέσεις. 

Μιλάμε κυριολεκτικά για ένα ενεργό υπέδαφος, μια ζέουσα "βαθιά δομή" επί της οποίας η τρέχουσα πόλωση είναι μια υπερκατασκευή. 

Η μεταμόρφωση των υπαρκτών αόρατων ρηγμάτων σε φαινόμενες συγκρούσεις με άλλα επίδικα είναι ο όρος συντήρησης, καθήλωσης των πόλων των αόρατων ρηγμάτων αυτών. 

Στο ΑΡ διατυπώνεται ένα συνεκτικό έργο όπου αναδεικνύονται αυτά τα αόρατα ρήγματα. Ενδεικτικά:

Στο ΑΡ γίνεται μια ταξινόμηση ανάμεσα σε "διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους " tradables και "μη εμπορεύσιμους κλάδους". Οι πρώτοι περιλαμβάνουν όλες τις δραστηριότητες που υφίστανται άμεσα τον ανταγωνισμό (πχ ο μαραγκός από το Ικεα) ενώ στους δεύτερους όσοι δεν υφίστανται άμεσα τον ανταγωνισμό ( πχ δημόσια διοίκηση). 

Παρότι αναγκαστικά απλοποιώ το σχήμα, ο ΑΔ παρατηρεί πως για μια ολόκληρη φάση ενώ τα καταναλωτικά πρότυπα αυξάνουν για όλους, το μερίδιο των "εμπορεύσιμων κλάδων" συρρικνώθηκε. Η ιζηματοποίηση των όλων εισοδημάτων και η συνακόλουθη έκφραση της δυσανεξίας τους χωρίς το αόρατο ρήγμα τους, δημιουργεί ένα μετασχηματισμένο πόλο δυσανεξίας. Ο πόλος αυτός ενώ δημιουργεί την πολιτική πλοκή (πχ αντιμνημόνιο fast track) αποκρύβει και τελικά συντηρεί το ρήγμα, εις βάρος των θυμάτων του πόλου των "εμπορεύσιμων".

Στο ΑΡ προσφέρονται και άλλες διαυγαστικές παρατηρήσεις και ταξινομήσεις , που αποκρύβονται από την τρέχουσα ιδεοκίνηση (πχ το θέμα των μεγάλων εταιρειών, η φορολογία των αυτοαπασχολούμενων, οι μηχανισμοί φυγής από τις υπηρεσίες του δημοσίου κλπ). Εαν η ελληνική κοινωνία αναλυθεί με τα εργαλεία και την οπτική του ΑΡ τότε μια σειρά από δραστηριότητες και λειτουργίες , αποκαλύπτονται ως "ορθολογικές" επιλογές έλλογων ...

Ακατανόητος και ίσως επιβλαβής μαξιμαλισμός

από τον left liberal synthesis

Τελικά βρεθήκαμε στο Free Thinking Zone  για τη συζήτηση των bloggers. Το κλίμα ήταν χαλαρό, το ύφος της συζήτησης και η διάταξη του χώρου προσιδίαζε προς ένα παραγωγικό  "πολιτικό  εργαστήριο" .Οι σκέψεις που κατέθεσα ήταν συνοπτικά οι ακόλουθες:

Η πρωτοβουλία, όπως τουλάχιστον περιγράφεται στην γενέθλια πρόσκληση-διακήρυξη δεν με βρίσκει σύμφωνο. Την βρίσκω σχετικά αυτοκαταστροφική για το μέλλον των εύλογων μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η κοινωνία.

Οι 58 "εκβιάζουν" την δημιουργία ενός πολιτικού υποκειμένου για να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές, ενώ ρισκάρουν να αποδυναμώσουν εμμέσως την επερχόμενη νίκη ένός αυτούσιου καθαρά αυτοδιοικητικού ρεύματος το οποίο κινείται στους άξονες των εύλογων μεταρρυθμίσεων που έχουμε ανάγκη. Την ώρα που ο Συριζα, ανατρέπει τις παραδόσεις της ανανεωτικής αριστεράς, υποβιβάζει τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα και υποτάσσει τα πάντα στο "fast track αντιμνημόνιο", μια σειρά πετυχημένων  δημάρχων στο κλίμα των πέντε κινδυνεύουν να νικήσουν χωρίς ιδεολογικοπολιτική καταξίωση.

Η γενική αίσθηση ότι ένας χώρος μπορεί να εκπροσωπηθεί πολιτικά επειδή θα στελεχωθεί από πρόσωπα κύρους, είναι λανθασμένη. Υποτιμά την ανάγκη συμβολικών ταυτίσεων, συναισθηματικών προβολών, τη σημασία της «ιστορικής συνέχειας».  Το ιστορικό παράδειγμα της Συμμαχίας του 77 και η πρόσφατη πανωλεθρία Μόντι στην Ιταλία τεκμηριώνουν πως η πολιτική σύγκρουση γίνεται σε πολλαπλά επίπεδα. Με την έννοια αυτή η αποτύπωση ενός τοπολογικού πολιτικού κέντρου trans όπου διασταυρώνονται και επικοινωνούν μεταρρυθμιστές όλων των εκκινήσεων είναι ολέθρια. 

Οι μεταρρυθμίσεις ιστορικά επιτυχαίνουν όταν οι μεταρρυθμιστές είναι ισχυροί, ταυτόχρονα συγχρονισμένοι , εντός των πολιτικών οικογενειών τους και όχι όταν συνωστίζονται άχρωμοι στο υπερβατικό «κέντρο».  

Η πολιτική αποτύπωση του Συριζα ως "νεοκομμουνιστικού" και η ευρύτερη δυσανεξία προς τον χώρο είναι άστοχη. Ο ρητορικός ριζοσπαστισμός, η αναβολή των εύλογων μεταρρυθμίσεων, η εύνοια στο τοπικό και το μερικό, δεν προέρχονται από τον "κομμουνισμό" αλλά από τον τυπικό αστικό χαρακτήρα του Συριζα. Ίδιον όλων των αστικών εκάστοτε αντιπολιτεύσεων είναι η θεατρική οξύτητα. Μάλιστα αν συγκριθεί  ο Τσίπρας με τον Γαπ του 07-09 ( επικεφαλής ομάδας τρακτέρ με άροτρα με σκοπό το Σύνταγμα, διαδήλωση κατά της Cosco, συμπαράσταση στον Γκορτσίδη, επανακρατικοποίηση του Οτε κλπ) μάλλον φαίνεται ελαφρώς πιο νουνεχής. 

Η παθολογική δυσανεξία προς τον Συριζα, ουσιαστικά τον ...

Όροι και δυναμική ενός ιστορικού συμβιβασμού a la ελληνικά

Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

Μια παράδοξη λύση
σε μια παράδοξη κατάσταση;

Θαυμαστά διορατική ανάλυση του Γιάννη Παγιασλή

από το ιστολόγιο left liberal synthesis:

Η πρωτοβουλία των 58, ενώ προσέφερε ένα δημιουργικό κείμενο για ακαδημαϊκή συζήτηση, ιδίως στο εύστοχο κομμάτι "χωρίς ντροπή", είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπορεί να παράγει νέα πολιτικά δεδομένα. Η ρητή άρνηση της Δημαρ περιορίζει αμέσως το εύρος των πρωτοβουλιών. Φαίνεται λοιπόν ότι η λεγόμενη υπόθεση της κεντροαριστεράς δεν τρέχει αμέσως.

Υποστηρίζω πως το πρόβλημα δεν είναι υποκειμενικό, δεν αφορά τις ικανότητες και τη βούληση ενός συγκεκριμένου συνόλου αυτοοριζόμενων κεντροαριστερών ή εκσυγχρονιστών να συλλάβουν το χρονισμό της συγκυρίας και να αναδείξουν τα ιστορικά επίδικα. Το πρόβλημα ευρίσκεται στη λανθασμένη θεμελιακή ανάγνωση τους για τους μεγάλους παίκτες της εποχής και την υφή των πολιτικών αυτοπληρούμενων σχεδίων τους. Υποστηρίζω πως τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαική υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα.

Η πολιτική αρχιτεκτονική δεν πάσχει από έλλειψη κέντρου, αντιθέτως πάσχει από επικάλυψη, από μια υπερφόρτωση κεντρώων πολιτικών, οι οποίες δημιουργούν ανάγκες μιας άλλου τύπου παρέμβασης.

Το κομβικό σημείο της περιόδου σχετίζεται με τη ΧΑ. Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου κινείται πέραν της ποινικής σφαίρας ή τρέχουσας πολιτικής ροής. Είναι κομβικό σημείο το οποίο διευρύνει την ΝΔ αναγκαστικά προς το κέντρο. Ταυτόχρονα η δημοσκοπική αντοχή της ΧΑ δημιουργεί το έδαφος συγκρότησης μιας «καθαρής» ακροδεξιάς  η οποία θα καταλάβει το δεξί κέρας της πολιτικής παράταξης. 

Οι δυνατότητες του ακροδεξιού πόλου να μεταμορφωθεί, δηλαδή να περιγράψει ένα αυθεντικό πολιτικό και όχι εγκληματικό σχέδιο έχουν υποτιμηθεί  και παραμένουν ισχυρές. Το στρατηγικό και αφηγηματικό βάθος αυτού του σχεδίου έχω περιγράψει ήδη από τον Ιανουάριο 2012 πολύ πριν σοκαριστούμε από τα ποσοστά (πηγή)

Ταυτόχρονα δεν έχει κατανοηθεί η ουσία της Συριζαικής υπόσχεσης.

Το αυτοπληρούμενο αυτό σχέδιο, στην πραγματική και όχι στην ονομαστική ή φαινόμενη αξία του, στέκεται πολιτικά μόνο σε συνθήκες ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης και εφάπτεται με την έννοια ενός εθνικού δικομματικού και διαταξικού προγράμματος. 

Η Συριζαική ονομαστική υπόσχεση, σε συνθήκες απόλυτης εχθρότητας από μια ηττημένη Σαμαρική δεξιά, οικονομικής ασφυξίας από εγχώριους ή διεθνείς εχθρούς και ελάχιστους συμμάχους δεν υφίσταται ούτε καν ως υπόθεση εργασίας. 

Είναι τέτοια η φύση της οικονομικής κρίσης και οι υποδομές του κοινωνικού σχηματισμού, οι οποίες καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε μεγάλη υποτιθέμενη ριζική αλλαγή (στην έννοια της συριζαικής εσωκομματικής argot), εντός των ρητών και υπόρρητων συριζαικών συντεταγμένων και δεσμεύσεων: πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, παραμονή στο Ευρώ. 

Ο Συριζα, με την Αυγή να συναγωνίζεται το Χωνί σε κυκλοφορία και τα εκλογικά του ποσοστά στους φοιτητές σε επίπεδα κλίμακας ρίχτερ, "κινδυνεύει" να εισπράξει μια τυπική ανάθεση από τις πιο ανυπόμονες δυναμικές ομάδες. Αυτές τις οποίες καλεί ευλόγως και συνεχώς σε «μη ανάθεση» αλλά κινηματική συμπόρευση, εντός όμως ...

Τα ίχνη της μεταμνημονιακής στρατηγικής συναίνεσης

από το LLS minor

Το εξώφυλλο μιας κυριακάτικης ελληνικής εφημερίδας απασχολεί πολύ πάρα πάνω από όσο νομίζει ο αναγνώστης.Τα πάντα (τίτλοι,κασέ) σχεδιάζονται με ακρίβεια μοιρογνωμίου.

Οι πολύ προσεκτικοί ήδη πρόσεξαν τους τίτλους : "Ούτε συνταγματικό τόξο ούτε αντιμνημονιακό μέτωπο" και "Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης με ή χωρίς μνημόνιο".

Απλοί τίτλοι , ναι καλά για τους αδαείς....

Την ίδια μέρα συμπτωματικά, γράφεται σε κεντρικό περιοδικό του χώρου :
" η κατάργηση του μνημονίου θα μάχεται ενάντια στη χρηματοδοτική στενότητα, την ιδιωτική επενδυτική αργία και την προβληματική ρευστότητα, για να αναφέρουμε μόνο μερικά «τεχνικά» χαρακτηριστικά, περιφερειακά προς το βασικό πολιτικό ζήτημα " και

"Η εύθραυστη ισορροπία του μνημονίου συνεχίζει να κυριαρχεί στην «ολοκληρωτική» εκδοχή της θετικής προεξόφλησης Σαμαρά («success story»), ενισχυμένη πλέον μετά την αντιναζιστική επιχείρηση. Δεν είναι βέβαιο ότι η καλύτερη απάντηση για την Αριστερά είναι η αντιστροφή της: Η ανάδειξη του «failure story» των διακηρυγμένων στόχων του μνημονίου." εδώ

Ο μεταμνημονιακός κύκλος και η στρατηγική συναίνεση a la Ελληνικά έχει ανοίξει για τα καλά και οι εμπνευστές του αντιμνημονίου fast track προετοιμάζουν εργωδώς την αναγκαία μετατόπιση. Δεν είναι τόσο δύσκολο.Η πλαστικότητα στις διατυπώσες, οι εκούσιες σιωπές σε ουσιώδη έχουν δημιουργήσει το κατάλληλο ακροατήριο.Οι τελετουργικές οξύτητες είναι βέβαια στο προσκήνιο και είναι απαραίτητες.Ωστόσο η στροφή έχει αρχίσει και όπως όλες οι στροφές ξεκινούν με ανθυπολεπτομέρειες.

υγ Σήμερα (17/10) ανακοινώθηκε η συμφωνία Βούτση Μιχελάκη για την ΧΑ ενώ χθες το βράδυ στο Κοντρα Chanel oι Ν.Παππας (Συριζα) και Κ.Παπαμικος (ΝΔ) παραλίγο να πάθουν διαβητικό σοκ από τα πολλά σορόπια...Οι εξελίξεις τρέχουν...

*από το ιστολόγιο left liberal synthesis minor

Ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά

Ο Μεγάλος Τιμονιέρης της κεντροαριστερής νεοδεξιάς, πίσω
από το τελευταίο "Μεγάλο Άλμα προς τα Μπρος" (ΑΣ)

από τον left liberal synthesis

Πρόκειται σύντομα να  παρουσιαστεί ένα πολιτικό μανιφέστο για τη συγκρότηση ενός τρίτου πόλου. Από ότι φαίνεται γίνεται μια έκκληση για την εθελοντική δημιουργία χαλαρής συνομοσπονδίας κομμάτων, κινήσεων, ρευμάτων οι οποίες αυτοκατανοούνται ως κεντροαριστερά. Προβάλλεται η ανάγκη να κατασκευαστεί  ένας «προ –συνεδρίου» Σύριζα των συνιστωσών της κεντροαριστεράς.

Το εγχείρημα βασίζεται στη γνωμάτευση ότι η υφιστάμενη πόλωση μεταξύ ΝΔ και Σύριζα εγκυμονεί κινδύνους. Ταυτόχρονα αναγνωρίζεται ότι η Συριζαϊκή υπόσχεση δεν έχει στρατηγική επάρκεια και διεθνείς συμμάχους. Παρά την φαινομενική ίση απόσταση από τους δυο πόλους, στο εγχείρημα είναι ευδιάκριτη μια μεγαλύτερη δυσανεξία προς το Συριζαϊκό αντιμνημόνιο fast track, παρά προς το Σαμαρικό αυταρχισμό.

Η υφιστάμενη πόλωση είναι αδρή, μόνο που δεν αφορά μόνο τους δυο πολιτικούς πόλους του γραμμικού άξονα δεξιά-αριστερά. Έχουμε ταυτόχρονα να κάνουμε με δυο διαφορετικές αφηγήσεις πολιτικής θεολογίας.

Το "Σαμαρικό μαρτύριο" έχει καθαρά καλβινικά χαρακτηριστικά όπου η καρτερία , η υπομονή θα ανταποδοθούν ακριβώς με ισοδύναμες απολαύσεις, οψέποτε η δοκιμασία τελειώσει . Στο Σαμαρικό μαρτύριο  η λειτουργία είναι λιτή και βασίζεται κυρίως στην ορθολογική ερμηνεία των ευαγγελίων μνημονίων. 

Η "Συριζαϊκή υπόσχεση" έχει ινδουιστική  υφή  καθώς τα πάντα εκκινούν με μια λαμπρή  τελετουργία  , αυτή της ανάληψης της διακυβέρνησης της αριστεράς και συνεχίζεται με τακτικές λειτουργίες με χαρακτηριστικό την κυκλικότητα και τάξη των  μετεμψυχώσεων της αριστερής ψυχής οι οποίες θα εξαπλωθούν σε όλες της μορφής ζωής  στην  Ευρώπη, προάγοντας την γενικευμένη ευημερία.

Απέναντι στις δύο στιβαρές αφηγήσεις η Ελιά δεν έχει μέλλον παρά μόνο ως Ιώβια υπομονή χωρίς ανταπόδοση.

Ως γνωστόν ο Ιωβ διήγε ένα ενάρετο βίο, όπου ξαφνικά όλα ήρθαν ανάποδα. Αρρώστιες , φτώχιες, θάνατοι εισβάλουν στη ζωή του, χωρίς εξήγηση. Ταυτόχρονα η λύση του μαρτυρίου είναι εκτός οποιασδήποτε έννοιας ανταπόδοσης, ισοδυναμίας ή εξισορρόπησης. Ο ενάρετος Ιώβ συμμετέχει σε ένα θείο μηχανισμό απονομής  δωρεάς χωρίς ποσοτική εξισορρόπηση .

Η διαφορά, από την άποψη της πολιτικής θεολογίας, μεταξύ του Ιωβίου μαρτυρίου , της Καλβινικής άσκησης και των Ινδουιστικών μετεμψυχώσεων είναι θεμελιακή. Η Καλβινική άσκηση και η Ινδουστική μετεμψύχωση αφορούν τους ατελείς, επιρρεπείς προς το λάθος καθημερινούς ανθρώπους. Αντιθέτως ο Ιωβ είναι αξιωματικά ενάρετος.

Όποιος φαντασιώνεται ένα σχετικά ισχυρό ενδιάμεσο χώρο δεν έχει δει ότι, παρόλη την ρητή διαφορά στο περιεχόμενο των δύο μεγάλων αφηγήσεων της συγκυρίας, αυτές είναι τόσο ευρύχωρες ώστε εύκολα θα περιλάβουν τους βασανισμένους του ενεστώτος "μνημονιακού" μαρτυρίου. 

Δεν υπάρχει κανένα κενό στο χώρο μεταξύ της ασκητικής (Σαμαρικής) και της  συγχωρητικής (Συριζαϊκής) ανταπόδοσης. Αντιθέτως υπάρχει ένα κενό στο χώρο των καθημερινών Ιώβ. Των "ενάρετων" που δεν συμμετείχαν με κανένα τρόπο στα "προμνημονιακά " Σόδομα, ενώ δεν αναμένουν κανένα μεταμνημονιακό ισόποσο αντίδωρο, αλλά μπορούν δυνητικά να παραλάβουν μια μη αναμενόμενη , εκτός υπολογισμού δωρεά. Ένα τέτοιο μόρφωμα  θα είναι αναγκαστικά μειοψηφικό, εισοδηματικά «εντός τειχών» , με ισχυρή αξία  τον  αυτοσεβασμό της αποδεδειγμένης κοινωνικής " αρετής" (φορολογική εντιμότητα, αντιπελατειακή συμπεριφορά, αυταξία της εργασίας κλπ)

Όποιος νομίζει ότι με αυτά τα χαρακτηριστικά εντός της αναμενόμενης  Ελιάς , μπορεί να σωρευθούν οι αμαρτωλοί των Πασοκικών Γομόρων, τότε αναφέρεται σε μια άλλη ελιά, αυτή των φιλοβασιλικών των αρχών του περασμένου αιώνα .Μάλλον γρήγορα θα τους ακούσουμε να αναφωνούν "Ελιά ,ελιά και Κώτσο βασιλιά"

Συνδέσεις
Πως θα συγκροτηθεί η Ελληνική Ελιά

*η εικονογράφηση της ανάρτησης είναι της ΑΣ

Η κυβερνώσα αριστερά κατά την σκέψη του R. Unger, νου και εμψυχωτή του βραζιλιάνικου "θαύματος"

Roberto Unger : "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά"

Μια παλιά αλλά πολύ επίκαιρη  ανάρτηση από το ιστολόγιο  left liberal synthesis

Το ιστολόγιο έχει μια ειδική σχέση με την σκέψη του R.Unger. Ταυτόχρονα σχεδόν με την δημιουργία του το LLS είχε το διδυμο αδελφακι του με τον φιγουρατζίδικο τίτλο Left agora towards a superliberalism και το οποίο είχε τον σκοπό να διαδόσει την σκέψη του RU.

Η προσπάθεια έμεινε στην καλή πρόθεση αλλα το ιστολόγιο παραμένει στην θέση του. Ο φιγουρατζίδικος τίτλος του αδελφού ιστολογίου αποδίδει συνοπτικά και τους λόγους που βρήκαμε τόσο ερεθιστικό το έργο του UR.

Συνοπτικά είναι

1. Η καταστατική οπτική από την πλευρά μιας αυτόνομης Αριστεράς των κινημάτων, των εργαζομένων, και των εκάστοτε αδυνάτων (1)(2)(3)(7)(20)

2. Η αμφισβήτηση μιας «φυσικής» έννοιας της αγοράς, της δημοκρατίας και η διερεύνηση όλων των πειραματικών μορφών τους,στο αξιακό πλαίσιο της αριστεράς (4)(12)(13)

3. Η στόχευση μιας ιδέας που οικειοποιείται «από τα αριστερά» τον φιλελευθερισμό, και την οποία ονομάζει «υπερ φιλελευθερισμό»(16)

Ευτυχώς το πρώτο βιβλίο του Unger μεταφράστηκε στα Ελληνικά και η ημιτελείς προσπάθειες του κάθε ιστολόγου ίσως περισσεύουν. Κυκλοφόρησε λοιπόν το "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά" και θα προσπαθήσουμε όμως να αναλύσουμε γιατί το βιβλίο και η σκέψη του Unger είναι τόσο σημαντικά. Ο Αμερικανοβραζιλιάνος γερμανικής καταγωγής Unger, είναι τυπικά καθηγητής της Νομικής σχολής στο Harward. Τα τελευταία όμως δέκα χρόνια κατόπιν πρόσκλησης του Loula βρέθηκε στην Βραζιλία ως οικονομικό στέλεχος στην Κυβέρνηση. Πρόσφατα επέστρεψε στις ΗΠΑ.

Ο RU έχει διατυπώσει μια συνεκτική ιδιοσυγκρασιακή θεωρία που περιλαμβάνει την φιλοσοφία, την νομική, το διεθνές εμπόριο και την Αριστερά. Υπερβαίνει τις δυνατότητες μας να την παρουσιάσουμε όλη, αλλα οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στο πρόσφατο βιβλίο του Ξ. Παπαρηγόπουλου "Η Πολιτική και Νομική Σκέψη του Roberto Unger" (2008). Στην περίπτωση μας όμως δεν ενδιαφέρει η ακαδημαική αποτίμηση, αλλά η σκέψη ως εμπλουτισμός στον προβληματισμό και την πράξη πολιτών.

Κύριο μοτίβο στον Unger είναι η αμφισβήτηση της «φυσικότητας» των κοινωνικών δομώ, διαδικασιών και τυχαιοτήτων. Αμφισβητεί τις «βαθιές δομές» , τους «νόμους» ως αντικείμενο έρευνας. Μοιάζει με τον Marx στην κριτική αποκάλυψη της πραγματικότητας,και έτσι διανοείται με τις έννοιες των τάξεων,της θεωρίας της αξίας,αλλά είναι στην αντίθετη πλευρά οταν αναφέρεται σε συστήματα ,ιστορικές αναγκαιότητες κλπ. Ταυτόχρονα με την δυσπιστία του στις γενικές αφηρημένες έννοιες (καπιταλισμός,σοσιαλισμόςκλπ) εμβαθύνει και αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητες των οικονομιών εντός του πλαισίου του εθνικού κράτους.

Ο RU διαπραγματεύεται μια θεωρία για την αριστερά, και την έμπρακτη αμφισβήτηση, με βάση δύο αρχές. Την πλουραλιστική συνύπαρξη όλων των μορφών οικονομικής δράσης, και την δυνατότητα δημοκρατικού και θεσμικού πειραματισμού(5). Προκρίνει την οικειοποίηση απο την αριστερά του μετασχηματισμού ως αυταξία (15). Με βάση αυτές τις αρχές εμβανθύνει τα τρέχοντα ζητήματα. Οι αρχές αυτές επανέρχονται συνεχώς στον προβληματισμό του και «φωτιζουν» τις προτάσεις του.

Συνοψίζουμε: αντιμετώπιση της κοινωνίας ως «τεχνούργημα» (articraft), δυσανεξία στις μεγα έννοιες, μέριμνα για τον πλουραρισμό, και επιθετική αναζήτηση της θεσμικής καινοτομίας (6).

Στο φόντο αυτό, ο Unger διατυπώνει την έννοια της «δημοκρατίας υψηλής ενέργειας» (ζέουσα ή κινητοποιούσα δημοκρατία) την οποία προβάλει ως κλειδί.

Ο RU ξεκινά με την διαπίστωση ότι σε καιρό κρίσεων ή πολέμου οι οικονομίες, κινητοποιούν όλους τους πόρους του υπερβαίνοντας όλες τις ιδεολογικές εκκινήσεις. ΠΧ οι ΗΠΑ ενώ είναι το πιο «φιλελεύθερο» κράτος προ της κρίσης, αμέσως μετά στην περίοδο Roosevelt πολύ πετυχημένα εμπλέκει το κράτος στην οικονομία, σε ένα πλέγμα πολύ πιο εκτεταμένο και από την κλασσική Ευρωπαική Σοσιαλδημοκρατία. Αυτό υποδηλώνει ότι η κινητοποίηση των πόρων είναι αναπάντεχα αποτελεσματική όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. 

Άρα ζητούμενο είναι η εντατική κινητοποίηση των πόρων «ως εαν» να είμαστε σε πόλεμο.
Προκρίνεται λοπόν ...

Το ενοίκιο

 Ίσως …

Μια Ταοϊστική ιστορία μιλάει για έναν γέρο αγρότη που δούλευε στα χωράφια του πολλά χρόνια. Μια μέρα, το άλογό του τό ΄σκασε. Όταν το έμαθαν οι γείτονες, πήγαν να τον επισκεφτούν για να του συμπαρασταθούν.
«Τι ατυχία…» είπαν με συμπάθεια.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, το άλογο επέστρεψε, φέρνοντας μαζί του 3 ακόμα άγρια άλογα.
«Τι μεγάλη τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, ο γιός του αγρότη προσπάθησε να καβαλήσει ένα από τα άγρια άλογα. Μα έπεσε και έσπασε το πόδι του. Γι άλλη μια φορά οι γείτονες ήρθαν να συμπαρασταθούν.
«Τι ατυχία…» είπαν και πάλι με συμπάθεια.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, στρατιωτικοί ήρθαν στο χωριό και επιστράτευσαν όλους τους νέους, εκτός από τον γιό του αγρότη, επειδή είχε σπασμένο πόδι.
«Τι καλή τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης… (ΑΣ)

από το ιστολόγιο left liberal synthesis

Η πανευρωπαϊκή κοινή γνώμη κατάλαβε ακριβώς την φύση του προβλήματος του Ευρώ και του επακόλουθου Ελληνικού ζητήματος την Πέμπτη16/6 όταν η πιθανή καταψήφιση του μεσοπρόθεσμου βύθισε τα χρηματιστήρια. Οι οικονομικές σελίδες ήταν κατατοπιστικές για όλη την Ευρώπη : Το οικοδόμημα στηριζόταν στον αδύνατο Ελληνικό κρίκο. Μερικές εβδομάδες ήρθαν τα τρακοσάρια στα Ιταλικά spreads και η συμφωνία της 21 Ιουλίου δρομολογήθηκε.

Η μεταστροφή στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη είναι εντυπωσιακή. Οι «τεμπέληδες» Έλληνες έγιναν συμπαθητικοί βασανιζόμενοι συμπολίτες , για τους οποίους χρειάζεται «βοήθεια». Φίλος που κατοικεί στην Βιέννη , με ενημέρωσε πως η Mac Donalds παρουσίασε ένα νέο προϊόν το “tzatziki wrap” που φιγουράρει σε όλα τα καταστήματα με μια γαλανόλευκη! Παρά την συστηματική ακροδεξιά προπαγάνδα το γαλανόλευκο wrap «φεύγει σαν τρελό».

Η ουσία της απόφασης της είναι απλή: Η Ευρώπη θέλοντας ή μη βαδίζει σε ενοποίηση.

Είδα όλες τις αναλύσεις των ειδικών και κανένας δεν την είδε ως πρόδρομο φαινόμενο ευρωπαϊκής διάλυσης. Οι πιο αρνητικοί την είδαν ως ασύμμετρη ως τεχνική ατελή ρύθμιση η οποία είναι Ευρωπαϊκή, περισσότερο Ευρωπαϊκή από ποτέ. Οι κριτικές δεν αμφισβητούν την «Ευρωπαικότητα» της συμφωνίας, αλλά την τεχνική της ανεπάρκεια εντός αυτής της «Ευρωπαικότητας». Είναι φανερό πως ανομολόγητο άτυπο αριστεροδεξιό μέτωπο των Ευρωπαιστών (Γιούνκερ,Μέρκελ,Λίνκε,Συν,Δημαρ κλπ ) κατίσχυσε του αντίστοιχου ακούσιου σμήνους των Αντιευρωπαιστών (Ρουμπινί,Καθαροί Φιλανδοί,Ανταρσύα κλπ)

Η τεχνική συζήτηση για την ουσία της συμφωνίας, να με συγχωρούν οι οικονομολόγοι, μου φαίνεται ανούσια. Πρόκειται για μια πολύπλοκη ρύθμιση πολλαπλών αναγνώσεων , της οποίας το αποτέλεσμα είναι μια απλή μετάθεση του χρέους στο μέλλον. Ωστόσο αυτό το χρέος καθώς μεταμορφώνεται σε παράγωγο, δεν αποτελεί παρά ένα δευτερεύον εμπειρικό μέγεθος , το οποίο έχει νόημα μόνο στο πως χρησιμοποιείται ανακατανέμει εισοδήματα στο παρόν. 

Κανένα εθνικό χρέος δεν είναι απαιτητό εφάπαξ , άρα σημασία έχουν οι τόκοι που παράγει, και οι οποίοι λειτουργούν περίπου ως ενοίκιο της εθνικής χώρας. Ποιος καταβάλει αυτό το ενοίκιο , αυτό έχει σημασία, και στην Ελλάδα προς το παρόν το πληρώνουν οι εργαζόμενοι, και οι συνεπείς φορολογούμενοι. Εξ΄ ορισμού το χρέος ως σύνολο είναι μέγεθος προς μόχλευση, αναμόχλευση μετασχηματισμό και αναδιοργάνωση. Η μόχλευση που έγινε μέσω της συμφωνίας, μάλλον δεν αλλάζει τους πληρωτές του «ενοικίου» αλλά σταθεροποιεί το «ενοίκιο». Κάτι είναι και αυτό.

Συμπέρασμα, μια ενίσχυση του Ευρωπαισμού, και μια σταθεροποίηση του «ενοικίου» της χώρας , είναι σχετικώς καλά νέα. Παραμένει ζητούμενο αν κατά την διάρκεια του σταθερού ενοικίου, θα προλάβουμε να μεταρρυθμίσουμε την οικονομία, και αν προλάβουμε να συμπεριλάβουμε στο «ενοίκιο» τους λαθρεπιβάτες της κοινωνίας.

Το ότι η συμφωνία αυτή γίνεται επί της διακυβέρνησης ενός γνήσιου λαϊκιστικού δημαγωγικού κόμματος, με αντιπολίτευση την περίοδο 2007-9 εμπνευσμένη από τις χειρότερες παραδόσεις του Αυριανισμού, και διαχειριστικές επιδόσεις την περίοδο 2009-11 της "σχολής Mr.Bean", δεν δικαιολογεί τις στενάχωρες και σχετικά κοντόθωρες αντιρρήσεις διαφόρων πλευρών της αντιπολίτευσης. Ωστόσο και αυτές οι αντιρρήσεις έχουν ένα τελετουργικό παλαιοκομματικό χαρακτήρα, ακριβώς για να ειπωθεί κάτι. Το δυσάρεστο είναι πως πολλές από τις μικρόψυχες αποτιμήσεις είχαν και στοιχεία θεωρητικής επαναχώρησης, ανάγοντας ως νέο επίδικο της αριστεράς το ζήτημα του Ιταλικού χρέους...

Μεταξύ μας, το φαινομενικά ισχυρό, θετικό μέρος της συμφωνίας, το λεγόμενο νέο σχέδιο Μάρσαλ, ίσως να είναι και η μεγαλύτερη παγίδα. Όχι γιατί δεν θα υλοποιηθεί αλλά γιατί ίσως υλοποιηθεί. Η κοινή λογική λέει πως θα είναι πιστώσεις σε γερμανικές εταιρίες, για να επενδύσουν στην Ελλάδα, προς μεγάλη χαρά των διαφόρων μεταπρατών μεσαζόντων .

Καθώς η μακροοικονομία σταθεροποιείται, αφού οι εργαζόμενοι πλήρωσαν το κόστος της «εσωτερικής υποτίμησης» και θα πληρώσουν την καταβαράθρωση των συντάξεων και των κοινωνικών παροχών, αυτή η απαξίωση της εργατικής δύναμης αντί να τροφοδοτήσει μια πιο βασανιστική αλλά μακροπρόθεσμα ισχυρή ανάπτυξη μιας εξωστρεφούς οικονομίας, μάλλον θα τροφοδοτήσει μια νέα γενιά αρπακολατζίδικου καπιταλισμού των εισαγωγέων. Και ως γνωστόν ο τύπος του καπιταλισμού έχει τεράστια σημασία για τον κόσμο της εργασίας.