Ηγέτης της διαπλοκής ο Σημίτης;

Ο ρόλος του Κώστα Σημίτη την περίοδο που η διαπλοκή οργίαζε και ο ίδιος "δεν γνώριζε", έχει επιμελώς μείνει στο σκοτάδι - ο ίδιος θεωρείται ο τελευταίος αρμός της ηθικής αμάξης του ΠΑΣΟΚ (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο). Ο ρόλος του στις απόπειρες ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, επίσης, είναι σαφής - κάτι σαν "την ευλογία σου δέσποτα" - αλλά και αμφιλεγόμενος: μοιάζει να είναι σημαντικό το που θα γείρει ενώ στην πραγματικότητα, κανέναν δεν ενδιαφέρει. Και δεν ενδιαφέρει γιατί είναι αλήθεια ότι ο Κ.Σημίτης "την έκανε" την κρίσιμη στιγμή - άφησε άλλους να υπερασπιστούν το όποιο έργο του, που όμως είχε διάρκεια μια καθοριστική οκταετία για την χώρα και το μέλλον της, όπως την συμμετοχή της στο ευρώ αλλά και πολλά άλλα (χρηματιστήριο, σκάνδαλα). Η πρακτική αυτή είναι συχνή όταν κάποιος πολιτικός θέλει (ή θέλουν) να κρατηθεί ως εφεδρεία (περίπου το ίδιο έκανε και ο Κ.Καραμανλής στην συνέχεια...), αλλά στην περίπτωσή του ήταν πρωτοφανής: κανονική δραπέτευση από κάποιον που αν μη τι άλλο, ενσάρκωνε τις ελπίδες των εκσυγχρονιστών της εποχής ως τελευταία καταφυγή μέσα σε ένα ζέον περιβάλλον ακραίας διαπλοκής. Το "ξέσπασμα" λοιπόν του Γιάννη Πανούση που αναδημοσιεύουμε έχει πολύν κοινό νου μέσα του... για τα πιθανά κίνητρά του ακολουθεί ένα "αριστερό" σχόλιο που επίσης αναδημοσιεύουμε αμέσως μετά. Τα τελικά σχόλια, δικά σας (αλλά αυτή η συζήτηση έπρεπε να ανοίξει!)

ΑΣ

Ο ανεύθυνος εκσυγχρονισμός 

και ο ανεύθυνος ηγέτης του

του Γιάννη Πανούση, βουλευτή της ΔΗΜΑΡ*

Το (υπο)φαινόμενο Σημίτη δεν έχει όμοιό του.
· Έδωσε (αντιδεοντολογικά, αντιδημοκρατικά, αντικομματικά) το «δακτυλίδι» (άρα την εξουσία) στον ΓΑΠ και τώρα… κάνει πως δεν τον αναγνωρίζει.
· Ως ρίψασπις εγκατέλειψε (όντας Πρωθυπουργός) το ΠΑΣΟΚ (λόγω – λέει – κακών δημοσκοπήσεων) και τώρα… κόπτεται για τη Δημοκρατική Παράταξη.
· Όλα τα σκάνδαλα (Siemens, Υποβρύχια κλπ.) είχαν «γερμανικό» άρωμα αλλά ο ίδιος… δεν μύρισε τίποτα.
· Έγραφε/ξέγραφε στο μπλοκάκι του αλλά και τόσο στο στενό περιβάλλον του (τα «εξαπτέρυγα») όσο και στον ευρύτερο πολιτικό χώρο η διαφθορά έκανε πάρτι.
· Θα του κρατούσαν – λέει – υψηλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά… ατύχησε.
· Γράφει κείμενα και άρθρα έχοντας λησμονήσει… ότι ήταν Πρωθυπουργός επί 8 χρόνια (πάντοτε φταίνε οι άλλοι).

Αυτός ο μικρόψυχος, φοβικός, ανθρωποδιώχτης, σοβαροφανής, άφιλος πολιτικός των σαρδάμ, τον οποίο σε λίγο θα τον έχει ξεχάσει η Ελλάδα (την οποία – όπως και το ΠΑΣΟΚ – ουδέποτε αγάπησε) εμφανίζεται σήμερα ως Κήνσορας (αντί να απολογείται), συνεχίζει να είναι κρυφός υποβολέας (στους 58, στην Ελιά κ.α) και μας κάνει μαθήματα ηθικής (απ’ ότι διάβασα τηλεφώνησε και στην Ακαδημία για να εκλεγεί ένας «δικός του»).
Τώρα γιατί ένα ολόκληρο μιντιακό, πανεπιστημιακό και λοιπό σύστημα τον κρατάει ζωντανό ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Έλεος πια με τους «κατασκευασμένους μύθους» και τους ηγέτες της διαπλοκής.

Σχόλιο**: 

Ετεροχρονισμένες ευαισθησίες από τον βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Γ. Πανούση

Είναι εντυπωσιακό κάποιες ετεροχρονισμένες ευαισθησίες που παρουσιάζουν ορισμένοι τώρα που αποχωρούν από την πολιτική ζωή, όπως ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης.
Αγανάκτησε το στέλεχος του πολιτικού μορφώματος του Κουβέλη γιατί ο πρώην πρωθυπουργός παρουσιάστηκε στην πρόσφατη εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και τον «λούζει» με μια σειρά ...

Η Αριστερά σίγουρα δεν είναι υπεύθυνη για όσα γίνονται. Είναι όμως συν-υπεύθυνη για όσα δεν γίνονται

εικόνα: Santiago Sequeiros

Αριστερά: κάστρο-κόμμα ή εκστρατευτικό κίνημα;

του Γιάννη Πανούση*

Αφουγκράσου των προφητών τα οράματα προανάκρουσμα θύελλας που φτάνει χωρίς

να χτυπήσουν οι κώδωνες

Ευάγγ. Παπαχρήστου-Πάνου, Το πένθος της γης

Το ’χω γράψει πολλές φορές και σε διαφορετικές συγκυρίες. Η Αριστερά σίγουρα δεν είναι υπεύθυνη για όσα γίνονται (από τις φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις).

Είναι όμως συν-υπεύθυνη για όσα δεν γίνονται.

Η Αριστερά δεν έχει ως ιστορικό ρόλο μόνο να ορίζει «τι είναι κοινωνική δικαιοσύνη», «τι είναι συμμετοχική δημοκρατία», «τι είναι λαϊκή κυριαρχία».

Οφείλει και να διακρίνεται από το τολμηρό (ακόμα κι από το παράτολμο και σε κάθε περίπτωση ανιδιοτελές και μεγάθυμο) άλμα πάνω από τις δικές της αγκυλώσεις προκειμένου ν’ απελευθερώσει -εδώ και τώρα- την πάσχουσα σιωπηρή πλειοψηφία των αδύναμων (είτε ψηφίζει είτε όχι αριστερά κόμματα).

ΠΑΝΩ σ’ αυτό το ζήτημα κρίνεται και λογοδοτεί η Αριστερά. Πόσους κατάφερε ν’ απελευθερώσει, σε πόσους έδωσε νέες προοπτικές ζωής, πόσους διέσωσε ενώ κινδύνευαν.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ πρέπει να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από την εποχή της και όχι ένα βήμα πίσω από τις φοβίες της. Ζώσα και δρώσα Αριστερά χωρίς αναδοχή κινδύνων εφαρμογής του προγράμματός της δεν μπορεί πλέον να πείσει.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ δημοκρατία εμπεριέχει τόσο τον ριζοσπαστικό παρεμβατισμό (μέσω κινημάτων) όσο και το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα (μέσω διακυβέρνησης). Δεν είναι μόνον η ακραιφνώς ριζοσπαστική πολιτική αριστερή.

Υπάρχουν πολλές αριστερές δημοκρατικές προσεγγίσεις. Το ίδιο έντιμες και απελευθερωτικές, εφόσον ελέγχουν την εξουσία και εφόσον καθιστούν τον πολίτη και τις κοινωνικές ομάδες συμμέτοχους στις ανοικτές διαδικασίες διαβούλευσης, συναπόφασης και λογοδοσίας.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ εκδοχές της αριστερής/δημοκρατικής δράσης δεν πρέπει να αλληλοαναιρούνται.

Η δημοκρατία είναι σύνθεση.

Ο ριζικός εκδημοκρατισμός του πολιτικού συστήματος σε όλα τα επίπεδα (κράτος, θεσμοί κ.λπ.) δεν έχει ανάγκη από μαξιμαλισμούς, λαϊκισμούς, ιστορικές αγοραφοβίες.

Μια Αριστερά εκτός μάχης ούτε το κράτος δικαίου ούτε τα δικαιώματα των πολιτών μπορεί να υπερασπιστεί.

Η πληθυντική Αριστερά είναι ευρύχωρη, δημιουργική, διεκδικητική και δεν διακατέχεται από φαντάσματα και σύνδρομα ήττας ή προδοσίας. Ούτε χαίρεται τη μοναξιά της (λες και κατέχει τη μοναδική αλήθεια).

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ δεν κάνω συγκλίσεις; Αλαζονεία, αυτάρκεια ή αυταρέσκεια; Οταν οι πολίτες θέλουν (ανα)συνθέσεις, ποιον υπηρετούν οι πολιτικοί που απορρίπτουν το αίτημα; Ως πότε θα διαπιστώνουμε διάσταση του λαού με τους εκπροσώπους του λαού ως προς τους ενδιάμεσους στόχους;

ΕΚΤΟΣ αν η καχυποψία και ο σισυφισμός συνιστούν μέρος μιας στρατηγικής της ήττας που πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι «θρέφει» την Αριστερά.

ΥΓ.: Η κοινωνία των πολιτών προϋποθέτει μια βαθιά συνείδηση διαρκούς δημοκρατίας (στην οποία η διαρκής αναζήτηση ευρύτερης συναίνεσης συνιστά κρισιμότερο κρίκο από την αδιέξοδη/ανέξοδη υποστήριξη αλληλοσυγκρουόμενων συντεχνιακών αιτημάτων).

*Ελευθεροτυπία, 19/7/10