ΠΟΤΑΜΙ - Τι κρύβουν από τα μέλη: Τα "προσχέδια οδηγιών νέας οργανωτικής δομής" του Ποταμιού

"Ένας από τους πολιτικούς στόχους του Ποταμιού που τέθηκαν από την αρχή είναι η αντικατάσταση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού από νέους ανθρώπους, ικανούς σε αυτά που κάνουν και με το αίσθημα της προσφοράς να τους κινητοποιεί. "

Αποκλειστικό: #διορισμένοι καθοδηγητές, άτυποι παρα-Πόταμοι, πυρηνάρχες και καρφιά, αντι-συγκεντρώσεις

Ο λόγος που δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο είναι πρώτα απ΄όλα η ...έκπληξή μας! Θεωρούσαμε, ότι με το κείμενο ΠΟΤΑΜΙ: Le parti c'est moi θα είχαμε ολοκληρώσει την περιγραφή της δομής του Ποταμιού, ως -πέραν πάσης αμφιβολίας- αρχηγικού και αντιδημοκρατικού κόμματος με τον ίδιο τον Σταύρο Θεοδωράκη μονοπρόσωπο "ανώτατο εκτελεστικό όργανο"! Που για …ξεκάρφωμα χρησιμοποιεί το εφεύρημα του "εθελοντισμού" ώστε να μην έχουν τα μέλη κανένα αποφασιστικό λόγο και συμμετοχή στην διαμόρφωση της συγκεκριμένης πολιτικής και την καθημερινή πολιτική παρουσία του κόμματος.

Διαβάζοντας ωστόσο, τα "προσχέδια οδηγιών νέας οργανωτικής δομής" που κρυφίως διακινούνται απορρήτως στην Πανελλήνια Επιτροπή (εν αγνοία των ..παρακατιανών ως φαίνεται, μελών) επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι μας όπως και όσα καταγγέλλουν τα ιδρυτικά μέλη που αποχωρούν σταδιακά ή αποπέμπονται με σημειώματα του αρχηγού από το Ποτάμι. 

Δυστυχώς το Ποτάμι, λειτουργεί κάθετα με διορισμούς και οριζόντια με εθελοντισμό όπως κάθε θρησκευτική ΜΚΟ ή μασονική στοά. Από την μια οι εκλεκτοί γύρω από το αρχηγό και από την άλλη το πόπολο των "εθελοντών" που απλά υλοποιούν χωρίς δική τους γνώμη τις οδηγίες που έρχονται από "ψηλά". 

Με παράλληλη έλλειψη των ελαχίστων δικαιωμάτων στα μέλη, μια άτυπη παρα-οργάνωση από δίπλα (πυρήνες-πυρηνάρχες) με απευθείας αναφορά στην ηγεσία και τέλος οργανωμένο εσωτερικό χαφιεδισμό για πρόληψη "παρεκκλίσεων" από την προσωπική "γραμμή" του Σ. Θεοδωράκη. 

Θαυμάστε μερικά, ενδεικτικά εδάφια: 

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΑΝΤΙ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΩΝ/ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΩΝ! 

"Οι 13 περιφερειακές οργανώσεις εθελοντών συγκροτούνται με βάση το καταστατικό του κόμματος από τους ενεργούς και οικονομικά ενήμερους εθελοντές, τους συντονιστές πόλης και τους περιφερειακούς συντονιστές. Οι συντονιστές των περιφερειών ορίζονται από τον επικεφαλής του κινήματος και είναι μέλη της Πανελλήνιας επιτροπής ή κατ’ εξαίρεση νέοι σε ηλικία εθελοντές." 

ΦΙΜΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ - ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΜΗ ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ 

"Τα θέματα συζήτησης, τίθενται εγγράφως στον υπεύθυνο περιφερειακό συντονιστή τουλάχιστο 5 ημέρες πριν από τη συνεδρίαση και αφορούν τους σκοπούς της περιφερειακής οργάνωσης, όπως αυτοί τέθηκαν στη γενική οδηγία για το νέο μοντέλο οργάνωσης. Μπορούν να ενσωματωθούν θέματα έκτακτης επικαιρότητας, χωρίς πρώτα να έχουν ανακοινωθεί, μόνο από τους περιφερειακούς συντονιστές και τον κεντρικό συντονιστή των περιφερειακών οργανώσεων. Η πρόβλεψη αυτή δε θα καταστρατηγείται και θα χρησιμοποιείται εξαιρετικά σπάνια. Σε περίπτωση που τεθεί ευρύτερο πολιτικό ζήτημα θα ζητηθεί η προσωπική παρουσία του αντίστοιχου πολιτικού υπευθύνου ή η συμμετοχή του με τη βοήθεια τηλεδιάσκεψης (skype κ.ο.κ.) Αν δεν υπάρχει διαθέσιμος πολιτικός υπεύθυνος το θέμα δε συζητείται και μετατίθεται." 

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ...ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ 

" Ο υπεύθυνος περιφερειακός εκπρόσωπος αποφασίζει για τα θέματα που θα συζητηθούν προσπαθώντας να μην αποκλείει επί μακρόν κανένα..." " Σε περίπτωση που υπάρξουν εντάσεις ή αντεγκλήσεις εντός της αίθουσας, είναι καθήκον των περιφερειακών συντονιστών να ζητήσουν την αποχώρηση των υπευθύνων. " "Οι μομφές κατά περιφερειακών συντονιστών, συντονιστών πόλης, ή άλλων στελεχών του Ποταμιού, κατατίθενται προς συζήτηση εντός της συνεδρίασης αλλά δε γίνεται γι’ αυτές συζήτηση, ψηφοφορία ούτε λαμβάνεται απόφαση τοπικά (ούτως η άλλως αυτή η αρμοδιότητα ανήκει στον επικεφαλής). Απλώς αναγράφονται αιτιολογημένες στο πρακτικό, μαζί με τους υποστηρικτές τους, και αποστέλλονται με αυτό. " 

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ 

"Η παρέμβαση σε θέματα πολιτικής είναι ανοιχτή για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά δεν αποτελεί έργο της περιφερειακής οργάνωσης. Όποιος θέλει να παρέμβει ή να παραγάγει πολιτική μπορεί να το κάνει μέσω της επιτροπής «Δια ταύτα» ή σε συνεργασία με τους υπευθύνους πολιτικής. Σκοπός των τοπικών οργανώσεων είναι να μεταφέρουν τις πολιτικές θέσεις του Ποταμιού στην κοινωνία. Αυτό, αλλά και η αντίστροφη διαδικασία, η μεταφορά του μηνύματος της κοινωνίας προς το Ποτάμι, θα γίνει μέσω των εκδηλώσεων και των δράσεων που θα οργανώνονται." 

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ 

"Οι τοπικές οργανώσεις δεν εκλέγουν ούτε επιλέγουν ούτε προτείνουν υποψηφίους βουλευτές. Η διαδικασία αυτή είναι ανεξάρτητη και μπορεί κανείς να την βρει στην ιστοσελίδα του Ποταμιού" 

ΠΑΡΑ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΤΥΠΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΗΓΕΣΙΑ 

"Οι όροι «πυρήνες», «πυρηνάρχες» είναι άτυποι και δεν πρέπει να αναφέρονται ούτε στις συναντήσεις, πολύ περισσότερο δε έξω από αυτές. Οι πυρήνες δεν αποκτούν αυτοτέλεια, ούτε αναγνωρίζονται από το καταστατικό. Σε περίπτωση που προβούν σε δικές τους ανακοινώσεις ή δημιουργούν μπλοκ διαλύονται με πρόταση της περιφερειακής οργάνωσης και απόφαση του κεντρικού συντονιστή. " 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΕΚΤΑΣ 

"Όταν κάποιος μας λέει ότι το Ποτάμι γεννήθηκε από τα συμφέροντα, του απαντάμε: «ευτυχώς τα συμφέροντα έχουν επιλέξει άλλα κόμματα, και το Ποτάμι επιβιώνει από εμάς. Για του λόγου το αληθές ιδού μερικά κουπόνια. Αγοράζεις όσα θέλεις για να μας βοηθήσεις να επιβιώσουμε» Όταν κάποιος αρχίσει να μιλάει με θετικά λόγια για το Ποτάμι Όταν γίνεται πολιτική κουβέντα, στο σημείο που θα κρίνουμε πιο κατάλληλο, πετάμε τα κουπόνια στο τραπέζι και παρακαλούμε όποιος θέλει να μας βοηθήσει στο έργο μας" 

ΑΝΤΙΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΟΣΜΙΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ

"Ενδεικτικά είδη συγκεντρώσεων: Διαμαρτυρία έξω από ένα υπό κατάληψη σχολείο, ψήφισμα έξω από ένα κλειστό εργοστάσιο, διαμαρτυρία για το απαράδεκτο φαινόμενο αυτοκίνητα να κλείνουν δρόμους και πλατείες, αίτημα σε ένα μουσείο για να παρέχει δωρεάν είσοδο σε ανέργους, διαμαρτυρία έξω από τα επιμελητήρια για τα κλειστά επαγγέλματα, διαμαρτυρία (σιωπηλή) έξω από τα νοσοκομεία για το φακελάκι ή τις καθυστερήσεις στα ραντεβού, συγκέντρωση έξω από πολυαγορά για περισσότερα ελληνικά προϊόντα στα ράφια, διαμαρτυρία έξω από σταθμούς μετρό που έχουν κλείσει λόγω της απαράδεκτης λογικής των συνδικαλιστών να κάνουν συνελεύσεις σε ώρες και ημέρες αιχμής (σε καμία περίπτωση όμως διαμαρτυρία για απεργιακή κινητοποίηση) κ.ο.κ.

Οι συγκεντρώσεις και οι δράσεις του Ποταμιού θα αναγγέλλονται στον κεντρικό συντονιστή των οργανώσεων και στο Γραφείο Τύπου. Θα πρέπει να έχουν έγκριση και των δύο για να πραγματοποιηθούν."

ΚΛΠ ΚΛΠ

Έτσι, μετά την αυτοδιάψευση της κεντρικής διακήρυξης του Ποταμιού -που επίσης αναφέρεται στις οδηγίες- ότι δλδ: 

"Ένας από τους πολιτικούς στόχους του Ποταμιού που τέθηκαν από την αρχή είναι η αντικατάσταση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού από νέους ανθρώπους, ικανούς σε αυτά που κάνουν και με το αίσθημα της προσφοράς να τους κινητοποιεί. " 

με τον εναγκαλισμό παλαιοκομματικών στελεχών ή καιροσκόπων τύπου Λυκούδη, Ψαριανού και Τατσόπουλου τώρα το Ποτάμι ολοκληρώνει και την οργανωτική του αυτοδιάψευση ως δημοκρατικού συμμετοχικού οργανισμού κάνοντας τα καταστατικά κομμάτων σαν την ΧΑ να φαίνονται ένα βήμα μπροστά από το Ποτάμι. Πχ στην ΧΑ οι συντονιστές των πυρήνων εκλέγονται από την ΚΕ, δεν διορίζονται κατ΄ευθείαν από τον "επικεφαλής"...

Θα ακολουθήσουν ακόμη περισσότερες αποχωρήσεις, ειδικά ιδρυτικών στελεχών από το Ποτάμι - άλλων για τον, προσβλητικό για τα μέλη, εναγκαλισμό παλαιοκομματικών και τυχοδιωκτικών στοιχείων, άλλων για τον "ολοκληρωτικό" αρχηγικό χαρακτήρα του κόμματος και τον εσωτερικό χαφιεδισμό και συνετισμό των έστω και light διαφωνούντων ή εκφραζόντων κάτι διαφορετικό από την γραμμή του φωτισμένου ηγέτη. 

Ιδρυτικών και άλλων στελεχών για την ώρα, γιατί τα μέλη δεν ξέρουν... 

- τώρα μπορούν να μάθουν: 

Αποκλειστικό: οι κρυφές από τα μέλη, εσωτερικές οδηγίες λειτουργίας του Ποταμιού και των παραΠοτάμων - για τους διορισμένους καθοδηγητές

Οδηγία … – Λειτουργία περιφερειακής οργάνωσης εθελοντών

Επικαιροποίηση: 15 Νοε14

• Οι 13 περιφερειακές οργανώσεις εθελοντών συγκροτούνται με βάση το καταστατικό του Ποταμιού από τους ενεργούς και οικονομικά ενήμερους εθελοντές, τους συντονιστές πόλης και τους περιφερειακούς συντονιστές.
• Οι συντονιστές των περιφερειών ορίζονται από τον επικεφαλής του κινήματος και είναι μέλη της Πανελλήνιας επιτροπής ή κατ’ εξαίρεση νέοι σε ηλικία εθελοντές.
  

Να παραγγείλουμε μια Αριστερά όπως θα την ήθελε ο Θεοδωράκης;

"Σύμφωνα με το βιογραφικό του, καμία άλλη επαγγελματική ενασχόληση ή κοινωνικό έργο"

Η Αριστερά που θέλουμε

Φυσικά και αναπόφευκτα, κύριοι του Ποταμιού, η Αριστερά που θα θέλατε είναι τελείως άλλο πράγμα απ’ αυτήν που ο ελληνικός λαός ονειρεύεται, πολύ δε περισσότερο από την Αριστερά που δημιουργείται με την ενεργό παρέμβασή του. Εξάλλου, από πίτα που δεν τρως…

του Χριστόφορου Κάσδαγλη*

Δεν είχα σκοπό, χρονιάρες μέρες, να ασχοληθώ με το Ποτάμι. Αλλά είπε κάτι προχθές ο Σταύρος Θεοδωράκης που άγγιξε θέματα βαθύτερα, πολύ πιο μεγάλα ακόμα και από τα τρέχοντα διακυβεύματα – μεγαλύτερα από τη διαδικασίας για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας, μεγαλύτερα ακόμα  και από τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.
Είπε, λοιπόν, ο Θεοδωράκης, έχοντας δίπλα του τον νέο του παρτενέρ, ότι "ο Σπύρος Λυκούδης εκπροσωπεί την Αριστερά που θα θέλαμε".

Ε, αφού έτσι έχουν τα πράγματα, να παραγγείλουμε μια Αριστερά όπως θα την ήθελε ο Θεοδωράκης. Γιατί όχι και μιαν Αριστερά όπως θα την ήθελε ο Σαμαράς, που δεν ξέρω πόσες και ποιες διαφορές θα είχε, άραγε από την Αριστερά του Θεοδωράκη.
Μ’ ενόχλησε αυτή η ατάκα, η κατασκευασμένη -όπως και πολλές άλλες- για τις ανάγκες του τηλεοπτικού θεάματος.

Αφήνω στην άκρη το ειρωνικό γεγονός ότι ο συμπαθής  Λυκούδης αποτελεί, με βάση τα όσα διακηρύσσει Το Ποτάμι όλον αυτό τον καιρό, κλασικό παράδειγμα  πολιτικού προς αποφυγήν. Στέλεχος διαδοχικά του ΚΚΕ εσωτερικού, μετά της ΕΑΡ, μετά του Συνασπισμού και μετά της ΔΗΜΑΡ, μια ζωή στον κομματικό μηχανισμό. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, καμία άλλη επαγγελματική ενασχόληση ή κοινωνικό έργο. Ένα κομματικό στέλεχος που βρέθηκε για πρώτη φορά στη Βουλή σε μεγάλη ηλικία, κι αμέσως μετά άρχισε να ψηφίζει μνημονιακούς νόμους. Κι έπειτα διέσπασε το κόμμα του οποίου ήταν το Νο2, επικαλούμενος δήθεν κεντροαριστικά νεφελώματα  τα οποία στην πράξη αποδεικνύονται απλώς δεξιά – ούτε καν κεντροδεξιά.

Σ’ αυτή τη μικρή δήλωσή του, ο Θεοδωράκης αποκάλυψε επιτέλους και το πολιτικό στίγμα του κόμματος του. Όχι, δεν είναι ένα υπερβατικό κίνημα όπως το παρουσίαζε μέχρι τώρα (αν μπορεί εν πάση περιπτώσει να υπάρξει τέτοιο πράγμα), είναι ένα κλασικό κεντρώο κόμμα που «δεν θα πρέπει να έχει αποκλεισμούς ούτε στα αριστερά του ούτε προς τον φιλελεύθερο χώρο», όπως ανέφερε ο ίδιος, εμφανώς απολογούμενος  για τις εκλογικές συνεργασίες που επιλέγει. Ένα νέο κόμμα που φαίνεται όλο και περισσότερο ότι φτιάχνεται με παλιά φθαρμένα υλικά, θαμπώνοντας την υποτιθέμενη λαμπερότητα της παρθενογένεσής του.

Αλλά δεν είναι αυτό που με ενόχλησε, δικαίωμα του κάθε πολιτικού αρχηγού είναι να κάνει τις επιλογές του και να τις δικαιολογεί όπως θέλει. Με ενόχλησε, και μάλιστα έντονα, η προσπάθεια του Σταύρου Θεοδωράκη να βάλει την Αριστερά στο δικό του καλούπι.
Ε, λοιπόν, την Αριστερά δεν γίνεται να την παραγγέλνει ο κάθε αντίπαλός της καταπώς τον βολεύει εκείνον. Εδώ  την Αριστερά δεν μπορεί να την παραγγείλει και να την κατασκευάσει κατά το δοκούν ούτε… η ίδια η ίδια της η ηγεσία. Η Αριστερά έχει διανύσει  μεγάλη πορεία στη χώρα μας, μια πορεία με θυσίες, ηρωισμούς, αγώνες, φυσικά και με μεγάλα λάθη, αρτηριοσκληρώσεις και αντιφάσεις. Είναι υπόθεση των ίδιων των Αριστερών να φτιάξουν εκείνοι την Αριστερά που θέλουν, που θέλουμε, την Αριστερά που θέλει ο ελληνικός λαός.
Μια διαδικασία που ξεκίνησε από το 1968, εν μέση δικτατορία, από τις φυλακές, την εξορία και την παρανομία, μια πορεία με μύριες αντιφάσεις, εμπόδια και δυσκολίες. Μια πορεία, ωστόσο, που κορυφώνεται αυτή τη δύσκολη για τη χώρα περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, φέρνοντας την Αριστερά στα πρόθυρα της εξουσίας μέσα από αγώνες, κυρίως όμως επειδή ανέλυσε με ορθό τρόπο τα δεδομένα της πολιτικής συγκυρίας και εξέφρασε έτσι τις επιτακτικές ανάγκες του ελληνικού λαού.

Αυτή η Αριστερά προφανώς ενοχλεί τον σκληρό πυρήνα της συντηρητικής ευρωπαϊκής ελίτ, τους τραπεζίτες και την τρόικα. Αυτή η Αριστερά ασφαλώς ενοχλεί τα κάθε είδους λαμόγια, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τη διαπλοκή. Αυτή η Αριστερά προφανώς ενοχλεί όσους επιθυμούν να διατηρηθεί η επικρατούσα πολιτική τάξη πραγμάτων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, προφανώς ενοχλεί και τον Θεοδωράκη και τους ομοίους του.

Θα την ήθελαν ασφαλώς την Αριστερά πιο λάιτ, να συνομολογεί στις λογικές των μονοδρόμων, να γυρνάει αδιάφορα το κεφάλι απέναντι στην ανθρωπιστική κρίση, να προθυμοποιείται να εφαρμόσει πολιτικές εσωτερικές υποτίμησης και να περισώσει το καταρρέον πολιτικό σύστημα, τις πελατειακές σχέσεις και τη διαπλοκή. Ο Σπύρος Λυκούδης έδωσε με πολλούς τρόπους τις μάχες του για να στρέψει την Αριστερά προς αυτή την κατεύθυνση και απέτυχε. Τώρα προσχωρεί σε άλλο πολιτικό χώρο, νομίζοντας ότι μπορεί να φέρει το πολιτικό παρελθόν του ως προίκα. Μόνο που η Αριστερά δεν μπορεί να εκληφθεί ως προίκα, μονάχα ως ευθύνη μπορεί να εκληφθεί – έτσι ήταν πάντα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεοδωράκης, προσπαθώντας να περιγράψει την Αριστερά της αρεσκείας του χρειάστηκε να επικαλεστεί τα ονόματα δύο εκλιπόντων – του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη. Ίσως γιατί δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τα λεγόμενά του. Για τον Λεωνίδα δεν ξέρω, αλλά για τον Μιχάλη δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι θα είχε συναινέσει στη διάσπαση του Συνασπισμού, πολλώ δε μάλλον στη διάσπαση της ΔΗΜΑΡ (αν υποθέσουμε ότι θα είχε ακολουθήσει αυτό το δρόμο).

Το αληθινό ερώτημα είναι: Η Αριστερά αυτή είναι η Αριστερά που εμείς θα θέλαμε; 

Απαντάω ευθαρσώς όχι! Είναι κάτι πιο σπουδαίο απ’ αυτό, είναι η Αριστερά που δημιουργούμε, η Αριστερά που τείνει σ’ αυτό που θέλουμε. Είναι η Αριστερά που αλλάζει και ωριμάζει, που μεγαλώνει και διευρύνεται, η Αριστερά που πιέζεται από την κοινωνία να αναλάβει την ευθύνη και να την οδηγήσει σε μια διέξοδο. Η Αριστερά που προσαρμόζεται και αναβαθμίζεται, χωρίς να προδίδει την καταγωγή της. Η Αριστερά που είναι υποχρεωμένη να επαναπροσδιοριστεί, επιτελώντας ταυτοχρόνως έναν ιστορικό ρόλο που ξεπερνάει τις συμβατικές δυνάμεις της – αλλά έτσι δεν συνέβαινε πάντα στις μεγάλες στροφές της πολιτικής συγκυρίας; Είναι η Αριστερά που ανιχνεύει τα όριά της, η Αριστερά που συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο -και το διακηρύσσει- ότι τίποτα δεν θα καταφέρει ως μηχανισμός, ότι μπορεί να υπάρξει και να υλοποιήσει το πρόγραμμά της μονάχα ως καταλύτης της κοινωνικής συνέγερσης, της κοινωνικής συμμετοχής - σε καμία περίπτωση ως εξάρτημα και παρακολούθημα των αστικών κομμάτων που διαγκωνίζονται για τη διεκπεραίωση μιας εξουσίας ταξικής και αντιδημοκρατικής, που μοχθούν για την παγίωση του κοινωνικού και πολιτικού στάτους κβο.

Φτιάχτε λοιπόν εσείς τον τρίτο πόλο που ονειρεύεστε κι αφήστε στην κοινωνία να διεκδικήσει την Αριστερά που της αξίζει.

*πηγή http://www.thepressproject.gr/article/70776/I-Aristera-pou-theloume

Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει... #το δρεπανηφόρο άρμα του "σκεπτόμενου αντιλαϊκισμού"

αυτοενοχοποίηση...

Απόψεις που εξηγούν 
πως επιβιώνει ακόμη 
αυτή η κυβέρνηση...

Ο Κωστής Παπαϊωάννου στις 26 Νοεμβρίου 2014*

Πέστροφα ποταμίσια μεταπολιτική

"Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει". Ο στίχος από το υπέροχο «Σαράβαλο» του Γ. Αγγελάκα έρχεται στον νου όποτε ακούω κάποιον να μας μαλώνει όλους για την κρίση. Μετά το εμβληματικό "μαζί τα φάγαμε" του Θ. Πάγκαλου ήρθε και η Ελ. Κούρκουλα: "Μη σας φανεί ακραίο, αλλά μήπως ο κάθε Έλληνας δεν ήταν ένας μικρός Τσοχατζόπουλος; Δήλωσε κανείς την πραγματική αξία του σπιτιού που αγόρασε;". Κυνική εξίσωση της συστηματικής καταλήστευσης δημόσιου πλούτου με τη φοροδιαφυγή. Ωμή καθολίκευση του χαρακτηρισμού του μεγαλοαπατεώνα για έναν ολόκληρο λαό. Διαθέτουν όντως απύθμενο θράσος κάποια αποσυρμένα ή αζήτητα στελέχη του πολιτικού προσωπικού.

Προφανής και χιλιοειπωμένη η λειτουργία τέτοιων δηλώσεων: χρησιμοποιούν την αυθαίρετη γενίκευση και την υπεραπλούστευση σαν βόμβες διασποράς που σκορπίζουν αίσθημα συλλογικής ενοχής. Παρ’ όλα αυτά, πιο διαβρωτική είναι η ενοχοποίηση που δεν διεγείρει ευθέως τα αντανακλαστικά των πολλών. Εκείνη που προκύπτει σαν αβίαστος καρπός τάχα από το πάντρεμα της κοινής λογικής με τη λογιοσύνη. Πρόκειται για λόγο όπου κυριαρχεί ένα υπέροχα καθηλωτικό, ήπιο και σκεπτόμενο «εμείς». 

Έτσι, η ενόχληση που ευλόγως προκαλεί στον ακροατή η αφ’ υψηλού στηλίτευση υποχωρεί μπροστά στη «γενναία» συμπερίληψη του ομιλητή στο σύνολο που αυτομαστιγώνεται. 

Με όπλο την πρόταξη του μετανοούντος συλλογικού υποκειμένου, ο μονόφθαλμος προφήτης των δεινών μαζεύει τους τυφλούς γύρω του, διεκτραγωδεί την παρακμή, εντοπίζει τη συλλογική ευθύνη της τύφλωσης και δείχνει το δρόμο προς τη σωτηρία.

"Ζούμε σε μια κοινωνία που μαραίνεται διαρκώς, γιατί δεν έχει τρόπο να ποτιστεί στις ρίζες της. Οι δεσμοί αίματος, τα σόγια, από τα οποία περνάει κάθε εκλογική επιτυχία, οδηγούν το μερικό να κυριαρχεί του κοινού συμφέροντος. Ζούμε σε ένα τοξικό νέφος, σε ένα πνιγηρό παρόν", είπε ο Στ. Ράμφος στην πολυδιαφημισμένη εκδήλωση του Ποταμιού. 

Εύστοχα σχολιάστηκε πως το σκηνικό θύμιζε κήρυγμα τηλευαγγελιστή. 

Φοβάμαι πως και το περιεχόμενο εκεί παρέπεμπε. "Η παλιά Ελλάδα θριαμβεύει, γιατί ο τόπος της παλιάς Ελλάδας είναι το καφενείο". Όμως και τούτες οι κουβέντες με θρίαμβο του καφενείου μοιάζουν: η ελληνική γλώσσα που πεθαίνει, οι νέοι που βυθίζονται στην αμάθεια, οι Έλληνες που δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τα βασικά. 

Και βέβαια, πάγια κορωνίδα το ανάθεμα στη στρεβλή νοοτροπία μας: "αν το χρέος εξαφανιζόταν με ένα μαγικό ραβδί, εμείς θα συνεχίζαμε να έχουμε την ίδια νοοτροπία".

Ο Δ. Σαββόπουλος, διανύοντας μακρά περίοδο αυτάρεσκης μεταμέλειας και αποκήρυξης του παρελθόντος (του), τραγουδούσε: "Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα με μια δήθεν στηλίτευση". Πρόκειται όντως για μια ιδιότυπη ηδονή της στηλίτευσης. 

Το σηκωμένο δάχτυλο της καθολικής επίπληξης. 

Το δρεπανηφόρο άρμα του "σκεπτόμενου αντιλαϊκισμού". 

Η νέα θεότητα είναι η παντοδύναμη "κοινή λογική" που καταδικάζει το ακόλαστο παρελθόν.

Όποιος κοιτάζει πίσω κινδυνεύει να μείνει στήλη άλατος. Η φτώχεια, απελευθερωμένη από διεκδικήσεις και απολαβές αμαρτωλές, φρόνιμη πια, ωθείται να αγκαλιάσει το νέο: την αλλαγή νοοτροπίας, την ανάδειξη των αρίστων. 

Καλεί ο Στ. Ράμφος –σαν άλλος Πάουλο Κοέλιο- τη φρόνιμη φτώχεια να "αποκτήσει καλή ψυχολογία". Με ανάταση ψυχής να προσευχηθεί στο ευχολόγιο της καθαρτήριας κοινοτοπίας, να ορκιστεί στο τέλος της αμαρτωλής μεταπολίτευσης. 

Τέσσερις δεκαετίες διαγράφονται. 

Ελάτε λοιπόν να γυρίσουμε πίσω στο 1974, τότε που η δικτατορία άφησε μηδέν δημόσιο χρέος (πάλι κατά τον Στ. Ράμφο, κι αφήστε τα στοιχεία να λένε άλλα). Τότε που δεν υπήρχαν κόμματα, γιατί, αν υπήρχαν, το Πολυτεχνείο δε θα γινόταν, όπως είπε κι ο Στ. Θεοδωράκης.

Πρόκειται για ογκώδη άγνοια; 

Φυσικά όχι. Πρόκειται για την επέλαση της μεταπολιτικής. 

Το δόγμα του αυτονόητου πρέπει να επικρατήσει. 

Οι αντιθέσεις να κατασιγάσουν διότι κρύβουν εγωισμό. 

Τα κόμματα να πάψουν γιατί θυμίζουν την παλιά Ελλάδα. 

Οι ποταπές κοινωνικές διεκδικήσεις να πάνε στο χτες γιατί εκεί ανήκουν. 

Οι ιδεολογικές αποχρώσεις να ξεβάψουν και να στρατευτούν πίσω απ’ το «λευκότερο λευκό» λάβαρο της συναίνεσης. 

Και εντέλει, γι’ αυτό υπάρχουν οι φωτισμένοι, οι "άριστοι των Ελλήνων", για να μας δείξουν τον δρόμο: 

πιο πίσω και απ’ το πίσω… 

*Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 26/11

  πηγή αντίφωνο

Είναι τελικά το Ποτάμι ένα δημοκρατικό κόμμα;

ΠΟΤΑΜΙ: Le parti c’est moi

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου* 

Το Ποτάμι έκανε τον Ιούνιο το ιδρυτικό του συνέδριο και ψήφισε θέσεις και καταστατικό. Το παράδοξο αυτού του κόμματος δεν είναι τόσο η ασάφειες στην πολιτική του γραμμή (που διαμορφώνεται καθημερινά) αλλά ακριβώς η δομή και λειτουργία του. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη ευρύτητα του φάσματός του αφού αντλεί πολιτικά από τους χώρους του φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και της οικολογίας, κεντροαριστερούς και παλαίμαχους αριστερούς. Οργανωτικά όμως δεν θυμίζει ούτε φιλελευθερισμό, ούτε σοσιαλδημοκρατία πόσο μάλλον οικολογία..

Η προσεκτική ανάγνωση του καταστατικού του (topotami.gr/katastatiko) αποδεικνύεται εξόχως αποκαλυπτική..

Κατ΄ αρχήν το ΠΟΤΑΜΙ αυτοχαρακτηρίζεται στο καταστατικό ως "πολιτικό κίνημα" που "Σκοπός του είναι να ενεργοποιήσει τους πολίτες ώστε να αναδειχθούν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής". Με αρχές, που μεταξύ άλλων είναι "η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισονομία, η αξιοκρατία, η υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων" και "η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού".

Το Ποτάμι "λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες και διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα της οργάνωσης και λειτουργίας του". Επίσης "Η αρχή της πλειοψηφίας είναι δεσμευτική για τους εθελοντές* κάθε οργάνου." ενώ "Οι εθελοντές του Ποταμιού (...) εκλέγουν τους εκπροσώπους τους και εκλέγονται σε όλα τα όργανα, συμμετέχουν στη διαμόρφωση των θέσεων του Κινήματος καθώς και σε τοπικές, περιφερειακές και πανελλαδικές ψηφοφορίες ή διαβουλεύσεις που διεξάγονται είτε ηλεκτρονικά, είτε με φυσική παρουσία."

Μέχρι εδώ όλα δείχνουν εντάξει.

Τα μέλη του Ποταμιού που αποκαλούνται εθελοντές, εκλέγουν και εκλέγονται, συμμετέχουν και ψηφίζουν αποφάσεις σε όλα τα όργανα με διαφάνεια και λογοδοσία. Μόνο που λίγο παρακάτω όλα αυτά ανατρέπονται!

Σ’ έχω κάνει Θεό..

Διαβάζουμε κατά σειρά:

"Οι επικεφαλής κάθε ομάδας Πολιτικής ορίζονται από τον Επικεφαλής (όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 5) μετά από πρόταση της κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής."

"5.2 Αρμοδιότητες: Ο Επικεφαλής είναι το ανώτατο εκτελεστικό όργανο του Κινήματος."

"Για τις υποψηφιότητες για το Εθνικό και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατατίθενται προτάσεις από τους εθελοντές, τους φίλους και τα όργανα του Ποταμιού, είτε ηλεκτρονικά είτε γραπτά, μέσα από διαδικασία που θα ανακοινωθεί εγκαίρως.

Η Επιτροπή Εκλογικού Αγώνα υποδέχεται, αξιολογεί και ιεραρχεί τις προτάσεις και τις παραδίδει στην Συντονιστική Επιτροπή, η οποία κάνει την τελική εισήγηση στον Επικεφαλής του Κινήματος."

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο Επικεφαλής= ο Αρχηγός αποφασίζει μόνος του ποιους  θα τοποθετήσει στην λίστα υποψηφίων βουλευτών. Κάτι που δημιουργεί φυσικά πλήρη εξάρτηση από τον Αρχηγό.

Παρακάτω βλέπουμε πως παρότι:

"7.2. Αρμοδιότητες: Η Πανελλήνια Επιτροπή είναι το ανώτατο συλλογικό όργανο του Κινήματος μεταξύ δύο Συνεδρίων.", όμως:

"Μετά από πρόσκληση του Επικεφαλής, στην κεντρική Συντονιστική Επιτροπή μετέχουν, με δικαίωμα ψήφου, ένας έως τέσσερις Περιφερειακοί Συντονιστές (από διαφορετικές περιφέρειες) με στόχο την εκ περιτροπής εκπροσώπηση όλων των περιφερειών, στην κεντρική Συντονιστική Επιτροπή."

Κι εδώ λοιπόν ο Αρχηγός αποφασίζει..

Συντονιστική Επιτροπή ή Συμβουλευτική Επιτροπή;

"8.2. Αρμοδιότητες: Η Συντονιστική Επιτροπή είναι όργανο πολιτικού και οργανωτικού σχεδιασμού και λειτουργεί με ευθύνη του Επικεφαλής του Κινήματος, ο οποίος τη συγκαλεί και προεδρεύει στις συνεδριάσεις της." Επίσης "Με απόφαση του Επικεφαλής μετά από εισήγηση της κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής, δημιουργούνται Επιτροπές που αναλαμβάνουν ειδικές δράσεις του Κινήματος..."

"15.4. Ειδικώς για το Ιδρυτικό Συνέδριο, αν δεν υπάρξει άλλη υποψηφιότητα για τη θέση του Επικεφαλής, Επικεφαλής παραμένει ο Ιδρυτής του Ποταμιού."

Πώς σας φαίνονται όλα αυτά;

Παραπέμπουν ή όχι σε απόλυτη εξουσία ή έστω υπερεξουσίες του Επικεφαλής - που ταυτίζεται για την ώρα με τον Ιδρυτή - ως "ανωτάτου εκτελεστικού οργάνου" την ίδια στιγμή που τα υπόλοιπα όργανα υποβιβάζονται σε συμβουλευτικό ρόλο, σχεδιασμού, προτάσεων κλπ; Και δεν είναι προβληματικό ένα μονοπρόσωπο εκτελεστικό όργανο που δεν ελέγχεται από κανένα συλλογικό όργανο;

Με λίγα λόγια η δομή του Ποταμιού δείχνει να είναι η κλασσική δομή δημοκρατικού κόμματος μέχρι όμως λίγο κάτω από την κορυφή: εκεί η δημοκρατία αιφνιδίως σταματά.

Ούτε η συντονιστική επιτροπή ούτε η πανελλήνια έχουν ...

Ωχ... ο Σταύρος βγάζει το κινητό του!

Κανένα καταστατικό δεν μπορεί να αλλάξει τις πολιτικές προθέσεις ή αυτό που είναι οι ιδρυτές ενός νέου κόμματος.

Σκέψεις καλοκαιρινής ανάπαυλας πριν την φθινοπωρινή καταιγίδα
του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 

Κάθε φορά που ένα νέο κόμμα γεννιέται, μαζί με τους εν γένει οπαδούς που τρέχουν να ανανεώσουν τις ελπίδες τους και να διασκεδάσουν την πλήξη τους με την νέα ευκαιρία που τους δίνεται, πραγματικές ελπίδες δημοκρατίας, διαφάνειας και αυτοδιαχείρισης γεννιούνται και ανάμεσα σε σοβαρούς ανθρώπους που θάθελαν το "νέο" πολιτικό μήνυμα να μην υπονομευτεί από τις φράξιες και την πάλη για την κομματική εξουσία.
Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί καλών προθέσεων, ποντάρουν στο καταστατικό του νέου κόμματος, στον τρόπο λειτουργίας του δλδ που θα υλοποιεί με επιτυχία τις νέες αρχές και τις βασικές πολιτικές επιδιώξεις του νέου χώρου. Όμως, όπως έλεγε και ο Κρισναμούρτι πριν διαλύσει το Τάγμα του Αστέρος ("τάγμα": κάτι αντίστοιχο στον μυστικισμό με ένα κόμμα στην πολιτική) "οι άνθρωποι πάντα μετασχηματίζουν κάθε νέο σύστημα σε αυτό που οι ίδιοι είναι. Σ΄ολόκληρη την ιστορία κάθε ουτοπική επαναστατική κίνηση είχε μεταστραφεί στην παλιά τάξη πραγμάτων γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν αλλάξει καθόλου μέσα τους."*

Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν είναι η γνωστή ιστορία διαγραφής με sms στελέχους του Ποταμιού από τον αρχηγό του... Το ζήτημα συζητήθηκε πολύ και έδειξε ότι το καινούργιο σπάνια είναι καινούργιο: το Ποτάμι πχ μετά την αρχική διακήρυξή του ότι τα μέλη του θα αποτελούνται από ανθρώπους "χωρίς κομματικό παρελθόν" (για να αποφύγει τους επαγγελματίες της πολιτικής), επέστρεψε στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή - "άνοιξε" σε στελέχη της κεντροαριστεράς, δημιούργησε συμβουλευτικά και μόνο όργανα, θεωρεί τα μέλη εθελοντές και περιφρουρεί με κάθε τρόπο την αυθεντία του ιδρυτή του ΣΘ.

Η ιστορία θυμίζει την "δημιουργία ξανά!" του Θ.Τζήμερου, με το σύνθημα "πολιτική χωρίς πολιτικούς"... το τέλος της ήρθε μετά από δραματικές εσωτερικές συγκρούσεις για την αρχηγία του κόμματος από τους νέους "πολιτικούς" που αναπόφευκτα διαμορφώθηκαν κάτω από το βολικό σύνθημα... προεξάρχοντος φυσικά του ίδιου του αρχηγού που διέγραψε σχεδόν όλους/ες τους μνηστήρες της ηγεσίας και "πείραξε" με νομότυπες προφάσεις τους καταλόγους των μελών ώστε να εξασφαλίσει την επανεκλογή του.

Η ιστορία θυμίζει την Δημοκρατική Αριστερά, την ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, το νέο κόμμα που αποσχίστηκε από τον Συνασπισμό όταν εκείνος ήταν έτοιμος να απορροφηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό να αποκτήσει η ανανεωτική αριστερά το δικό της κόμμα σύμφωνα με τις παραδόσεις της. Το κόμμα αυτό πνίγηκε στις καλές προθέσεις του: οι εσωκομματικές λειτουργίες του αποδείχθηκαν χειρότερες από εκείνες του μητρικού κόμματος, στο έλεος των νέων παρεών, των φίλων της ηγεσίας και των ομαδοποιήσεων. Και η φυσιογνωμία και οι απόψεις του Φ.Κουβέλη έγιναν ο συνδετικός κρίκος των ατάκτων και η μόνη έγκυρη αντιπροσώπευση του κόμματος: το κόμμα της ανανέωσης θύμιζε πια περισσότερο αρχηγικό παρά συμμετοχικό κόμμα...

Η ιστορία θυμίζει επίσης Οικολόγους Πράσινους - εκείνοι/ες διέθεταν ένα από τα καλύτερα καταστατικά στην ιστορία των κομμάτων της μεταπολίτευσης, με αποκέντρωση, εναλλαγή, ανακλητότητα και συντονιστές στην ηγεσία. Αλλά και πάλι σχεδόν διαλύθηκαν από μια πάλη άνευ αρχών για τον έλεγχο της εξουσίας και του ...ταμείου (της κρατικής επιδότησης και των εσόδων του ευρωβουλευτή). Από τα ενεργά μέλη του κόμματος μεγάλο τμήμα δούλευε για το ίδιο το κόμμα - η εξάρτηση από τον μηχανισμό ήρθε από αλλού.

Η ιστορία θυμίζει ακόμη την Δράση - κι αυτή προσπάθησε να ανοιχτεί από την κεντροδεξιά έως την κεντροαριστερά, άλλαξε το καταστατικό της, ενέγραφε ξανά τα μέλη πριν από κάθε συνέδριο αλλά έπεσε θύμα των καλών της προθέσεων: από εισοδισμό των μελών του πρώην κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη: δημοκρατικότατα, νομότυπα και εθελοντικά εξέλεξαν τον ευρωβουλευτή τους ως αρχηγό και έλεγξαν την πορεία της Δράσης εκτός ενωτικής διεύρυσνης αυτήν την φορά... (με αποκορύφωμα την αποτυχημένη συνεργασία με τον Θ.Τζήμερο για την δημιουργία "φιλελεύθερου πόλου")

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα, μαζί με την καθαρή και ανήθικη χρησιμοποίηση των ανθρώπων της κίνησης των 58 και της "Ελιάς" από τους ανθρώπους του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ, μας δείχνουν γλαφυρά ότι κανένα καταστατικό δεν μπορεί να αλλάξει τους ανθρώπους και τα κόμματα προς το καλύτερο. Τα νέα κόμματα θα μοιάσουν γρήγορα στα παλιά, όχι γιατί "όλοι κάνουν μερικά λάθη", ούτε γιατί μεγάλωσαν πια και διεκδικούν την εξουσία και την διακυβέρνηση και πρέπει να τάχουν με όλους καλά - δεν είναι εκεί το θέμα: το θέμα είναι ότι οι ανθρώπινοι οργανισμοί είναι εικόνα και ομοίωση των ανθρώπων που τους φτιάχνουν - και καμιά ιδέα ή διαδικασία δεν μπορεί να αλλάξει αυτόν ή αυτήν που δεν έχει τέτοια πρόθεση παρά μόνον να αντικαταστήσει στην ηγεσία ή εξουσία "τους άλλους". Άλλωστε αυτή δεν είναι η χρησιμότητα και ο σκοπός των κομμάτων; η εναλλαγή στην εξουσία. 

Τα κόμματα δεν είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα ούτε σύλλογοι ψυχανάλυσης και βελτίωσης των μελών τους: είναι μηχανισμοί εξουσίας - και γύρω από την εξουσία αναπτύσσονται όλα τα προσωπικά σχέδια, συμφέροντα και οι ατομικές φιλοδοξίες των ανθρώπων που στην καλύτερη περίπτωση θα υπηρετήσουν και το συμφέρον τους και την χώρα - στην χειρότερη, λόγω αμοραλισμού ή ανικανότητας μόνο "την πάρτη τους". 
Γι αυτό το κόμμα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα υπερεγώ, ένας μεσσίας, σαν η απόλυτη και αναλλοίωτη αλήθεια (ή το ψέμα), σαν θρησκεία ή η λύση στα προβλήματά μας - το κόμμα είναι ένα πιθανό εργαλείο είτε για καλό είτε για κακό: σημασία έχει η αξία των ανθρώπων που εμπλέκονται, η συνολική εικόνα των θέσεων και των συμπεριφορών ενός κόμματος, οι διαχειριστικές ικανότητες της ηγεσίας του. 

Η πλήρης "ταύτιση" με το κόμμα είναι καταστροφική. Ο οπαδισμός, ο κομματικός πατριωτισμός, η λατρεία του αρχηγού έχουν καταστροφικά αποτελέσματα και δυναμώνουν την "πίστη" αντί το κριτικό πνεύμα, καταστρέφουν τον έλεγχο της εξουσίας και την δημοκρατία. 
Απέναντι στα κόμματα προέχει το πρακτικό πνεύμα όχι η θρησκευτική ταύτιση. 
Το κόμμα είναι ένα λόμπι: ταξικό, συντεχνιακό, εθνικιστικό... δεν είναι οι "καθαροί"  - από που ξεπήδησαν άλλωστε; Ούτε το καλύτερο καταστατικό κάνει αυτούς καθαρούς και τους άλλους βρώμικους: όλα είναι θέματα κατεύθυνσης - σήμερα έχει δίκιο αυτός αύριο εκείνη μεθαύριο ο άλλος. Που δείχνει η συνισταμένη;

Το πρόβλημα λοιπόν και με το Ποτάμι που ήταν η αφορμή γι αυτό το "αντικομματικό" σημείωμα, δεν είναι ότι ο αρχηγός διαγράφει με sms... αυτό είναι ίσως πρόβλημα για όσους/ες νόμισαν αφελώς ότι βρήκαν έναν νέο μεσσία στο πρόσωπο του ΣΘ. 
Το πρόβλημα με το Ποτάμι είναι ότι δεν έχει ακόμη, και παρά το συνέδριό του, σαφείς και επεξεργασμένες θέσεις - παραμένουν σε πρωτογενές επίπεδο γενικολογίας και δεν βοηθούν τις συγκεκριμένες συμμαχίες για να βρει η χώρα έναν νέο δρόμο και να βγει από την κρίση που δείχνει να σταθεροποιείται για πολλές δεκαετίεςς ακόμη. Επίσης ανησυχητικό είναι ότι τα μέλη είναι ήδη εκτός πραγματικής συμμετοχής στην διαμόρφωση θέσεων που κάνουν παράλληλα και αποκλειστικά, μη εκλεγμένα όργανα και επαγγελματίες σύμβουλοι - οι άλλοι/ες είναι απλά "εθελοντές". 

Σε αυτό το επίπεδο κρίνονται τα κόμματα - συμμετοχικότητα, συλλογικότητα, σαφές αποτέλεσμα - ενόψει τόσο κρίσιμων πρόωρων εκλογών και του γενικού αιτήματος της "Αλλαγής" μπροστά στην προδιαγεγραμμένη μονιμοποίηση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας και της μοιρολατρικής μας παράδοσης στην "γερμανική" μας μοίρα: ο πιο συγκεκριμένος θα νικήσει και θα οδηγήσει την χώρα με τους συμμάχους του σε μια νέα ιστορική πορεία.
Εμείς θα θέλαμε να ξέρουμε έγκαιρα, "κατά που"... 
Μπορεί το Ποτάμι να μας πει την δική του κατεύθυνση, αντί να ασχολείται με την απομάκρυνση των μελών του που διαμαρτύρονται;


*Μαίρη Λάτιενς "Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι" σ.92

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και η Κόπρος του Πολιτικού Συστήματος (#Το Ποτάμι)

Για την κίνηση του δημοσιογράφου Σ Θεοδωράκη είναι νωρίς να "τοποθετηθεί" κανείς - ακόμη είναι ένας, με ένα συμπαθητικό κείμενο διακήρυξη και μερικές χιλιάδες υπογραφές ή like πολιτών. Ούτως ή άλλως, όλοι και όλες ξερόλες είμαστε, ξέρουμε πως να κυβερνήσουμε, ξέρουμε τι να κάνουμε αν γίνουμε για μια βδομάδα πρωθυπουργοί, αλλά... το άτιμο το σύστημα μας στερεί την αναγνωρισιμότητα! Εκείνος, καλώς ή κακώς, την έχει - ας δοκιμάσει την τύχη του στο πιο αγαπημένο "ελληνικό όνειρο". 

Σίγουρα, δεν δεσμεύει κανέναν σε προδιαγεγραμμένη κατεύθυνση (όπως πχ οι 58 που ζητούσαν συνεργασία υπό το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα), σίγουρα όσα λέει είναι γεμάτα κοινή λογική. Θα δούμε τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος και που το πάει. Και σίγουρα θα κάνει δύσκολο τον δρόμο των "πολιτικών χωρίς σχέδιο", των "πολιτικών χωρίς απαντήσεις" που έχουν πλημμυρίσει την πολιτική σκηνή με σκέτο θράσος  - θα πρέπει τώρα να τοποθετηθούν στα δημοφιλή θέματα που σίγουρα θα αναδείξουν οι χιλιάδες υπογραφές γύρω από λύσεις κοινής λογικής.

Αυτό που σίγουρα διαθέτει το "Ποτάμι" είναι ο ισχυρός συμβολισμός. Θυμίζει κατευθείαν την μέθοδο του Ηρακλή για τον καθαρισμό της κόπρου του Αυγεία - η οποία μάλιστα είχε συσσωρευτεί σε διάστημα 30 χρόνων... τόση περίπου ήταν και η περίοδος που επώασε την ελληνική χρεοκοπία και την διαμόρφωση της κόπρου του πολιτικού συστήματος που την προκάλεσε και από το οποίο - το πελατειακό κομματικό κράτος - δεν μπορούμε να απαλλαγούμε ακόμη σήμερα:

Αντιγράφουμε από την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ:

Η Κόπρος του Αυγεία ήταν η κοπριά που είχε συγκεντρωθεί στους τεράστιους στάβλους του βασιλιά της Ήλιδος Αυγεία με τα 3.000 βόδια, οι οποίοι δεν είχαν καθαρισθεί επί πολλά (αναφέρεται και 30) χρόνια. Το καθάρισμα αυτών των στάβλων από όλη την κοπριά μέσα σε μία μόνο ημέρα ήταν ο πέμπτος άθλος του Ηρακλή. Ο Ηρακλής παρουσιάσθηκε στον Αυγεία και, αποκρύπτοντας τη διαταγή του Ευρυσθέα για τον άθλο, προσφέρθηκε να καθαρίσει τους στάβλους σε μία ημέρα με αντάλλαγμα το ένα δέκατο του κοπαδιού. Ο Αυγείας κορόιδεψε τον ήρωα για την προσφορά του, όμως δέχθηκε τη συμφωνία και έθεσε τον πρωτότοκο γιο του, τον Φυλέα, ως μάρτυρα. Ο Ηρακλής καθάρισε την κοπριά σκάβοντας δύο χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και στρέφοντας μέσα από αυτά τα νερά του Πηνειού και του Αλφειού προς τους στάβλους. Τα νερά των δύο αυτών ποταμών (κατ' άλλους μόνο του Πηνειού) παρέσυραν όλη την κοπριά. Αφού τελείωσε το έργο του μέσα στην προκαθορισμένη προθεσμία, ο Ηρακλής ζήτησε από τον βασιλιά την αμοιβή του, όμως εκείνος αρνήθηκε να του τη δώσει, επειδή στο μεταξύ είχε πληροφορηθεί ότι ο ήρωας στην πραγματικότητα εκτελούσε τις διαταγές του Ευρυσθέα. Στη δίκη που ακολούθησε για να λυθεί η διαφορά, ο Φυλέας κατέθεσε υπέρ του Ηρακλέους αναφέροντας την υπόσχεση του πατέρα του.  Πριν ανακοινωθεί η απόφαση, ο Φυλέας και ο Ηρακλής εκδιώχθηκαν από την Ήλιδα με βασιλική διαταγή του Αυγεία. Ο πρώτος πήγε στο νησί Δουλίχιο και ο ήρωας στην πόλη Ώλενο. Αρκετά χρόνια αργότερα ο Ηρακλής επέστρεψε στην Ήλιδα, κατέκτησε την πόλη και θανάτωσε τον Αυγεία.

Ο συμβολισμός λοιπόν είναι σαφής και επιτυχής: ένα ποτάμι πρέπει να στραφεί στα θεμέλια του πολιτικού συστήματος της χρεοκοπίας και να διώξει την συσσωρευμένη κόπρο. Το ποτάμι αυτό για να έχει δύναμη πρέπει να είναι μεγάλο σαν τον Πηνειό και τον Αλφειό μαζί. Νάχει δηλαδή θέσεις συγκεκριμένες, μια σύνθεση φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών ιδεών και όχι ευχές και γενικολογίες. Νάχει επίσης δημοκρατία και όχι πελάτες, κομματικούς και αρχηγισμό. Νάχει τέλος καθαρά νερά, να μην ξεχάσει δηλαδή την οικολογική στόχευση της αειφορίας σε ένα θολό "αναπτυξιακό" προκείμενο απλής αραίωσης της κόπρου.

Αυτά ευχόμαστε στο Ποτάμι. Να συμβάλλει στην απαλλαγή από την κόπρο του πολιτικού μας συστήματος. Έστω και ως σαφή στόχευση.

Αριστερή Στρουθοκάμηλος

Απολύστε τα ρουσφέτια σας

του Σταύρου Θεοδωράκη*

Είναι τρελοί αυτοί οι πολιτικοί. Τριάντα πέντε χρόνια διορίζουν από τα παράθυρα και τώρα ζητούν από τους άλλους να βρουν σε μια εβδομάδα, αυτούς που περισσεύουν στο δημόσιο. Το ΔΝΤ αν ήθελε πραγματικά να κάνει κάτι για τη χώρα θα έπρεπε να υποχρεώσει τους υπουργούς των τελευταίων 35 χρόνων να υποδείξουν αυτοί, όσους πρέπει να απολυθούν. Η σκέψη είναι απλή. Την χώρα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα την έχουν «κυβερνήσει» 2.000 άνθρωποι. Μιλώ για τους 500 υπουργούς και υφυπουργούς του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας αλλά και ελάχιστους αριστερούς που έλαβαν κυβερνητικά πόστα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Προσθέτω και τους 700 Γενικούς Γραμματείς και προέδρους Οργανισμών, που στην πλειοψηφία τους ήταν αποτυχόντες ή συνταξιούχοι Βουλευτές. Υπολογίζω και τους 800 Περιφερειάρχες, Νομάρχες και Δημάρχους που διαχειρίστηκαν τα τοπικά ρουσφέτια. Όλοι αυτοί οι 2.000 νοματαίοι ήταν που έκαναν την ζημιά στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ψηφοφόροι τους, συγγενείς τους, συνάδελφοι τους, σύντροφοι τους, συνεργάτες τους, συντοπίτες τους, γειτόνοι τους, βοηθοί τους, βαφτισιμιοί τους, φίλοι τους, κουμπάροι τους, συμφοιτητές τους, ήταν αυτοί που πλημμύρισαν το δημόσιο.

Αυτοί δημιούργησαν τους υπεράριθμους. Αυτοί παρέκαμπταν το ΑΣΕΠ και φόρτωναν με ανίκανους το δημόσιο. Αυτοί δημιούργησαν τις στρατιές των συμβασιούχων τους οποίους μονιμοποιούσαν με το σταγονόμετρο αφού πρώτα τους «άρμεγαν» στις κάλπες. Άλλαζε ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως και η Κατεχάκη γέμιζε με Κρητικούς. Άλλαζε ο υπουργός Οικονομικών και το Σύνταγμα πλημμύριζε από Θεσσαλούς. Τα ίδια και στην ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, την ΕΥΔΑΠ, τα ΕΛΤΑ, τον ΟΣΚ, τον ΟΛΠ, τον ΟΣΕ, τις Μεταφορές, στις Τράπεζες (όταν ήταν κρατικές), στις Περιφέρειες, στις Αναπτυξιακές εταιρίες των Δήμων κοκ. Τα ονόματα των μεγάλων ρουσφετολόγων είναι γνωστά, δεν τα αναφέρω για να μην αδικήσω κάποιους άλλους υπουργούς, δημάρχους, Προέδρους, Γενικούς που και αυτοί έκαναν ό,τι μπορούσαν. Ελάχιστοι που διαχειρίστηκαν εξουσία όλα αυτά τα χρόνια δεν έκαναν διορισμούς.

Η λύση λοιπόν είναι μία. Οι 2.000 που συγκροτούν την πολιτική τάξη της χώρας (εν τη ευρεία εννοία) να υποχρεωθούν, να δώσουν τους καταλόγους με τα ρουσφέτια τους. Ο καθένας να δώσει τουλάχιστον 100 ονόματα. Αμέσως αμέσως θα έχουμε τις λίστες με τους 200.000 που βρέθηκαν στο δημόσιο και το ευρύτερο δημόσιο κατά παράβαση των διαδικασιών, των κανονισμών, των νόμων και της ηθικής. Γιατί πόσο ηθικό είναι να παίρνεις τη θέση του διπλανού σου επειδή εσύ έχεις κομματική ταυτότητα και αυτός δεν έχει. Τόσους ακριβώς, 200.000, μας ζητά να απολύσουμε και η τρόικα. Σε τρείς δόσεις: 60.000 φέτος, 60.000 του χρόνου και 80.000 το 2013 αν τα πράγματα συνεχίσουν να είναι άσχημα.

Αν γίνει δεκτή η πρόταση αυτή όμως, δεν υπάρχει κανείς λόγος να κάνουμε μισές δουλειές. Μπορούμε μια και έξω να απαλλάξουμε τη χώρα από όλο το περίσσιο βάρος του δημοσίου και να γλυτώσουν οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί νέες περικοπές και η κοινωνία νέους φόρους. Δεν αμφισβητώ ότι με την εφαρμογή της πρότασης, θα υπάρξουν και ορισμένες αδικίες γιατί ανάμεσα σε αυτούς που προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά είναι και ορισμένοι προικισμένοι και ικανοί άνθρωποι που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στους «πολιτευτές» τους με «πόνο ψυχής». Οι αδικίες αυτές όμως θα είναι πολύ λιγότερες από αυτές που πάνε να γίνουν τώρα με την εργασιακή εφεδρεία. Χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, χωρίς πραγματική αξιολόγηση, κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο, άνθρωποι που απλώς δεν τα έχουν καλά με την διοίκηση (ή με την συνδικαλιστική ηγεσία) της υπηρεσίας όπου εργάζονται.

Δεν υπάρχει άλλη λύση λοιπόν από την άμεση αποδοχή της πρότασης από τα κόμματα της Βουλής που δεν έχουν ασκήσει εξουσία αλλά και από τα συνδικάτα. Όλοι μαζί οι «μικροί» να πιέσουν τον «δικομματισμό» να απολύσει τα ρουσφέτια του. Αυτή, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να είναι και η κωδική ονομασία της εκστρατείας: «Απολύστε τα ρουσφέτια σας»! Αν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία δεν ανταποκριθούν έχουμε και μια άλλη λύση. Να βρεθούν από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους όλοι όσοι διορίστηκαν κάθε που πηγαίναμε για εκλογές, κάθε που επέστρεφε ένα κόμμα στην εξουσία, κάθε που άλλαζε ο υπουργός, κάθε που δημιουργούσαν ένα νέο Οργανισμό. Απλώς είναι μια πιο χρονοβόρα μέθοδος γι'αυτό επιμένω ότι θα ήταν καλύτερα να υποχρεωθεί η πολιτική ελίτ της χώρας να συντάξει εδώ και τώρα, «τους καταλόγους των ρουσφετιών» και να τους παραδώσει απευθείας στην τρόικα. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας ει δυνατόν, μήπως και προλάβουμε και πάρουμε και την έκτη δόση. Χέρι με χέρι.

*πηγή: protagon.gr

Δείτε σχετικά: 
Πως τα φάγαμε και δεν το καταλάβαμε...

Ποιος ευθύνεται για την χρεοκοπία της χώρας;

Έλληνες στα σύννεφα

του Σταύρου Θεοδωράκη*

Το ξέρω είναι ιεροσυλία αλλά θέλω να σας θυμίσω τι έλεγε ο Ανδρέας για τον Καντάφι. Ήταν το 1977 όταν  ο Παπανδρέου επισκέφθηκε την Λιβύη. «Δεν είναι στρατιωτική δικτατορία, το αντίθετο μάλιστα… Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων». Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ανδρέας, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ανέφερε τον Μουαμάρ ως «μαχητή της ελευθερίας» και «μεγάλο ηγέτη και ελευθερωτή». Την ίδια άποψη επαναλάμβαναν τότε και όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Από τον Τζουμάκα και τον Άκη μέχρι τον Μένιο και τον Γεννηματά. Στις «Γιορτές νεολαίας» του ΠΑΣΟΚ μάλιστα, «η Λιβυκή επανάσταση» ή αλλιώς η «Μεγάλη Αραβική Λιβυκή Σοσιαλιστική Λαϊκή Τζαμαχιρίγια», είχε τα δικά της κιόσκια όπου πουλούσαν σημαίες, αφίσες του Μουαμάρ μαζί με το «πράσινο βιβλιαράκι» του (κάτι σαν το «κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο» αλλά προς το πιο γελοίο). Άλλωστε αυτό το κακοτυπωμένο και κακομεταφρασμένο «πράσινο βιβλιαράκι» ήταν από το 1977 μέρος της επίσημης πασοκικής διδακτέας ύλης και το έβρισκες υποχρεωτικά σε όλες τις Τοπικές και Κλαδικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ (ναι αυτό το «πράσινο βιβλιαράκι» που τώρα καίνε στην Τρίπολη αλλά και στην Αθήνα οι επαναστατημένοι Λίβυοι).