Πίσω από κάθε διαπραγμάτευση για την πρώτη ή τη δεύτερη αξιολόγηση, κρύβεται το αίτημα για την εκποίηση ενός ακόμη δημόσιου αγαθού!

Όχι στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, παλιά ή νέα

του Στέλιου Κούλογλου

Η συζήτηση για τις δημόσιες υπηρεσίες και την ελληνική περίπτωση είναι σημαντική και πολύ επίκαιρη. Γιατί η Ελλάδα, από το ξέσπασμα της κρίσης μέχρι και σήμερα, δέχεται τεράστιες πιέσεις για να πουλήσει φθηνά “τα ασημικά του σπιτιού”. (*)

Η εκποίηση εθνικής περιουσίας αποτελεί μια από τις πιο παράλογες όψεις των «σχεδίων διάσωσης» που από το 2010 επιβάλλονται από την τρόικα , ρίχνοντας την ελληνική οικονομία σε ύφεση για 7 χρόνια. Η απαίτηση από ένα χρεοκοπημένο κράτος να ιδιωτικοποιήσει τις εταιρείες του, ισοδυναμεί πάντα με τη πώληση τους σε εξευτελιστικές τιμές.

Πρέπει να τονίσω, από την αρχή, ότι οι δημόσιες υπηρεσίες στην Ελλάδα, πριν το ξέσπασμα της κρίσης, είχαν χρησιμοποιηθεί από τα παλιά πολιτικά κόμματα σαν εργαλείο πολιτικής πατρωνίας. Μια ριζική αλλαγή ήταν λοιπόν απαραίτητη, αλλά ας δούμε τι έγινε στη πράξη. 

Θα επικεντρωθώ σε 3 περιπτώσεις μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Στη περίπτωση του Ελληνικού, υπήρχε μόνο μια εταιρεία που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Το ίδιο και για στη περίπτωση της εξαγοράς του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς(ΟΛΠ) από την κινεζική εταιρεία COSCO που κατέχει πλέον το 67% των μετοχών του ΟΛΠ.

Πριν από την εξαγορά δύο θυγατρικές εταιρείες της COSCO που λειτουργούσαν δύο από τα εμπορικά τέρμιναλ του Λιμένος Πειραιώς, πλήρωναν στον ΟΛΠ 35 εκατ. ευρώ ετησίως. Τώρα τo 67% αυτών των ποσών πηγαίνει στη COSCO, φεύγουν από τη μία τσέπη και πάνε στην άλλη. Το ελληνικό δημόσιο στερείται τα εναπομείναντα ενοίκια που θα εισέπραττε μέχρι το πέρας της παραχώρησης των τερματικών σταθμών, περίπου 700 εκατομμύρια ευρώ. Για να μην προσθέσει κανείς ότι τα 115 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεων που είχαν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα έργο επέκτασης του σταθμού επιβατικών πλοίων και τα οποία θα εισπραχθούν κατά 67% από την κινέζικη κρατική εταιρεία.

Ας πάρουμε το τρίτο παράδειγμα ιδιωτικοποίησης . Σε συνεργασία με έναν Έλληνα ολιγάρχη, η γερμανική εταιρεία Fraport απέκτησε πρόσφατα και για διάρκεια σαράντα ετών — με δυνατότητα επέκτασης για πενήντα — τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και επέκτασης δεκατεσσάρων αεροδρομίων. Αρχικά τριάντα επτά αερολιμένες της χώρας είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες που περιελάμβαναν κερδοφόρες και ζημιογόνες εγκαταστάσεις η κάθε μια. Το σκεπτικό ήταν ο αγοραστής να μην επιλέξει μόνο τα προνομιακά, κερδοφόρα αεροδρόμια. Το ισορροπημένο αυτό σχήμα προσέκρουσε στην κατηγορηματική άρνηση της τρόικας, η οποία επέμεινε ώστε το προς ιδιωτικοποίηση « πακέτο » να περιλαμβάνει μόνο κερδοφόρα αεροδρόμια. Ακολουθήθηκε δηλαδή το σχήμα με τις τράπεζες, και τον χωρισμό τους σε καλές και κακές.

Υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι την συμφωνία επέβαλλε η γερμανική κυβέρνηση. Υποψία που ενισχύεται από το γεγονός ότι κατά την διαδικασία προκήρυξης διαγωνισμού, το ΤΑΙΠΕΔ ( ο οργανισμός υπεύθυνος για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα) επέλεξε ως «τεχνικό σύμβουλο» την Lufthansa Consulting, θυγατρική της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας που κατέχει το 8,45 % των μετοχών της Fraport . Έχουμε εδώ μια κατάφωρη σύγκρουση συμφερόντων.

Η Fraport ανήκει κατά πλειοψηφία στο κρατίδιο της Έσσης και στην πόλη της Φρανκφούρτης, που από κοινού κατέχουν το 51,3 % των μετοχών της. Το μεγαλύτερο μέρος των κερδών από την ρευστοποίηση δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα θα τροφοδοτήσει τα έσοδα της τοπικής αυτοδιοίκησης της Γερμανίας, μιας χώρας που αποτελεί τον κυριότερο πιστωτή των Αθηνών.

Ενδιαφέρον έχουν και οι όροι της συμφωνίας. Η Fraport απαλλάσσεται από την πληρωμή φόρων ακίνητης περιουσίας και δημοτικών τελών. Μπορεί να ακυρώσει τις μισθώσεις και τα συμβόλαια που είχαν υπογραφεί με τους προηγούμενους εξωτερικούς παρόχους υπηρεσιών των δεκατεσσάρων αεροδρομίων και να δώσει τις άδειες εκμετάλλευσης στους παρόχους της δικής της επιλογής, δίχως να ξοδέψει δεκάρα για αποζημιώσεις στους προηγούμενους, τους οποίους υποχρεούται να αναλάβει το ελληνικό κράτος. Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επίσης να αποζημιώνουν τους υπαλλήλους που θα απολυθούν από την Fraport, να αναλαμβάνουν την κάλυψη εξόδων που θα αφορούν μελλοντικά θύματα εργατικών ατυχημάτων, ακόμη κι όταν η ευθύνη της εταιρείας έχει πλήρως αποδειχθεί, να χρηματοδοτούν τις περιβαλλοντικές πραγματογνωμοσύνες που απαιτούνται για τις όποιες εργασίες επέκτασης των αεροδρομίων. Προβλέπεται μάλιστα, ότι το κράτος θα καταβάλλει αποζημίωση στη Fraport και στην περίπτωση που καθυστερήσουν τα έργα επέκτασης των αεροδρομίων από αρχαιολογικές ανακαλύψεις, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση και ο συνάδελφος Τσακαλώτος που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς , κάνουν ότι μπορούν να εμποδίσουν τα προηγούμενα φαινόμενα. Αλλά οι μεγάλες πιέσεις συνεχίζονται. Στη πραγματικότητα πίσω από κάθε διαπραγμάτευση για την πρώτη ή τη δεύτερη αξιολόγηση, κρύβεται το αίτημα για την εκποίηση ενός ακόμη δημόσιου αγαθού, όπως γίνεται τώρα με τον στρατηγικό τομέα του ηλεκτρικού δικτύου.

Θέλω να επαναλάβω, κλείνοντας, ότι οι δημόσιες εταιρείες στην Ελλάδα αποτελούσαν αντικείμενο λεηλασίας από τους ολιγάρχες και το παλιό πολιτικό σύστημα. Αλλά αυτοί που πραγματικά νοιάζονται για την Ελλάδα, θα έπρεπε να βοηθήσουν για τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα που θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Και όχι να αντικαταστήσουν τη παλιά λεηλασία από μια καινούργια.

(*) Ομιλία του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση της Ομάδας Εργασίας του Ευρωκοινοβουλίου για τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Η εκδήλωση είχε θέμα “δημόσιες υπηρεσίες και η ελληνική περίπτωση”.

tvxs.gr

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Μαζική επιστροφή της ενέργειας στο δημόσιο και τους δήμους (#και με δημοψηφίσματα)

από την CYNICAL

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 παρατηρείται μαζική στροφή για την επιστροφή της ενέργειας, δικτύων και ηλεκτρισμού, στα χέρια των τοπικών κυβερνήσεων και τους δήμους.

Ανάμεσα στο 2007 και 2012 έχουν συσταθεί πάνω από 60 καινούργιες τοπικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και πάνω από 190 δίκτυα έχουν επιστρέψει σε δημόσια χέρια.

Επιπλέον, όλες οι υπάρχουσες παραχωρήσεις στους ιδιώτες πρόκειται να αναθεωρηθούν μέχρι το 2016, οπότε και λήγουν οι περισσότερες άδειες, με τα 2/3 των τοπικών κοινοτήτων να έχουν εκφραστεί υπέρ της επαναγοράς των μονάδων και των δικτύων, καθώς και των μετοχών των ιδιωτών σε περισσότερες από 850 απ' αυτές.

Εκστρατείες διεξάγονται στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας. Το Αμβούργο, κατόπιν δημοψηφίσματος επαναγόρασε πρόσφατα τη μονάδα παραγωγής. Στο Βερολίνο το αντίστοιχο δημοψήφισμα απέτυχε παρά τρίχα να τελεσφορήσει μιας και παρουσιάστηκε το 24%, αντί του προβλεπόμενου από το νόμο 25% του εκλογικού σώματος. Πάντως από αυτό το 24%, πάνω από 80% εκφράστηκε υπέρ της επαναγοράς. 

Ο επόμενος πίνακας δείχνει ανά κρατίδιο και για την 5-ετία 2007-2012, τον αριθμό των νέων δημόσιων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής (1η στήλη),  τον αριθμό των δικτύων που αγοράστηκαν από το δημόσιο και τους δήμους (2η στήλη), και τον αριθμό των υπόλοιπων επαναδημοτικοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας (3η στήλη).

Εδώ βλέπουμε τις χρονιές  και  τις χώρες, (πλην Γερμανίας) που επαναγόρασαν ιδιωτικές μονάδες παραγωγής.

Η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει δημοψήφισμα ήταν κατά την άποψή μου καλή, άσχετο αν θα μαζέψει τις 120 ψήφους ή όχι. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι της έκκλησης για δημοψήφισμα ΔΕΝ προηγήθηκε ούτε μια δημοσκόπηση, όπως θα ήταν το λογικό, που να δείχνει τον μπούσουλα στα κόμματα για το πού πάει η κοινή γνώμη.  Αστοχία, παράλειψη, κομματική τακτική; Περίεργο, πάντως...

 INFO

"Energy Liberalisation, privatisation and public ownership",  September 2013 

by David Hall, Sandra van Niekerk, Jenny Nguyen, Steve Thomas 

PSIRU, University of Greenwich, UK

*πηγή e-cynical.blogspot.gr

Μικρή ΔΕΗ. Ένα πρόβλημα με λάθος εκφώνηση..

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Λεωνίδα Καραγεώργου από τον Αντίλογο*

Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με τα επιχειρήματα –υπέρ ή κατά- της πώλησης του κομματιού που πλέον ονομάζουμε μικρή ΔΕΗ. Εκτός του ότι είναι κάτι που έχει ήδη υπεραναλύθεί, είναι βασισμένο σε μια εντελώς λανθασμένη υπόθεση. Τη de facto αποδοχή πως ο δημόσιος τομέας ΔΕΝ μπορεί να είναι παραγωγικός/ανταγωνιστικός και γεννάει μόνο ελλείμματα.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς βέβαια πως αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα που το αντίθετο της μοιάζει μάλλον ουτοπικό αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα ισχύοντα. Μόνο που το πρόβλημα της χώρας είναι ακριβώς αυτά τα ισχύοντα. Η «ανακάλυψη» της «μνημονιακής εποχής» ήταν οι σαθρές και απαρχαιωμένες δομές ενός κρατικού μορφώματος που λειτουργούσε ως κομματικό υποκατάστημα με τρείς κατευθύνσεις. 

- Την απορρόφηση ανέργων που αποτελούσαν την κομματική πελατεία και θα αντάλλασσαν το δικαίωμα στην εργασία με την ψήφο τους. 

- Την εκμετάλλευση των κρατικών πόρων υπέρ συγκεκριμένων «επιχειρηματικών» συμφερόντων, που δεν τους απασχολούσε η ανάπτυξη τους αλλά η άκοπη πελατειακή και οικονομική σιγουριά, που θα αποτελούσαν τους χρηματοδότες των κομμάτων ή προσώπων μέσα σε αυτά στις προεκλογικές περιόδους.

- Τη δημιουργία στελεχών δημόσιας διοίκησης που θα έφερνε σε πέρας αυτή τη στόχευση χωρίς να εξετάζει καν το αντικείμενο του κάθε δημόσιου οργανισμού. Συνεκτικός κρίκος των τριών κατευθύνσεων ήταν ο συνδικαλισμός και η επαγγελματική τάξη που δημιουργήθηκε μέσα σε αυτόν που μπορούσε να απορροφά τους κραδασμούς ανάμεσα στα αντίρροπα συμφέροντα που δημιουργούνταν κατά καιρούς.

Η θεωρητική προσέγγιση επίλυσης της κρίσης από όλες τις πλευρές του κομματικού φάσματος ήταν και είναι η απαλλαγή αυτών των χαρακτηριστικών που διέλυσαν στην ασυδοσία τους το δημόσιο τομέα της οικονομίας και η ανάγκη άμεσης ή μακροπρόθεσμης μεταρρύθμισης αναλόγως της πολιτικής λύσης που προτείνουν. Όποιες και να είναι οι διαφορές, το πρόβλημα που χρειάζεται λύση αποτελεί κοινή αποδοχή. Και όποια και να είναι η τακτική της λύσης το αποτέλεσμα πάλι κατά κοινή αποδοχή θα πρέπει να είναι ένας δημόσιος πυλώνας ανάπτυξης με υγιή λειτουργία.

Αυτή η αποδοχή όμως είναι εντελώς αντίθετη με την αποδοχή πως ο δημόσιος τομέας δεν μπορεί να είναι παραγωγικός και λειτουργικός γιατί πολύ απλά είναι ανέφικτο να θέτεις δυο εκ διαμέτρου αντίθετους στόχους. Δεν γίνεται να εφαρμόζεις πολιτικές μεταρρύθμισης και αλλαγών όταν ασπάζεσαι τη ματαιότητα τους. Στην περίπτωση αυτή μόνο δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή δεν έχεις καμία πρόθεση να εφαρμόσεις πολιτικές προς αυτή την κατεύθυνση, άρα τις χρησιμοποιείς μόνο θεωρητικά και επικοινωνιακά, ή είσαι ανίκανος να δώσεις λύση άρα και επικίνδυνος να διαχειρίζεσαι τις τύχες του τόπου.

Το ερώτημα λοιπόν που γεννάται δεν είναι αν υπάρχουν εφικτές λύσεις αλλά το αν υπάρχει πρόθεση να εφαρμοστούν. Οι λύσεις προφανώς και υπάρχουν από τη στιγμή που ο δημόσιος τομέας διαθέτει ικανά στελέχη που καταφέρνουν και παράγουν έργο μέσα σε ένα τόσο πολυδαίδαλο, γραφειοκρατικό και εξαρτημένο σύστημα ανεξαρτήτως αν δεν το κατανοούμε γιατί τα μελανά σημεία του μας ταλανίζουν καθημερινά και κοστοβόρα. Όταν διαθέτεις στελέχη τα πάντα είναι απλά ζήτημα στόχων, αξιοκρατίας, αξιολόγησης και χρηστής διαχείρισης και διοίκησης. 

Υπάρχει πρόθεση; Αν ναι τότε ο δημόσιος τομέας μπορεί να γίνει όχι μόνο παραγωγικός και ανταγωνιστικός αλλά και να επιτελεί κοινωνικό έργο. Αν όχι, που μάλλον εκεί καταλήγουμε, τότε απλά θα συνεχίσουμε να μιλάμε για μικρές ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κλπ. χρησιμοποιώντας το επιχείρημα του ανέφικτου που δεν είναι τίποτε άλλο από την παραδοχή μιας με δόλο ανικανότητας...


πηγή: http://antilogos-leonidas.blogspot.com/2014/07/blog-post.html#ixzz36qrnuWN2

Αντιστάσεις της τέχνης στην κοινωνία του 1/3 και την ιδιωτικοποίηση του νερού και των πάντων (#εικόνες μια νέας Ελευθερίας)

Mary Mattingly: Είναι ο νεοδιαφωτισμός η σύγχρονη πρωτοπορία;

Της Βασιλίκας Σαριλάκη από το art noise

Καμιά φορά ξεχωρίζεις καλλιτέχνες με το καλημέρα.. Κυρίες και κύριοι: η Mary Mattingly: Μια εννοιολογική οραματίστρια που ζει στην Νέα Υόρκη κι αναστατώνει τις βεβαιότητες της διεθνούς σκηνής! Κάθε της κίνηση,πρωτοπορία.. 

Μια νεο-διαφωτιστική, multi-task καλλιτέχνης, ευρηματική, με προτάσεις αυτοσχέδιων πολυμορφικών κατοικιών που μπορούν ακόμα και να φορεθούν (!), εντελώς συνειδητοποιημένη οικολογικά με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά και μια φύση που εξερευνά τις νέες αξίες και τοπικές συνθήκες ex nihilo για να χτίσει το δικό της ανατρεπτικό κόσμο, στην πνευματική παράδοση καινοτομίας ενός Da Vinci! To Art in America αποκαλεί την τέχνη της ανθρωποκεντρική…εννοεί ανθρωπιστική.. Αφορμή για το αφιέρωμα αυτό είναι η τρέχουσα έκθεσή της στο Bernis Center for Contemporary Arts στην Omaha (μέχρι 16 Αυγούστου) που πρωτοπαρουσιάστηκε πρόπερσι στην Νέα Υόρκη..
 
Nεορομαντικές εικόνες σχεδόν εξωπραγματικού κάλλους, γαλήνη, απόδραση από το γκρι, την χαμηλοτάβανη μιζέρια του εγώ, την πόλη –απάτη, προπαντός ελεύθερη ανάσα.. 

Σκηνικό μετά την Αποκάλυψη.. Σε ένα Ροβινσώνειο ερημικό μέλλον όπου όλα έχουν καταστραφεί, όπου ο χρόνος βυθίστηκε στον ωκεανό και δεν μπορεί πια να μας εποπτεύσει…΄Όπου, ωστόσο, την ίδια στιγμή, μια νέα μοναχική ζωή, αναδύεται, απελεύθερη και χωρίς δεσμά..μακριά απ’ τις κατεστραμμένες πόλεις.. μακριά από την αλλοτρίωση που κάταπιε τα παιδιά της, σε μια/ ίσως νέα ..υδάτινη έρημο… Τώρα ο άνθρωπος δεν έχει πια παρά να ξαναβρεί μέσα στην πλήρη σιωπή τον εαυτό του..ναι αυτόν…και μαζί το Ιδανικό μιας νέας ύπαρξης : μια νέα Ελευθερία που ξεπηδάει από το πουθενά!.

Χωρίς φόβο , πανικό, κάμερες και βαρεμένο drama queen (όπως π.χ μιας κατεστημένης και αηδιαστικής πλέον Abramovic) η νέα 36χρονη καλλιτέχνης και περφόρμερ απαρνείται τα υπάρχοντά της γιατί όπως λέει η ίδια σε μια συνέντευξή της  

“Για να παραφράσω τον ματεριαλιστή θεωρητικό Joshua Simon, δεν μπορεί κανείς να κατέχει χωρίς να κατέχεται.. 
Όλα είναι προϊόντα, ξεκινώντας από τα σπίτια και τα αντικείμενα καταλήγοντας στην γη, τα απορρίμματα, και το χρέος. Μερικά από τα αντικείμενα στο πρότζεκτ μου «Σπίτι και σύμπαν» τα είχα από τότε που ήμουν παιδί. Ωστόσο, θέλησα να τα μετατρέψω από χρήσιμα αντικείμενα σε άχρηστα, και δουλεύω σ΄ αυτήν την κατεύθυνση κι αυτό αφορά σε όλα τα πράγματα που κατέχω εκτός από μια τσάντα και τα πράγματα που μπορώ να μεταφέρω.” !!! 

Μπουνιά στο δήθεν; Ναι, έτσι στεγνά και χωρίς καμμία σάλτσα!

Η Mattingly συνδυάζει την γλυπτική, την αρχιτεκτονική και τη φωτογραφία για να σχολιάσει επίσης, προβλήματα της μετανάστευσης, του νομαδισμού, των άστεγων και της δύσκολης διαβίωσης την περίοδο της κρίσης. Δημιουργεί φωτογραφίες και γλυπτά που οραματίζονται ζοφερά μελλοντικά τοπία, δημιουργεί φορητά γλυπτά, «φορέσιμα σπίτια» και διάφορες οικολογικές εγκαταστάσεις.
Για το έργο της έχουν γράψει το Artforum, οι New York Times, οι Financial Times, η Wall Street Journal κ.λ.π. Τα έργα της έχουν σχολιάσει το BBC News, το MSNBC, το Fox News, η σειρά Art21 στο you tube και διάφορα blogs. 

Η δουλειά της έχει εκτεθεί στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας, το Κέντρο Τέχνης της Σεούλ, το μουσείο Τεχνών Bronx, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, το Μουσείο de Cordova, το πάρκο γλυπτών στη Μασαχουσέτη και στο Palais deΤοκiο. Η Mattingly συμμετείχε στο smARTpower: μια πρωτοβουλία μεταξύ του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και του μουσείου Τεχνών Bronx ως καλλιτέχνης-πρεσβευτής στις Φιλιππίνες.

Τό έργο της Mary Mattingly μπορεί να δείχνει ου-τοπικό, μπορεί να παραπέμπει σε έναν ιδιότυπο αναχωρητισμό αλλά είναι και με μια έννοια πολιτικό και πραγματιστικό. Με τον προφητικό τρόπο ενός Καβαφικού τρόπου όπου “επέρχονται τα μελλούμενα” προσπαθεί να φτιάξει πραγματικά καταφύγια και μάλιστα σχεδιάζει πραγματικά πολυμορφικά ρούχα-κατοικίες που να τα φοράει ένας ταξιδιώτης και να εξυπηρετείται αν χρειαστεί να διαμείνει κάπου!. 

H Mattingly προτείνει εκδοχές διαβίωσης και αντίληψης που μάχονται την υπερκατανάλωση και δίνουν πρακτικές λύσεις σε χειμαζόμενους πληθυσμούς..
To μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζουν αυτά τα πανέμορφα ουφοειδή σπιτάκια που μοιάζουν και με igloo είναι ότι αποτελούν εύκολα και γρήγορα συναρμολογήσιμες ιδιοκατασκευές και επίσης οικοφωλιές εντελώς φυσιολογικά κατοικήσιμες ειδικά ως θερινές κατοικίες για καλλιτέχνες και άστεγους.. Για ανθρώπους επίσης που θέλουν να ζήσουν την ελεύθερη εμπειρία στην ύπαιθρο και μια διαλογιστική κατάσταση απομάκρυνσης από την πόλη, δημιουργώντας τα δικά τους αναχωρητήρια για αυτοστοχασμό.. Εξάλλου πολλοί καλλιτέχνες τίμησαν την προσπάθεια της καλλιτέχνιδος. 

 
Η Mattingly  οραματίζεται και μερικές φορές επινοεί κιόλας καινοτόμες λύσεις για να μεταφέρει τα  αντικείμενα-έργα της όπως για παράδειγμα την προσωπική πτητική μηχανή της Personal Flight Machine (2007) και το Kart (2008), ένα καταφύγιο δομημένο πάνω σε ένα ποδήλατο (!)…επίσης δημιούργησε ένα εναλλακτικό μοντέλο κατοικίας το Waterpod™, πάνω σε νερό... Kι όταν μιλάμε για προσωπικές πτητικές μηχανές ο νους μας πάει βέβαια κατευθείαν στον Da Vinci…

Mary Mattingly: “Τα προηγούμενα οκτώ χρόνια καταπιάστηκα με διάφορες μορφές εργαλείων και φόρμες στέγασης. Μερικά από αυτά τα σπιτάκια προορίζονται για το διαδίκτυο μερικά για διάφορες εναλλακτικές ή οικολογικές κοινότητες. Και τα περισσότερα τα δοκιμάζω η ίδια ζώντας μέσα σε αυτά ή μαζί με αυτά. Και πραγματικά πιστεύω πως πρέπει κανείς να τα βιώσει, να ζήσει μέσα σ΄ αυτά για να δει πόσο λειτουργικά είναι. Φυσικά καταγράφω την ζωή σ΄ αυτά και τις ανάγκες που προκύπτουν για να βελτιώνονται συνεχώς..”

Τί την ενέπνευσε όμως για να αρχίσει αυτό το περίεργο ταξίδι ανατροπής μια καθεστηκυίας αντίληψης ζωής και στο να εξερευνήσει αυτές τις νέες δομές κατοικίας, ζωής και προτάσεων εξοικονόμησης πόρων;

Bolivian demonstrators protest water privatisation 

Η Mattingly απαντά πως το αρχικό της ερέθισμα ήταν η αυξανόμενη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πόρων, κυρίως του νερού.. Το πρόβλημα δλδ που κι εμείς αντιμετωπίζουμε τώρα στην Ελλάδα.. Η ίδια αναφέρει : “Άρχισα να μελετάω αυτές τις δομές και τα εργαλεία όταν έμαθα για την ιδιωτικοποίηση Bechtel του νερού στη Βολιβία το 2000. Αποφάσισα να επεκτείνω αυτήν την πρόταση και στον υπόλοιπο κόσμο στο όχι- και τόσο- απώτερο μέλλον, κι έτσι άρχισα να δημιουργώ τις απλές συσκευές συλλογής και καθαρισμού νερού για αυτόνομη-ατομική χρήση που δεν απαιτούσαν συστήματα συγκεντρωτικού ελέγχου. Θα τα έπαιρνα στην έρημο και θα τα χρησιμοποιούσα εκεί.”

“Από εκεί και μετά, –λέει- άρχισα να κατασκευάζω τα αυτόνομα, φορετά σπίτια. Αυτά περιελάμβαναν τις λειτουργικές και τις αισθητικές πλευρές αλλά και μια θεωρητική αφήγηση : π.χ μια προφητική έκβαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που έχει μονοπωλήσει την ιδιοκτησία του χρησιμοποιήσιμου εδάφους σε τέτοιο σημείο, ώστε να φτάσει να συρρικνώσει τις τεχνολογίες τόσο πολύ ώσπου να φτάσει να κουβαλάτε πλέον το σπίτι σας στην πλάτη σας και νάχετε μια στενότερη σχέση με αυτό από έναν δικό σας άνθρωπο!

Το 2013 η Mattingly προχωρά σε ένα νέο έργο ακτιβιστικό το Fill/Obstruct όπου μαζεύει και στουμπώνει όλα της τα υπάρχοντα σε έναν τεράστιο μπόγο και στα πλαίσια μιας περφόρμανς για το Art21 της Νέας Υόρκης τραβάει τον μπόγο και τον περνάει από την γέφυρα Bayonne που συνδέει το Staten Island με το New Jersey.

Η αδύνατη και πεισματάρα Mary κουβαλάει τον μπόγο της ως νέα ρακοσυλλέκτρια στην εννοιολογική της περφόρμανς που ωστόσο δεν είναι και τόσο εννοιολογική αφού ζει σε ένα σπίτι/ατελιέ πολύ φτωχικό όπου τόσο η ίδια όσο και ο φίλος της προσπάθησαν αν καταργήσουν σχεδόν κάθε “διευκόλυνση” κάνοντας στην πράξη ότι προτείνουν ως καλλιτέχνες.. H performance αυτή θα την κάνει πάντως γνωστή.. θυμίζει χειρονομίες του Beuys..

“ Όλα σε αυτόν τον κόσμο είναι προϊόντα, προσθέτει. Βλέπω την τέχνη γενικά ως μια μορφή ακτιβισμού αλλά και προϊόντων. Αυτό το έργο περιγράφει τα περισσεύματα μιας οικονομίας εκμετάλλευσης: από το σχέδιο στην παραγωγή, κι από το μάρκετινγκ στη διανομή, ως την κατανάλωση φτάνοντας τελικά στα απόβλητα. Είναι στην ουσία ένα ρέκβιεμ για τα άχρηστα αντικείμενα και το έργο μιλά μεταφορικά για μια μεγαλύτερη υπόθεση του πώς δηλαδή οι άνθρωποι ζουν σήμερα σε έναν αλληλοεξαρτώμενο κόσμο και πως κυκλοφορούμε συνεχώς, περιφέρουμε αντικείμενα που κάποτε ήταν σε αφθονία.. Τα έργα σαν χρονοκάψουλες, λειτουργούν ως ενδείξεις και προτάσεις για τις μελλοντικές συνθήκες ζωής. Μπλοκάρουν, παρεμβαίνουν και πλαισιώνουν μια σύγκρουση. Αποσπούν την Ιστορία από το σύνηθες πλαίσιο της. Σ΄ αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι, όλοι, περιφέρουν τις χρονοκάψουλές τους γύρω, σε μια φόρμα σπιτιού.”…

η συνέχεια και ολόκληρη η οπτική επένδυση του άρθρου εδώ
http://theartnoise.blogspot.gr/2014/07/mary-mattingly.html

Ο Γιώργος Σταθάκης στην "αριστερή στρουθοκάμηλο": ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να φέρει μια νέα ισορροπία στη σχέση ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά

"Ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι δεν θα αλλάξουμε τους φορολογικούς συντελεστές. Η είδηση αυτή έχει προκύψει από την συνηθισμένη, πλέον, πρακτική της «μονταζιέρας» του Μαξίμου να διαστρεβλώνει τα λεγόμενα μου."

Συνέντευξη του Γιώργου Σταθάκη, υπεύθυνου του Τομέα Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο" και τον Γιώργο Παπασπυρόπουλο:

"Οι έννοια των μεταρρυθμίσεων είναι πλήρως «αποικιοποιημένη» από τον νεοφιλελευθερισμό"

ΓΠ: Αγαπητέ κε Σταθάκη, θα ξεκινήσω με ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί τους υπέρμαχους των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων: Είσαστε κρατιστές στον ΣΥΡΙΖΑ; 

Θα ξαναμεγαλώσετε το κράτος, θα διορίσετε κόσμο, θα κρατικοποιήσετε τις ιδιωτικοποιημένες ΔΕΚΟ και θα βάλετε επικεφαλής κομματικά σας στελέχη;

Γιατί οι αντίπαλοί σας σε κάθε θετική πρόταση που γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ πχ για τους μικρομεσαίους, απαντούν ότι ό,τι και να λέτε προεκλογικό είναι, είστε κατά των μεταρρυθμίσεων στο κράτος. Θα ήθελα ένα γενικό σχόλιο.

ΓΣτ: Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να φέρει μια νέα ισορροπία στη σχέση ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά. Να προστατέψει τα δημόσια αγαθά και να αποκαταστήσει το ρόλο του κράτους ως μοχλού ανάπτυξης.

Οι έννοια των μεταρρυθμίσεων είναι πλήρως «αποικιοποιημένη» από τον νεοφιλελευθερισμό. Έχουμε καταλήξει να την χρησιμοποιούμε αποκλειστικά και μόνο για να περιγράψουμε την συρρίκνωση του δημοσίου, την απόσυρση του από την παροχή κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών και την καταστροφή κάθε αναπτυξιακού θεσμού. 

Αν, λοιπόν, με την λέξη κρατισμός με ρωτάτε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να έχουμε κρατικά εργοστάσια μακαρονιών η απάντηση είναι εύκολη: όχι. Αν όμως θεωρούμε ότι η ικανότητα του κράτους π.χ. να ασκεί έλεγχο στον τραπεζικό σύστημα, να προωθεί στις εξαγωγές και να έχει λόγω στην διαχείριση των υποδομών μεταφοράς ή ενέργειας κλπ. είναι κρατισμός τότε μάλλον έχουμε πρόβλημα…

Φορολογία:

Έχετε δηλώσει ότι δεν θα αλλάξετε τους φορολογικούς συντελεστές. Αυτό χρειάζεται διευκρίνηση, γιατί μοιάζει σαν να λέτε ότι θα συνεχίσετε την σημερινή φορολογική πολιτική που καταγγέλλετε ότι ρήμαξε την μεσαία τάξη, τους εργαζόμενους αλλά και τους ανέργους ακόμη... 

Τελικά θα φορολογείτε την εργασία ή τα πραγματικά εισοδήματα; 

Τι διαφορετικό θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι δεν θα αλλάξουμε τους φορολογικούς συντελεστές. Η είδηση αυτή έχει προκύψει από την συνηθισμένη, πλέον, πρακτική της «μονταζιέρας» του Μαξίμου να διαστρεβλώνει τα λεγόμενα μου.

Η φορολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποσκοπεί στην διαμόρφωση ενός νέου απλοποιημένου και σταθερού φορολογικού συστήματος με την παράλληλη υιοθέτηση σύγχρονων εργαλείων άσκησης φορολογικής πολιτικής, όπως το περιουσιολόγιο και την ανασύνταξη των φοροεισπρακτικών μηχανισμών και των μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής.

"Ένα από τα προβλήματα της ασκούμενης φορολογικής πολιτικής είναι ότι δεν εστιάζει στην είσπραξη από τον παραγόμενο πλούτο αλλά προσπαθεί να εντοπίσει τις διαφορετικές μορφές συσσωρευμένου πλούτου, συνήθως σε ακίνητη περιουσία, και εξ αυτού να εικάσει την ύπαρξη αντίστοιχων εισοδημάτων" 

Θα μείνει το χαράτσι; Θα καταργηθεί, θα αντικατασταθεί ή θα παραμετροποιηθεί;

Ένα από τα προβλήματα της ασκούμενης φορολογικής πολιτικής είναι ότι δεν εστιάζει στην είσπραξη από τον παραγόμενο πλούτο αλλά προσπαθεί να εντοπίσει τις διαφορετικές μορφές συσσωρευμένου πλούτου, συνήθως σε ακίνητη περιουσία, και εξ αυτού να εικάσει την ύπαρξη αντίστοιχων εισοδημάτων.

Στο επίκεντρο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται η ιδέα της φορολόγησης του παραγόμενου πλούτου και ο εντοπισμός των υφιστάμενων μορφών συσσώρευσης του πέρα από την παραδοσιακή και εκτεταμένη μικρομεσαία ιδιοκτησία που σήμερα βάλλεται.

Θα μπει κλιμακωτή φορολόγηση στα εισοδήματα ή θα ισχύει flat tax για όλα;

Η ιδέα περί flat tax, νομίζω ότι πέρα από πρακτικά ανέφικτη, είναι αποδεκτή μόνο από τους πλέον ακραίους νεοφιλελεύθερους κύκλους και άρα ριζικά ξένη προς οτιδήποτε εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

"Εκκρεμεί μιας μεγάλης έκτασης ρύθμιση των χρεών προς τα σχετικά ασφαλιστικά ταμεία μέσα από τον υπολογισμό της ικανότητας αποπληρωμής των οφειλών βάση των πραγματικών σημερινών εισοδημάτων"

Επιχειρηματικότητα:

Τι θα κάνετε με τις διώξεις των ασφαλισμένων ανασφάλιστων ελεύθερων επαγγελματιών από ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ, ΤΣΜΕΔΕ κλπ μέσω ΚΕΑΟ; 

Θα σταματήσετε την ποινικοποίηση της αδυναμίας αυτασφάλισης;Θα συνδέσετε την εισφορά στον ΟΑΕΕ με το εισόδημα, θα δώσετε ελευθερία επιλογής ασφαλιστικής κλάσης, θα επιτρέψετε μια ελάχιστη εισφορά λόγω κρίσης; 

Το πρόβλημα με την ασφάλιση των ελεύθερων επαγγελματιών έχει τρεις πτυχές. 

Από τη μια, προφανώς, η ποινικοποίηση της ανικανότητας εκπλήρωσης των ασφαλιστικών υποχρεώσεων είναι άκαρπη και κοινωνικά άδικη καθώς έχουμε να κάνουμε με εισφορές που δεν καταβάλλονται λόγω αντικειμενικής συρρίκνωσης των εισοδημάτων και όχι από ...

Ο μόνος τρόπος για να κάνει το κράτος κερδοφόρα επιχείρηση είναι μέσω... ΜΟΝΟΠΩΛΙΟΥ!

του Φώτη Κοκοτού

Αυτό που θέλουμε είναι ένα κράτος άψογο! Αποτελεσματικό, ρυθμιστικό, ελεγκτικό, δίκαιο, διαφανές, ευέλικτο, και φθηνό. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε το 50% του ΑΕΠ για ένα Κράτος στον απόλυτο πάτο της αποτελεσματικότητας.

Επομένως, όσοι λένε πως θα δώσουν κι άλλες αρμοδιότητες στο Κράτος αυτό, ας ετοιμαστούν από τώρα να πληρώσουν και τους σχετικούς φόρους.

Δύο βασικά λάθη που κάνουν όλοι οι κρατιστές είναι:

1. Βλέπουν μεγάλες επιτυχημένες επιχειρήσεις (πχ. Apple, Adidas, Adobe, Accenture, Alcoa, Altera, Arcelor, Avon) και νομίζουν ότι την κερδοφορία τους μπορεί να την επιτύχει και το κράτος εύκολα, χωρίς να κατανοεί ότι αυτές δημιουργήθηκαν μέσα από τη συνεχή πάλη για επιβίωση μέσα στον ανταγωνισμό: είναι ακριβώς το ίδιο λάθος που κάνουν και οι θρησκευόμενοι, νομίζοντας ότι ένα περίπλοκο ον πρέπει να δημιουργήθηκε από το Θεό για είναι "αδύνατον" να προκύψει από τη φύση. 
Ο μόνος τρόπος για να κάνει το κράτος κερδοφόρα επιχείρηση είναι μέσω... ΜΟΝΟΠΩΛΙΟΥ!

2. Νομίζουν πως, επειδή το Κράτος είναι μονοπώλιο εκεί που το παίζει επιχειρηματίας, η μόνη διάδοχη κατάσταση είναι να έρθουν κάποιοι "βαρόνοι" και να υποκαταστήσουν το Κράτος: αυτή η αρρώστια είναι σαν μία εξάρτηση στο Μεγάλο Αδελφό, εξάρτηση στο κράτος-πατερούλη. 
Δεν μπορεί κανείς από τους κρατιστές να φανταστεί εκ των προτέρων πώς θα είναι η αγορά, πχ. των τηλεπικοινωνιών, αν η Deutsche Telekom πάρει τον ΟΤΕ γιατί δεν χωρά στο μυαλό τους πως μπορεί στην Ελλαδίτσα να υπάρξει περιθώριο και για τη Vodafone, τη Wind, τη Forthnet, τη HOL, κλπ.κλπ. Αυτό είναι "κόλλημα στη μιζέρια". 
Ο κρατιστής δεν μπορεί να φανταστεί μια Ελλάδα με ΑΕΠ=1τρις και 15εκ. μόνιμο πληθυσμό, γιατί είναι συντηρητικός και μίζερος, δεν είναι επιχειρηματικός και αναπτυξιακός.


* πηγή: fb

Ιδιωτικοποιήσεις: ζητούμενο το πώς θα ωφεληθούν οι πολίτες

Δεν έχει νόημα να αντικαθιστάς ένα κρατικό μονοπώλιο με ένα ιδιωτικό

του Φώτη Κοκοτού*

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ προκαλούν αντιδράσεις κι ακούγονται εκφράσεις όπως "ξεπούλημα", "εκποίηση" ή ακόμη και "προδοσία". Στην ουσία, η μόνη "προδοσία" είναι να έχεις μια τόσο πλούσια χώρα και οι κάτοικοί της να μην απολαμβάνουν τα οφέλη. Εν τέλει αυτό είναι το ζητούμενο: πώς θα ωφεληθούν οι πολίτες.

Οι ακραίες εκφράσεις όπως "ξεπούλημα" είναι παραπλανητικές. 

Πρώτον, συγχέονται το δημόσιο κτήμα με την ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου: μη νομίζουμε πως "πουλιέται η Ακρόπολη", δηλαδή. 

Επίσης, συγχέονται η κυριότητα με την κυριαρχία: ένα ακίνητο δεν μπορεί κανένας να το πάρει μαζί του. 

Άλλη μια παρανόηση είναι πως τα ωραία ακίνητα έχουν τεράστια αξία. Την αξία την υπολογίζεις μόνον όταν ξέρεις ποια εκμετάλλευση επιτρέπεται. Ένα δάσος έχει τεράστια αξία ως οικοσύστημα, αλλά για πώληση έχει ελάχιστη: δεν χτίζεις τίποτα.

Βασικός σκοπός μιας ιδιωτικοποίησης δεν είναι να εισπράξει χρήματα το Δημόσιο. Αν ήταν, θα γίνονταν οι πωλήσεις παλιά, όταν οι αξίες ήταν ψηλά. Βασικός σκοπός είναι να γίνουν επενδύσεις: ανακαινίσεις, μετατροπές, ανάπτυξη, λειτουργία. Να πληρωθούν υπεργολάβοι, σύμβουλοι, μισθοί, εισφορές και φόροι. 

Ακόμη και κλειστό αν είναι ένα κτήριο ή όταν ένα δημόσιο κτήμα καταπατείται, εμείς οι πολίτες πληρώνουμε τους λογαριασμούς και τα τέλη του, τη συντήρηση, τον καθαρισμό, τους βολεμένους «θυρωρούς» και «κηπουρούς». Μα δεν είναι προτιμότερο να τα πληρώνουν όλα οι επενδυτές; Υπ' αυτό το πρίσμα, και τζάμπα να τα δίνανε, χάρη θα μας έκαναν!

Αυτό που ισχύει για τα ακίνητα ισχύει και για τις κρατικές επιχειρήσεις. 

• Όταν έχουν κέρδη, αυτά προέρχονται από την κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης στην αγορά: τα κρατικά μονοπώλια καρπώνονται όλη την πίτα, την οποία μετά μοιράζουν στους ημετέρους τους και στους κομματικούς εγκάθετους. 
• Όταν έχουν ελλείμματα, τα πληρώνουμε εμείς οι πολίτες μέσω των φόρων. Και κανείς δεν θέλει να πληρώνει φόρους χωρίς ανταπόδοση.

Ακόμη χειρότερα, τα κέρδη των κρατικών μονοπωλίων είναι σαν τα "κέρδη" της ΕΡΤ: αφού όλοι πληρώνουμε εισφορά μέσω του λογαριασμού ΔΕΗ είτε έχουμε τηλεόραση είτε όχι, είτε βλέπουμε ΕΡΤ είτε όχι, προφανώς και η ΕΡΤ έχει λεφτά να μοιράζει. Τα "κέρδη" αυτά, όπως και του ΟΠΑΠ, αποτελούν ...

Αποκρατικοποιήσεις: πεδίον δόξης λαμπρόν για το δημόσιο συμφέρον

"Το ερώτημα που δήθεν ταλανίζει τους "προβληματισμένους" είναι: Καλά με τα ανεκμετάλλευτα κομμάτια γης, τις κερδοφόρες επιχειρήσεις, όπως ο ΟΠΑΠ, γιατί να τις πουλήσουμε; Ή γιατί να δώσουμε τη διαχείριση δημόσιων αγαθών, όπως το νερό, σε ιδιώτες;  Ισχυρίζομαι πως όλη η σχετική επιχειρηματολογία είναι προσχηματική." 

Οι ιδιωτικοποιήσεις πάνε προς... νερού τους;

του Γιώργου Προκοπάκη*

Πριν από μερικές ημέρες ανακοινώθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ η πώληση του κτήματος "Κασσιόπη" στην Κέρκυρα, αντί 23 εκατομμυρίων ευρώ -εάν «γυρίσουν» οι αξίες στα επόμενα τρία χρόνια θα καταβληθούν μέχρι 2,5 εκατομμύρια παραπάνω. Ο επενδυτής ανέλαβε την υποχρέωση να επενδύσει 75 εκατομμύρια ευρώ, σε ήπια τουριστική ανάπτυξη. Έγιναν αναφορές για ξεπούλημα και τα σχετικά. 
Παρά το ότι η αντικειμενική αξία του κτήματος εκτιμήθηκε σε 17,5 εκατομμύρια, αριστεροί και εθνικοπατριώτες (πιθανόν και μικροκομπιναδόροι εργολάβοι) ήταν βέβαιοι πως το φιλέτο αυτό θα «έπιανε» καμιά πενηνταριά εκατομμύρια στην αγορά. Η αγορά όμως δεν έστερξε!

Ας υποθέσουμε το αυτονόητο: ο επενδυτής είναι στοιχειωδώς ορθολογιστής! Εάν δεν είναι απέραντα ματαιόδοξος και απλώς ικανοποίησε το παιδικό του όνειρο να έχει γείτονες τους Rothchild (η «Κασσιόπη» γειτονεύει με το κτήμα Rothchild - ήταν τμήμα του παλιότερα), αναμένουμε να θέλει να αποσβέσει σε εύλογο χρόνο (7 με 10 χρόνια) την επένδυσή του. 

Για να γίνει αυτό, με τους μετριότερους υπολογισμούς, η εκμετάλλευση της «Κασσιόπης» θα φέρει άμεσο τζίρο 250 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο - πιθανώς άλλο τόσο έμμεσο. 
Κάποιοι θα δουλεύουν, θα μαστορεύουν, θα μαγειρεύουν, θα πληρώνουν εισφορές και φόρους. Αυτά σε μια έρημη περιοχή απέναντι από τις αλβανικές παραλίες! 

Η λεπτομέρεια είναι πως μέχρι σήμερα, η «Κασσιόπη» απλώς φιλοξενεί ένα μετεωρολογικό σταθμό της Αεροπορίας. Δεν ξέρω για τους προβληματισμένους περί του ύψους του τιμήματος, προσωπικά δεν θα είχα πρόβλημα να ανταλλάξω ένα μετεωρολογικό σταθμό με κύκλο εργασιών που μπορεί να φτάνει το μισό δισ. έναντι συμβολικού μόνον τιμήματος- όχι 50% πάνω από την αντικειμενική αξία.

Η από κάθε άποψη επιτυχημένη ιδιωτικοποίηση της «Κασσιόπης» μάς δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε επί της ουσίας για τις αποκρατικοποιήσεις - δεν το κάνουν ούτε αυτοί που έχουν την καυτή πατάτα στη μασχάλη, η κυβέρνηση δηλαδή. Όλοι κρύβονται πίσω από τις «εντολές των δανειστών» και υποκλίνονται στο λαϊκισμό των ανεύθυνων που μιλούν για τους Βησιγότθους που επιβουλεύονται τη γη στην οποία περπάτησε ο Αριστοτέλης και ο Περικλής. Οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν κάθε συμφέρον να προχωρήσουν όσο πιο γρήγορα και όσο πιο αποτελεσματικά οι ιδιωτικοποιήσεις. Όχι για να υπάρχουν χρήματα που θα μπουν στον ειδικό λογαριασμό του χρέους - κι αυτό βέβαια βοηθάει. Αλλά για να γίνουν οι επενδύσεις που θα φέρουν δουλειές κατά την κατασκευή, που θα φέρουν δουλειές κατά τη λειτουργία, που θα δημιουργήσουν τζίρους, που θα σπρώξουν και συμπολίτες μας να αναλάβουν επιχειρηματικό ρίσκο αναπτύσσοντας υποστηρικτικές δραστηριότητες - κι άλλες δουλειές, κι άλλοι τζίροι. 

Ο ρόλος του Δημοσίου δεν είναι το "επιχειρείν" - έχει αποτύχει παταγωδώς άλλωστε, σχεδόν σε κάθε σχετικό εγχείρημα. Ο ρόλος του Δημοσίου εν προκειμένω είναι να διασφαλίσει τις διαδικασίες πώλησης των υποτιθέμενων ασημικών και την τήρηση των προβλέψεων των νόμων και των ρυθμιστικών πλαισίων (περιβάλλον, δόμηση, ανταγωνισμός).

Το ερώτημα που δήθεν ταλανίζει τους «προβληματισμένους» είναι: ...