Το "καλό" μνημόνιο, η "κακή" κυβέρνηση και η "άσχημη" αντιπολίτευση

...και η κρεμάλα του χρέους

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ισχυρίζονται πολλοί ότι το "καλό" μνημόνιο δεν απέδωσε γιατί "το πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά τις μεταρρυθμίσεις". Όπου πολιτικό σύστημα εννοούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντάμα. Η άποψη αυτή μας συνοδεύει από το πρώτο μνημόνιο που μέσα στον βολονταρισμό του και την αοριστία του μπορούσε εύκολα να υιοθετηθεί από ένα wannabe μεταρρυθμιστή ο οποίος φυσικά δεν καταλάβαινε την χωρίς συζήτηση απόρριψή του από την "παλαβή" αριστερά...

Τα χρόνια πέρασαν όμως, η σύγκρουση μνημόνιο-αντιμνημόνιο έχασε την οξύτητά της, οι γραμμές ανακατεύτηκαν, η επιχειρηματολογία θόλωσε: τις πταίει; 

Γιατί η αποτυχία της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι κάτι παραπάνω προφανής για όλους και όλες πλέον και οι επιπτώσεις της στην ζωή και το μέλλον των ανθρώπων δραματική - μέχρι και το ΔΝΤ ζητά χαλάρωση, κούρεμα και άλλα "παλαβά" και τα επίσημα χείλη της ΕΕ "θαυμάζουν" τους έλληνες για την αντοχή τους στις "υπερβολικά" σκληρές θυσίες στις οποίες υπεβλήθησαν... χωρίς αναπτυξιακή ελπίδα.

Η γενική αποδοχή της μνημονιακής αποτυχίας αλλάζει και την γλώσσα σιγά σιγά. 

• Εκεί που κάθε πολέμιος των μνημονίων ήταν και οπαδός της δραχμής και της χρεοκοπίας αλλά και όργανο όσων έχουν ευρώ στο εξωτερικό, σήμερα μπορεί απλά να είναι δικαιολογημένα καχύποπτος με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό ή την αποτελεσματικότητα των προτάσεων των λογιστών της τρόικας... 
• Και εκεί που κάθε άνθρωπος θετικός ή καλόπιστος στα μνημόνια και τις προθέσεις τους ήταν κουίσλινγκ, προδότης και μισθαρνο όργανο του νεοφιλελευθερισμού, σήμερα μπορεί να είναι ένας παρασυρμένος από μια γενική έκθεση ιδεών με πιθανά καλές προοπτικές που όμως έγινε στην εφαρμογή της πρόσχημα του πελατειακού κομματικού κράτους να περάσει τις δικές του επιθυμίες. 

Έτσι όλοι πια στην συγκυβέρνηση "σκίζουν τα μνημόνια" εφαρμόζοντας ταυτόχρονα κυριολεκτικά ό,τι επιθυμούν στο όνομά τους - την ώρα που στην αντιπολίτευση με τον όρο "μνημόνια" εννοούν ακριβώς τα μέτρα της συγκυβέρνησης και όχι την δανειακή σύμβαση αυτή καθαυτή που άλλωστε θα διαπραγματευτούν αφού ακυρώσουν ότι ψήφισε η συγκυβέρνηση στο όνομα των μνημονίων. 

Μπέρδεμα; Όχι βέβαια.

Αυτό που συμβαίνει στην χώρα πέντε χρόνια τώρα είναι ότι το πολιτικό σύστημα το υπεύθυνο για την κατάρρευση της εμπιστοσύνης των δανειστών στην χώρα και την κρίση χρέους που ακολούθησε, κάνει ότι μπορεί για να διατηρηθεί στην εξουσία. Είναι τόσες και τόσο βαριές οι ευθύνες του για αυτήν την κρίση που η πιθανή του απομάκρυνση θα αποκάλυπτε μια τερατώδη υπεξαίρεση δημοσίου πλούτου και υπερχρέωση χωρίς ρήτρα ανάπτυξης των επόμενων γενεών, τέτοια ώστε οι συνέπειες γι αυτό το ίδιο θα ήσαν δραματικές: θα οδηγούσαν στην ξεθεμελίωσή του με ότι αυτό συνεπάγεται για την ντόπια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία (τους νταβατζήδες) και τους πολιτικούς συνεργάτες της.

Αυτό που έγινε αντιληπτό και ο κόσμος στράφηκε στην αριστερά, ήταν ακριβώς αυτό: τα καθαρά χέρια της (δεν είχε ασκήσει διακυβέρνηση) άσχετα με τα "παλαβά" (πιθανά ανεφάρμοστα) λόγια της. Το 2012 ο κόσμος περίμενε κάποιον από την αριστερά να πει "ναι, αναλαμβάνω - δώστε μου δύναμη" και γρήγορα πέρασε από το δημοσκοπικό 16% στην ΔΗΜΑΡ που μάσαγε τα λόγια της στον "παλαβό" ΣΥΡΙΖΑ που αποδεχόταν 100% την πρόκληση-πρόσκληση αν και φανερά ανέτοιμος. 

Σήμερα, τα δεδομένα είναι πολύ σαφέστερα: η συγκυβέρνηση έχει καταστρέψει τον παραγωγικό ιστό της χώρας εφαρμόζοντας την εσωτερική υποτίμηση με κάθετα ταξικό τρόπο - αντί για αναδιάρθρωση και μεταρρυθμίσεις εφαρμόζει ένα δεξιό ταξικό ρεβανσισμό απέναντι στους εργαζομένους και τους ΜμΕπιχειρηματίες, ξεπουλά τον δημόσιο πλούτο στο όνομα της "αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας", επιτίθεται στο εισόδημα και την ιδιοκτησία με υπερφορολόγηση των μικρών και απαλλαγές των μεγάλων και εφαρμόζει μια Μεγάλη Αντιμεταρρύθμιση στο όνομα της "ευρωπαϊκής πορείας" της χώρας.

Η αντιπολίτευση θα παραλάβει πραγματικό χάος και "καμμένη γη". Η αναμενόμενη και επιταχυνόμενη στροφή της στον ρεαλισμό, οι συμμαχίες της με την "αμερικανική" διαχειριστική εκδοχή της κρίσης και τους φορείς της, η υιοθέτηση μη-συγκρουσιακής εναλλακτικής προσέγγισης των ευρωπαίων (πχ με την "μετριοπαθή πρόταση" των τριών οικονομολόγων), η συμμαχία με τον Νότο και η "συνολική ευρωπαϊκή λύση απομείωσης του χρέους" - εργαλεία με τα οποία θα προσέλθει στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για την διαχείριση του χρέους - πιθανώς δεν είναι αρκετά για την ανάκαμψη της εμπιστοσύνης (και των επενδύσεων) στην χώρα μας. 
Τι άλλο απαιτείται;

Πρώτα η εμπιστοσύνη του λαού και των παραγωγικών του τάξεων. 
Ένα "κοινωνικό συμβόλαιο" με:

• αποκατάσταση της θεσμικής ανεξαρτησίας της παιδείας, της δικαιοσύνης και του μόνιμου κρατικού μηχανισμού με κοινοβουλευτικό και όχι κομματικό έλεγχο
• αξιολόγηση των δομών και υπηρεσιών του δημοσίου τομέα και απονομή της μονιμότητας μετά και όχι πριν από αυτήν
• παραγωγική ανασυγκρότηση με στήριξη του εισοδήματος από υγιή επιχειρηματικότητα και εργασία, καινοτομία και εφευρετικότητα, τυποποίηση και εξαγωγές και όχι από σχηματισμό καρτέλ, κρατικοδίαιτη "επιχειρηματικότητα" και κομματική ανάθεση, προμήθεια και ποσοστά/μίζες από "καταναλωτικές" εισαγωγές και αγορές
• διόρθωση των συντεχνιακών αδικιών του παρελθόντος και αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον διαρρηγμένο από το πελατειακό σύστημα, κοινωνικό ιστό και έναν νέο ιστορικό συμβιβασμό δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Με λίγα λόγια απαιτείται μια συμμαχία εξουσίας με μακροπρόθεσμους στόχους ανάκαμψης και εκπροσώπησης της χώρας βάσει ενός ελληνικού "μνημονίου" που θα ζητηθεί να (ανα)χρηματοδοτηθεί από τις δανειστές και τις αγορές - και όχι από τα κερδοσκοπικά funds και τους γύπες της "ευκαιρίας" και της χρεοκοπίας. Τους επενδυτές και όχι τους "επενδυτές".

Το κρίσιμο στοιχείο είναι η "εμπιστοσύνη". Η αμοιβαιότητα. Ένα σχέδιο που εκπονείς και μοιράζεσαι με τους δανειστές και επενδυτές. Και στην θέση των ΝΔΠΑΣΟΚ - που έπεισαν τους δανειστές ...να μην μας δανείζουν πια, βλέποντας τον κραυγαλέο παρασιτισμό, το υπερμεγέθες πελατειακό σύστημα, τους διορισμούς και την γιγάντωση ενός μη παραγωγικού κράτους και τα ελλείμματα χωρίς ανάπτυξη - να έρθει μια νέα προοδευτική συγκυβέρνηση που να πείσει να μας (ξανα)δανείσουν επειδή θα τους πείσει ότι μπορεί να υπηρετήσει την λύση που η ίδια προτείνει.

Μανιασμένα το παλιό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Μια συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Δαιμονοποιεί την αντιπολίτευση, αξιοποιεί τα όποια λάθη της για να την παρουσιάσει ως την "'άσχημη" της υπόθεσης - αφού δεν μπορεί πλέον να πείσει κανέναν ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι η "κακή" -και δραματικά αποτυχημένη- κυβέρνηση. 

Μένει το "καλό" μνημόνιο που η ίδια η τρόικα έχει (ξε)σκίσει ό,τι αόριστα θετικό προέβλεπε στην πρώτη του εκδοχή με την συνεργασία της στο δια ταύτα με το ντόπιο πελατειακό πολιτικό σύστημα. Και αυτή με την σειρά της είναι δραματικά αποτυχημένη εάν υποθέσουμε ότι την ενδιέφερε πραγματικά η "μεταρρύθμιση" και όχι πως θα πάρει λογιστικά τα δανεικά της πίσω με την κοντοπρόθεσμη λογική "δώσε ημίν σήμερον κι από όπου νάναι και ότι κι αν σημαίνει". Και σε καμιά περίπτωση άμοιρη ευθυνών. 

Αν δεν τους ενδιαφέρει η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας και το στρατηγικό ξεπούλημα του φυσικού της πλούτου έναντι πινακίου φακής, στο όνομα μιας βίαιης και χοντροκομμένης "εσωτερικής υποτίμησης", τότε έχουν απόλυτη ευθύνη που η λέξη "μνημόνιο"συμπυκνώνει πλέον όχι το σχετικό συμβόλαιο μιας δανειακής σύμβασης αλλά μια έξωθεν επιβαλλόμενη καταστροφική πολιτική. 

Ας πρόσεχαν.

Η ελπίδα βρίσκεται πια στον ιστορικό συμβιβασμό των εθνικών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου και μια μακρόπνοη συμμαχία εξουσίας και όχι στην τυφλή κομματική αντιπαράθεση. Το "καλό' μνημόνιο, η "κακή" κυβέρνηση και η "άσχημη" αντιπολίτευση δεν είναι πια παρά ένας παλιός αστικός μύθος - και η τελευταία παγίδα του παλιού πολιτικού συστήματος.

ΓΙΑΤΙ; (#Θυσίες ζωών για μια αδιέξοδη πολιτική - και με την βούλα Κομισιόν/Στουρνάρα)

του Γιάννη Καλαϊτζή

Δυο αποκαλυπτικά άρθρα από το capital.gr:

Κομισιόν: Έκρηξη φοροδιαφυγής και φτώχειας στην Ελλάδα

της Δήμητρας Καδδά

Το 2013 στα κρατικά ταμεία έφτασε μόνο το 36,7% του ΦΠΑ έναντι του 50,8% το 2002 και του 46,2% των δυνητικών εσόδων το 2008, καθώς, μεταξύ άλλων παραγόντων, η φοροδιαφυγή αυξήθηκε εν μέσω κρίσης. Στην παραπάνω εκτίμηση προβαίνει η Κομισιόν στην αξιολόγηση του Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων του ΥΠΟΙΚ που είχε παρουσιάσει το Capital.gr.

 Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2014 (1 MB)

Στην ίδια έκθεση η Επιτροπή παραδέχεται το πολύ βαρύ τίμημα της κρίσης: Χάθηκαν 37,4 δισ. ευρώ από το εισόδημα των νοικοκυριών την περίοδο 2009-2012 και το ίδιο διάστημα αυξήθηκε κατά 749.000 ο αριθμός των φτωχών Ελλήνων στα 3.795.000 ανατρέποντας κάθε στόχο για πραγματική και κοινωνική σύγκλιση έως το 2020.

Μάλιστα, όπως το ίδιο το ΥΠΟΙΚ παραδεχόταν στην ετήσια έκθεσή του το πρόβλημα συνεχίζεται έως σήμερα με τον αριθμό των «φτωχών» να έχει ξεπεράσει τα 4 εκατ., απλά δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη οι επίσημες μετρήσεις…. Το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων εστάλη από το ΥΠΟΙΚ στην Διεύθυνση Οικονομικών υποθέσεων της Κομισιόν με βάση ετήσια υποχρέωση που έχουν όλα τα κράτη και ακολουθεί η αξιολόγηση του κοινοτικού οργάνου. Και το ΥΠΟΙΚ, αφού αναλύει διεξοδικά «την εντυπωσιακή προσαρμογή» των τελευταίων 4 ετών, παραδέχεται ότι «συνοδεύτηκε από σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος».

Το κόστος αναλύεται διεξοδικά στα παραρτήματα της έκθεσης της Κομισιόν. Πέραν από την τεράστια έκρηξη φοροδιαφυγής και τη φτώχεια, ειδική μνεία γίνεται στην καθίζηση των δαπανών για νέες τεχνολογίες και στη συνεχή έλλειψη ρευστότητας. Επίσης καταγράφεται μεταξύ άλλων:
- Πτώση απασχόλησης από το 66,5% το 2008 στο 53,2% το 2013
- Μείωση μισθών κατά 16,1% σε 4 χρόνια που οδήγησε σε αύξηση παραγωγικότητας κατά 10,9%

Η έκθεση κάνει εκτενή αναφορά στη συνολική πρόοδο στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, σημειώνοντας ότι «απαιτούνται περαιτέρω προσπάθειες για να διατηρηθεί η δυναμική».

Πρώτος κίνδυνος τα κατεστημένα συμφέροντα

«Οι κίνδυνοι παραμένουν σημαντικοί, ιδίως σε σχέση με την επιμονή στην αντιμετώπιση των κατεστημένων συμφερόντων» επισημαίνεται. Η Επιτροπή αναφέρει ότι η πλήρης συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους και η πλήρης εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, εξακολουθούν να είναι ζωτικής σημασίας.

Η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στους τομείς των προϊόντων (αγαθών και υπηρεσιών) των αγορών, της δημόσιας διοίκησης και της καταπολέμησης της διαφθοράς θα μπορούσε σαφώς να μειώσει το κόστος για τις επιχειρήσεις και για τα νοικοκυριά και να στηρίξει την ανάκαμψη των επενδύσεων.

Αντίθετα, η αναβολή ή η ελλιπής εφαρμογή τους θα μπορούσε να διαιωνίσει ένα βαρίδι για την οικονομία, γεγονός που θα καθιστά δύσκολο να επιτευχθεί μια ουσιαστική βελτίωση στην απασχόληση και στην αύξηση της παραγωγικότητας, και ως εκ τούτου, σε μια σταθερή μείωση του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ.

ΥΠΟΙΚ: Το μνημόνιο "θηλιά" στις επενδύσεις

της Δήμητρας Καδδά

Την ανεπάρκεια χρηματοδότησης προς τις νέες τεχνολογίες που ...

"Μοντέλο Κόσοβου" στην Ελλάδα;

του Χρήστου Παπανίκου

του Κώστα Καλλίτση*

Ο σχεδιασμός είναι η κεντρική ευθύνη μιας διευθυντικής ομάδας. 

Ήτοι, 

(α) θέτει στόχους, (β) διαμορφώνει πρόσφορες στρατηγικές, (γ) προσδιορίζει ή δημιουργεί τα εργαλεία που απαιτούνται και (δ) υλοποιεί, κατευθύνει και παρακολουθεί βήμα-βήμα την αλληλουχία των δράσεων που αποφάσισε. 

Αυτό δεν κάνουν οι κυβερνήσεις της χώρας. 

Κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, ενίοτε δημιουργούν μια μεγαλύτερη κρίση, για να κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα.
Παραδοσιακά, ασθμαίνοντας τρέχουν πίσω από τις δόσεις ανά τρίμηνο, πρόθυμα συμφωνούν με την τρόικα και μετά πασχίζουν να μην κάνουν όσα θα έθιγαν το πελατειακό σύστημά τους. 

• Τον Ιανουάριο, παράδειγμα, οι διαπραγματεύσεις θα έσπαγαν λόγω της επιμονής να συνεχιστεί η κυβερνητική χειραγώγηση του φορολογικού μηχανισμού και τον Ιούνιο, λόγω της άρνησης να συγκροτηθεί το Κέντρο Φορολόγησης Μεγάλου Πλούτου. 

Ποτέ δεν υπήρξε διαπραγμάτευση για εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.

Αλλά, στόχος της τρόικας δεν είναι να φτιάξει... την Ελλάδα των ονείρων μας. Είναι να διασφαλίσει 

(α) ότι δεν θα χρειαστεί να μας δώσει επιπλέον δάνεια και 

(β) ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά που ήδη μας δάνεισε. 

Έτσι, την Πέμπτη, η Ευρώπη επανέλαβε ότι ζητεί να αποφασιστούν τώρα μέτρα, όχι μόνο για το 2014 αλλά και για το 2015. Περίπου είπε ότι δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα και ζητεί δεσμεύσεις από τώρα, ως «hedging» σε ενδεχόμενη αθέτηση των υποχρεώσεών μας μετά την απομάκρυνση από το ταμείο της, τον Μάιο. 

Κατά τα λοιπά, η μετά-την-κρίση-Ελλάδα είναι δική μας υπόθεση. Προϋποθέτει δικό μας σχέδιο.

Το πολιτικό σύστημα τσαλαβουτά. 

• Αφού εξαντλήθηκε ο αριθμός των στρατοπέδων, άρχισε να φτιάχνει σε κάθε κωμόπολη μια «ανώτατη» σχολή. Έσπειρε παντού σχολές - για να γίνεται τζίρος. Ολοφάνερα, αυτό πρέπει να αλλάξει. Αντί, όμως, να σχεδιάσει πόσα ΑΕΙ και ΤΕΙ χρειάζονται (λιγότερα, ισχυρά, με campus, γραμματειακή υποστήριξη των καθηγητών, με αξιοκρατία κι όχι νεποτισμό), χωρίς σχέδιο θα συρθεί σε άτσαλες καταργήσεις για να πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. 
• Έσπειρε παντού (ατελή) νοσοκομεία. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι ...

Ελληνικό plan B υπάρχει;

"Η κυβέρνηση αγωνιά για την πορεία των εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών"

Όλο και περισσότεροι φορολογούμενοι αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις και οδηγούνται σε στάση πληρωμών προς την εφορία. Μόνο τον Φεβρουάριο το συνολικό "φέσι" που έβαλαν οι φορολογούμενοι στο δημόσιο ταμείο ανήλθε στο 1,3 δισ. ευρώ, σκορπώντας ρίγη ανησυχίας στο οικονομικό επιτελείο αναφορικά με την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού αλλά και την ολοένα αυξανόμενη πιθανότητα να ζητηθούν νέα μέτρα για τη διόρθωση της μαύρης τρύπας του προϋπολογισμού.(capital.gr)

Πέρα από τις γνωστές εκκρεμότητες, όπως ο καθορισμός του τρόπου είσπραξης του φόρου ακινήτων το 2013 και το θέμα της κινητικότητας-εφεδρείας-απολύσεων στο Δημόσιο, η κυβέρνηση αγωνιά για την πορεία των εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών. Παράλληλα γίνεται ανάλυση της έκτασης των συνεπειών για την ελληνική οικονομία από την κρίση στην Κύπρο. (tovima.gr)

Το ελληνικό τρικομματικό plan B:
λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τη δόση μου...

Καλώς τους λοιπόν πίσω στην πραγματικότητα... (μετά την επικοινωνιακή ανάσα που τους έδωσε ως παράπλευρη ωφέλεια το δράμα της Κύπρου)
Μια πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιουργούν με την διαχείριση που κάνουν: με την αναβλητικότητα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, την αδιαφορία τους για την πραγματική οικονομία και τον ιδιωτικό τομέα και την προσήλωσή τους σε έσοδα που αναμένουν από μια προ πολλού νεκρή οικονομία για να συντηρηθεί το υδροκέφαλο και αντιπαραγωγικό κράτος που συντηρούν οι "κόκκινες γραμμές" τους.

Αδυνατούν να πάρουν ένα οποιοδήποτε προωθητικό μέτρο για την οικονομία - στηρίζονται αποκλειστικά στα δάνεια της τρόικας για να μισθοδοτείται ο δημόσιος τομέας και οι συνταξιούχοι. Δεν γνωρίζουν καν ή και δεν τους αφορά, τι σημαίνει ανάπτυξη, επιχειρηματικότητα, επενδύσεις. και κυρίως, δεν έχουν κανένα σχέδιο δικό τους αλλά αναμένουν παθητικά τους ελέγχους της τρόικας με την οποία παίζουν μαζί τα παιχνίδια του καλού και του κακού μπάτσου, μαγειρεύουν τα νούμερα και επιτρέπουν τις δόσεις, αναμένοντας τις ...γερμανικές εκλογές ή ποιος ξέρει τι...

Στο μεταξύ, εμποδίζουν τους νέους ανθρώπους να ανοίξουν μια δουλειά με την γραφειοκρατία και τα υποχρεωτικά χαράτσια του ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ πάνω από τις 5.000 € εισόδημα, και τους παλιούς να κρατήσουν τις δουλειές τους επιβάλλοντάς τους εξοντωτικά πρόστιμα και ρεαλιστικά αδύνατους διακανονισμούς για να τους δώσουν  μια ενημερότητα. Προφανώς ζουν σε άλλο κόσμο. 

Η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει για να δικαιολογεί τους υπεράριθμους ΔΥ, οι ακατάλληλοι δεν απολύονται για να προσληφθούν νέοι και κατάλληλοι στην θέση τους, η επιχειρηματικότητα εμποδίζεται με όλα τα μέσα, οι φόροι πέφτουν βροχή σε ένα εξαντλημένο κοινωνικό σώμα και η πραγματική ανεργία αφορά πια τον ένα στους δυο... 
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι χωρίς απασχόληση στην πλειοψηφία τους αλλά δεν φαίνονται στα νούμερα γιατί το ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ απαιτεί να διακόψουν την δραστηριότητά τους για να δηλωθούν άνεργοι. 

Όλοι περιμένουν στην σειρά να πληρωθούν για να πληρώσουν και στην κορυφή βρίσκονται τα ληξιπρόθεσμα του δημοσίου που δεν εξοφλούνται παρά τις διακηρύξεις λόγω της γνωστής στάσης πληρωμών που δημιουργεί πλασματικά πρωτογενή πλεονάσματα - ούτε το επίδομα θέρμανσης δεν έχει καταβληθεί ακόμη και πλησιάζει καλοκαίρι.

Έσοδα δεν θα υπάρξουν άλλα. Όλα τα λογιστικά κόλπα εξαντλήθηκαν όπως και τα εισοδήματα. Η κυβέρνηση ποντάρει πια στις καταθέσεις, τα "έτοιμα" των πολιτών που απειλούνται με κονιορτοποίηση από την εισπρακτική λαίλαπα. Στην Κύπρο οι καταθέσεις κουρεύονται απευθείας, στην Ελλάδα σε αναγκάζουν να το κάνεις μόνος σου - ποια είναι η διαφορά;

Τράπεζες δεν έχουμε ένα χρόνο τώρα, η χρηματοδότηση μοιάζει άπιαστο όνειρο για οποιαδήποτε εργασία και η ρευστότητα θυμίζει πια την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας..

Η τρικομματική σύντομα θα αντιμετωπίσει την γενικευμένη στάση πληρωμών των πολιτών και θα μαζέψει τα κλειδιά των επιχειρήσεων - όσων δεν μπορούν να καταφύγουν στο εξωτερικό: γιατί περί αυτού πρόκειται: για την δίωξη της επιχειρηματικότητας, την καταδίωξη της πραγματικής οικονομίας, την βύθιση της χώρας χάριν του κράτους τέρατος που δημιούργησαν στην διάρκεια της μεταπολίτευσης. 

Η πλειοψηφία αυτής της Βουλής έχει εντολή να κρατήσει την χώρα στο ευρώ. 
Αλλά η συγκεκριμένη κυβέρνηση βαδίζει στην αντίθετη κατεύθυνση. 
Χωρίς κανένα plan B...