"Οι άνθρωποι που εργάζονται, η μεσαία τάξη και οι μετανάστες δεν μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνοι για την κρίση, που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι τράπεζες ήταν σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτημένες από τρίτους, με τεράστια κερδοσκοπικά κεφάλαια, αντί με υπεύθυνες και κερδοφόρες επενδύσεις. Η πιο ευάλωτοι της κοινωνίας μας - οι μετανάστες, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι και οι χώρες της νότιας Ευρώπης, δεν μπορούν να κληθούν να πληρώσουν για την απληστία μερικών λίγων."
Ένα ενδιαφέρον άρθρο του τέως προέδρου της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα (για όλους αλλά ειδικότερα για όσους/ες αναζητούν μια left liberal προσέγγιση στην κρίση και αναρωτιούνται τι είπε ο Λούλα στον Τσίπρα όταν συναντήθηκαν - γιατί το τι έμαθαν από τα ...δόλια ΜΜΕ είναι άλλη ιστορία...)
ΑΣ
 |
| What does Europe mean to Lula? |
ΑΣ
Αρκετά με την αυτοκτονική λιτότητα!
Τι σημαίνει Ευρώπη για τον Lula da Silva*
Τι σημαίνει Ευρώπη για τον Lula da Silva*
Μετάφραση: Δημήτρης Γουμάγιας, Βερολίνο, Σεπτέμβρης 2014
του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα*
Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής, αλλά μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Ένωση εμπνέει χώρες στο να συνεργάζονται και να βελτιώνουν την συνεργασία και την ολοκλήρωση στην περιοχή τους. Έτσι, η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν η έμπνευση για την Ένωση Επιχειρήσεων της Νότιας Αμερικής (MERCOSUR), την Ένωση Νοτιοαμερικανικών Εθνών (UNASUR), την Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) και για τις Περιφερειακές Οικονομικές Κοινότητες, που τώρα εργάζονται για την ανάπτυξη της ηπείρου.
του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα*
Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής, αλλά μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Ένωση εμπνέει χώρες στο να συνεργάζονται και να βελτιώνουν την συνεργασία και την ολοκλήρωση στην περιοχή τους. Έτσι, η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν η έμπνευση για την Ένωση Επιχειρήσεων της Νότιας Αμερικής (MERCOSUR), την Ένωση Νοτιοαμερικανικών Εθνών (UNASUR), την Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) και για τις Περιφερειακές Οικονομικές Κοινότητες, που τώρα εργάζονται για την ανάπτυξη της ηπείρου.
Είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα, το ότι χώρες, που βρίσκονταν για αιώνες σε πόλεμο μεταξύ τους, έχουν αρχίσει να συνεργάζονται ειρηνικά για να επιλύσουν τις διαφορές τους μέσω του διαλόγου και της πολιτικής και όχι με τη δύναμη των όπλων.
Η Ευρώπη έχει διανύσει πολύ δρόμο. Αλλά για μια γενιά, που είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία και δεν βίωσε τις συνέπειες του πολέμου, και παρακολουθώντας τα από μια θέση μέσα από την Ευρώπη, είναι προς το παρόν, κατά πάσα πιθανότητα, πολύ δύσκολο να το διακρίνει αυτό. Διότι μετά από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008, υποφέρει η ήπειρος από την ανεργία και από μια απώλεια των εργασιακών δικαιωμάτων. Αλλά ακριβώς, όπως είναι σκόπιμο να γνωματεύσει κανείς το Μέγεθος ενός γιγαντιαίου Μνημείου από απόσταση, ορισμένα επιτεύγματα είναι μόνο καθαρά ορατά όταν τα δει κανείς από απόσταση και μέσα σε ένα μεγαλύτερο χρονικό πλαίσιο.
Η Ευρώπη έχει διανύσει πολύ δρόμο. Αλλά για μια γενιά, που είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία και δεν βίωσε τις συνέπειες του πολέμου, και παρακολουθώντας τα από μια θέση μέσα από την Ευρώπη, είναι προς το παρόν, κατά πάσα πιθανότητα, πολύ δύσκολο να το διακρίνει αυτό. Διότι μετά από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008, υποφέρει η ήπειρος από την ανεργία και από μια απώλεια των εργασιακών δικαιωμάτων. Αλλά ακριβώς, όπως είναι σκόπιμο να γνωματεύσει κανείς το Μέγεθος ενός γιγαντιαίου Μνημείου από απόσταση, ορισμένα επιτεύγματα είναι μόνο καθαρά ορατά όταν τα δει κανείς από απόσταση και μέσα σε ένα μεγαλύτερο χρονικό πλαίσιο.
Τα κοινωνικά δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο, που απολαμβάνουν οι Ευρωπαίοι, παραμένει για τους πληθυσμούς, στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ένας πολύ μακρινός στόχος. Το κοινωνικό κράτος είναι μια φανταστικά μεγάλη κατάκτηση, το αποτέλεσμα του αγώνα από τις γενεές των εργαζομένων. Εμείς στη Λατινική Αμερική συνεχίζουμε ακόμη να αγωνιζόμαστε, για την επίτευξη ενός μέρους από αυτά, που τώρα οι πολίτες της Ευρώπης πρέπει να υπερασπιστούν ενάντια σε πρωτοβουλίες σκοπιμότητας που προέκυψαν με την οικονομική κρίση και που θέλουν να περιορίσουν αυτά ακριβώς τα δικαιώματα.
Οι άνθρωποι που εργάζονται, η μεσαία τάξη και οι μετανάστες δεν μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνοι για την κρίση, που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι τράπεζες ήταν σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτημένες από τρίτους, με τεράστια κερδοσκοπικά κεφάλαια, αντί με υπεύθυνες και κερδοφόρες επενδύσεις. Η πιο ευάλωτοι της κοινωνίας μας - οι μετανάστες, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι και οι χώρες της νότιας Ευρώπης, δεν μπορούν να κληθούν να πληρώσουν για την απληστία μερικών λίγων.
Οι αμείλικτες προσαρμογές, που έχουν επιβληθεί σε ένα μεγάλο αριθμό ευρωπαϊκών χωρών και δικαίως αποκαλούνται «οικονομία αυτοκτονίας» («Austericide» οικονομία λιτότητας), έχουν καθυστερήσει τη λύση για την κρίση αδικαιολόγητα. Η ήπειρος θα πρέπει να επιτύχει μια ισχυρή ανάπτυξη για να αντισταθμίσει τις δραστικές απώλειες από τα τελευταία έξι χρόνια. Ορισμένες χώρες της περιοχής φαίνεται να ξεπερνούν την ύφεση, αλλά η ανάκαμψη θα είναι πολύ πιο αργή και πολύ πιο επώδυνη διαδικασία εάν θα συνεχίσουν τα τρέχοντα μέτρα λιτότητας. Η πολιτική αυτή απαιτεί θυσίες όχι μόνο από τον ευρωπαϊκό πληθυσμό, είναι επίσης μειονέκτημα για όλες εκείνες τις οικονομίες οι οποίες έχουν, με έναν δημιουργικό τρόπο, αντισταθεί στην κατάρρευση του 2008, όπως πχ. οι ΗΠΑ, οι χώρες του BRIC και η πλειονότητα των αναπτυσσόμενων χωρών.
Χρειαζόμαστε ένα νέο όνειρο για το μέλλον
Για να ξεπεραστεί η κρίση χρειάζονται πολιτικές αντί για αμιγώς οικονομικές αποφάσεις. Αυτό ίσχυε το 2008, αυτό ισχύει και σήμερα. Είναι καθοριστικής σημασίας να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τα αίτια της τρέχουσας κρίσης. Η πολιτική, η οποία στον ψηφιακό κόσμο είναι ακόμη αναλογική όπως και πριν, πρέπει να ανανεωθεί για ένα διάλογο με την κοινωνία, προκειμένου να μπορέσουμε να εντοπίσουμε τα προβλήματα και να βρούμε νέες λύσεις. Οι πολιτικές αποφάσεις δεν μπορούν απλά να παραπεμφθούν σε ειδικές επιτροπές, πολυμερείς οργανισμούς ή γραφειοκράτες σε χαμηλότερα πολιτικά επίπεδα. Σε μια δημοκρατία, οι λειτουργίες των πολιτικών ηγετών και των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να αντικατασταθούν.
Χρειαζόμαστε ένα νέο όνειρο για το μέλλον
Για να ξεπεραστεί η κρίση χρειάζονται πολιτικές αντί για αμιγώς οικονομικές αποφάσεις. Αυτό ίσχυε το 2008, αυτό ισχύει και σήμερα. Είναι καθοριστικής σημασίας να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τα αίτια της τρέχουσας κρίσης. Η πολιτική, η οποία στον ψηφιακό κόσμο είναι ακόμη αναλογική όπως και πριν, πρέπει να ανανεωθεί για ένα διάλογο με την κοινωνία, προκειμένου να μπορέσουμε να εντοπίσουμε τα προβλήματα και να βρούμε νέες λύσεις. Οι πολιτικές αποφάσεις δεν μπορούν απλά να παραπεμφθούν σε ειδικές επιτροπές, πολυμερείς οργανισμούς ή γραφειοκράτες σε χαμηλότερα πολιτικά επίπεδα. Σε μια δημοκρατία, οι λειτουργίες των πολιτικών ηγετών και των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να αντικατασταθούν.
Αν προοδευτικές δυνάμεις δεν είναι σε θέση να παράγουν νέες ιδέες, για να εκπροσωπούν τους εργαζομένους και τους νέους, καθώς και να προσφέρουν πρόοδο και ελπίδα, θα ακούμε όλο και περισσότερες φωνές που θα διασπείρουν τον φόβο, τη μισαλλοδοξία και την ξενοφοβία.
Τον Μάρτιο είχα την ευκαιρία να μιλήσω στην Ρώμη με τον Ιταλό Πρωθυπουργό, Matteo Renzi. Το θάρρος του και η προσπάθειά του να ...
