Γιώργος Σταθάκης: Οι δύο στρατηγικές εξόδου από την κρίση

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Γιώργου Σταθάκη*

Η μνημονιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση ήταν από την αρχή σαφής. Θεωρούσε και θεωρεί ότι το πρόβλημα εκπορεύεται από τα περίφημα "δύο ελλείμματα": το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. 

Η στρατηγική του Μνημονίου εκπορευόταν από το δεύτερο έλλειμμα, παρά το γεγονός ότι η έμφαση αναγκαστικά αφορούσε το δημοσιονομικό σκέλος. 

Το Μνημόνιο έχει σαφές αφήγημα που επικεντρώνεται στην ιδέα της ανάκτησης της "διεθνούς ανταγωνιστικότητας", προτείνοντας τέσσερις βασικές ιδέες: 

α) την εσωτερική υποτίμηση, 

β) τη μείωση του κοινωνικού μισθού ή με, άλλα λόγια, τη μείωση συνολικά των δημοσίων δαπανών από το 44% στο 38% του ΑΕΠ, 

γ) τις ιδιωτικοποιήσεις με την πλήρη αποχώρηση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, 

δ) την οριστική απελευθέρωση των προστατευόμενων κλάδων όπου κυριαρχεί η μικρομεσαία επιχείρηση.

Συνεπώς, αυτή η στρατηγική ανάκτησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω των τεσσάρων αυτών οδών αποτελεί το πεδίο σύγκλισης των μνημονιακών πολιτικών, των εκθέσεων διεθνών οργανισμών για την "ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας" και της "στρατηγικής του 2020" που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν. 

Η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χαμηλοί μισθοί, συρρικνωμένη κρατική δαπάνη, πλήρης απελευθέρωση αγορών, άρση περιβαλλοντικών περιορισμών. Στρατηγική της "φτηνής ανάπτυξης", όπως ορθώς την χαρακτηρίζει ο Τσίπρας. 

Σημασία δεν έχει αν μπορεί να εφαρμοστεί ή όχι, αφορά στην ίδια την κεντρική ιδέα της "παθητικής" προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας - ισοπεδωμένης από τη βαριά ύφεση, με σημαντικές απώλειες του πιο ισχυρού παραγωγικού τομέα της και με τη συνεχή απώλεια του πιο σημαντικού ανθρώπινου δυναμικού με τη φυγή του στο εξωτερικό.

Στον αντίποδα, η στρατηγική ανάπτυξης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διασφαλίσει ταυτόχρονα τη σταθεροποίηση παραγόντων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και τη μεταστροφή των προσπαθειών και των πόρων σε βιώσιμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Τρία είναι τα πιο σημαντικά θέματα της σταθεροποίησης της οικονομίας. 

• Πρώτον, η αγορά εργασίας. Εδώ η επαναφορά του κατώτατου μισθού και η επιστροφή στο καθεστώς των συλλογικών διαπραγματεύσεων θα αποτρέψει την συνεχιζόμενη υποτίμησή τους στον ιδιωτικό τομέα. 
• Δεύτερον, η αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανθρωπιστικής κρίσης με στοχευμένη κοινωνική πολιτική. 
• Τρίτον, η αναστολή περαιτέρω περικοπών στις δημόσιες δαπάνες και η δίκαιη ανακατανομή των φορολογικών βαρών. Και στα τρία μέτωπα οι αλλαγές αυτές θα επιφέρουν τη σταθεροποίηση της ζήτησης, την ενίσχυση των αντικυκλικών στοιχείων απαλύνοντας τις δραματικές συνέπειες του Μνημονίου.

Η ανάκαμψη της οικονομίας είναι εκ των πραγμάτων το μείζον θέμα. Και εδώ υπάρχουν δύο ζητήματα: το τραπεζικό και το αναπτυξιακό. 

- Το τραπεζικό ζήτημα παραμένει άλυτο, με το ιδιωτικό χρέος να τελεί υπό πλήρη αδυναμία διαχείρισης. Ταυτόχρονα οι τράπεζες επιχειρούν, μετά από τις διαδοχικές δημόσιες "ενέσεις", να επιβιώσουν διαπραγματευόμενες την ίδια την απαξίωση της δημόσιας ενίσχυσης ως εργαλείο άντλησης κεφαλαίων από τις διεθνείς αγορές. 

Οι τράπεζες πρέπει να αναδιαρθρώσουν τα δάνεια που έχουν στην κατοχή τους, να αποκτήσουν βιώσιμες στρατηγικές, το Δημόσιο πρέπει να υπερασπιστεί την αξία των χρημάτων του, να ασκήσει τον έλεγχο που δικαιούται ως βασικός μέτοχος στις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες στρατηγικές, και να πετύχει τη στοχευμένη αναχρηματοδότηση της οικονομίας.

- Το αναπτυξιακό ταυτίζεται με την παραγωγική μεταστροφή της οικονομίας. 

Η αγροτική παραγωγή, η μεταποίηση, η τεχνολογία, η ενέργεια, η ανακύκλωση, η ανάπλαση των πόλεων και δεκάδες άλλοι τομείς θα αποτελέσουν τα νέα πεδία παραγωγικής αναβάθμισης της οικονομίας. 

Αλλά εδώ αφετηρία οφείλει να είναι το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό (ο ένας στους δύο νέους μας πλέον είναι απόφοιτος ΑΕΙ) και η δέσμευση ότι η στρατηγική θα παραμείνει συμβατή με τα περιβαλλοντικά δεδομένα της χώρας. Το τελευταίο αναγκαστικά συνάδει με τις κλίμακες των επενδύσεων. 

Η μικρή και μεσαία κλίμακα παραμένει προνομιακό πεδίο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες μεσογειακές χώρες. Και η δέσμευση αυτή προσδιορίζει ταυτόχρονα τη ρήξη με τα μεγαλεπήβολα γιγαντιαία επενδυτικά σχήματα που αυτή τη στιγμή προβάλλονται ως αναπτυξιακή λύση από το μνημονιακό πρόγραμμα - από το Ελληνικό μέχρι τα εργοστάσια καύσης των απορριμμάτων. 

Το Δημόσιο καλείται να σχηματίσει -αλλάζοντας το ίδιο- τις συστοιχίες των αναπτυξιακών εργαλείων και της δέσμευσης των πόρων που θα δώσουν ώθηση στο εγχείρημα αυτό. 

Η στρατηγική της υψηλής προστιθέμενης αξίας, της διατήρησης και ανατίμησης του περιβαλλοντικού κεφαλαίου της χώρας και της αναβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας της οικονομίας, αποτελούν το πεδίο της "ενεργητικής" προσαρμογής στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Γ Δραγασάκης: η κρίση προϋπήρχε των μνημονίων - θα συνεργαστούμε για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις

Αν υπάρχει κάποιος που δεν τίθεται εν αμφιβόλω ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφική πολιτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι φυσικά ο Γιάννης Δραγασάκης (είναι σύνηθες για την συμπολίτευση πχ να αρνείται ότι ο Γ Σταθάκης εκπροσωπεί πραγματικά τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν λέει τα ίδια πράγματα). 

Σε αυτήν την ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και τον Μιχάλη Ψύλο, ο Γ Δ απαντά σε όλα τα συνήθη ερωτήματα για την επόμενη μέρα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και κατά την γνώμη του ιστολογίου μας επιβεβαιώνει την αγωνία και προσήλωση της ηγετικής ομάδας του κόμματος αυτού στην αναζήτηση ρεαλιστικών προσεγγίσεων και δυνατοτήτων εξόδου από την κρίση, μέσα στην ΕΕ και το ευρώ αλλά έξω από την πολιτική της λιτότητας όπως εφαρμόζεται απέναντι σε ένα γιγαντωμένο και κατά κοινή παραδοχή μη βιώσιμο χρέος που "εξυπηρετείται" καταστροφικά για την παραγωγική δομή του τόπου. 

Ενδιαφέρον επίσης είναι ότι η συνέντευξη κλείνει με κάλεσμα στις άλλες πολιτικές δυνάμεις για συναίνεση σε συγκεκριμένες "προοδευτικές μεταρρυθμίσεις" αν δεν σταθεί δυνατή μια κανονική κυβερνητική συνεργασία. 

Την αναπαράγουμε ως αυθεντική πληροφόρηση από πρώτο χέρι για κρίσιμες επιλογές της "ριζοσπαστικής αριστεράς" χωρίς την μεσιτεία των κυβερνητικών ΜΜΕ. Και για να υπενθυμίσουμε τις δυνατότητες της μεταρρυθμιστικής αριστεράς για διάλογο έστω και στο παρά πέντε με την ρεαλιστική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ για το καλό του τόπου.

ΑΣ

Πιο κοντά στον μεγάλο συνασπισμό;

του Θανάση Μαυρίδη*

Δεν κτυπάνε καμπανάκια. Κοντεύουν να σπάσουν οι πολυέλαιοι στις εκκλησίες. 

Καμπάνες ηχούν δαιμονισμένα, προειδοποιώντας για το ανεπάντεχο: Η Ευρώπη δεν πρόκειται να ελαφρύνει άμεσα το ελληνικό χρέος και θα πορευτούμε στο άμεσο μέλλον με ό,τι διαθέτουμε. Οι μόνοι που δεν ακούν το παραμικρό και νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός τους ετοιμάζει αψίδα θριάμβου, είναι ο τσάρος της Οικονομίας και τα φιλαράκια του.

Ετοιμαστείτε τώρα για την επόμενη πράξη του δράματος. Όταν οι δικοί μας θα δηλώνουν εξαπατημένοι από τους μοχθηρούς Ευρωπαίους και θα αναζητούν τι έφταιξε και ψόφησε ο γάιδαρος. Δηλαδή η μεσαία τάξη που θα πέσει μέχρις ενός, αδυνατώντας να πληρώσει τις εναπομείνασες δόσεις των νέων φόρων.

Και να ήταν μόνο αυτό! Συζητήστε με έναν φοροτεχνικό. Θα σας πει ότι οι τελευταίοι των ελευθέρων επαγγελματιών ετοιμάζονται να δηλώσουν παραίτηση και να στείλουν εκατοντάδες χιλιάδες μηδενικές δηλώσεις στον Χάρη Θεοχάρη.

Αλλά είπαμε! Οι Έλληνες δεν είναι υπερφορολογημένοι κι αυτά που βλέπουμε είναι εικονική πραγματικότητα. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να εξηγήσουν ποιά άλλη εναλλακτική πολιτική έχουν και σε αυτό το σημείο τα πράγματα αρχίζουν πραγματικά και γίνονται δύσκολα.

Το αδιέξοδο είναι κάτι περισσότερο από φανερό. Κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Μόνο αν αποδειχτούν αληθινά τα δισεκατομμύρια του Πατρινού μεγιστάνα ή αν κατέβουν οι Ελ στο κοσμοδρόμιο της Καλαμάτας με τόνους χρυσού στις αποσκευές τους έχουμε ελπίδες.

Στο παρασκήνιο κάποιοι επεξεργάζονται ιδέες που έχουν στόχο την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βλέπετε, τα δημοσιεύματα που ξεφύτρωσαν στα ξαφνικά σαν τα μανιτάρια δεν είναι τυχαία. Κάποιον ρόλο έχουν να παίξουν. Πιθανότατα να ενισχύσουν το σενάριο της μεγάλης συμμαχίας, με την συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του... ευρωπαϊκού του κομματιού.

Ανεξάρτητα απ΄ όλα αυτά, υπάρχει ένα θέμα ουσίας που σίγουρα θα απασχολήσει τους ιστορικούς του μέλλοντος: Τι ήταν εκείνο που τελικά απέτρεψε τον ελληνικό πολιτικό κόσμο να αναζητήσει μία κοινή λύση για την κοινή μας πατρίδα και αντί γι’ αυτό επέλεξε να διχάσει τον λαό με την ανούσια αντιπαράθεση μνημονίου - αντιμνημονίου. 

Δεν ξέρουμε αν ο μεγάλος συνασπισμός θα γίνει τελικά ή όχι. Αν πάντως γίνει, αυτό θα είναι το πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Κι ίσως μία νέα αρχή για μία χώρα που την χρειάζεται και την προσδοκά.

Και αν η Μέρκελ έχει Plan B;

της Αγγελικής Σπανού*

Η σύλληψη του ΣΥΡΙΖΑ για σύγκρουση με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα από τους μνημονιακούς καταναγκασμούς, αποτελεί παραλλαγή του ευρήματος ΓΑΠ για διαπραγμάτευση με το περίστροφο πάνω στο τραπέζι. Σε εκείνη την περίπτωση, το περίστροφο ήταν η απειλή ότι η χώρα θα προσφύγει στο ΔΝΤ, άρα θα κάνει μια φιλοατλαντική επιλογή, προκαλώντας γεωπολιτικό σεισμό στην ευρωζώνη, και το αποτέλεσμα είναι αυτό που όλοι γνωρίζουμε, άκρως τραυματικό για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Μάλιστα, τότε, το 2009-2010 η ευρωζώνη ήταν απολύτως απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει την κρίση που διαχύθηκε στο Νότο και αν έσπαγε ένας κρίκος οι επιπτώσεις θα ήταν ανυπολόγιστες για το σύστημα του κοινού νομίσματος. 

Εκ των υστέρων, άλλωστε, έγινε επισήμως γνωστό ότι είχε μετρηθεί ο αντίκτυπος ενδεχόμενης ελληνικής εξόδου και είχε σταθμιστεί ότι ήταν απόλυτα προτιμότερη μία πανάκριβη επιχείρηση διάσωσης από όσο η εγκατάλειψη του ελληνικού σαπιοκάραβου στο έλεος της καταιγίδας. 

Οι συνθήκες είναι πλέον διαφορετικές, έχουν γίνει πολλά βήματα προκειμένου να διαμορφωθεί ένα δίχτυ προστασίας του ευρώ και εξελίσσονται διεργασίες προς την κατεύθυνση ανάπτυξης ενός πλαισίου κανόνων και ελέγχου που δεν θα επιτρέπει εκρηκτικές αποκλίσεις και επομένως κινδύνους για τη σταθερότητα του κοινού νομίσματος.

Η σύλληψη για σύγκρουση με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες σε περίπτωση ανάληψης της ευθύνης της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται στην πεποίθησή τους ότι η άλλη πλευρά θα φοβηθεί και θα κάνει πίσω. Ότι, δηλαδή, θα πιστέψουν πως η νέα ελληνική κυβέρνηση της Αριστεράς το εννοεί και, εάν δεν ικανοποιηθεί, θα ακολουθήσει την τακτική της «χώρας-καμικάζι» τινάζοντας στον αέρα την ομαλότητα στην ευρωζώνη. Και αν δεν γίνουν έτσι τα πράγματα; Και αν η άλλη πλευρά τραβήξει το σκοινί μέχρι να σπάσει;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει καμία απάντηση στην ερώτηση τι θα συμβεί αν δεν προχωρήσει το καλό σενάριο. Δεν ανοίγει, δηλαδή, τα χαρτιά του σε σχέση με το τι θα πράξει αν η γερμανική κυβέρνηση αντιμετωπίσει με απάθεια τις προειδοποιήσεις της ελληνικής πλευράς ότι θα τα κάνει λίμπα αν δεν ακυρωθούν οι πολιτικές λιτότητας.

Ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να μιλήσει με σαφήνεια για το μείζον, που είναι τα όρια της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει plan b, εκτός από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα που αποτελεί εναλλακτική, αλλά μια καταστροφική εναλλακτική, που θα γυρνούσε τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω ή και σε μια πραγματικότητα χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη. 

Το μοναδικό ρεαλιστικό plan b είναι η έξοδος στις αγορές, δηλαδή η δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που επιτρέπουν απαλλαγή από τα σωληνάκια του μηχανισμού στήριξης. Αλλά για να γίνει αυτό, η δημοσιονομική πειθαρχία, έννοια που δεν περιλαμβάνεται στο οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αναπότρεπτη.

Από όσα έχουν ειπωθεί από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει ότι αν ο Αλ. Τσίπρας αποκτήσει την ιδιότητα του πρωθυπουργού θα πάει στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ ή επίσκεψη στο Βερολίνο για να διαμηνύσει ότι η χώρα εγκαταλείπει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, σε δημοσιονομικό και διαρθρωτικό επίπεδο, και απαιτεί αναπτυξιακή βοήθεια με ταυτόχρονη συμφωνία για τη γενναία απομείωση του ελληνικού χρέους χωρίς όρους. 

Εάν οι συνομιλητές του δεν ανοιγοκλείσουν πρώτοι τα μάτια, τότε –με βάση το σενάριο του ΣΥΡΙΖΑ- θα μπορούσε η χώρα να αντέξει για κάποιους μήνες απομονωμένη από τους δανειστές. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι είναι πραγματικό το πρωτογενές πλεόνασμα.

Η αντίφαση είναι προφανής: Ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται αυτό που αμφισβητεί ως λογιστικό τέχνασμα, το πρωτογενές πλεόνασμα που διαφημίζει η κυβέρνηση Σαμαρά. 

Όχι μόνο αυτό, αλλά ξεχνά και πώς παρήχθη αυτό το πλεόνασμα, με αιματηρές περικοπές, υπεροφορολόγηση, συρρίκνωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, δηλαδή όσο το δυνατόν πιο περιοριστικές πολιτικές. 

Ετσι, δεν βγάζει νόημα να στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ τη στρατηγική του σε ένα πλεόνασμα την ύπαρξη του οποίου δεν αναγνωρίζει ενώ απορρίπτει και τη μέθοδο με την οποία επιτεύχθηκε.

Η ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση είναι η πεποίθηση που εκφράζεται ότι...

Ποίοι είναι οι λόγοι της αισιοδοξίας και ελπίδας; (#Κ.Λαπαβίτσας, Compromesso Storico a la Ελληνικά)

(Εισαγωγή, πλάγια και bold, του left liberal synthesis)

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κ. Λαπαβίτσας δείχνει καταπληκτικές φιλολογικές ικανότητες (δες και αυτό).
Στο κείμενο που ακολουθεί με τον κωδικό τίτλο "Λόγος για αισιοδοξία κι ελπίδα" έχουμε μια ενδιαφέρουσα δομή. 

Γίνεται μια περιγραφή της κατάστασης (με πλάγια)
Κατατίθεται ο λόγος της αισιοδοξίας. Surprise ...αυτός είναι η δημοσιονομική ισορροπία και η το ισοσκελισμένο ισοζύγιο... (με bold) 

Στο περαιτέρω συλλογισμό του άρθρου γίνεται άρρητα μια πολύ αμφισβητούμενη παραδοχή: η ισορροπία και το ισοζύγιο διατηρούνται ανέπαφα, από τη δυνητική και επερχόμενη  ριζική πολιτική αλλαγή. Η ριζική αλλαγή πολιτική θεωρείται ως "zero effect" για την οικονομία. Σωστά, γιατί η ονομαζόμενη ριζική αλλαγή δεν υπάρχει ως διαχείριση μιας νέας κατάρρευσης, αλλά ως εκδοχή μεταμνημονιακού κύκλου. Επειδή όμως η κατάρρευση εξαρτάται κυρίως από τις Ευρωπαικές ελιτ, η άρρητη προκείμενη είναι σαφής: θα έχουμε τόσο ριζική αλλαγή όσο δεν θα τους ενοχλούμε για να μας καταρρεύσουν... 

To Compromesso Storico a la Ελληνικά, σκιαγραφείται σιγά σιγά.
Μπορούμε να ελπίζουμε

Λόγος για αισιοδοξία κι ελπίδα

Πηγή: costaslapavitsas.blog

Κλείνουμε πλέον έξι χρόνια ύφεσης, τέσσερα των οποίων ήταν χρόνια Μνημονίων. Οι φανατικοί υποστηρικτές τους συνεχίζουν ακόμη να καθορίζουν την πορεία της χώρας. Υπάρχει, λοιπόν, κάποιος λόγος αισιοδοξίας; Ναι, υπάρχει.

Η καταστροφή που επέφεραν τα Μνημόνια είναι φυσικά χωρίς προηγούμενο: συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 25%, ανεργία περίπου 28% και των νέων πάνω από 60%, συντριβή μισθών και συντάξεων, πτώση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 30%, κατάρρευση των επενδύσεων, υποχώρηση της κατανάλωσης, συνεχής πτώση των λιανικών πωλήσεων, χλωμές επιδόσεις εξαγωγών. Ούτε ένας – επαναλαμβάνω, ούτε ένας – δείκτης της πραγματικής οικονομίας δεν έχει ακόμη θετική δυναμική.

Ο αντίκτυπος στην κοινωνία είναι εξίσου τρομακτικός: εκτόξευση των ποσοστών φτώχειας, μετανάστευση των καλύτερα εκπαιδευμένων, αποδιάρθρωση της παιδείας, επιδείνωση της δημόσιας υγείας, έξαρση των ψυχικών διαταραχών, επιδημία αυτοκτονιών. Τα εργατικά και μικρομεσαία στρώματα είναι βαρύτατα τραυματισμένα, ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί, κυριαρχεί η αίσθηση της ανησυχίας, της απογοήτευσης και της φυγής για όποιον μπορεί.

Παρ’ όλα αυτά, οι υποστηρικτές των Μνημονίων ισχυρίζονται ότι η επιλογή του 2010 ήταν σωτήρια γιατί οποιαδήποτε άλλη θα ήταν πολύ χειρότερη. Το επιχείρημα αυτό δείχνει πόσο φανατικός και στενόμυαλος είναι ο σκληρός πυρήνας των Μνημονιακών. Όποια απίστευτη καταστροφή κι αν συμβεί στη χώρα, θα συνεχίσουν να λένε ‘σκεφτείτε τι θα είχε γίνει αν ...

Εξαφανίζονται οι μετανάστες, διαγράφεται το χρέος, ακυρώνεται το μνημόνιο... Και μετά τι;

Και μετά τι;

από Το ελληνάκι*

Αν δεν το έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια, δεν θα το πίστευα. Το κέντρο της Αθήνας ξαφνικά έμεινε άδειο από μετανάστες. Η "επανακατάληψη" του Σαμαρά, η "φιλοξενία" του Ξένιου Διός του Δένδια, και το "ξεβρώμισμα" της Χρυσής Αυγής έπιασαν τόπο. Μέσα σε λίγες κιόλας ημέρες το αίτημα του προεκλογικού δεξιού λαϊκισμού, υλοποιήθηκε (έστω και πρόσκαιρα) είτε μέσω νόμιμων, είτε παράνομων επιχειρήσεων.

Και τώρα τί; Πώς ξεπεράσαμε την κρίση; Τί απαντήσεις έχει να δώσει η Χρυσή Αυγή στην υπόθεσή της ότι μία από τις αιτίες της κρίσης ήταν η μεγάλη λαθρομετανάστευση; (Αν και τελικά απεδείχθη ότι ο Ξένιος Ζευς «σκούπισε» κυρίως νόμιμους μετανάστες).

Το ίδιο ερώτημα βαραίνει και το άλλο φάσμα του αντιμνημονιακού μετώπου. Έστω ότι σήμερα κιόλας, μέσα σε μία έξαψη αλτρουισμού, οι δανειστές της χώρας αποφασίζουν να διαγράψουν όλο το χρέος. Μάλιστα, για να επιδείξουν την καλή τους θέληση, αποδεσμεύουν και το επόμενο πακέτο των 31 δις για την Ελλάδα χωρίς παραπάνω αξιώσεις αποπληρωμής. Σύσσωμη η τρόικα, μέσα σε πανηγυρικό κλίμα αποσύρει όλες τις απαιτήσεις της, σκίζει και όλα τα μνημόνια μπροστά στην κάμερα, ενώ για να κάνουμε ακόμα πιο kinky τη φαντασίωση, βλέπουμε την Μέρκελ με δάκρυα στα μάτια να ζητάει συγνώμη από τον ελληνικό λαό για την σκληρή της στάση τα τελευταία δύο χρόνια. Διαγράφεται λοιπόν το χρέος, ακυρώνεται το μνημόνιο και μάλιστα μετά τη σύσταση λαϊκού δικαστηρίου και Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που βρίσκουν ένοχους για εθνική προδοσία και οικονομική κακοδιαχείριση 100-150 πολιτικούς, στήνονται οι σχετικές κρεμάλες στο Σύνταγμα. Πέφτει η «χούντα του ΔΝΤ» (sic), έρχεται η ελληνική λαϊκή δημοκρατία. Και μετά τί;

Τρία χρόνια τώρα, έχουμε στήσει όλα τα συμπτώματα της ελληνικής κρίσης στον τοίχο, και τα χτυπάμε αλύπητα από δεξιά και αριστερά. Ποτέ δεν ρίξαμε έστω και μία κλεφτή ματιά στις αιτίες. Μάλλον όσοι το έκαναν, καταπλακώθηκαν από αγανακτισμένες κραυγές εντός και εκτός Βουλής. Όσοι προσπαθούν να στρέψουν το βλέμμα της κοινωνίας στις αιτίες, και μιλάνε για ριζικές μεταρρυθμίσεις που θα στοχεύσουν σε αυτές, ώστε η κρίση να καταπολεμηθεί στις ρίζες της, συνήθως εισπράττουν τη χλεύη του όχλου.

Να εξαφανίσουμε τους μετανάστες, να εξαφανίσουμε την τρόικα, να οχυρωθούμε και απέναντι στους κακούς ξένους καπιταλιστές που θέλουν να μας φάνε ζωντανούς. Μετά τι; 

• Έχουμε τις δομές πάνω στις οποίες, ως δια μαγείας θα στηθεί ένα κράτος δικαίου; 
• Έχουμε δηλαδή κατάλληλους ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης, που περιτριγυρίζονται από αδιάφθορα, έντιμα και αξιοκρατικά επιτελεία που μπορούν να προσφέρουν τόσα πολλά πράγματα, αλλά το μοναδικό τους εμπόδιο είναι η «κακιά» τρόικα; 
• Έχουμε νομικό και φορολογικό πλαίσιο που θα ενίσχυε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της επιχειρηματικότητας για να υπάρξει ανάπτυξη; 
• Έχουμε έτοιμους κάποιους παραγωγικούς ιστούς σε διάφορους κλάδους που είναι έτοιμοι να παράγουν αγαθά και υπηρεσίες, αλλά δεν μπορούν μόνο τα τελευταία τρία χρόνια;