Ψευδαισθήσεις και συνείδηση του: "Άλλο Κατσέλη, άλλο ΕΡΤ"

από τις Ροϊδη και Λασκαράτου Εμμονές

Το "Μόνο, το Δημόσιο σας ενδιαφέρει;" του Νάσου Αθανασίου, χωρίς ο ίδιος να το λέει, απευθύνεται σε όλον τον πολιτικό κόσμο, ιδιαίτερα στην Αριστερά.

Διαβάζουμε εδώ κι εκεί ότι οι ξένοι τροϊκανοί επίσης "εξεπλάγησαν για τις πολιτικές διαστάσεις που έλαβε το ζήτημα της ΕΡΤ' – Το ίδιο και τα κόμματα, το αυτό ισχύει και σε μεγάλο μέρος του ευρύτερου κοινού. 

Όλοι εξεπλάγησαν, διαμαρτυρήθηκαν. Τα συνδικάτα των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ξύπνησαν, το κρεσέντο του θορύβου κορυφώθηκε με συναυλίες, επιτροπές συμπαράστασης, από καλούς κακούς καλοπροαίρετους τραγελαφικούς και γραφικούς –όλα ως γνωστόν διαθέτει ο μπαξές. Ορισμένα δε κόμματα –ιδιαίτερα αυτά της αριστεράς-άνοιξαν τις αγκάλες προστασίας προς την ΕΡΤ και όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα  «επέβαλλαν» πολιτικές εξελίξεις που μας έφεραν –λένε πολλοί και έγκριτοι- στο «χείλος της ακυβερνησίας» -βλέπε γκρεμού. 

Εμείς σε δύο αναρτήσεις μας εδώ  και εδώ είπαμε πως όλος αυτός ο θόρυβος κι η βαβούρα έπρεπε να γίνει όχι λόγω της αμαρτωλής, και πάντα, κυβερνητικής ραδιοτηλεόρασης, αλλά για την ξαφνική, αυταρχική και δικτατορική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Αλλά εμείς είμαστε εμείς, είμαστε ασήμαντοι, ποιος μας ακούει. Σιγά.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Αθανασίου,  έκανε στο facebook την ακόλουθη δήλωση:

"Η Κυβέρνηση υποδεικνύει τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, όταν της μιλούν για τις απολύσεις στο Δημόσιο. Η μόνιμη επωδός της είναι: Μόνον, το Δημόσιο σας ενδιαφέρει;
Τώρα, ένα εργοστάσιο παραγωγής ελληνικών προϊόντων στο Μενίδι βάζει λουκέτο και περισσότεροι από 800 άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους.
Γιατί; Διότι, οι τράπεζες που εδώ και μήνες ανακεφαλαιώνονται και κεφάλι δεν σηκώνουν, αδυνατούσαν να την χρηματοδοτήσουν.
Ένα μεγάλο εύγε, αξίζει σε αυτούς που φροντίζουν τόσο πολύ για τον ιδιωτικό τομέα.
Κύριε Στουρνάρα, τόσο επιχειρηματοκτόνες τράπεζες δύσκολα θα βρει κανείς σε άλλη χώρα…"

Ο συμπαθής βουλευτής έχει δίκιο, όμως η δήλωση ΔΕΝ λέει όλη την αλήθεια. Διότι δεν στηρίζει μόνο η κυβέρνηση τον δημόσιο τομέα εις βάρος του ιδιωτικού αλλά όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου.

Το "Μόνο, το Δημόσιο σας ενδιαφέρει;" του Νάσου Αθανασίου, χωρίς ο ίδιος να το λέει, απευθύνεται σε όλον τον πολιτικό κόσμο, ιδιαίτερα στην Αριστερά.

Η κρίση ήταν/είναι ωφέλιμη μας απογύμνωσε μύθους και μας ξεκαθάρισε πολλά ευτυχώς στερεότυπα. Μάθαμε ότι και η επίσημη Αριστερά είναι κι αυτή, όσο και οι άλλοι, κούφια, γυμνή.

Ναι, ξέρω, ο Τσίπρας πρόκειται να επισκεφτεί το εργοστάσιο Κατσέλη, δεν αποκλείεται να το κάνει και το ΚΚΕ –αν δεν το έχει κάνει ακόμη.

Όμως, η ελαφρότητα της συμβολής τους, η συμμετοχή τους, στις κακόφωνες, στις δυσανάλογες διαστάσεις σε σχέση με το κοινωνικό της βάρος, που πήρε το ζήτημα της ΕΡΤ, προσωπικά δεν μου αφήνουν κανένα περιθώριο να τους πάρω στα σοβαρά.

Ας πούμε αντίο, σε αυτήν, την κατ’ επίφαση Αριστερά

Η δεξιά αγαπάει σύριζα (αλλά ο σύριζας πέρα βρέχει)

του techie chan

Για αρχή να δηλώσω πως είμαι κατά των άδειων τελετουργιών της μεταπολίτευσης. Οπότε δεν πρόκειται να κριτικάρω κανέναν επειδή δεν έκανε πρόταση μομφής. Η πρόταση μομφής γίνεται μόνο όταν έχεις πιθανότητες να την κερδίσεις, διότι αν χάσεις στην ουσία νομιμοποιείς την κυβέρνηση. Το ίδιο έγινε και με τις τροπολογίες του κκε που στόχο είχαν να ανατρέψουν το προεδρικό διάταγμα. Ωραία ιδέα, αλλά όλοι γνώριζαν από την πρώτη μέρα πως για να προστεθεί μια τροπολογία θα πρέπει να συμφωνήσει αυτός που καταθέτει το νομοσχέδιο, δηλαδή η κυβέρνηση και άρα δεν μας χέζεις πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.

Αντίθετα είμαι άνθρωπος της αιώρας δηλαδή τεμπέλης, γιαυτό θέλω οι δράσεις μου να πιάνουν τόπο διότι διαφορετικά είναι χαμένος χρόνος από την αιώρα. Και με την ιστορία της ερτ για μια ακόμη φορά είδαμε, όχι μόνο πόσο ανίκανη είναι η κυβέρνηση, αλλά και πόσο προβληματική είναι η αντιπολίτευση. Πόσο παγιδευμένη βρίσκεται στα ίδια άδεια τελετουργικά της μεταπολίτευσης και στην τακτική του ώριμου φρούτου που με λίγα λόγια λέει πρακτικά, αφήστε την κυβέρνηση να πέσει μόνη της, κανείς δεν βιάζεται να κυβερνήσει.

Αυτή η τακτική πάει πακέτο με την τακτική των δημοσκοπήσεων, όπου οι ψηφοφόροι αντιμετωπίζονται ως πελάτες ενός πολυκαταστήματος τους οποίους πρέπει να ικανοποιήσουμε για να μας προτιμήσουν. Ο σύριζα μάλιστα έχει αποκτήσει εδώ και κάποιο καιρό το δικό του δημοσκοπικό μαγαζί (τη VPRC) προκειμένου να υπάρχει κάποιος που να λέει ότι πηγαίνει 2% καλύτερα από τη νδ την ώρα που οι άλλοι λένε ότι πηγαίνει 2% χειρότερα από τη νδ. Περιττό να πω ότι όλες αυτές οι δημοσκοπήσεις δεν κάνουν ούτε για κωλόχαρτο από τη στιγμή που ούτε οι μισοί από τους ερωτώμενους δεν απαντάνε στην πρόθεση ψήφου.

Το γιατί δεν δουλεύει η τακτική του ώριμου φρούτου έχω προσπαθήσει να το εξηγήσω πολλές φορές και δεν θα το ξανακάνω. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω θα είναι να δείξω πόσο εύκολο θα ήταν να χρησιμοποιηθεί μια άλλη τακτική, μια τακτική που θα μπορούσε να δουλέψει και να δημιουργήσει κοινωνικές συμμαχίες, αντί να περιμένει τους πελάτες να προτιμήσουν το “άλλο” πολυκατάστημα του νέου δικομματισμού.

Φοβάται ο γιάννης το θεριό

Μετά την σουπερ-βιοχλαπάτσα που έφαγαν οι συριζαίοι το 2009 με τον ολπ, σταμάτησαν ευτυχώς την παλιά κασσέτα που αντιμετωπίζει όλους τους εργαζόμενους σαν να είναι το ίδιο. Εγκατέλειψαν δηλαδή εν μέρη την καρικατούρα μαρξιστικής ανάλυσης που λέει όλοι είμαστε εργαζόμενοι/προλετάριοι και έχουμε απέναντί μας το κεφάλαιο. Τη χρησιμοποιούν ακόμα όταν τους βολεύει (πχ με το γνωστό αφορολόγητο των 300.000ευρώ), αλλά είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για σύνθημα τύπου “έξω από το νάτο”, δηλαδή ας κοροϊδέψουμε τα γίδια να μας ψηφίσουν. Είναι στην ίδια παραπάνω τακτική του παίζω αντιπολίτευση μέχρι να έρθει η σειρά μου, όχι πολύ διαφορετική από το ζάππειο του σαμαρά το 2011.

Όμως με τους εργαζόμενους της ερτ είχαν ένα πρόβλημα. Από τη μία ανέβηκαν με την πρώτη αυθόρμητα στην αγία παρασκευή, διότι όλα αυτά τα πράγματα είναι πράγματα που καταλαβαίνουν, κατανοούν και νιώθουν. Από την άλλη όμως όταν έπιασαν τον τσίπρα από τη μύτη και τον τράβηξαν επάνω στο στούντιο (παρά την αρχική του άρνηση), ο τσίπρας σε ύφος χαλαρό αρνήθηκε να αποκαλύψει την τακτική του κόμματος πανελλαδικά στην πειρατική ερτ. Σωστό και σεβαστό, αλλά σύμφωνα με αυτά που είδαμε τις επόμενες μέρες, είχαμε μια ανυπαρξία τακτικής. Το ίδιο βαρετό γαϊτανάκι στη βουλή για να νιώσουμε λίγο γαμάτοι που κάναμε τον στουρνάρα να τραβλίζει, αλλά ακόμα κι όταν το στε δημιούργησε εξελίξεις, η αντίδραση του σύριζα ήταν το ίδιο χλιαρή με την αντίδραση της δημαρ, αν διαβάσετε τα δελτία τύπου, μόνο σε κάτι κόμματα διέφεραν.

Και στην περίπτωση της ερτ, δεν υπήρχαν οι τακτικές αντιρρήσεις που υπήρχαν στην περίπτωση των καθηγητών. Το μαύρο στις οθόνες δημιούργησε ένα μεγάλο σοκ και μια μεγάλη συμπάθεια, ο ανήθικος της αντιπαράθεσης ήταν από την αρχή το κράτος κι όχι οι εργαζόμενοι και η ίδια η φύση του “εργοστασίου” ερτ ήταν ένα τεράστιο πλεονέκτημα στην όλη υπόθεση. Κάτι που φάνηκε από την αρχή. Μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας λειτουργούσε εναντίον της κυβέρνησης, την ίδια στιγμή που ο άδωνης ούρλιαζε πως ...

Hλίας Μόσιαλος - Πρόταση διεξόδου για το ζήτημα της ΕΡΤ

Hλίας Μόσιαλος - Δήλωση για το ζήτημα της ΕΡΤ

 Κυριακή 16 Ιουνίου 2013

Η ριζική αναδιάρθρωση της ΕΡΤ είναι απολύτως αναγκαία. Κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί σοβαρά τη διατήρηση του παλαιού καθεστώτος λειτουργίας της. Ωστόσο, το κλείσιμό της, με μονομερή απόφαση της Νέας Δημοκρατίας, συνιστά ενέργεια αντιδημοκρατική και αντίθετη προς την κοινοβουλευτική αρχή και προδίδει περιφρόνηση προς την ίδια τη δημοκρατία, της οποίας τα ΜΜΕ αποτελούν αναφαίρετο πυλώνα. 

Η ενέργεια αυτή όχι μόνο δεν αποτελεί συνέχεια των δικών μου προτάσεων του 2011, όπως νόμισαν ελάχιστοι βιαστικοί σχολιαστές, αλλά βρίσκεται στον αντίποδα. Τότε είχα θέσει δύο στόχους:

Ο πρώτος ήταν αληθινά καινοφανής: ήταν η πλήρης ανεξαρτησία της ΕΡΤ. Αυτό ποτέ δεν είχε ξανατεθεί από την κυβερνητική πλευρά μετά την μεταπολίτευση, όλοι το θυμόντουσαν στην αντιπολίτευση, αλλά το ξεχνούσαν όταν έρχονταν στην κυβέρνηση. Ανέθεσα λοιπόν σε ανεξάρτητη Επιτροπή υπό τον καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο τη μελέτη του θεσμικού πλαισίου, με μοναδική κατεύθυνση την απαλλαγή της ΕΡΤ από κάθε κυβερνητική δουλεία, από κάθε κομματική ή συνδικαλιστική επιρροή. 

Η Επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της και το σχετικό νομοσχέδιο κατατέθηκε στη Βουλή το Φεβρουάριο του 2012. Είναι το «σχέδιο Αλιβιζάτου».

Δεύτερος στόχος μου υπήρξε η εξυγίανση της ΕΡΤ. Αυτό δεν ήταν καινοφανές, αλλά ήταν η πρώτη φορά που το θέμα μελετήθηκε οργανωμένα και το πλάνο εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο. Τα επιμέρους στοιχεία είναι γνωστά, θα ήθελα ωστόσο να θυμίσω τρία σημεία. 

• Πρώτο, ότι η αναδιάρθρωση ήταν προγραμματισμένη με την ΕΡΤ ανοιχτή. 
• Δεύτερο ότι έκλεινε μόνο ένα κανάλι, η ΕΤ 1, και το δυναμικό της (εργαζόμενοι και εξοπλισμός) θα μοιραζόταν μεταξύ ΝΕΤ και ΕΤ3. 
• Τρίτο, ότι η αλλαγή θα ερχόταν με τροπολογία στο νόμο περί ίδρυσης της ΕΡΤ, όχι φυσικά με ΠΝΠ, ούτε καν με υπουργική απόφαση. Θα γινόταν με την ψήφο της Βουλής, που σημαίνει ότι δεν θα περνούσε δίχως κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είναι γνωστό ποιοι και πως είχαν αντιδράσει τότε και γιατί η πρωτοβουλία μου δεν προχώρησε στο σύνολό της, αν και επιμέρους στοιχεία στην ΕΡΤ βελτιώθηκαν και μια κάποια εξυγίανση προχώρησε.

Η σύγκριση του 2011 με το 2013 αποκαλύπτει την καθαρότητα και δημοκρατικότητα του τότε, σε σύγκριση με τον αυταρχισμό, την απουσία στοιχειώδους πολιτικής προβλεπτικότητας και την «ξεροκεφαλιά», θα έλεγα, του σήμερα.
Αλλά η αναδιάρθρωση εξακολουθεί να χρειάζεται. 

Θα πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια νέα ΕΡΤ: μικρότερη σε αριθμό απασχολουμένων, με παραγωγικότητα, όχι σπάταλη, πιο ποιοτική και με στόχο μεγαλύτερο μερίδιο τηλεθέασης.

Αυτή τη στιγμή το θέμα δεν είναι ούτε τυπικό, ούτε απλά νομικό. Η όποια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας προφανώς πρέπει να γίνει -και θα γίνει- σεβαστή. Αλλά ανεξάρτητα απ΄ αυτήν, είναι αναγκαίο να γίνουν, έστω και τώρα, μερικά απλά πρακτικά βήματα:

1. Η ΕΡΤ πρέπει ν΄ ανοίξει και να ξαναλειτουργήσει κανονικά
2. Ν΄ αντικατασταθεί το Διοικητικό της Συμβούλιο με άλλο, μεταβατικό ΔΣ, που θ΄ αποτελείται από πρόσωπα εγνωσμένου κύρους και διακομματικής προέλευσης
3. Να κατατεθεί στη Βουλή για άμεση ψήφιση το σχέδιο Αλιβιζάτου, ώστε να ψηφιστεί ο νόμος που θα δημιουργήσει την καινούργια αξιόπιστη ΕΡΤ, δημόσια και όχι κρατική, ανεξάρτητη από την τωρινή ή οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση
4. Με την ψήφιση αυτού του νόμου και τη λήξη της θητείας του μεταβατικού ΔΣ, το νέο ανεξάρτητο ΔΣ θ΄ ανοίξει διαδικασίες εξορθολογισμού της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, αναθέτοντας σε ειδικούς να μελετήσουν τα αντίστοιχα θεσμικά πλαίσια και να προτείνουν πρακτικές ενέργειες
5. Την πολιτική ευθύνη της ΕΡΤ, για όσο διάστημα υπάρχει η τρικομματική κυβέρνηση, δεν θα πρέπει να την έχει πλέον ο υφυπουργός που μέχρι τώρα χειριζόταν το θέμα. Στη θέση του θα πρέπει να υπάρχει επιτροπή υπουργών και από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση και διαφανείς κοινοβουλευτικές διαδικασίες, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί έως έναν βαθμό η ανεξαρτησία της ΕΡΤ.

Ηλίας Μόσιαλος
Καθηγητής Πολιτικής της Υγείας London School of Economics, πρώην υπουργός

ΕΡΤ, Σκύλα, Χάρυβδη και Τρίτος Πόλος

Το ανίατο Σύνδρομο Π.Ι.ΠΑ., το πραξικόπημα Σαμαρά, ο Ανέκδοτος αγώνας του Τσίπρα και πώς μπορεί να υπάρξει λύση με κάτι μυθικότερο και από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/%ce%b5%cf%81%cf%84-%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%cf%87%ce%ac%cf%81%cf%85%ce%b2%ce%b4%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%81%ce%af%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82/# ]

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή*

Χρεωκοπήσαμε και δεν ανακάμπτουμε, γιατί πάσχουμε από το ανίατο Σύνδρομο, Πελατειακό Ιδιωτικό Παρακράτος (Π.Ι.ΠΑ.), που βουλιάζει υπό τις ανομίες του και πνίγεται. 
Το πρόβλημα επιπλέκεται, γιατί μέσα του διαπλέκεται η πλειονότητα της κοινωνίας. 

Τα περισσότερα μέλη της, πολλά λιγότερο και λίγα περισσότερο, είναι κάπως συνένοχα και συμμέτοχα στις πομπές του. Αφού οι σχεδιαστές του είχαν φροντίσει να ξεγελάσουν με φτηνά «δωράκια» την ευρεία πλέμπα, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η πολύτιμη ομερτά και για τις δικές τους δωράκλες. Είτε ηθικές ή υλικές, είτε και κλασικά ευεργετήματα του κοινού εξουσιαστικού χαρακτήρα. 
Έτσι, το Π.Ι.ΠΑ., περασμένο με θηλιά στο λαιμό της αποχαυνωμένης κοινωνίας, απειλεί να την παρασύρει και αυτήν σούμπιτη στον πάτο των αδιεξόδων. Λύση δεν διαφαίνεται. Εκτός εάν εμφανιστεί ο μυθικός ήρως Ηρακλής. Ή κάτι μυθικότερο, ο Τρίτος Πόλος των Ελλήνων Μεταρρυθμιστών, του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της οικολογίας… 

Λύση δεν διαφαίνεται, εκτός εάν εμφανιστεί ο Τρίτος Πόλος των Ελλήνων Μεταρρυθμιστών, του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της οικολογίας… 

Μέσα στο ευρύ αυτό περιβάλλον, η ΕΡΤ είχε δεσπόζουσα συμβολική θέση. Ήταν ένα από τα ισχυρά άντρα του συστήματος. Άρα, αποτελούσε καλή επικοινωνιακή αφετηρία συμβολικής εξυγίανσης, για έναν ακόμα πρωθυπουργό που πολλά υποσχόταν, αλλά πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Τόσα χρόνια ήμουν τηλεθεατής της συγκινητικής προσπάθειας πολλών δεκάδων χαμηλόμισθων μικρών ηρώων, που μάχονταν για δημόσια ενημέρωση και ψυχαγωγία. Πρόσφατα και της φιλότιμα δουλευταρούς Έλλης Στάη, που χωρίς υψηλές αντιμισθίες, έβαζε πλάτη για κύρος, σοβαρότητα και αξιοπιστία. 
Αλλά στο μεγάλο κάδρο η ΕΡΤ παρέμενε άθλια και σάπια. 

Ήταν γεμάτη από τις αμαρτίες του σύμπλοκου πολιτικού συστήματος, μέσα στο οποίο διαχρονικά έβοσκε ο παλιός δικομματισμός σφιχταγκαλιασμένος με τους καλοβολεμένους της ποικιλώνυμης αντιπολίτευσης. 

Ασφαλώς εδώ παραμένει κυρίαρχο το βαθύ ΠΑΣΟΚ, που πλέον μεταμορφώθηκε σε βαθύ ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως όσον αφορά στους συνδικαλιστές της ΠΟΣΠΕΡΤ, κραταιού μοχλού ΤΟΥ Συστήματος. Ξέρετε, αυτούς τους πονηρούς που τραγουδούν «απεργώ και αμείβομαι» χωρίς να είναι αυτό επικίνδυνο, όπως όταν «οδηγώ και σε σκέπτομαι». 

Δεν στέκει το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να κάνει την κάθαρση αυτός που πραγματοποίησε την ύβρη. Γιατί μόνο ο Ιησούς Χριστός δεν συμμετείχε στην παρτούζα, οπότε δεν νοείται να περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία για να γίνει η κάθαρση. Αυτούς έχουμε, με αυτούς θα ξεκινήσουμε τη δουλειά. Και θα περιμένουμε να έρθουν κάποτε νέες καλύτερες δυνάμεις για την περαιτέρω απαιτητικότερη φάση της μείζονος κάθαρσης. 

Ώσπου φτάσαμε στο ακατανόητο, φοβικό και εσωστρεφές πραξικόπημα Σαμαρά. Αφού δεν τολμούσε να το έχει έγκαιρα σχεδιάσει, προαναγγείλει, θέσει σε δημόσια διαβούλευση και ολοκληρώσει, όπως κάνουν οι κανονικές κυβερνήσεις. Επιπλέον, μέσα στο έντονα επικοινωνιακό προνουντσιαμέντο παρεισέφρυσαν βλαχοδημαρχικά εκλογικά παίγνια, εξαιρετικά επικίνδυνα για τον τόπο. 
Απρόκλητα ανέβασε τους τόνους στη ρητορική τόσο, που το αδιανόητο προ ημερών εκλογικό σενάριο έγινε πλέον πιθανότατο. Καθιστώντας ενοχλητικά ασταθές το πρόγραμμα πλοήγησης της χώρας, που ούτως ή άλλως έμπαζε. Αλλά ελλείψει εναλλακτικής λύσης, γίνεται ...

Τους χλιαρούς, τους φτύνουν (ΕΡΤ)

του Χρήστου Χωμενίδη*

«Οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης της ΕΡΤ κι αν έγινε στο παρελθόν έπεσε στο κενό. Το κλείσιμό της ήταν μονόδρομος. Ο Σαμαράς έδειξε πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα για Έλληνα πολιτικό…».

«Χώρα δίχως δημόσια ραδιοτηλεόραση δεν υπάρχει. Ο Σαμαράς, εκτός του ότι άφησε 3.000 ανθρώπους στον δρόμο, συνέτριψε έναν από τους πυλώνες της δημοκρατίας. Όσο για τη “νέα ΕΡΤ” -τη ΝΕΡΙΤ- που έχει στα σκαριά, αν κρίνουμε από τις επιλογές του στο χώρο του πολιτισμού, ΕΚΕΒΙ, Εθνικό Θέατρο, μάλλον την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ θα θυμίζει…».

Γύρω από τις παραπάνω δύο απόψεις έχει πολωθεί το σύνολο σχεδόν της κοινής γνώμης. Και η πόλωση αυτή -που επετεύχθη προφανώς βάσει σχεδίου- ωφελεί τόσο τη Νέα Δημοκρατία, όσο και τον Σύριζα. Αμφότεροι στέλνουν στην κοινωνία ξεκάθαρα και αντίθετα μεταξύ τους μηνύματα. Εάν ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο του καινούριου Ανδρέα Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς ανακηρύσσει πνευματική του μητέρα τη Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Ανδρέας κέρδισε τρεις εκλογές. Η Θάτσερ άλλες τόσες. Μια μεταξύ τους αναμέτρηση θα παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον και το αποτέλεσμά της κάθε άλλο παρά θα ήταν προδιαγεγραμμένο. Κάτι τέτοιο μοιάζει ότι θα ζήσουμε προσεχώς στην Ελλάδα.

Μπήκαμε στην περίοδο του πιο σκληρού ροκ, που έλεγε και ο Κώστας Λαλιώτης. Ο ενδιάμεσος χώρος θα σαρωθεί.

Μέχρι προχθές πίστευα πως το μεγαλύτερο σφάλμα των δυο κομμάτων της λεγόμενης Κεντροαριστεράς ήταν ότι δεν έβρισκαν το θάρρος να αυτοδιαλυθούν και να προχωρήσουν στη συγκρότηση ενός διευρυμένου νέου σχήματος με χαρακτηριστικά σοσιαλδημοκρατικής παράταξης. Σήμερα αντιλαμβάνομαι πως η διαρκής αμφιθυμία και αμηχανία των ηγεσιών τους αποτελεί ανίατη, καθολική και θανατηφόρο ασθένεια.

Ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, ο Βενιζέλος ή ο Κουβέλης, θα μπορούσαν να στηρίξουν ευθαρσώς την απόφαση Σαμαρά, ισχυριζόμενοι ότι ο δρόμος για τη νέα Ελλάδα περνάει μέσα από τη διάλυση των συντεχνιών κι ότι, εν πάση περιπτώσει, οι 3.000 απολυμένοι της ΕΡΤ αποτελούν μονάχα το 0,5% των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα και πως η συμφωνία που υπογράψαμε για να εκταμιευτούν οι δόσεις του μνημονίου προβλέπει την απόλυση του 2% τουλάχιστον των δημοσίων υπαλλήλων, τουτέστιν άλλων 9.000, πράγμα που θα συμβεί στο ορατό μέλλον.

Θα μπορούσαν, αντιθέτως, να ισχυριστούν πως το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» δεν στέκει στην πολιτική, ότι είναι εκτός από ανήθικο και αναποτελεσματικό, καθώς καμία πετυχημένη εγχείρηση δεν έγινε ποτέ με τσεκούρι αντί για νυστέρι. Σε αυτήν την περίπτωση, θα όφειλαν να αποσύρουν σήμερα κιόλας τη στήριξή τους από την κυβέρνηση, να επωμιστούν το βάρος των εκλογών και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού, υποσχόμενοι ότι εκείνοι θα τα καταφέρουν καλύτερα από έναν εμμονικό παλαιοδεξιό και από έναν αστοιχείωτο αριστεριστή-καταληψία.

Αντί για αυτό, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και τα στελέχη τους άρχισαν και πάλι τα «ναι, μεν, αλλά». Ψελλίζουν μακαρονοειδείς ενστάσεις, θέτουν δυσανάγνωστες υποσημειώσεις, πασχίζουν να μείνουν στεγνοί έχοντας τα πόδια τους σε δύο βάρκες που διαρκώς απομακρύνονται. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα πέσουν στο νερό. Και το χειρότερο: Έχουν ξεχάσει και το κολύμπι που κάποτε ίσως ήξεραν.

«Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου…». «Επειδή είσαι χλιαρός, ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, για αυτό και θα σε φτύσω…», λέει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Μιλάει σχεδόν σαν Έλληνας ψηφοφόρος του 2013.

Ο Καβάφης έχει γράψει ένα αριστουργηματικό ποίημα για το «μεγάλο Ναι» και το «μεγάλο Όχι». Ποτέ δεν θα τον ενέπνεε, πιστεύω, ένα μεγάλο «Ναι, μεν, Αλλά».


* protagon.gr

Κοινή ατζέντα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ: "εξαφανίστε το ριζοσπαστικό κέντρο, τον ενδιάμεσο προοδευτικό χώρο"

ΕΡΤ: Η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας από την κυβέρνηση και η ανυπαρξία εναλλακτικής από την αντιπολίτευση, φέρνει την σύγκλιση των δυο χώρων σε αμοιβαία επωφελή, κοινή ατζέντα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η ΕΡΤ, αυτές τις ημέρες, μετά την φαινομενικά πολιτική απομόνωση Σαμαρά, μοιάζει με preview της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Συνδιάζει άνετα την διαμαρτυρία για τον αυταρχισμό της κυβέρνησης με την δικαιολόγηση των συντεχνιακών απολαβών των ημετέρων ανακατωμένων με την απελπισία των πραγματικά θιγόμενων ...μονοθεσιτών και πραγματικά εργαζομένων της δημόσιας τηλεόρασης. Φίρδην μίγδην οι ανεξάρτητοι έλληνες (πιθανοί κυβερνητικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ), η τσίκνα του λαϊκισμού, η αληθινή διανόηση και οι αριστεριστές επαναστάτες που ζουν τον δικό τους Μάη του 68, στην Μεσογείων. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Ο Σαμαράς ξεκίνησε την (προεκλογική) ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ και την τελείωσε μιλώντας για "μεταρρυθμιστικό κίνημα" που υλοποιεί η ...ΝΔ. Προσπαθεί να οικειοποιηθεί το κίνημα του τρίτου πόλου προς όφελός του. Συντρίβοντας ταυτόχρονα ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ με αιφνιδιασμούς και ανυποληψία - στριμώχνοντάς τους στα σχοινιά και εκβιάζοντας ανοιχτά για υποταγή ή εκλογές. Ταυτόχρονα, κινήσεις όπως η δεξιά στροφή της Δράσης και επαφές της ΝΔ με τον κεντροδεξιό φιλελεύθερο χώρο εξηγούν προς τα που κατευθύνεται η μελλοντική διεύρυνση της λαϊκής δεξιάς του Σαμαρά.

Την Δευτέρα, ακολουθεί στο Σύνταγμα η (προεκλογική) ομιλία Τσίπρα που έχει στην διάθεσή του ήδη την "ελεύθερη ΕΡΤ" μέρες τώρα για να ξεδιπλώσει την δική του ατζέντα διακυβέρνησης. Κι αυτή είναι η διεύρυνση προς τα δεξιά, η άλωση του ριζοσπαστικού κέντρου, η εξαφάνιση/οικειοποίηση του τρίτου πόλου με αντάλλαγμα την θυσία των δικαιωμάτων των συνιστωσών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που δυσκολεύουν την διεύρυνση προς τα δεξιά. Η ενοποίηση, το ενιαίο κόμμα που θα αποφασιστεί στο συνέδριο, αυτό το νόημα έχει.

Και οι δυο, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στο πολιτικό τους αδιέξοδο προσπαθούν να εξαφανίσουν τον μεσαίο χώρο. Εκεί που συρρέουν οι προοδευτικοί άνθρωποι, εκεί που επικοινωνούν οι φιλελεύθερες ιδέες της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς και τα οικονομικά προγράμματα των μεταρρυθμιστών που κανείς από το προηγούμενο πολιτικό σύστημα δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να υιοθετήσει. Κοινός εχθρός και των δυο είναι η ανάδυση του ριζοσπαστικού κέντρου με πρόγραμμα ανάκαμψης. Βλέποντας και οι δυο να ...

Είναι η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας, ανόητε! (η αιτία του αυταρχισμού)

του Χρήστου Παπανίκου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Ο Ερντογάν προχώρησε σε αυταρχικές πράξεις διοίκησης πατώντας πάνω στην επιτυχία του στα οικονομικά - ο Σαμαράς προχώρησε σε αυταρχικές πράξεις διοίκησης (πχ στην ΕΡΤ) βυθιζόμενος στην αποτυχία του στα οικονομικά... Πρόκειται για δυο διαφορετικές περιπτώσεις αυταρχισμού

Η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας, η έωλη απόπειρα εμφάνισης ενός ανύπαρκτου succes story, τα έσοδα (από καταχρηστικούς φόρους και όχι από παραγωγή) που καταρρέουν, οι δόσεις της τρόικας που τελειώνουν, η χρεοκοπία που πια είναι μια μόνιμη πραγματικότητα στη ζωή όλων των κατοίκων αυτής της χώρας, φέρνει το οριστικό αδιέξοδο στην διπρόσωπη πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και κυρίως της ΝΔ. 

Ο χρόνος τελείωσε - το παιχνίδι επίσης. Η αντίσταση με όλα τα μέσα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η διατήρηση του τεράστιου πελατειακού κράτους με θυσία του ιδιωτικού τομέα, τα κακέκτυπα μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων αντί σοβαρού σχεδίου και η άρνηση επενδύσεων από σοβαρά κεφάλαια λόγω της διατήρησης των εμποδίων, η αναβίωση του κομματικού κράτους στην διανομή των επιδοτήσεων από τα προγράμματα κατά της ανεργίας, έχουν φτάσει τα πράγματα στο όριό τους: η ιδιωτική οικονομία καταρρέοντας δεν μπορεί πια να σηκώσει στις πλάτες της αυτό το κράτος.

Η κατάρρευση είναι πλέον αδήριτο γεγονός. Αν δεν ήταν καλοκαίρι με τον τουρισμό να κρατάει κάπως μια στοιχειώδη ρευστότητα και τον ζεστό καιρό να απαλλάσσει τα νοικοκυριά από τα επιπρόσθετα έξοδα θέρμανσης, η κοινωνική εξέγερση θα ήταν πραγματικότητα. 

Το κράτος λοιπόν πρέπει να μειωθεί άμεσα, με οποιονδήποτε τρόπο. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πραγματική θέληση αλλά μόνο σπασμωδικά κάτω από το κράτος του πανικού. Και πανικός σημαίνει χάος και εμφύλιος μεταξύ των συγκυβερνώντων αλλά και μεταξύ των ομάδων συμφερόντων ακόμη και μέσα στην ΝΔ. Το ποιος "θα την πληρώσει" είναι το θέμα και όχι ποια μέτρα οδηγούν στην ανάπτυξη... Κι ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει πια αίμα να χύσει...Στέγνωσε πια.

Το πελατειακό σύστημα εξουσίας είναι ολοκληρωτικά υπεύθυνο για την κατάρρευση των μεταρρυθμίσεων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση προστατεύοντας τους πελάτες τους, τον κομματισμό στο κράτος, τις φιλικές τους συντεχνίες και προσπαθώντας να καλύψουν τις αναλογικές ευθύνες τους για την χρεοκοπία, κατάφεραν να βγάλουν την χώρα από τις ράγες της τροχιάς εξόδου και ανάκαμψης. Ως παράσιτο αχόρταγο αποτέλειωσε τον ξενιστή του, την παραγωγική οικονομία. Εκλογές δεν τους επιτρέπονται πριν τις γερμανικές για να παραδώσουν στον επόμενο (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), η ελληνική προεδρία πλησιάζει (Ιανουάριος), οι δόσεις στερεύουν, οι επενδυτές δεν έρχονται, τα έσοδα φθίνουν, η ανεργία εξαπλώνεται. Τον Σεπτέμβρη με τις απολύσεις στον Τουρισμό, θα ξεπεράσει κάθε ιστορικό όριο άνω του επίσημου 30%. Τι μένει στον Σαμαρά και την ΝΔ να κάνει;

Τώρα στρέφονται στο επόμενο θύμα τους. Τον δημόσιο τομέα, ειδικά σε τομείς και συντεχνίες που ελέγχονται από την αντιπολίτευση για να πείσουν ότι κάτι κάνουν, και την τρόικα και τους ψηφοφόρους τους. Και ταυτόχρονα να μειώσουν τα κρατικά έξοδα αφού δεν μπορούν να αυξήσουν πια τα κρατικά έσοδα. Μήπως και πλησιάσουν το "πρωτογενές πλεόνασμα", το μυθικό κατώφλι της εθνικής προσπάθειας εξόδου στις αγορές για χρηματοδότηση... 

Αλλά έτσι, απλά προωθούν -τυχοδιωκτικά- το ξέσπασμα ενός κοινωνικού εμφυλίου όπου οι πλευρές των δικαίων και των αδίκων διαπλέκονται πλέον χαοτικά. 

Έτσι το σχεδίασαν οι πολιτικοί του χθες, με αυτό συμβιβάστηκε η συγκυβερνώσα κεντροαριστερά αποτυγχάνοντας να τιμήσει την ψήφο και την εντολή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. 

Τώρα, ο δρόμος είναι ανοιχτός στις δυνάμεις των άκρων, στον λαϊκισμό και τον αντιευρωπαϊσμό. Στις δυνάμεις του ανοιχτού κρατισμού και κομματισμού. 

Εκτός αν ... έστω στο παραπέντε, οι δυνάμεις του μεταρρυθμιστικού ριζοσπαστικού κέντρου και των διάσπαρτων προοδευτικών κινήσεων, καταφέρουν επιτέλους να συνεννοηθούν... απορρίψουν τον παλαιοκομματισμό και τις προσωπικές ατζέντες και επιστρέψουν στην κεντρική πολιτική σκηνή ενωμένες στην κοινή λογική που τις έφερε τόσο κοντά τα τρία τελευταία χρόνια.

Και επιτέλους, να εργαστούν για τον λαό και την χώρα και όχι για τα μικρά και μεγάλα "δικά τους" συμφέροντα, το 4-2-1 ή μια θέση στο "νέο" μικρότερο δημόσιο. Μπορούν;

Κείμενο δημοσιογράφων της ΕΡΤ για τις συνεχιζόμενες απεργίες χωρίς ...πρόγραμμα: “Φτάνει πια”

Ποιος κρατά κλειστή την ΕΡΤ;

Οι 126 υπογραφές δημοσιογράφων της ΕΡΤ κάτω από το κείμενο με τίτλο “Φτάνει πια” που ακολουθούν, συγκεντρώθηκαν το τελευταίο 24 ωρο και αφορούν τις απεργίες στην ΕΡΤ και όχι προφανώς τη 48ωρη απεργία της ΠΟΕΣΥ.

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Μετά από βδομάδες κινητοποιήσεων, οι οποίες, –ανεξαρτήτως των διαφορετικών απόψεων για την τακτική- οδήγησαν στην ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, περάσαμε, πλέον σε κινητοποιήσεις … έτσι, χωρίς πρόγραμμα.
Κι αυτές οι κινητοποιήσεις “συνδικαλιστικής γυμναστικής” πραγματοποιούνται σε μια περίοδο πελώριας κρίσης και δοκιμασίας της ελληνικής κοινωνίας, σε μια εποχή μεγάλης όξυνσης της κρίσης και στο χώρο των media. Σ’ αυτή τη συγκυρία, λοιπόν, κάποιοι/ες έχουν επιλέξει να διατηρούν, για μεγάλο διάστημα, κλειστή την ΕΡΤ, παρότι προτάθηκαν εναλλακτικές μορφές διεκδίκησης των αιτημάτων.
Δημιουργείται έτσι η εντύπωση ότι είμαστε ένα “περιούσιο” τμήμα εργαζομένων κι ότι αδιαφορούμε για την περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα. Ταυτόχρονα, αυτοχειριαζόμαστε, καθώς από τη μια αποξενώνουμε ακροατές και τηλεθεατές, δηλαδή, δωρίζουμε τους “φυσικούς μας συμμάχους” στους “ανταγωνιστές” κι από την άλλη χάνουμε την ευκαιρία να λειτουργήσουμε σαν όαση μέσα σε ένα άνυδρο και σε κρίση ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.
Ακόμα χειρότερα ο “φετιχισμός των κινητοποιήσεων” συνοδεύεται από την πλήρη διακωμώδηση των δημοκρατικών διαδικασιών. Γιατί τι άλλο είναι ν’ αποφασίζουν οι ψήφοι 50, περίπου, ανθρώπων για τους πάνω από 600 δημοσιογράφους της ΕΡΤ στην Αθήνα και τους πάνω από 700, αν συνυπολογισθούν οι δημοσιογράφοι των περιφερειακών ραδιοφωνικών σταθμών; Και, μάλιστα, ν’ αποφασίζουν μέσα από διαδικασίες που δεν προβλέπονται από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ ούτε είναι θεσμισμένες. Διαδικασίες, δηλαδή, συχνών, πολύωρων και βασανιστικών συνελεύσεων στις οποίες, ακόμα κι όσοι/ες κατόρθωναν να παρευρεθούν, συχνά δεν άντεχαν να παραμένουν ως το τέλος.
Για όλους αυτούς τους λόγους, όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο λέμε φτάνει πια. Το ποτήρι ξεχείλισε. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Ιδιοκτήτες της ΕΡΤ είναι οι φορολογούμενοι πολίτες. Ο τόπος δεν έχει ανάγκη μια ΕΡΤ κρατικό κομματικό μαγαζί των εκάστοτε κυβερνώντων αλλά ούτε και μια ΕΡΤ “ιδιωτική επιχείρηση” των εργαζομένων σε αυτήν.
Ο τόπος χρειάζεται μια σύγχρονη, δυναμική και υγιή δημόσια ραδιοτηλεόραση. Πάνω και πριν απ’ όλα, όμως, αυτές τις κρίσιμες στιγμές που βιώνουμε όλοι/ες, χρειάζεται μια ανοιχτή και λειτουργούσα δημόσια ραδιοτηλεόραση.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ:
1) Αγγελοπούλου Αγγελική – ΝΕΤ
2) Αδαμόπουλος Ανδρέας – ΕΡΑ Πάτρας
3) Αλαφογιώργος Αντώνης – ΝΕΤ
4) Αλεβίζου Έλενα - ΝΕΤ FM
5) Ανανιάδης Νότης - ΕΡΑ ΣΠΟΡ
6) Αναργύρου Δήμητρα – ΕΡΑ Πάτρας
7) Ανδριώτης Γιάννης – ΕΡΑ Κέρκυρας
8) Ανυφαντή Αγγελική – ΕΡΑ Πάτρας
9) Αρπλιάς Αλέκος – Διεύθυνση Περιφερειακών Σταθμών
10) Αρσένη Δέσποινα – ΕΡΑ Τρίπολης
11) Βαγιάνος Άγης - ΝΕΤ FM
12) Βασιλάκης Κώστας - ΕΡΑ Ηρακλείου
13) Βασιλόπουλος Βασίλης –Πολυμέσα
14) Βενιανάκη Ρένα - ΕΡΑ Ρόδου
15) Βοτζάκης Σήφης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
16) Γαβριλιώτη Μαριέττα – ΕΡΑ Ρόδου
17) Γαλανόπουλος Γιάννης – ΕΡΑ Τρίπολης
18) Γαλάτσης Γιώργος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
19) Γάτας Άρης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
20) Γεωργακόπουλος Θανάσης –ΝΕΤ FM