Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τα εγκαταλελειμένα κεντρώα αστικά μεταρρυθμιστικά αιτήματα της κοινωνίας και της οικονομίας

"Αντώνη χάσαμε..." (ομιλούν βαζάκι από την συλλογή Βορίδη)

...και κατηγορείται γι αυτό - ΚΑΙ από "δεξιά" ΚΑΙ από "αριστερά"*

Ακούγοντας χτες στην Βουλή τον Μιχελάκη της ΝΔ, να επικαλείται τον ...Λαπαβίτσα για να κάνει "κριτική ό,τι νάναι" (ΚΑΙ από "αριστερά") στον Δραγασάκη και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ... θυμηθήκαμε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα: ότι η σοβαρή "από αριστερά" - καλύτερα η αριστερή/αντικαπιταλιστική και όχι τόσο η αρτηριοσκληρωτική του ΚΚΕ - κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνει την στροφή του στον ρεαλισμό και την πρόθεση υλοποίησης των σοσιαλδημοκρατικών αιτημάτων της κοινωνίας και της οικονομίας που άλλοι στάθηκαν λίγοι ή και αντίθετοι στο να τα ικανοποιήσουν. Διαβάζουμε πχ στο παρακάτω κείμενο κριτικής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στον ΣΥΡΙΖΑ:

"Η κριτική της αντικαπιταλιστικής αριστεράς δεν αφορά κυρίως στο χρόνο και τους ρυθμούς, αλλά στην κατεύθυνση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πρόταση αναφέρεται σε ορισμένα μέτρα ανάσχεσης της πιο ακραίας φτώχειας, χωρίς να ανατραπούν οι «δεσμεύσεις της χώρας».
Ουσιαστικά χωρίς κατάργηση του μνημονίου και καταγγελία των αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων, με σεβασμό στο Σύμφωνο Σταθερότητας, τις συνθήκες της ΕΕ και τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
Οι εξαγγελίες του χωνεύονται εύκολα από την αστική τάξη και δεν αποτελούν αιτήματα – κρίκους που ανοίγουν το δρόμο σε γενικότερες συγκρούσεις.
...
Η στρατηγική του διαμορφώνεται σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, η οποία στην εποχή μας και με δεδομένη την αποδοχή του συστημικού πλαισίου τείνει σε σοσιαλφιλελεύθερη.
Χωρίς να αποτελεί «κόμμα της αστικής τάξης», έχει πλέον διαβεί τον Ρουβίκωνα, η συστημική του ένταξη είναι κατασταλαγμένη."

Η κριτική "από δεξιά" και "από αριστερά" συγκλίνει: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην μέση, υιοθετεί με τις εξαγγελίες του μεταρρυθμιστικά σοσιαλδημοκρατικά αιτήματα που τρόικα-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ άφησαν στην άκρη για να μην θίξουν το πελατειακό σύστημα και την οικοδόμηση εν μέσω κρίσης και με δικαιολογία την κρίση της κοινωνίας του 1/3, και καταγγέλλεται ως πολύγλωσσος, αντιφατικός, κρατικιστικός, νεοκομμουνιστής από "δεξιά" και ως πολύγλωσσος, αντιφατικός, φιλοεπιχειρηματικός, νεοσοσιαλδημοκράτης από "αριστερά"...! 

Όπερ έδει δείξαι... όχι φυσικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατ΄ανάγκη το "σωστό" πρόγραμμα αλλά ότι αυτό κινείται πλέον σε περιοχές άμεσων σοσιαλδημοκρατικών αιτημάτων και της εγκαταλελειμένης ελληνικής αστικής μεταρρύθμισης  - δλδ η ηγετική του ομάδα, βλέπει ρεαλιστικά την σοβαρότητα και τις απαιτήσεις της κυβερνητικής διαχείρισης που πιθανότατα σύντομα θα αναλάβει και τα πραγματικά άμεσα ζητήματα προς επίλυση, ανοίγοντας δρόμους για τις απαραίτητες γι αυτό κοινωνικές συμμαχίες. 

Πολλοί φυσικά και από δεξιά και από αριστερά, δεν το βλέπουν έτσι αλλά κάποιος πρέπει να πάρει επιτέλους την πρωτοβουλία σε αυτήν την χώρα για τόσες και τόσες αλλαγές που λιμνάζουν δεκαετίες τώρα - και να έχει την κρίσιμη μάζα και την δύναμη να πετύχει πέρα από άκαιρα ιδεολογήματα και ανέξοδες σκιαμαχίες με το παρελθόν. 

Μπορεί να το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν το ξέρουμε - αλλά σίγουρα, είναι η ώρα του να δοκιμάσει και μοιάζει αυτό να το καταλαβαίνει όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερα - και κυρίως να σηκώνει το γάντι...

Γιώργος Παπασπυρόπουλος


(*) ακολουθεί η αντικαπιταλιστική αριστερή κριτική:

Αναγκαία μια δεξιά στροφή για ένα αριστερό βήμα;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

από το  αριστερό blog

H ομιλία του πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Α.Τσίπρα στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, δικαιολογημένα προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον. Είναι λογικό, καθώς ήρθε στην ουσία να συμπληρώσει τις γνωστές εξαγγελίες στη ΔΕΘ, περί ‘’άμεσης ανακούφισης’’, απαντώντας στο ουσιώδες ερώτημα: Μέχρι που και με ποιους (κοινωνικούς) συμμάχους θα βαδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Έχει σημασία, να θυμίσουμε το πώς ο ίδιος ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανότατα αυριανός πρωθυπουργός, όρισε το βασικό περιεχόμενο και τη στόχευση της συγκεκριμένης παρέμβασής του:
Είπε επί λέξει:
‘’Σήμερα θα σας παρουσιάσω επιγραμματικά, ένα συμπαγές πλαίσιο που εμείς προτείνουμε για την τόνωση της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής επένδυσης.
Πρόκειται για αλλαγές οι οποίες δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά παράγουν τεράστια πολλαπλασιαστικά οφέλη σε όλη την οικονομία’’.
Με αυτή την αφετηρία θα πρέπει να γίνουν οι σχετικές κρίσεις. Mε αυτή την έννοια, δεν έχει νόημα να επισημάνει κανείς ότι λείπει αυτός ή ο άλλος στόχος σε σχέση με ζωτικά αιτήματα και ανάγκες των μισθωτών εργαζομένων και της θάλασσας των ανέργων. Απλούστατα, διότι η ομιλία, διεκδίκησε να απαντήσει συγκεκριμένα το ερώτημα: Ο ΣΥΡΙΖΑ και η στάση του απέναντι στο κεφάλαιο ή μιλώντας λιγότερο ‘’ξύλινα’’, απέναντι στον ‘’επιχειρηματικό κόσμο’’.

Τι περιλαμβάνει λοιπόν αυτό το ‘’συμπαγές πλαίσιο’’;
Μια προσεκτική ανάγνωσή του, μέτρο το μέτρο, παραπέμπει σε ένα κλασσικό σοσιαλφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα. Επιμένουμε στον χαρακτηρισμό: Δεν πρόκειται για ...

Αντιστάσεις της τέχνης στην κοινωνία του 1/3 και την ιδιωτικοποίηση του νερού και των πάντων (#εικόνες μια νέας Ελευθερίας)

Mary Mattingly: Είναι ο νεοδιαφωτισμός η σύγχρονη πρωτοπορία;

Της Βασιλίκας Σαριλάκη από το art noise

Καμιά φορά ξεχωρίζεις καλλιτέχνες με το καλημέρα.. Κυρίες και κύριοι: η Mary Mattingly: Μια εννοιολογική οραματίστρια που ζει στην Νέα Υόρκη κι αναστατώνει τις βεβαιότητες της διεθνούς σκηνής! Κάθε της κίνηση,πρωτοπορία.. 

Μια νεο-διαφωτιστική, multi-task καλλιτέχνης, ευρηματική, με προτάσεις αυτοσχέδιων πολυμορφικών κατοικιών που μπορούν ακόμα και να φορεθούν (!), εντελώς συνειδητοποιημένη οικολογικά με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά και μια φύση που εξερευνά τις νέες αξίες και τοπικές συνθήκες ex nihilo για να χτίσει το δικό της ανατρεπτικό κόσμο, στην πνευματική παράδοση καινοτομίας ενός Da Vinci! To Art in America αποκαλεί την τέχνη της ανθρωποκεντρική…εννοεί ανθρωπιστική.. Αφορμή για το αφιέρωμα αυτό είναι η τρέχουσα έκθεσή της στο Bernis Center for Contemporary Arts στην Omaha (μέχρι 16 Αυγούστου) που πρωτοπαρουσιάστηκε πρόπερσι στην Νέα Υόρκη..
 
Nεορομαντικές εικόνες σχεδόν εξωπραγματικού κάλλους, γαλήνη, απόδραση από το γκρι, την χαμηλοτάβανη μιζέρια του εγώ, την πόλη –απάτη, προπαντός ελεύθερη ανάσα.. 

Σκηνικό μετά την Αποκάλυψη.. Σε ένα Ροβινσώνειο ερημικό μέλλον όπου όλα έχουν καταστραφεί, όπου ο χρόνος βυθίστηκε στον ωκεανό και δεν μπορεί πια να μας εποπτεύσει…΄Όπου, ωστόσο, την ίδια στιγμή, μια νέα μοναχική ζωή, αναδύεται, απελεύθερη και χωρίς δεσμά..μακριά απ’ τις κατεστραμμένες πόλεις.. μακριά από την αλλοτρίωση που κάταπιε τα παιδιά της, σε μια/ ίσως νέα ..υδάτινη έρημο… Τώρα ο άνθρωπος δεν έχει πια παρά να ξαναβρεί μέσα στην πλήρη σιωπή τον εαυτό του..ναι αυτόν…και μαζί το Ιδανικό μιας νέας ύπαρξης : μια νέα Ελευθερία που ξεπηδάει από το πουθενά!.

Χωρίς φόβο , πανικό, κάμερες και βαρεμένο drama queen (όπως π.χ μιας κατεστημένης και αηδιαστικής πλέον Abramovic) η νέα 36χρονη καλλιτέχνης και περφόρμερ απαρνείται τα υπάρχοντά της γιατί όπως λέει η ίδια σε μια συνέντευξή της  

“Για να παραφράσω τον ματεριαλιστή θεωρητικό Joshua Simon, δεν μπορεί κανείς να κατέχει χωρίς να κατέχεται.. 
Όλα είναι προϊόντα, ξεκινώντας από τα σπίτια και τα αντικείμενα καταλήγοντας στην γη, τα απορρίμματα, και το χρέος. Μερικά από τα αντικείμενα στο πρότζεκτ μου «Σπίτι και σύμπαν» τα είχα από τότε που ήμουν παιδί. Ωστόσο, θέλησα να τα μετατρέψω από χρήσιμα αντικείμενα σε άχρηστα, και δουλεύω σ΄ αυτήν την κατεύθυνση κι αυτό αφορά σε όλα τα πράγματα που κατέχω εκτός από μια τσάντα και τα πράγματα που μπορώ να μεταφέρω.” !!! 

Μπουνιά στο δήθεν; Ναι, έτσι στεγνά και χωρίς καμμία σάλτσα!

Η Mattingly συνδυάζει την γλυπτική, την αρχιτεκτονική και τη φωτογραφία για να σχολιάσει επίσης, προβλήματα της μετανάστευσης, του νομαδισμού, των άστεγων και της δύσκολης διαβίωσης την περίοδο της κρίσης. Δημιουργεί φωτογραφίες και γλυπτά που οραματίζονται ζοφερά μελλοντικά τοπία, δημιουργεί φορητά γλυπτά, «φορέσιμα σπίτια» και διάφορες οικολογικές εγκαταστάσεις.
Για το έργο της έχουν γράψει το Artforum, οι New York Times, οι Financial Times, η Wall Street Journal κ.λ.π. Τα έργα της έχουν σχολιάσει το BBC News, το MSNBC, το Fox News, η σειρά Art21 στο you tube και διάφορα blogs. 

Η δουλειά της έχει εκτεθεί στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας, το Κέντρο Τέχνης της Σεούλ, το μουσείο Τεχνών Bronx, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, το Μουσείο de Cordova, το πάρκο γλυπτών στη Μασαχουσέτη και στο Palais deΤοκiο. Η Mattingly συμμετείχε στο smARTpower: μια πρωτοβουλία μεταξύ του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και του μουσείου Τεχνών Bronx ως καλλιτέχνης-πρεσβευτής στις Φιλιππίνες.

Τό έργο της Mary Mattingly μπορεί να δείχνει ου-τοπικό, μπορεί να παραπέμπει σε έναν ιδιότυπο αναχωρητισμό αλλά είναι και με μια έννοια πολιτικό και πραγματιστικό. Με τον προφητικό τρόπο ενός Καβαφικού τρόπου όπου “επέρχονται τα μελλούμενα” προσπαθεί να φτιάξει πραγματικά καταφύγια και μάλιστα σχεδιάζει πραγματικά πολυμορφικά ρούχα-κατοικίες που να τα φοράει ένας ταξιδιώτης και να εξυπηρετείται αν χρειαστεί να διαμείνει κάπου!. 

H Mattingly προτείνει εκδοχές διαβίωσης και αντίληψης που μάχονται την υπερκατανάλωση και δίνουν πρακτικές λύσεις σε χειμαζόμενους πληθυσμούς..
To μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζουν αυτά τα πανέμορφα ουφοειδή σπιτάκια που μοιάζουν και με igloo είναι ότι αποτελούν εύκολα και γρήγορα συναρμολογήσιμες ιδιοκατασκευές και επίσης οικοφωλιές εντελώς φυσιολογικά κατοικήσιμες ειδικά ως θερινές κατοικίες για καλλιτέχνες και άστεγους.. Για ανθρώπους επίσης που θέλουν να ζήσουν την ελεύθερη εμπειρία στην ύπαιθρο και μια διαλογιστική κατάσταση απομάκρυνσης από την πόλη, δημιουργώντας τα δικά τους αναχωρητήρια για αυτοστοχασμό.. Εξάλλου πολλοί καλλιτέχνες τίμησαν την προσπάθεια της καλλιτέχνιδος. 

 
Η Mattingly  οραματίζεται και μερικές φορές επινοεί κιόλας καινοτόμες λύσεις για να μεταφέρει τα  αντικείμενα-έργα της όπως για παράδειγμα την προσωπική πτητική μηχανή της Personal Flight Machine (2007) και το Kart (2008), ένα καταφύγιο δομημένο πάνω σε ένα ποδήλατο (!)…επίσης δημιούργησε ένα εναλλακτικό μοντέλο κατοικίας το Waterpod™, πάνω σε νερό... Kι όταν μιλάμε για προσωπικές πτητικές μηχανές ο νους μας πάει βέβαια κατευθείαν στον Da Vinci…

Mary Mattingly: “Τα προηγούμενα οκτώ χρόνια καταπιάστηκα με διάφορες μορφές εργαλείων και φόρμες στέγασης. Μερικά από αυτά τα σπιτάκια προορίζονται για το διαδίκτυο μερικά για διάφορες εναλλακτικές ή οικολογικές κοινότητες. Και τα περισσότερα τα δοκιμάζω η ίδια ζώντας μέσα σε αυτά ή μαζί με αυτά. Και πραγματικά πιστεύω πως πρέπει κανείς να τα βιώσει, να ζήσει μέσα σ΄ αυτά για να δει πόσο λειτουργικά είναι. Φυσικά καταγράφω την ζωή σ΄ αυτά και τις ανάγκες που προκύπτουν για να βελτιώνονται συνεχώς..”

Τί την ενέπνευσε όμως για να αρχίσει αυτό το περίεργο ταξίδι ανατροπής μια καθεστηκυίας αντίληψης ζωής και στο να εξερευνήσει αυτές τις νέες δομές κατοικίας, ζωής και προτάσεων εξοικονόμησης πόρων;

Bolivian demonstrators protest water privatisation 

Η Mattingly απαντά πως το αρχικό της ερέθισμα ήταν η αυξανόμενη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πόρων, κυρίως του νερού.. Το πρόβλημα δλδ που κι εμείς αντιμετωπίζουμε τώρα στην Ελλάδα.. Η ίδια αναφέρει : “Άρχισα να μελετάω αυτές τις δομές και τα εργαλεία όταν έμαθα για την ιδιωτικοποίηση Bechtel του νερού στη Βολιβία το 2000. Αποφάσισα να επεκτείνω αυτήν την πρόταση και στον υπόλοιπο κόσμο στο όχι- και τόσο- απώτερο μέλλον, κι έτσι άρχισα να δημιουργώ τις απλές συσκευές συλλογής και καθαρισμού νερού για αυτόνομη-ατομική χρήση που δεν απαιτούσαν συστήματα συγκεντρωτικού ελέγχου. Θα τα έπαιρνα στην έρημο και θα τα χρησιμοποιούσα εκεί.”

“Από εκεί και μετά, –λέει- άρχισα να κατασκευάζω τα αυτόνομα, φορετά σπίτια. Αυτά περιελάμβαναν τις λειτουργικές και τις αισθητικές πλευρές αλλά και μια θεωρητική αφήγηση : π.χ μια προφητική έκβαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που έχει μονοπωλήσει την ιδιοκτησία του χρησιμοποιήσιμου εδάφους σε τέτοιο σημείο, ώστε να φτάσει να συρρικνώσει τις τεχνολογίες τόσο πολύ ώσπου να φτάσει να κουβαλάτε πλέον το σπίτι σας στην πλάτη σας και νάχετε μια στενότερη σχέση με αυτό από έναν δικό σας άνθρωπο!

Το 2013 η Mattingly προχωρά σε ένα νέο έργο ακτιβιστικό το Fill/Obstruct όπου μαζεύει και στουμπώνει όλα της τα υπάρχοντα σε έναν τεράστιο μπόγο και στα πλαίσια μιας περφόρμανς για το Art21 της Νέας Υόρκης τραβάει τον μπόγο και τον περνάει από την γέφυρα Bayonne που συνδέει το Staten Island με το New Jersey.

Η αδύνατη και πεισματάρα Mary κουβαλάει τον μπόγο της ως νέα ρακοσυλλέκτρια στην εννοιολογική της περφόρμανς που ωστόσο δεν είναι και τόσο εννοιολογική αφού ζει σε ένα σπίτι/ατελιέ πολύ φτωχικό όπου τόσο η ίδια όσο και ο φίλος της προσπάθησαν αν καταργήσουν σχεδόν κάθε “διευκόλυνση” κάνοντας στην πράξη ότι προτείνουν ως καλλιτέχνες.. H performance αυτή θα την κάνει πάντως γνωστή.. θυμίζει χειρονομίες του Beuys..

“ Όλα σε αυτόν τον κόσμο είναι προϊόντα, προσθέτει. Βλέπω την τέχνη γενικά ως μια μορφή ακτιβισμού αλλά και προϊόντων. Αυτό το έργο περιγράφει τα περισσεύματα μιας οικονομίας εκμετάλλευσης: από το σχέδιο στην παραγωγή, κι από το μάρκετινγκ στη διανομή, ως την κατανάλωση φτάνοντας τελικά στα απόβλητα. Είναι στην ουσία ένα ρέκβιεμ για τα άχρηστα αντικείμενα και το έργο μιλά μεταφορικά για μια μεγαλύτερη υπόθεση του πώς δηλαδή οι άνθρωποι ζουν σήμερα σε έναν αλληλοεξαρτώμενο κόσμο και πως κυκλοφορούμε συνεχώς, περιφέρουμε αντικείμενα που κάποτε ήταν σε αφθονία.. Τα έργα σαν χρονοκάψουλες, λειτουργούν ως ενδείξεις και προτάσεις για τις μελλοντικές συνθήκες ζωής. Μπλοκάρουν, παρεμβαίνουν και πλαισιώνουν μια σύγκρουση. Αποσπούν την Ιστορία από το σύνηθες πλαίσιο της. Σ΄ αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι, όλοι, περιφέρουν τις χρονοκάψουλές τους γύρω, σε μια φόρμα σπιτιού.”…

η συνέχεια και ολόκληρη η οπτική επένδυση του άρθρου εδώ
http://theartnoise.blogspot.gr/2014/07/mary-mattingly.html

Ευρώπη Οικολογία: μόνο ένα νέο οικολογικό κόμμα μας έλειπε τώρα!

Έχει δίκιο ο Ν Ράπτης:"εδώ (πολιτικά) καράβια χάνονται (οικολογικές) βαρκούλες αρμενίζουν"... Το δουλειά έχουν (και) οι οικολόγοι μέσα στην πολιτική πόλωση, ανάμεσα στην μάχη εξουσίας ΝΔ ΣΥΡΙΖΑ ή σφήνα στον αγώνα επιβίωσης φιλελεύθερων και κεντροαριστερών; Και τι απέγιναν οι Οικολόγοι Πράσινοι; 

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα, απασχόλησαν καιρό τις συνιδρύτριες και τους συνιδρυτές της Ευρώπης Οικολογίας  (μέλη και φίλους της κίνησης Think Π). Και το συμπέρασμα ήταν πάντα το ίδιο: η πολιτική οικολογία ποτέ δεν βρήκε την καθαρή έκφραση που της άξιζε, την απαλλαγμένη από την "πολιτική ορθότητα" των κλασικών παραταξιακών διαχωρισμών αλλά και την συγκεντρωτική "κομματική" παράδοση της αριστεράς. 

Οι οικολόγοι, αντί να πρασινίζουν τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, ήταν πάντα αρένα της σύγκρουσης δεξιάς και αριστεράς που αντί να πρασινίζουν οι ίδιες προσπαθούσαν να επιβάλλουν την "ιδεολογική" τους κατεύθυνση στο πράσινο κίνημα. 

Έτσι οι οικολόγοι ποτέ δεν έγιναν στην χώρα μας, αληθινοί "πράσινοι" - δηλαδή ο τρίτος πόλος, το νέο πολιτικό κέντρο. Ήταν απλά "ένα ακόμη κόμμα"  - ή και ...περισσότερα κατά καιρούς - στριμωγμένο ανάμεσα στις πολιτικές συμπληγάδες. Κι εκείνες, πάντα ειρωνευόντουσαν την ύπαρξή τους και απομυζούσαν την πολιτική τους πρόταση, προσαρτώντας και ένα οικολογικό κεφάλαιο στο προεκλογικό τους πρόγραμμα...

Τι έχει να προσφέρει όμως ένα ακόμη πράσινο μόρφωμα στην συγκυρία; Τα περισσότερα τα λέει ο ΝΡ στο κείμενο που ακολουθεί. Στο μικρό αυτό εισαγωγικό, δεν θα μπορούσαμε να μην υπογραμμίσουμε ξανά και ξανά τις δύο βασικές έννοιες που συνέχουν το εγχείρημα: 

1. Της πράσινης (αειφόρου) και "έξυπνης" (βιώσιμης) ανάπτυξης - που ξεφεύγουν και από την ενσωματωμένη καθεστωτική "άρρωστη" πράσινη ανάπτυξη αλλά και την δογματική προσέγγιση του μεγάλου ζητήματος της "αποανάπτυξης" (και σίγουρα από την λατρεία των παραγωγικών δυνάμεων της δογματικής κρατικιστικής αριστεράς), και

2. Του φεντεραλισμού - που σε ευρωπαϊκό επίπεδο προωθεί την ολοκλήρωση της μετέωρης ομοσπονδιοποίησης ως εναλλακτικού σχεδίου στην κρίση με ιδιαίτερο σεβασμό στις τοπικές κοινότητες αντί στα βιαίως "ομογενοποιημένα" εθνικά κράτη και σε "οργανωτικό" επίπεδο διατηρεί τον συμμετοχικό, συνεργατικό, κινηματικό χαρακτήρα του πράσινου κινήματος επιτρέποντας την "διπλή ένταξη" που μαζί με την λειτουργία διαδικτυακής συμμετοχικής δομής, βγάζει το νέο κόμμα από τα παραταξιακά χαρακώματα και διατηρεί τον κινηματικό του χαρακτήρα. 

Περισσότερα όμως σύντομα... Για την ώρα, ας καλωσορίσουμε και ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Ευρώπη Οικολογία!

του Νίκου Ράπτη

Υπάρχει κάτι υπερφίαλο στην ίδρυση νέων κομμάτων και κάτι δυσάρεστο όταν αυτή συνδυάζεται με μαζικές αποχωρήσεις από προϋπάρχουσες παρατάξεις. Μια αχλή μεσσιανισμού και εγωπάθειας. Δηλαδή, εσύ θα σώσεις τη χώρα; Δηλαδή, όποτε δε συμφωνούμε σηκωνόμαστε και φεύγουμε;

Όσοι φτιάξαμε την Ευρώπη Οικολογία (www.europe-ecology.gr), δεν διακατεχόμαστε από κανενός είδους μεσσιανισμό. Έχουμε ισχυρές πεποιθήσεις, μάλιστα. Νιώθουμε την ανάγκη και την ευθύνη να τις υποστηρίξουμε δημοσίως, ασφαλώς. Αλλά δεν σκεφτόμαστε μια οργάνωση που θα σώσει τη χώρα. Σκεφτόμαστε μάλλον να φτιάξουμε χώρους διαλόγου και κοινών –εθελοντικών- δράσεων. Είμαστε στον πληθυντικό, δεν πρεσβεύουμε καμία απόλυτη αλήθεια. Επίσης, δεν βλέπουμε κανέναν ως εχθρό. Αυτός είναι ο λόγος που είμαστε το πρώτο κόμμα πολιτών, όχι μελών. Τις αποφάσεις για τα πρόσωπα και τις θέσεις μας τις παίρνουμε με ψηφοφορίες ανοικτές σε όλους τους πολίτες που ενδιαφέρονται.

Δεχόμαστε μάλιστα ευχαρίστως στην κοινότητά μας ανθρώπους που θέλουν να ανήκουν και σε άλλα κόμματα. Αυτό το αποκαλούμε «διπλή ένταξη». Δεν βλέπουμε την Ευρώπη Οικολογία σαν ένα στρατό, που κάποια στιγμή θα εφορμήσει προς την κατάληψη της εξουσίας. Νιώθουμε μάλλον σαν ένα πολύτιμο ενδιαίτημα ιδεών και δράσεων σε ένα πλούσιο οικοσύστημα. Η ποικιλία μας δυναμώνει όλους. Αυτός είναι ο λόγος που καλλιεργούμε διαρκώς τον πολιτικό διάλογο, τις προγραμματικές συμφωνίες και τις συνεργασίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και θεωρούμε στοιχειώδη υποχρέωσή μας να αναλαμβάνουμε το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης που μας αναθέτουν οι πολίτες -συμπεριλαμβανομένης της άσκησης εξουσίας.

Πολλοί από μας –αν και όχι και τόσοι, ούτε καν οι περισσότεροι- αποχωρήσαμε από τους ...

Η συζήτηση για μια παραγωγική επανεκκίνηση είναι ώρα ν' αρχίσει (#Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανάπτυξη)

"Εύλογη παρατήρηση είναι, γιατί πρέπει αυτά τα πράγματα, προς το παρόν, να λέγονται ολοκληρωμένα μόνον σε ακαδημαïκές συζητήσεις, και συνήθως μόνον στο εξωτερικό. Έτσι, με ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων, ο Ελληνικός δημόσιος διάλογος παραμένει εξαιρετικά φτωχός, σχηματικός, μακριά απο τις πραγματικές ανάγκες, ένας "διάλογος" κουφών. Οι πολίτες μένουν χωρίς ουσιαστική ενημέρωση."

Μέσα σε ένα κλίμα τελετουργικών συγκρούσεων γύρω από "ιδεολογικές" διαφορές φληναφήματα, που υποτίθεται κρίνουν επαρκώς αλλά και προβλέπουν ακόμη, την οικονομική πολιτική των δύο βασικών διεκδικητών της συνέχειας στην διαχείριση του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους, αναζητούμε μια νηφάλια συζήτηση των πραγματικών θέσεων. Πρέπει όμως πρώτα να τις μάθουμε... Σε αυτό φυσικά δεν βοηθά η δαιμονοποίηση του αντιπάλου, επειδή κάποιοι έχουν αποφασίσει για μας ποια είναι η καλύτερη πολιτική και φροντίζουν να απαξιώσουν τον αντίπαλο, πριν καν γίνει οποιαδήποτε κριτική αποτίμηση ή και συζήτηση για τις θέσεις του. 

Όσο λοιπόν ο νερατζοπόλεμος συνεχίζεται ακάθεκτος, και η ΝΔ που άλλαξε τα "Ζάπεια" πολύ εύκολα με την εντελώς αντίθετη πολιτική, όταν εξελέγη, καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα εφαρμόσει την ...προηγούμενη αντιμνημονιακή πολιτική της, με φρικτές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, κάποιοι εμμένουμε στην πραγματοποίηση αληθινού διαλόγου και στην αναζήτηση συμπτώσεων πρώτα στον προοδευτικό χώρο και μετά σε έναν πιθανό "ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά", που με την ένταση και το βάθεμα της κρίσης ίσως κριθεί παραίτητος, ανάλογα και τα αποτελέσματα των επερχόμενων εκλογών.

Τι βρίσκουμε λοιπόν ψάχνοντας; 

Ότι η "ρεαλιστική συνιστώσα" του ΣΥΡΙΖΑ εκδήλωνε από καιρό, μόνο σε περιφερειακό επίπεδο, τις θέσεις της που μέσα στο αλαλούμ των συνιστωσών και τον νερατζοπόλεμο με την κυβέρνηση, περνούσαν απαρατήρητες. Απαρατήρητο δεν πέρασε φυσικά ότι η συνιστώσα αυτή πήρε την πλειοψηφία στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ και ότι αμέσως μετά πλήθυναν οι αναφορές στις θέσεις αυτές και διατυπώθηκε η ανάγκη "βίαιης ωρίμανσης" του κόμματος από τον επιβλέποντα την συγκεκριμενοποίηση του προγράμματος Γιάννη Δραγασάκη. 

Δυστυχώς, οι κομματικές αγκυλώσεις και ο προεκλογικός λαϊκισμός ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί με τον απαραίτητο ρεαλισμό και την διατύπωση σαφών προτάσεων συνοδευόμενων από πειστική οικονομοτεχνική ανάλυση, όπως απαιτεί η προετοιμασία της πιθανότατης διαχείρισης της κρίσης με τον ΣΥΡΙΖΑ πλέον ως κυβερνητικό κορμό στην θέση της ΝΔ. 

Το τι θα συμβεί τελικά στο από κάθε πλευρά προβλεπόμενο "άγριο" 2014, είναι ακόμη αμφίβολο. 

Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να ανοίξουμε την συζήτηση με αυτήν την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για εκείνο που έρχεται. (ΑΣ)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι περίληψη της ομιλίας του Γιωργου Σταθάκη, στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Simon Frazer που διοργάνωσε στρογγυλό τραπέζι με τίτλο Leading Greece Back to Growth Roundtable Discussion  και θέμα την πολιτική οικονομικής ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου του 2013 (!) με ομιλητές τους Γιάννη Μηλιό και Γιώργο Σταθάκη (εδώ). 
Εκτενής αναφορά δημοσιεύτηκε ήδη από τότε, στο blog  Μετά την κρίση, με την εισαγωγή να καταλήγει στο παρακάτω σχόλιο: 

"Η χώρα πρέπει να σκεφθεί πώς θ' αρχίσει να κάνει αυτά ακριβώς που επί δεκαετίες αποφεύγει επιμελώς. Η συζήτηση για μια παραγωγική επανεκκίνηση είναι ώρα ν' αρχίσει.

Ακριβώς γι' αυτό, ήταν ένα καλό έναυσμα - και πολύ ευχάριστη έκπληξη - η ομιλία του Γιώργου Σταθάκη σε στρογγυλό τραπέζι που έγινε στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Simon Frazer (Βανκούβερ, Καναδάς, 18 Ιανουαρίου 2013), με τίτλο "Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανάπτυξη". Στη συνέχεια, αυτούσιο το κομμάτι της ομιλίας που αφορά την ανάπτυξη:

"1. Κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, ιδιωτική, κρατική ή συνεταιριστική, που λειτουργεί επιτυχώς σήμερα, παρά την αρνητική συγκυρία, πρέπει να στηριχθεί. Το κράτος έχει πρακτικά εγκαταλείψει όλα τα συνήθη αναπτυξιακά εργαλεία που στηρίζουν τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, την εγχώρια παραγωγή, την καινοτόμα επιχειρηματικότητα. Ταυτόχρονα διατηρεί στο ακέραιο το περίπλοκο και κατακερματισμένο θεσμικό πλαίσιο, μαζί και το φορολογικό, που συντηρεί την πολιτική διαμεσολάβηση ως μόνιμη συνθήκη κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Τα πετυχημένα οικονομικά δίκτυα πρέπει συνεπώς να ...

Ποια συναίνεση μπορεί να μεταστρέψει την "γενικευμένη πολιτική διαμεσολάβηση, τόσο στην δημόσια διοίκηση, όσο και στην ιδιωτική οικονομία"; (#Γιώργος Σταθάκης)

Στο κείμενο που ακολουθεί είναι ορατή η εναλλακτική αφήγηση της "ρεαλιστικής συνιστώσας" της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι η ιδέα ότι το μνημόνιο αποτελεί συνέχιση της πολιτικής της χρεοκοπίας και όχι ανατροπή της ή έστω διόρθωση. Ότι η εφαρμογή του εμμένει στην απαξίωση των παραγωγικών συντελεστών και η αφήγησή του για μια καμπύλη πτώσης-ανάκαμψης είναι μια φαντασίωση που διακινείται ως ιδεολογικό άλλοθι για τη μη ουσιαστική μεταρρύθμιση του μεγάλου ασθενούς - του κράτους της πολιτικής διαμεσολάβησης, του ίδιου του ελληνικού πελατειακού συστήματος. 

Η αφήγηση αυτή, εφόσον γίνει συνισταμένη των αντιφατικών ροπών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ανοίξει τον δρόμο για τον απαραίτητο "ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά", εφόσον ρίχνει γέφυρες προς μια εθνική ή και κοινωνική συναίνεση στις δυνάμεις που αναγνωρίζουν εδώ και καιρό την ανάγκη μιας "μεγάλης διόρθωσης" με στόχο -επιτέλους- το ελληνικό κράτος και όχι μια καρμπόν εσωτερική υποτίμηση χωρίς σχέδιο και θεραπευτικό αποτέλεσμα. Φυσικά, η πεισματική αμφισβήτηση ως προς την ικανότητα οποιουδήποτε ελληνικού κόμματος - όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ- να συμβάλλει επί της ουσίας σε μια δημιουργία συναίνεσης ενάντια στο πελατειακό κομματικό σύστημα, είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη..(ΑΣ). 

Η μεταστροφή

του Γιώργου Σταθάκη*

Εδώ και πέντε χρόνια η Νέμεσις κυριαρχεί. Στο συλλογικό υποκείμενο που λέγεται Ελλάδα, σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα, στην ίδια τη μεμονωμένη ατομικότητα που δοκιμάζεται στη φρίκη του "ποιος είναι ο επόμενος". Οι έννοιες χορεύουν πάνω από τα κεφάλια των πολιτών, μαζί με την ηθοπλασία του αναπόφευκτου αυτής της οικονομικής καταστροφής. 

Η αφήγηση θέλει την Ελλάδα να κατανάλωνε χωρίς να παράγει, τους εργαζόμενους να απαιτούσαν μισθούς υπέρτερους της παραγωγικότητάς τους, το δημόσιο να κατασπαταλούσε πόρους και την ίδια τη χώρα να οδηγείται στη χρεοκοπία χωρίς να έχει συνείδηση της κατάστασής της.‏

Η μεγάλη διόρθωση εμφανίζεται ως ηθική, αφορά την έλευση της τιμωρίας για τα χρόνια της ανεμελιάς, και της μη αντιμετώπισης των προβλημάτων. 
Είναι οικονομική, καθώς η βίαιη αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας, η εξισορρόπηση του εξωτερικού εμπορίου και η αναζήτηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, άφησε πλήθη ανέργων, προκάλεσε ρεκόρ συρρίκνωσης του εθνικού πλούτου και ανέδειξε το αποτρόπαιο πρόσωπο της κοινωνικής κατάρρευσης.
‏Η μεγάλη διόρθωση είναι εξωγενής. Έρχεται από το διεθνές σύστημα με στόχο την επιβολή ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης. 

Αναγνωρίζει ότι η χώρα σύρθηκε στην καταστροφή από μία γενιά πολιτικών και ομάδες των οικονομικών ελίτ με εγωπαθείς επιδιώξεις, χωρίς μεταρρυθμιστικής μέριμνες. Θεωρεί παραδόξως ότι οι ίδιες ομάδες θα διαχειριστούν τη μεγάλη διόρθωση, θα αναμορφωθούν στην ίδια τη διαδικασία επιβολής του σχεδίου. 

Η διόρθωση είναι ατελέσφορη. Βρίθει αντινομιών και αντιφάσεων. Το ίδιο το σχέδιο παράγει την πιο εκτεταμένη οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που έχει βιώσει η χώρα, χωρίς ταυτόχρονα να θεραπεύει κανένα από τα προβλήματα του παρελθόντος.

‏Το παρελθόν είναι σχετικά πρόσφατο. 

Είναι ένα σύστημα πολιτικών και οικονομικών συντεταγμένων που εκπορεύεται κυρίως από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Ήταν τότε που πρυτάνευσαν νέα ήθη. Αυτά εξέθρεψαν πρακτικές, συμπεριφορές και τρόπους διαχείρισης της οικονομίας με βραχυχρόνιους ορίζοντες, που νομιμοποίησαν την αυθαιρεσία, ως πάγια πρακτική, που ενίσχυσαν την κατακερματισμένη έννοια του συμφέροντος, αντί της καθολικότητας και της προσκόλλησης σε κανόνες. 

Το ότι οι συμπεριφορές αυτές είχαν καθολική και οριζόντια ισχύ, δημιουργεί βεβαίως την εντύπωση της συνυπευθυνότητας κυβερνώντων και πολιτών, κομμάτων που κυβερνούσαν και αυτών που αντιπολιτευόταν, αλλά σε κάθε περίπτωση, εν αρχή ήταν η δομικότητα η ίδια, η πρωτοκαθεδρία της θεμελιακής δομής.

‏Αυτή δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, και θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση μιας νέας οικονομικής έννοιας, αυτήν της υπεραξίας των αξιών, είτε επρόκειτο για γη, για ακίνητα, για επιχειρήσεις, ακόμα και για τους ίδιους τους εργαζόμενους. 

Στην Ελλάδα ταυτίστηκε με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με την ιδέα μιας φαντασιακής μετάπλασης στην οικονομία, μακριά από την παραγωγή αξιών, που διασφαλίζουν το κεφάλαιο και την εργασία, σε μία οικονομία, όπου ...

Η ευκαιρία της αριστεράς ήταν το "δικό της μνημόνιο"

Ένα μικρό εισαγωγικό σχόλιο:

Μέσα στην αφασία των προεκλογικών κενολογιών, ένας διάλογος συνεχίζεται στο φόρουμ  Μεταρρυθμιστική Αριστερά. Ένας διάλογος επί της ουσίας. Είναι όμως τυχαίο ότι αυτό γίνεται εκτός κομματικών τειχών και μάλιστα από ανθρώπους που απηχούν απόψεις διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων εντός αριστεράς, αλλά δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν αυτόν τον διάλογο όσο συμμετείχαν μαζί και στον ίδιο κομματικό φορέα (εδώ, την ΔΗΜΑΡ). 

Είναι τελικά η αριστερά, σε οποιαδήποτε εκδοχή της, ικανή να φιλοξενήσει έστω, μια δημοκρατική διαβούλευση, μια συμμετοχική διαμόρφωση εναλλακτικών προτάσεων ή είναι όμηρος της αρχηγικής δομής και του συγκεντρωτικού της, αυταρχικού χαρακτήρα; Είναι τόπος δημιουργικής παραγωγής θέσεων και εργαστήριο λύσεων για το σήμερα του τόπου μας ή μικροκομματικής και μικροπολιτικής αναπαραγωγής των κυρίαρχων παρεών των λίγων επαγγελματιών της που αξιοποιούν την αντιδημοκρατική της δομή -κατάλοιπο των χρόνων της παρανομίας- για να εξοντώνουν τις διαφορετικές/ενοχλητικές απόψεις; Προσωπικά, μετά από τρεις και πάνω δεκαετίες συμμετοχής και πειραματισμού με όλες τις δυνατότητες έκφρασης στην αριστερά, έχω πειστεί για το δεύτερο. Και είναι ενδεικτικό ότι το ζήτημα "αριστερά και δημοκρατία" είναι απαγορευμένο για τους παροικούντες και των τεσσάρων βασικών της (!) κομματικών εκφράσεων...

Αλλά ας γυρίσουμε στην συζήτηση και στην πολιτική ουσία: 

Ποια θα μπορούσε να είναι η στάση της αριστεράς απέναντι στην κρίση και το μνημόνιο, που θα την έκανε φορέα λύσεων και όχι ανεύθυνης και λαϊκιστικής προσχώρησης στο στρατόπεδο του "όχι σε όλα"; 

(ΑΣ - Γιώργος Παπασπυρόπουλος)

Η συζήτηση:

• Νικηφόρος Σταματάκης*:

Τα δύσκολα για τον τόπο μας, για τον λαό μας, προπαντός για τη νεολαία, που θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο, είναι μπροστά. 

Κάποιος θα πρέπει να λέει από σήμερα στους νέους ότι σε δέκα χρόνια θα ανήκουν σε ένα εργατικό δυναμικό που θα υπολείπεται του πλήθους των συνταξιούχων της χώρας μας - απλώς για να ξέρουν τι τους περιμένει. 

Είμαστε ακόμη στην αρχή. 

Έχουμε πολλά να κουβεντιάσουμε και για την αριστερά και για τη δημοκρατία, και για τη σχέση δημοκρατίας και αριστεράς. (1)

Η δική μας η αγωνία ήταν πώς θα μπορούσε ο τόπος μας να βγει από τη δίνη στην οποία τον είχε βυθίσει το παλιό πολιτικό σύστημα με τις μικρότερες απώλειες - με την κοινωνία όρθια όπως λέγαμε. 

Οι αναγκαίες προϋποθέσεις ήταν: 

Πρώτον να συνειδητοποιήσουμε πώς και γιατί η Ελλάδα ακολούθησε αυτή την παρακμιακή πορεία τα τελευταία τριάντα χρόνια, ποιοι ευθύνονται, ποιες είναι οι μεγάλες παθογένειες του τόπου; 

Και, δεύτερον, να διεκδικήσουμε από τους πιστωτές μας, και εταίρους μας, τον αναγκαίο χρόνο για να κάνουμε όχι απλώς κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλά να θέσουμε σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο σύνολο βαθιών αλλαγών στο κράτος, στους θεσμούς, στην οικονομία, στην κοινωνία, που θα μετέτρεπαν την πατρίδα μας σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή, εξαιρετικά προηγμένη και ανταγωνιστική χώρα. 

Αυτός έπρεπε να είναι ο ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

• Γιώργος Προκοπάκης:

Απομονώνω την τελευταία παράγραφο από σχόλιο του Νικηφόρου Σταματάκη:

"Και, δεύτερον, να διεκδικήσουμε από τους πιστωτές μας, και εταίρους μας, τον αναγκαίο χρόνο για να κάνουμε όχι απλώς κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλά να θέσουμε σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο σύνολο βαθιών αλλαγών στο κράτος, στους θεσμούς, στην οικονομία, στην κοινωνία, που θα μετέτρεπαν την πατρίδα μας σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή, εξαιρετικά προηγμένη και ανταγωνιστική χώρα."

Βουτάω την ευκαιρία για να δούμε την αντίθεση μνημόνιο/αντιμνημόνιο από μια άλλη οπτική. 

Μερικά ιστορικά για την ένταξη της παραγράφου, πρώτα.

1. Αυτό που ονομάσθηκε "θετική αναδιάρθρωση" (γονείς οι Σταματάκης-Αθανασίου μεν, αντίθετοι με τον όρο δε) εντάσσεται στη λογική της παραγράφου. 

Η αγορά του χρόνου που ήθελαν (τρία έως πέντε χρόνια) σίγουρα δεν εφθανε, αλλά αυτό είναι "τεχνική λεπτομέρεια" - αν τα βρίσκαμε με τους πιστωτές και εταίρους θα καταλήγαμε και στον εύλογο χρόνο. "Λογιστικά" η πρόταση δεν ήταν ουσιαστική βελτίωση. Πλην όμως, τα συνακόλουθα των γονέων της έδιναν την όποια προοπτική λύσης. 

Το κακό είναι ότι τα συνακόλουθα (σχηματικά: συντονισμένα και στοχευμένα μέτρα για πλεονάσματα και κατανομή βαρών) θα ήταν ανθρωποδιώκτης στη βαθιά συντηρητική και κρατικιστική λογική της ηγεσίας (της Δημαρ -ΑΣ) - δεν μπορούσαν κάν να αρθρωθούν. Αποτέλεσμα: μια σούπα, επικοινωνιακή σαπουνόφουσκα. Υιοθέτηση του "μέσου" ως τεχνική λύση, χωρίς πολιτική.

Τι θα λέγατε σε έναν γνωστό σας που μόλις απολύθηκε ή χρεοκόπησε; Έλα στην διάλεξη του Ζίζεκ;

Η Αριστερά, η Κρίση και η Κοινωνική Αλληλεγγύη

του Τάκη Παπαθεοδωρόπουλου*

Όποιος δεν βολεύεται εύκολα σε κάθε είδους ιδεολογήματα και συνθήματα καταλήγει αβίαστα νομίζω στις παρακάτω κωδικοποιημένες διαπιστώσεις.
Η κρίση, που ακόμα δεν έχει δείξει τα δόντια της, αποσαθρώνει τάχιστα κάθε κοινωνική συνοχή.
Τα τραγικά της αποτελέσματα δεν αφορούν αριθμούς αλλά ανθρώπους με σάρκα και αίμα, τους δικούς μας ανθρώπους.
Δεν είναι «δημοσιονομική» αλλά δομική κρίση του συστήματος και αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ζωής μας.
Στον πυρήνα της βρίσκουμε τον καταναλωτισμό, την εμπορευματοποίηση κάθε αγαθού και την ανθρωπινή αλλοτρίωση. Και η όξυνση της ωθεί ακόμα περισσότερο σε λογικές «όλοι εναντίων όλων» και ο «σώζων εαυτόν σωθείτε».
Με αλλά λόγια δεν είναι μπόρα και θα περάσει….

Το ερώτημα είναι αν η Αριστερά θα σταθεί μόνο σαν παράγοντας αντίστασης και οικονομικών διεκδικήσεων ειδικά τώρα που το πολιτικό σύστημα είναι παντελώς αναξιόπιστο (για το όποιο καθόλου δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ίδια) ή δίπλα στην συμβατική πολιτική δράση θα τολμήσει να εμπνεύσει ένα ευφάνταστο, πολύχρωμο και αυτόνομο κίνημα αλληλεγγύης;
Kαι ταυτόχρονα θα αποποιηθεί κάθε σκέψη και υπόνοια έλεγχου του διαψεύδοντας τον μέχρι τώρα κακό της εαυτό;
Και την διανοητική της οκνηρία θα έλεγα να πορεύεται αιωνίως με τα ίδια σκουριασμένα ιδεολογικά εργαλεία.

Μιλάμε φυσικά για αλληλεγγύη και όχι για φιλανθρωπία.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να βοηθηθούν στα πλαίσια μιας ευημερούσας πολιτείας οι λιγότερο τυχεροί, οι άρρωστοι, οι αδύναμοι.
Το ζητούμενο σήμερα είναι να μην είναι κανένας μόνος του, ανυπεράσπιστος, εκτεθειμένος στην καταιγίδα της κρίσης, των απολύσεων, της φτώχειας. Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να έχει την δομή δικτύου πολλαπλών μικρών τοπικών ή και μεγαλυτέρων πανελλαδικών πρωτοβουλιών από επισήμους φορείς (πχ Αυτοδιοίκηση), κοινωνικούς και επαγγελματικούς φορείς η και εθελοντικές ομάδες.

Ιδέες για πρωτοβουλίες υπάρχουν, εμπειρία αρκετή παγκόσμια και λίγη ελληνική.

Ενδεικτικά και χύμα αναφέρω τράπεζες τροφίμων και ρούχων, βοήθεια στο σπίτι, τοπικά ομόλογα, Ηθική Τράπεζα και τα πιο «προχωρημένα» συστήματα τοπικών ανταλλαγών έξω από την αγορά όπως είναι το LETS (Local Exchange Trading System) στην Αγγλία, τα ιταλικά G.A.S. με ομάδες γειτόνων που εκ περιτροπής ψωνίζουν χονδρικά, το Τοπικό Εναλλακτικό Χρήμα (πρόσφατα στην χώρα μας από ομάδα πολιτών Βόλου), ανταλλακτήρια αλληλεγγύης που υπάρχουν και σε γειτονιές της Αθήνας ήδη, κλπ

Η ουσία άλλωστε δεν είναι στις μορφές και τους τρόπους αλλά στον ίδιο τον πυρήνα ενός γενικευμένου κινήματος αλληλεγγύης που δίνει προτεραιότητα στις αρχές της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης σε βάρος της κατανάλωσης και του ατομικού πλουτισμού, στην κοινωνική ευθύνη απέναντι στον ωχαδερφισμό, στην δραστήρια συμμέτοχη απέναντι στην μοιραία και άβουλη γκρίνια, στην ανάδυση της τοπικότητας απέναντι σε μια ομοιόμορφη παγκοσμιοποίηση.
Στον άνθρωπο εντέλει πάνω από τα κέρδη.

Πολλοί θα πουν «ανοησίες και ουτοπικά πειράματα».
Άλλοι θα πουν ότι έτσι εξωραΐζουμε τον καπιταλισμό.
Η απάντηση είναι μια. Απέναντι στην επερχόμενη βαρβαρότητα είναι μονόδρομος να αντιτάξουμε το όραμα της κοινωνίας των αλληλέγγυων πολιτών.

*Πολιτικός Μηχανικός ΜSc

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και 

Συντονιστής της Οργάνωσης Πάτρας

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ, ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

του Γιάννη Χρυσοβέργη*

Η κατάθεση του Προϋπολογισμού σήμερα στη Βουλή, αλλά και όσα διαδραματίστηκαν - και συνεχίζουν να διαδραματίζονται - στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα σε σχέση με τον "Έλληνα ασθενή", όπως και το πρόσφατο ματς στις αυτοδιοικητικές εκλογές μεταξύ "μνημονιακών" και "αντιμνημονιακών" καθιστά επιτακτική την ανάγκη για μια νηφάλια συζήτηση, σχετικά με την επιλογή του προσφορότερου από τους τρεις - Μνημόνιο, στάση πληρωμών, αναδιάρθρωση χρέους - για τη διαχείριση την χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το σημαντικότερο: ότι η όποια επιλογή έχει σοβαρότατες επιπτώσεις και στην εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η επιλογή της Κυβέρνησης είναι σαφής: τήρηση μέχρι κεραίας των όρων του Μνημονίου, όποιες και αν είναι οι κοινωνικές επιπτώσεις.

Η στάση αυτή, που με δογματισμό υιοθέτησε και επέβαλε ο Πρωθυπουργός, σε σημείο που εκμηδένισε τις, ούτως ή άλλως, περιορισμένες διαπραγματευτικές του δυνατότητες, για να έχει ελπίδες ευώδοσης, προϋποθέτει ότι οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κι ότι η κοινοτική αλληλεγγύη είναι σημείο αναφοράς για κάθε Κράτος-μέλος.

Ο τρόπος με τον οποίο τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τα Κράτη-μέλη διαχειρίζονται εδώ και ένα χρόνο την ελληνική χρεοκοπία αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.

Η όξυνση της ιρλανδικής κρίσης και η αντίστοιχη διαχείριση τις τελευταίες ημέρες, όπως και η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των 27 για τον προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2011, δείχνουν ότι οι ανθρωποι που είναι στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούν το καράβι στο μάτι του κυκλώνα.

Εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: Μήπως πρέπει ν' αρχίσουμε να σχεδιάζουμε την εγκατάλειψη του σκάφους, αντί να περιμένουμε μοιρολατρικά ένα ναυάγιο, που ό,τι κι αν κάνουμε, δεν είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε;

Από τη στιγμή όμως που τίθεται τέτοιο ερώτημα, πριν δοθεί οποιαδήποτε απάντηση, πρέπει να απαντηθεί ένα άλλο ερώτημα: ποιος θα είναι ο νέος προσανατολισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής; Με ποιες συμμαχίες θα πορευτούμε εφεξής;

Γιατί, τα τελευταία τριάντα χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν μέρος της ευρύτερης πολιτικής της ΕΟΚ και της ΕΕ.

Κι αυτό, όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε συνοχή, κάτι που έχει εκλείψει από την τελευταία διεύρυνση του 2004 και μετά, απέφερε οφέλη. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις (π.χ. Ίμια) λειτούργησε σωτήρια.

Στο παραπάνω ερώτημα πρέπει να απαντήσουν και όσοι προτείνουν, είτε την αναδιάρθρωση του χρέους, είτε τη χρεοκοπία.

Η πρώτη επιλογή φαίνεται εφικτή στο πλαίσιο των υπαρχουσών διεθνών σχέσεων της χώρας - αυτό που πέρσι ουδείς ήθελε να συζητήσει, σήμερα φαίνεται ότι γίνεται αποδεκτό ως λύση ανάγκης και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και από το Τραπεζικό σύστημα (βλ. σημερινή έκεθση της CITIGROUP στην οποία εκτιμάται αναγκαία η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας και των λοιπών piigs - Portugal, Ireland, Italy, Greece. Spain), αλλά και από τους Ηρακλειδείς του φιλελευθερισμού (Βλ. τις προχθεσινές δηλώσεις της Άγκελα Μέρκελ, που , αν και διατυπωμένες με λάθος τρόπο και στη λάθος στιγμή - είπαμε οι άνθρωποι οδηγούν το καράβι σε ναυάγιο - ανοίγουν το δρόμο για ανδιάρθρωση του χρέους).

Με την έννοια αυτή, η δογματική επιμονή του Γ. Παπανδρέου στην άρνηση της αναδιάρθρωσης τον μετατρέπει από μέρος της λύσης του προβλήματος σε μέρος του προβλήματος, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τον Ιρλανδό ομόλογό του, που πεισματικά αρνείται την παροχή ευρωπαϊκού πακέτου βοήθειας.

Επιπροσθέτως η εμμονή του για αποφυγή της αναδιάρθρωσης του χρέους, θυμίζει καθημερινά περισσότερο την αντίστοιχη εμμονή του δικτάτορα της Ρουμανίας Τσαουσέσκου, που καταδίκασε τον πληθυσμό σε πείνα για να εκμηδενίσει το χρέος της χώρας.

Eκείνος όμως ήταν δικτάτορας και μπορούσε να μην έχει συναίσθηση της πραγματικότητας, χώρια που τέλειωσε στο απόσπασμα.

Ο Γ. Παπανδρέου έχει εκλεγεί και δεν έχει το δικαίωμα να υποθηκεύει μια σειρά σημαντικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί στη δημόσια ζωή, με βλαχομπαρόκ εμμονές.

Όμως και η αναδιάρθρωση του χρέους, θέτει το ζήτημα της αναπροσαρμογής της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Επιβάλλει μια μεγαλύτερη προσέγγιση στην αμερικανική πολιτική, χωρίς όμως τυμπανοκρουσίες.

Πράγμα που συνεπάγεται βεβαίως οδυνηρούς συμβιβασμούς σε Κυπριακό και Μακεδονικό, δυο θέματα στα οποία, λαδώνοντας Γάλλους και Γερμανούς με αθρόες αγορές άχρηστων οπλικών συστημάτων, πουλάμε τζάμπα μαγκιά εδώ και δεκαετίες.

Αντιθέτως, η επιλογή της χρεοκοπίας, θα δημιουργήσει ασφυκτικές καταστάσεις για την όποια εξωτερική πολιτική και πολιτική απομόνωση της χώρας.

Και αυτό ενδεχομένως να είναι μια αποδεκτή λύση, αν η κοινωνία είναι ενήμερη των συνεπειών.

Γιατί, αν δικαίως οι υποστηρικτές του Μνημονίου κατηγορούνται ότι αδιαφορούν για τις οικογένειες που πρέπει να περάσουν το μήνα με 500 κι 600 ευρώ, οι Ηρακλειδείς του αντιμνημονιακού αγώνα, συστηματικά απαξιούν να ασχοληθούν με τις ενδεχόμενες βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις μιας στάσης πληρωμών στους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

Απαξιώντας δε να ασχοληθούν με αυτές τις «λεπτομέρειες» περιβάλλουν τις όποιες απόψεις τους με ένα τερατώδες ψέμα.

Όταν όμως η πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται με ποδοσφαιρικούς όρους - με το ΠΑΣΟΚ σε ρόλο Ολυμπιακού, τη ΝΔ σε ρόλο Παναθηναϊκού και την Αριστερά σε ρόλο ΠΑΟΚ (άντε να πάρουμε κανένα κύπελλο κάθε δεκαπέντε χρόνια) - όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα.

*αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Άτακτος Λόγος