του Δημήτρη Βεντούρη
Για κάθε πολιτικό κόμμα θεωρείται λογικό και αναγκαίο το να διαθέτει πολιτική νεολαία. Αν όμως η νεολαία του λειτουργεί όπως κι οι νεολαίες των υπόλοιπων κομμάτων τίθεται ένα μεγάλο ερωτηματικό σ' ότι αφορά την αναγκαιότητα λειτουργίας της. Ας μείνουμε όμως στο δια ταύτα.Η Δημοκρατική Αριστερά οφείλει και δικαιούται να έχει πρόσβαση της στον χώρο της νεολαίας.
Μια πρόσβαση όμως που να προασπίζει την πολιτική χειραφέτηση κι όχι τη χειραγώγηση. Που ν' αφήνει χώρο στους νέους ανθρώπους ώστε να διασφαλίζουν την αυτονόητη δυνατότητα τους να διαμορφώνουν εκείνοι τη δική τους διακριτή πολιτική άποψη, τη δική τους αριστερά σε τελική ανάλυση.
Ειλικρινά δεν ενδιαφέρομαι να ''κατεβάσω'' πρόταση. Τη σκέψη μου θέλω να μοιραστώ και ν' ακούσω κι άλλες γνώμες πάνω σ' αυτό.
Η επικαιρότητα του μηνύματος του Ρήγα
Αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να στηθεί από την αρχή μια αριστερή οργάνωση νεολαίας που να ξαναλέγεται Ρήγας; Μια νεανική και εύφορη αριστερά που να ‘χει κεντρικό της σύνθημα τη διαμόρφωση της χάρτας δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων;
Κάποιοι πιθανόν να προλάβουν να μιλήσουν για τυμβωρυχία ή και λαϊκισμό νέου τύπου, όμως επιτρέψτε μου να πω πως δεν είναι καθόλου έτσι.
Ήταν η δεν ήταν ο Ρήγας πρόδρομος της ευρωπαϊκής ενοποίησης οραματιζόμενος μια ομοσπονδία ελεύθερων εθνών από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Βόρεια Αφρική στη θέση της φεουδαρχικής οθωμανικής αυτοκρατορίας;
Ακουμπάνε ή όχι τα σύνορα μας λαοί και κράτη που θεωρούνται ακόμα και σήμερα έθνη παρίες από τους ροδομάγουλους Μετερνίχους του ευρωπαϊκού βορρά;
Σε μια περίοδο αποδόμησης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους χρειάζεται ή όχι ένα ζωντανό κίνημα νέων ανθρώπων που να διεκδικεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που όχι απλά να περιγράφει αλλά και να εγγυάται το δικαίωμα στην πραγματική ζωή.
Ένα κίνημα που όπως η γενιά του Μάη του 68 και η γενιά των Ρηγάδων της εποχής εκείνης θ' αμφισβητήσει στα ίσα όσους και όσα μας έφτασαν ως εδώ.
Που θα διεκδικήσει το δικαίωμα της νέας γενιάς να διαμορφώνει το δικό της αλλιώτικο παρόν και μέλλον δίπλα στο μέλλον που ορίζεται από τις ''αγορές'' και τις αγοραίες τους συμπεριφορές.
Που να μπορεί να εμπνεύσει συνομήλικους αλλά και μεγαλύτερους σε κοινή δράση για την μετάβαση από την ''αντιπροσωπευτική'' δημοκρατία του σήμερα σ' αυτό που ονομάζουμε κοινωνίες πολιτών, καθώς βρισκόμαστε για τα καλά στην εποχή του διαδικτύου που κυριολεκτικά ακυρώνει τον χωροχρόνο όπως τον ξέραμε ως τώρα.
Oραματιστής, διεθνιστής κι επαναστάτης
Ο Ρήγας υπήρξε για πάρα πολλούς, ο μεγάλος οραματιστής, ο μεγάλος διεθνιστής, ο μεγάλος επαναστάτης, ο μεγάλος πατριώτης, που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες φυσιογνωμίες της εποχής του με εμβέλεια ευρύτερη των ελληνικών συνόρων.
Συγχρονίστηκε κι έζησε κάθε μορφής πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του καιρού του, προτού εκπέμψει την επαναστατική του πρόταση.Ένοιωσε στο πετσί του την εξουσιαστική βιαιότητα των Οθωμανών.
Καταλάβαινε απόλυτα τα τεράστια εμπόδια που προκαλούσε η έλλειψη παιδείας των ομοεθνών του κι όχι μόνο, στην αποτίναξη της θηλιάς που τους έπνιγε κι έπνιξε και τον ίδιο για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
Ταξιδεύοντας (χωρίς μοτοσυκλέτα, σαν Τσε) έγινε άριστος γνώστης των πολιτικών συμπεριφορών της Μεγάλης Πύλης που έφθινε, της τσαρικής Ρωσίας που αναπαυόταν στις δάφνες της καθολικής επικράτησης στον ρωσοτουρκικό πόλεμο που προηγήθηκε, της ιεράς συμμαχίας στην δυτική Ευρώπη που επεδίωκε διεύρυνση των σφαιρών επιρροής της.
Γαλουχήθηκε με τις ιδέες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, αλλά και την ολική άρνηση του που εκφράσθηκε από το ρεύμα των κολλυβάδων που εκείνη την περίοδο μεγάλωνε την επιρροή του στη χερσόνησο του Αγίου Όρους.
Συναναστράφηκε με τους εκπροσώπους της νέας επιχειρηματικότητας της εποχής, που την εξέφραζε η διεθνοποιημένη βιομηχανική συντεχνία των Αμπελακίων που του άνοιξε τις πύλες της Ευρώπης και τον στήριξε.
Τον έπνιγε και τον εξόργιζε η προλεταριακή εξαθλίωση της μεγάλης μάζας των κοινωνιών που γνώριζε και συναναστρεφόταν.
Ρήγας ξανά; Γιατί όχι
Ο Ρήγας Φεραίος στα χρόνια του 70 κυρίως ήταν η νεολαιϊστικη πολιτική οργάνωση που φιλοξένησε τον ανθό της ελληνικής νιότης σε μυαλό, καρδιά, όραμα και ριζοσπαστισμό άσχετα με το τι πορεία ακολούθησε ο καθένας στη συνέχεια σε προσωπικό επίπεδο.
Η αναγέννηση πολιτικών υποκειμένων σαν τον Ρήγα δεν συνιστούν αναπαλαίωση.
Απεναντίας σηματοδοτούν ότι πιο σύγχρονο σε πολιτικό επίπεδο κι αυτό δεν είναι άλλο από την έκφραση της ιδέας της ολιστικής αριστεράς.
Της αριστεράς που κοιτώντας μπροστά εκφράζει την εξέλιξη.
Που γυρνώντας προς τα πίσω σηματοδοτεί την επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες.
Που ατενίζει προς τα πάνω στέλνοντας το μήνυμα της υπέρβασης.
Που ανιχνεύοντας προς τα κάτω εστιάζει στα μικρά κι ανθρώπινα αλλά όχι ασήμαντα.
Που στρέφεται προς τα μέσα για ν' ανακαλύψει εκ νέου την ουμανιστική θεώρηση του αριστερού λόγου.
Που επικοινωνιακά κοιτάζει προς τα έξω αντικαθιστώντας τον ανίατο σεχταρισμό με τον κοινωνικό διάλογο.
Δεν χρειαζόμαστε νέο κόμμα. Χρειαζόμαστε άλλου τύπου κόμμα.
Πολιτικό φορέα που αντιλαμβάνεται πως σε μια εποχή που τα κράτη κρίνονται πολύ μικρά για ν' αντιμετωπίσουν τα μεγάλα προβλήματα και πολύ μεγάλα για να διαχειριστούν τα μικρά, το περιβάλλον και η πολιτική οικολογία μπαίνουνε στην πρώτη γραμμή της ατζέντας των προβλημάτων.
Ας χορέψουμε σαν ''ντελικάτοι εραστές'' με ότι νέο, αυθόρμητο και δημιουργικό φέρνει η φρεσκάδα των νέων ανθρώπων, γιατί αυτοί πρέπει να γίνουν οι αρχιτέκτονες της νέας αριστεράς.
Της αριστεράς που θα είναι σε θέση να μετασχηματίζει την άναρθρη επανάσταση των γαλλικών προαστίων και του ελληνικού Δεκέμβρη σε πολιτικό αίτημα και πλαίσιο διεκδίκησης.
Κι όπως θα τραγουδούσε ο ένας και μοναδικός στο είδος του Στράτος Διονυσίου: Όσο υπάρχουν τράπουλες θα βγαίνουνε Ρηγάδες, κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι (πρέπει να βγαίνουν) μαθητάδες.
