Οι πιο μεγάλες μεταρρυθμίσεις, θα πρέπει να γίνουν στα μυαλά μας!

του Γιάννη Σιάτρα*

του Juan Moore

Χθες το βράδυ παραβρέθηκα σε μία όμορφη φιλανθρωπική εκδήλωση σε καλό ξενοδοχείο βορείου προαστίου. Στο τραπέζι της παρέας μας ήταν επίσης 2-3 μεγαλογιατροί και ένας καθηγητής πανεπιστημίου. Ο καθηγητής τα είχε με τους (υπό απόλυση) εργαζόμενους και τους κατηγορούσε που δεν αφήνουν τα Πανεπιστήμια να λειτουργήσουν.

Τα είχε επίσης και με το κομματικό σύστημα που “διοικεί” τα Πανεπιστήμια (προφανώς ξεχνώντας ότι αυτό το κομματικό σύστημα τον εξέλεξε καθηγητή ή και ότι και αυτός το ίδιο σύστημα υπηρέτησε). Και επαναλάμβανε πως “καλά θα κάνουν να τους απολύσουν τους “χαραμοφάηδες”.

Έκανα το αφελές σχόλιο (και ερώτηση):

“Εντάξει, συμφωνώ ότι αυτό που γίνεται είναι απαράδεκτο, αλλά πώς θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι αν τους απολύσουν; Εγώ, παρά το ότι διαφωνώ με τα αίτια της “ρήξης”, δε μπορώ να αρνηθώ σε κάποιον το δικαίωμα να παλέψει με νύχια και με δόντια για να περισώσει τη δουλεία του, τη ζωή του και τη ζωή της οικογένειάς του.
Θα πρέπει να βάλουμε τα πράγματα κάτω και να βρούμε μία λύση. 

Δε μπορούμε να πετάμε ανθρώπους στο δρόμο, ούτε από τον ιδιωτικό, αλλά ούτε και από τον δημόσιο τομέα. Επειδή έτσι, ειδικά σήμερα, τους καταδικάζουμε σε θάνατο. Ή στο να γίνουν κλέφτες. 

Θα πρέπει να βρούμε λύσεις που να περισώζουν ΚΑΙ τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό, αλλά ΚΑΙ τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Να δεχθούμε ότι, δυστυχώς, αυτή είναι σήμερα η κατάσταση στην κοινωνία και την οικονομία. Και, σταδιακά να ξεκινήσουμε τις αλλαγές και να φτιάξουμε ένα μικρότερο δημόσιο και μία πιο ανταγωνιστική οικονομία. 

Όμως, χωρίς απολύσεις αυτού του τύπου. Χωρίς ξαφνικούς θανάτους.
Και πώς θα το κάνουμε αυτό;
Με καλύτερη διαχείριση τους Κράτους και της κοινωνίας μας. Θα πρέπει να κάνουμε το σύστημα είσπραξης των φόρων πιο δίκαιο. Και το σύστημα των δαπανών, πιο λογικό. Για παράδειγμα, από την πλευρά των εσόδων, δεν μπορώ να δεχτώ ότι πολλοί μεγαλογιατροί εξακολουθούν ...