Κι όμως... Σε αυτές τις εκλογές, παλεύουμε για την ζωή μας!

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Με αφορμή το άρθρο Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κυβερνήσει... του Κώστα Στούπα στο capital.gr (και την επίκληση επιχειρημάτων του Μάνου Ματσαγγάνη)

Insiders και outsiders - γύρος δεύτερος!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Υπάρχουν επιχειρήματα που δαιμονοποιούν τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πέραν των αδυναμιών στρατηγικής και των λαθών πολιτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και όταν προέρχονται από την χρεοκοπημένη συγκυβέρνηση, φαντάζουν "αναγκαία". Εκλογές έχουμε. Όταν όμως προέρχονται από ανθρώπους της αριστεράς ή του κεντροφιλελεύθερου χώρου, κάτι δεν πάει καλά. 

Αναφέρονται στον χαρακτηρισμό της αφήγησης του ΣΥΡΙΖΑ ως υστερικής (Μάνος Ματσαγγάνης: "Μετά από μια προεκλογική εκστρατεία υστερικών τόνων ("Έχουμε πόλεμο", "Ψηφίζουμε για τη ζωή μας", "Φεύγουν" κτλ.), ο ΣΥΡΙΖΑ...") ή ως άγνοιας κινδύνου (Κώστας Στούπας: "Αν οι δημοσκοπήσεις δείξουν στο μέλλον υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ σε προσεχείς εκλογές, πριν φτάσει η ημερομηνία των εκλογών οι τράπεζες θα έχουν καταρρεύσει.").

Σε όλη αυτή την στοχευμένα αρνητική για τον ΣΥΡΙΖΑ εκστρατεία, μία είναι η κατάληξη: "δεν γίνεται αλλιώς - η συγκυβέρνηση πρέπει να μείνει πάση θυσία κι ας οδηγεί καθημερινά σε υπερχρέωση τα νοικοκυριά και σε απόγνωση την οικονομία και την επιχειρηματικότητα"... 
Γιατί; 
"Γιατί δεν έχουμε διάδοχο σχήμα παρά μόνο τον μπήξε δείξε ΣΥΡΙΖΑ.... και πρέπει να περιμένουμε την νεκρανάσταση της "κεντροαριστεράς" ή του φιλελεύθερου κέντρου - και μόνο τότε μπορεί να πέσει η κατά γενική αποδοχή, καταστροφική συγκυβέρνηση".

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά!

1. Είναι παλαιοκομματισμός και πολιτικαντισμός του χειρίστου είδους να προστατεύεις, εμμέσως πλην σαφώς, μια κυβέρνηση που αποτελεί συνέχεια του πελατειακού συστήματος και που έχει τις χειρότερες επιδόσεις από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις επειδή προστατεύει το κομματικό κράτος και τις παρασιτικές ελίτ, που έχει στείλει στην ανεργία το 30% των εργαζομένων, το 60% των νέων και το 50% των νεκροζώντανων ελεύθερων επαγγελματιών, επειδή λέει... ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υστερικό λόγο. Δηλαδή αυτά δεν συμβαίνουν στην κοινωνία μας... είναι υστερίες! Δεν παλεύουμε για την ζωή μας οι ανασφάλιστοι, οι χωρίς εισόδημα, οι υπερφορολογημένοι ληξιπρόθεσμοι, οι απειλούμενοι με διώξεις και κατασχέσεις εισοδημάτων και περιουσιών...

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι; Είναι το αριστερό ρεύμα του (αριστερή πλατφόρμα) ή η φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία του που διατηρεί άνω του 70% ποσοστό συναίνεσης στις δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στο κόμμα και άνω του 90% στους ψηφοφόρους του και τους φίλους του κόμματος στην κοινωνία; (πράγμα που εκφράστηκε και στις εκλογές με έντονες διαφοροποιήσεις στα ποσοστά που πήραν οι εκπρόσωποι των διαφορετικών ρευμάτων στις τοπικές κοινωνίες) 
Ή είναι κάτι αρνητικό ένα κόμμα να έχει ΚΑΙ μειοψηφική άποψη; Ποιο κόμμα δεν έχει άλλες απόψεις για τα πάντα;
Ποιος ανάγει την μειοψηφική άποψη στον ΣΥΡΙΖΑ - που ναι, είναι ευρωσκεπτικιστική ή περιέχει και κάποιους λίγους που θάθελαν την "χρήση των καταθέσεων για αναπτυξιακούς σκοπούς" επειδή είναι κολλημένοι στο ιδεολογικό πρότυπο του κρατικού καπιταλισμού,  - σε άποψη του ΣΥΡΙΖΑ; Όταν μάλιστα μερικές από τις απόψεις αυτές είναι προσωπικές, ούτε καν επίσημες της μειοψηφίας;

3. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ προοδευτικό κόμμα; Δεν είναι αριστερή σοσιαλδημοκρατία επί της ουσίας; Τι είναι; Γιατί δέχεται κριτική από ΚΚΕ και Ανταρσυα για "προδοσία" τότε; Και είναι προτιμότερη η επιλογή της διεφθαρμένης κυβέρνησης των ημετέρων που ευθύνεται ως δικομματισμός για την χρεοκοπία και που έχει τσακίσει το παραγωγικό μέλλον αυτού του τόπου ως δήθεν κυβέρνηση σωτηρίας; Είναι προοδευτικό κόμμα η ΝΔ ή το δεκανίκι της υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ; 
Τι διαφορά έχει αυτός ο ιδεολογικός δογματισμός από εκείνον του ΚΚΕ; Που κάνει την ανάγκη του Σαμαροβενιζελικού συμπλέγματος, φιλοτιμία της κεντροαριστεράς;

Οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν εξαντλούν το θέμα. Δείχνουν μόνο τον παραλογισμό στον οποίο έχουν φτάσει άνθρωποι του μεταρρυθμιστικού χώρου, να βλέπουν εφιάλτες στην προοπτική να συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα κυβέρνηση συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Ξέροντας μάλιστα ότι οι εποχές της αυτοδυναμίας έχουν παρέλθει οριστικά - ξέροντας ότι η χώρα χρειάζεται την μέγιστη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για να έχει ελπίδες να ...

Που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η άφρονη φορολογική πολιτική; (#περί "εγγυητών" της σταθερότητας ή ποιος προκαλεί την, σε εξέλιξη και εξ ανάγκης, γενικευμένη στάση πληρωμών;)

Η προδιαγεγραμμένη πορεία "ληξιπροθεσμοποίησης"...
(σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη)

Θέμα χρόνου η διαγραφή χρεών στο δημόσιο...

του Κώστα Στούπα από το capital.gr

Έχετε εξουσία πάνω στους ανθρώπους μέχρι την στιγμή που τους πήρατε τα πάντα. Όμως, όταν τους αφήσατε χωρίς τίποτα, τότε τους χάσατε, είναι ελεύθεροι. - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

Κάθε φορά που τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν με ειδήσεις για κατασχέσεις καταθέσεων και ακινήτων για χρέη στην εφορία, πρέπει να μας λούζει κρύος ιδρώτας, όχι γιατί μπορεί το μακρύ χέρι της εφορίας να μας πάρει καταθέσεις που ενδεχομένως δεν υπάρχουν, αλλά γιατί υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης εσόδων που μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια και κοινωνική ένταση.

Από αυτή τη σκοπιά τις τελευταίες μέρες τα ταμεία του κράτους πρέπει να «στενάζουν» καθώς αν και προεκλογικά, παρατηρείται μπαράζ διαρροών από τον κ. Θεοχάρη για τον αυτοματισμό του τρόπου που η εφορία θα κατάσχει μισθούς, συντάξεις και καταθέσεις έναντι οφειλών προς το κράτος. Η επιδίωξη είναι προφανής: Να τρέξουν κάποιοι να πληρώσουν.

Η κατάσταση δεν είναι απλή

Περί τα 2,6 εκατ. φορολογούμενοι έχουν ληξηπρόθεσμες οφειλές, οι οποίες δημιουργήθηκαν το 2013 και το 2014. Από αυτούς σε διαδικασία ρύθμισης έχουν ενταχθεί περί τις 92 χιλιάδες...

Όπερ, 2,5 εκατ. έχουν κηρύξει στάση πληρωμών... αδιαφορώντας για τις απειλές κατάσχεσης και τις γενικότερες συνέπειες.

Οι ανεξόφλητες οφειλές των πολιτών προς την εφορία συνεχίζουν να ανεβαίνουν με ρυθμό αυξητικό. Αισίως αθροίζουν περί τα 65 δισ. ευρώ. Κάθε μήνα προστίθενται περί το 1 με 1,5 δισ. ευρώ. Δώδεκα μήνες επί 1 δισ. ίσον 12 δισ. ευρώ και επί 1,5 ίσον 18 δισ. ευρώ.

Αν λοιπόν σε ένα σύνολο δημοσίων εσόδων περί τα 45 δισ. ευρώ προκύπτουν ανεξόφλητες οφειλές περί τα 15 δισ. ευρώ, δηλαδή 30%, έχουμε μια αντίστοιχη επιβάρυνση αυτών που μπορούν και πληρώνουν ακόμη φόρους για να ισοσκελιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός και να προκύψει και το όποιο πλεόνασμα.

Χρέη και τόκους δεν πληρώνουμε ακόμη καθώς οι δανειστές μέσω των δόσεων των μνημονίων τα βγάζουν από τη μια τσέπη και τα βάζουν στην άλλη, διατηρώντας την Ελλάδα όρθια, το ευρώ σε ηρεμία και τα ΑΤΜ των τραπεζών γεμάτα...

Οι ανεξόφλητες οφειλές των 65 δισ. ευρώ ισούνται περίπου με το 144% των ετήσιων εσόδων. Με αυτό το ρυθμό σε μια πενταετία με τις προσαυξήσεις θα αντιστοιχούν στο 300% των εσόδων και ένα ΑΕΠ...

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η κατάρρευση εσόδων μοιάζει μονόδρομος. 

Θέμα χρόνου είναι επίσης να καταστεί κοινή πεποίθηση πως το σύνολο των ανεξόφλητων οφειλών θα τεθεί σε διαγραφή, σε μια χαριστική ρύθμιση. Αν κάποιος σου χρωστά 100 ευρώ και υπολογίζεις πως μπορεί να του πάρεις μόνο ένα 10% είναι προς το συμφέρον σου να τον απαλλάξεις από τα 90 ευρώ.

Όταν προκύπτουν αρνητικές υπεραξίες και κόκκινα δάνεια στις τράπεζες προκειμένου αυτές να μην καταρρεύσουν παρεμβαίνει το κράτος και με κεφάλαια δανεικά από τις επόμενες γενιές τις ανακεφαλαιώνει, για να ...

Καλά Χριστούγεννα Κύριε Σαμαρά... (#"Η ευημερία έρχεται σύντομα· ένα κοτόπουλο σε κάθε τσουκάλι")

Η πτώση της δημοκρατίας στην αρχαία Ρώμη συμβάδισε 

με την καταστροφή των μικροϊδιοκτητών και τη συνάθροισή τους 

στη Ρώμη όπου οι αυτοκράτορες τους μοίραζαν τρόφιμα

και τους έστηναν θεάματα.

Οι πληβείοι εξέλεγαν τους τριβούνους (δημάρχους)

και μαζί με τους δημάρχους μπορούσαν να ψηφίσουν νόμους

που ήταν δεσμευτικοί για όλους τους Ρωμαίους...

Στην περίοδο της παρακμής της δημοκρατίας 

οι πληβείοι αντάλλασσαν την ψήφο τους με το βιοπορισμό τους

και γενικότερα γινόντουσαν πελάτες των πατρικίων...

Το σιτάρι και τα τρόφιμα που διένειμε η αυτοκρατορία

στους πολίτες πληβείους της πρωτεύουσας τα έφερνε από τους 

φόρους ή τις δημεύσεις των κατακτημένων χωρών.

Κατά την περίοδο της παρακμής οι θεσμοί είχαν διαλυθεί

σε τέτοιο βαθμό που τους αυτοκράτορες τους διόριζαν

σε κάποιες περιπτώσεις, είτε η φρουρά των πραιτοριανών

που ήταν το μόνο στρατιωτικό σώμα που έδρευε στη Ρώμη

ή οι λεγεώνες των διάφορων επαρχιών που εισέβαλαν στη Ρώμη. 

Υπήρξαν υποψήφιοι για αυτοκράτορες που κέρδισαν υποσχόμενοι

στους πραιτοριανούς αυξήσεις και αμοιβές σε χρυσά νομίσματα...

Όπως ακριβώς τα τελευταία χρόνια και σήμερα στην Ελλάδα, 

βουλευτής ή πρωθυπουργός εκλέγεται κάποιος μόνο αν καταφέρει 

να εξαγοράσει τις συγκροτημένες λεγεώνες των πελατών

του δημοσίου ή και των ιδιωτικών επιχειρήσεων 

που ζουν από το δημόσιο.

Κώστας Στούπας: Πως ετοιμάζονται να "φουντάρουν" 

τη χώρα πριν τον ΣΥΡΙΖΑ... /capital.gr /

Φωτο του 1929 - παραγκούπολη στην περιφέρεια της Ουάσιγκτον

Αφιερωμένο εξαιρετικά (ΑΣ):

Ο Στάινμπεκ για την κρίση του 1929

Το ακόλουθο κείμενο του Τζον Στάινμπεκ (1902-1968) αναφέρεται στη μεγάλη κρίση του 1929 και περιέχεται στο βιβλίο του «L' America e gli americani» (ιταλική έκδοση «Alet», 2008), που συγκεντρώνει τριάντα πέντε μικρά κείμενα του μεγάλου αμερικανού νομπελίστα συγγραφέα.*

"Θυμάμαι πολύ καλά το 1929. Είχαμε πιάσει την καλή (εγώ όχι, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι ναι). Θυμάμαι τα ζαλισμένα και ευτυχισμένα πρόσωπα των ανθρώπων που έφτιαχναν χάρτινες περιουσίες με τις μετοχές του χρηματιστηρίου. «Σήμερα κέρδισα δέκα χιλιάδες δολάρια μέσα σε δέκα λεπτά. Συνολικά, αυτή τη βδομάδα κέρδισα ογδόντα χιλιάδες». 

Στη μικρή μας πόλη οι διευθυντές τραπεζών και οι εργάτες οδοποιίας έτρεχαν στους τηλεφωνικούς θαλάμους για να καλέσουν τους παίκτες. Ολοι έπαιζαν στο χρηματιστήριο, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Στη διακοπή για γεύμα, υπάλληλοι και γραμματείς μελετούσαν το δελτίο τιμών του χρηματιστηρίου μασώντας σάντουιτς και λογάριαζαν τις περιουσίες που συσσωρεύονταν. Τα μάτια τους είχαν την ίδια έκφραση που βλέπουμε στο τραπέζι της ρουλέτας. Εγώ είχα μια διαυγή αντίληψη, γιατί βρισκόμουν έξω από όλα αυτά, γράφοντας βιβλία που κανείς δεν αγόραζε. Δεν είχα ούτε τα ελάχιστα που ήταν αναγκαία, για να αρχίσω να φτιάχνω μια δική μου περιουσία. Από τις βιτρίνες έβλεπα τα τρελά ψώνια, το χαβιάρι και τη σαμπάνια, μύριζα το μεθυστικό άρωμα των ντυμένων με γούνες κυριών, που έβγαιναν λάμποντας από το θέατρο.

Επειτα οι άνθρωποι έπαψαν να επενδύουν και αυτό το είδα με διαύγεια, επειδή είχα ασκηθεί από καιρό στην οικονομική ύφεση. Δεν συμπαρασύρθηκα στην πτώση. Θυμάμαι ότι έδιναν συνεντεύξεις και ξανά συνεντεύξεις οι Big Boys, εκείνοι που γνώριζαν. Ορισμένοι αγόραζαν διαφημιστικό χώρο για να καθησυχάσουν τους εκατομμυριούχους που καταστρέφονταν: «Είναι μόνο μια φυσιολογική υποτίμηση», «Μη φοβάστε, αγοράστε, συνεχίστε να αγοράζετε». Ωστόσο, οι Big Boys πουλούσαν και η αγορά έκανε το μπαμ.

Επειτα ήρθε ο πανικός και ο πανικός μετατράπηκε σε απαθές σοκ. Οταν το ...

Τι είδαν οι “Ρασκόλνικοφ” στην Αργεντινή και τη Βραζιλία και σιώπησαν…

του Κώστα Στούπα*

Η λίστα Λαγκάρντ αποτέλεσε ιδανική διέξοδο απεγκλωβισμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την προσγείωση στην πραγματικότητα που επέβαλε το πρόσφατο οικογενειακό ταξίδι του κ. Τσίπρα στις σύγχρονες φαντασιακές «Μέκκες» του θολού σοσιαλισμού που ευαγγελίζεται, τη Βραζιλία και την Αργεντινή.

Αντί «κολχόζ» και εθνικοποιήσεων στη Βραζιλία συνάντησε το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που υλοποιείται αυτή την περίοδο στον κόσμο, το ύψος του οποίου ξεπερνά τα 40 δισ. δολάρια.

Στην Αργεντινή έπεσε πάνω σε μαζικές διαδηλώσεις και λεηλασίες καταστημάτων για δεύτερη φορά μέσα σε μια δεκαετία, από την περίοδο της χρεοκοπίας. Η χώρα δηλώνει επίσημα πληθωρισμό περί το 10% και στην πραγματικότητα η αύξηση των τιμών τρέχει με 25%. Δηλαδή κάθε τέσσερα χρόνια οι τιμές διπλασιάζονται…

Του χάους που επικρατεί στη χώρα δεν γλύτωσε και η κα Τσίπρα που απώλεσε τη βαλίτσα με τα καλοκαιρινά κατά την αεροπορική επιστροφή από την πολύπαθη χώρα, που αποτέλεσε ευκαιριακό μοντέλο για την εγχώρια «παλαβή» αριστερά η οποία στοχάζεται μονοσήμαντα με απλοϊκά μοντέλα αναφοράς, κυρίως μακρινά για να μην είναι εμφανείς οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις τους.

Τα διδάγματα από την Ελλάδα…

Η Ελλάδα τρία χρόνια μετά την αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους, έχει «κουρέψει» χρέος πάνω από 120 δισ. ευρώ που κρατούσαν στα χέρια τους ιδιώτες και δεν έχει υποστεί τις συνέπειες ενός πιστωτικού γεγονότος.

Η Αργεντινή δέκα χρόνια αργότερα, για αθέτηση πολύ μικρότερου χρέους, υπόκειται σε κατασχέσεις πλοίων και δικαστικές διενέξεις οι οποίες δεν προβλέπεται να έχουν σύντομα κατάληξη.

Η ατυχία στην περίπτωση της Αργεντινής ήταν ο υπερτετραπλασιασμός της τιμής της σόγιας, του βασικού εξαγώγιμου προϊόντος της, από τα 150 δολάρια ο τόνος το 1999 και 2001 πάνω από τα 600 δολάρια ο τόνος στο τέλος της δεκαετίας. Όπως είναι λογικό η αύξηση της τιμής τετραπλασίασε και τις αντίστοιχες εισροές.
Αυτές οι εισροές ήταν που έβγαλαν τη χώρα από την κατάσταση άγριας χρεοκοπίας που είχε περιέλθει καθώς αύξησαν την περασμένη δεκαετία τους πόρους της.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής ξεκίνησε το 1999 όταν η τιμή της σόγιας είδε για πρώτη φορά τα 150 δολάρια και ολοκληρώθηκε το 2001 όταν η τιμή προσέγγισε για δεύτερη φορά αυτά τα επίπεδα που αποτελούν ιστορικά χαμηλά της 30ετίας.

Κατ’ αναλογία είναι σαν η Ελλάδα αντί για 10 δισ. ευρώ που έχει κατ’ έτος έσοδα από εισροές της τουριστικής βιομηχανίας μέσα σε λίγα χρόνια να είχε 40 δισ. ευρώ, δημιουργώντας ένα εμπορικό πλεόνασμα μερικών δεκάδων δισ. με τα σημερινά δεδομένα ή μερικών δισ. ευρώ με τα δεδομένα του 2009 όταν είχε έλλειμμα τρεχουσών στα 24 δισ. ευρώ.

Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα θα έβγαινε από την κρίση χωρίς να μεταρρυθμίσει την παρασιτική οικονομία που έχει δημιουργήσει η περίοδος της ευημερίας με δανεικά. Κάποια κυβέρνηση, κάποιου τυχαίου ...

Η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς Κατοχής;

του Κώστα Στούπα*

Η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς κατοχής και είναι οι κατοχικές δυνάμεις που την έφεραν στη χρεοκοπία, απειλούν να την οδηγήσουν και σε ολοκληρωτική κατάρρευση, αρκεί να συνεχίσουν να έχουν το πάνω χέρι.
Κατοχή μιας χώρας σημαίνει έλεγχος του μηχανισμού διοίκησής της ασχέτως κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση και καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών της πόρων και του μόχθου των εργαζομένων της.
Σημαίνει φόρτωμα της χώρας με επαχθές χρέος λόγω κατάχρησης της εξουσίας των ανθρώπων που αποφασίζουν καθώς λειτουργούν σαν ανδρείκελα των κατοχικών δυνάμεων.

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά τα διαθέτει η ελληνική περίπτωση. 

Το πελατειακό κράτος και η χωρίς όρια κομματοκρατία έχουν επιβάλει τις τελευταίες δεκαετίες ένα ιδιότυπο καθεστώς Κατοχής, όπου τα τρία τέταρτα της κοινωνίας εξαναγκάζονται να συντηρούν το ένα τέταρτο, όχι στη βάση κάποιου παραγωγικού μοντέλου αυτάρκειας αλλά στη βάση ενός παρασιτικού μοντέλου.