Δημήτρης Παπαδημούλης: Το μετέωρο βήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Άρθρο του Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Δημήτρη Παπαδημούλη για το IndependentNews.gr

Στη δύσκολη περίοδο που διανύει σήμερα η Υφήλιος, το μόνο βέβαιο είναι… η αβεβαιότητα. Η κρίση της πανδημίας που ενέσκηψε, δοκιμάζει την υγεία, τη ζωή και τις αντοχές εκατομμυρίων πολιτών σε όλο τον κόσμο, πολιτών που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει, με την κρίση να δοκιμάζει τόσο τα οικονομικά των χωρών όσο και των διεθνών Οργανισμών στις οποίες εντάσσονται.

Και ενώ οι εμπειρογνώμονες είναι γενικά σε θέση να εκτιμήσουν ποιά θα είναι η οικονομική επιβάρυνση από την πανδημία του κορονοϊού COVID-19, ο ακριβής αντίκτυπος που θα έχει, ποικίλλει ανάλογα με το πλήθος των ανθρώπων που θα πληγούν, από την σοβαρότητα του φαινομένου και την ήδη υπάρχουσα οικονομική κατάσταση των χωρών.

Ο αντίκτυπος της τρέχουσας επιδημίας, μπορεί μεν να μην αποσαφηνιστεί για αρκετό ακόμη χρονικό διάστημα, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, όμως, που αριθμεί 36 χώρες- μέλη, προβλέπει σοβαρή ύφεση και αύξηση της ανεργίας για το 2020, ενδεχομένως μεγαλύτερη και από εκείνη του 2008.

Σε αυτήν την πολύ δύσκολη συγκυρία, Ευρωπαϊκή Ένωση δεν απαντά, προς το παρόν, με ενότητα, αφήνοντας το περιθώριο στον κόσμο να σκεφτεί πως κάποιοι όχι μόνον δεν συγκινούνται από τις εκατόμβες των αθώων θυμάτων αλλά καιροφυλακτούν και σκέφτονται πώς να επωφεληθούν μοιράζοντας νέα μνημόνια. Ευτυχώς υπάρχουν αντιστάσεις. Κι αυτό διότι η δεξιόστροφη κυριαρχία του γερμανικού μοντέλου στην ΕΕ κλυδωνίζεται σήμερα έντονα από τις αντιδράσεις του Νότου που πλέον πλήττεται από τις ατελέσφορες και μονομερείς απόπειρες της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τα μνημόνια που αποτέλεσαν την προσφιλή μέθοδο αντιμετώπισης των οικονομικών κρίσεων -ασχέτως της αιτίας που την προκάλεσαν-  αμφισβητούνται πλέον από μεγάλο αριθμό  κρατών μελών στις Συνόδους Κορυφής και από την πλειοψηφία των κρατών μελών στο Eurogroup.

Η στασιμότητα της ΕΕ, που προκαλείται ιδιοτελώς από την Γερμανία και τις χώρες σύμμαχους της, δεν μπορεί να είναι πια ανεκτή.

Η αμοιβαιοποίηση του χρέους που είχε προταθεί από την Αριστερά και τις προοδευτικές δυνάμεις κατά την προηγούμενη κρίση (αλλά χάθηκε κάτω από την ισχύ της Μέρκελ), επανέρχεται στο τραπέζι ως η επιθυμητή λύση για την συνοχή της ΕΕ, αλλά και για την οικονομική και πολιτική Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Πολλά κράτη μέλη κατανοούν πλέον ότι δεν μπορούν να ωφελούνται οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες από κάθε κρίση και να διευρύνεται διαρκώς το χάσμα Βορρά-Νότου με κάθε ευκαιρία. Αναρωτιούνται επίσης, στην πράξη, ποιο είναι το νόημα και η προοπτική μιας τέτοιας ΕΕ. Ακόμη και οι συμβιβαστικές προτάσεις της Γαλλίας, πλέον δύσκολα λύνουν τα προβλήματα, εφόσον η επιβίωση των χωρών του Νότου απειλείται ουσιαστικά με κάθε πράξη και παράλειψη του Ευρωπαϊκού συμβουλίου.

Για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Προοδευτικής συμμαχίας στο Ευρωκοινοβούλιο, μεταξύ Σοσιαλιστών, Αριστερών και Πρασίνων, δεν υπάρχει άλλη λύση από την επιτάχυνση της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τα Ευρωομόλογα που εδώ και μια δεκαετία απορρίπτονται από την Γερμανία λόγω ιδιοτελών συμφερόντων, σήμερα είναι απαιτητά από 11 χώρες της ευρωζώνης – δηλαδή την πλειοψηφία του Εurogroup. Εξ ου και η δυστοκία λήψης απόφασης στο Eurogroup, λόγω των πεισματικών αντιστάσεων του Ευρωπαϊκού  Βορρά απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο που έχει ήδη κερδίσει ηθικά και πολιτικά την πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών της γηραιάς ηπείρου. Τι μέλλει γενέσθαι;

Η ιστορία γράφεται την στιγμή που συντάσσεται αυτό το κείμενο: Το Εurogroup αναβλήθηκε για τρίτη φορά, οι πιέσεις προς τη Γερμανία είναι ασφυκτικές, όπως και η εμμονή της Γερμανικής και Ολλανδικής ηγεσίας στην λογική «δάνεια από ESM και μετά μνημόνια» των χωρών που θα λάβουν τα δάνεια.
Η χώρα μας, σύμφωνα και με μελέτη του ΟΟΣΑ, σε μια τέτοια περίπτωση θα βρεθεί στην χειρότερη θέση από όλες τις χώρες της ΕΕ, με νέο, ισχυρό κλυδωνισμό της οικονομίας της. Οι λόγοι γι’ αυτό, είναι η μεγάλη εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τον τουρισμό και τη ναυτιλία – που με την πανδημία υφίστανται τεράστια ζημιά, το υψηλό δημόσιο χρέος της Ελλάδας και η νεοφιλελεύθερη διαχείριση από τη ΝΔ που αρνείται να αξιοποιήσει έγκαιρα και τολμηρά ένα μέρος από το μαξιλάρι που της κληροδότησε η κυβέρνηση Τσίπρα. Η ελληνική οικονομία ήδη παρουσιάζει κάθετη πτώση στους ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ.

Τα Ευρωομόλογα, έστω και με τη μορφή κορονο-ομολόγων ειδικού σκοπού, αποτελούν μονόδρομο για μας. Η δε αμοιβαιοποίηση του χρέους αποτελεί μια εκ των ων ουκ άνευ λύση για χαμηλότοκο δανεισμό των πληττομένων Ευρωπαϊκών οικονομιών. Τα βήματα προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι πλέον απαραίτητα στην νέα εποχή που ανατέλλει.

Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τον κορονοϊό. Οι θέσεις που θα καταθέσουμε στην νέα κανονικότητα, θα καθορίσουν το πλαίσιο της πολιτικής και της Αριστεράς για τις επόμενες δεκαετίες. Γι αυτό και είναι μονόδρομος οι συμμαχίες με τις προοδευτικές δυνάμεις, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην ΕΕ και το Ευρωκοινοβούλιο.

Κι επειδή οι συμμαχίες δεν μπορεί να γίνουν εν κενώ, αλλά βάσει προτάσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εκπονήσει σαφείς προτάσεις τόσο για το εσωτερικό της χώρας όσο και συνολικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση και αναπτύσει πρωτοβουλίες διαλόγου  με τις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις επί των προτάσεων αυτών.

Επίσης ήρθε η ώρα για την Σοσιαλδημοκρατία και τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές να τοποθετηθούν: Ως πότε θα μπορούν να συνεργάζονται με τους νεοφιλελεύθερους που διαθέτουν χωριστική λογική, ενώ την ίδια στιγμή προβαίνουν σε προοδευτικές διακηρύξεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο;

Οι ώρες είναι κρίσιμες καθώς αυτήν την στιγμή δημιουργείται μια ευρεία ανακατάταξη πολιτικών κατευθύνσεων κι εξουσιών τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στις ΗΠΑ. Εκτός από την απειλή του Εθνικισμού έχουμε και την ανάδυση ενός νέου προστατευτισμού στην εθνική παραγωγή, όπως αποπειράται να κάνει ο Τραμπ στις ΗΠΑ, απέναντι στην διαφαινόμενη κινεζική κυριαρχία στην παραγωγή και τις εξαγωγές, που συνοδεύονται από παράλληλες δηλώσεις πως ενδέχεται να διακόψει τη χρηματοδότηση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Είναι επίσης γεγονός πως η υγειονομική κρίση που προέκυψε παγκόσμια από την μετάδοση του κορονοϊού και την πανδημία που ξέσπασε, δοκιμάζει σοβαρά και την παγκοσμιοποίηση.

Μέχρι τώρα, ο νεοφιλελευθερισμός προωθούσε την εισβολή της «αγοράς» σε κάθε σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, αποδιοργανώνοντάς το  -ειδικά τα δημόσια συστήματα υγείας- και προκαλώντας την κατάρρευσή του. Προωθούσε επίσης την κατάργηση της μαζικής κοινωνικής υγειονομικής κάλυψης και την άνευ όρων κυριαρχία των ιδιωτικών μονάδων υγείας και των προτεραιοτήτων των φαρμακευτικών εταιριών-κολοσσών που καθορίζουν και τις τιμές των φαρμάκων.

Σήμερα, το σκηνικό αυτό έχει καταρρεύσει σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και ειδικότερα στην ΕΕ και τη χώρα μας. Παντού, η σωτηρία αναζητείται στα Εθνικά Συστήματα Υγείας και όπου αυτά δεν υφίστανται, στην επίταξη ιδιωτικών μονάδων, που τίθενται υπό δημόσιο έλεγχο.

Στη χώρα μας οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν απολύσεις και ιδιωτικοποίηση της υγείας αντιμετωπίζοντάς την ως καθαρό εμπόριο, τώρα χειροκροτούν τις ηρωικές προσπάθειες των γιατρών και νοσηλευτών του δημοσίου να βγάλουν τη χώρα από τον κίνδυνο.

Η παγκοσμιοποίηση για πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια θεμελιακή παγκόσμια  αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού και της «κυριαρχίας της αγοράς» στα δημόσια αγαθά, όπως η Υγεία.

Η δε πανδημία, δίνει την αφορμή να επεκταθεί η αμφισβήτηση και σε πολλά άλλα θέματα.  Όπως για παράδειγμα να εξεταστεί σοβαρά η πιθανότητα η έξαρση αυτή των επιδημιών να είναι αποτέλεσμα της αποδυνάμωσης του ανοσοποιητικού συστήματος του πλανήτη λόγω των συστηματικών καταστροφών των οικοτόπων και της κλιματικής αλλαγής.

Την επόμενη ημέρα μετά την επιδημία του COVID-19, τίποτα δεν θα είναι όπως το ξέραμε. Μπορεί όμως αυτή η εμπειρία, να μας δώσει το απαραίτητο μάθημα σοφίας ώστε να εκτιμήσουμε περισσότερο ό,τι δίνει νόημα στις ζωές μας και να προωθήσουμε μια νέα ποιότητα διαβίωσης που θα εκτιμά την συνεργασία των ανθρώπων και την κοινή μας μοίρα.

---

*Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επικεφαλής της Ευρωομάδας ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

πηγή independentnews.gr/ 

Τα κρυφά email της Monsanto: Τι συγκαλύπτει ο κολοσσός για την καρκινογόνα δράση του glyphosate;

Το περασμένο καλοκαίρι, ο διεθνής Τύπος έφερε στην δημοσιότητα μέρος των εκατοντάδων email και υπομνημάτων της Monsanto - αποτελούν υλικό της δίκης «In re: Roundup Products Liability Litigation» στις ΗΠΑ και δόθηκαν από δικηγορική εταιρεία - από τα οποία προκύπτει, ότι ο γεωργικός - βιοτεχνολογικός κολοσσός συγκάλυψε τον κίνδυνο καρκίνου του επικερδέστερου προϊόντος της, του διαδεδομένου ζιζανιοκτόνου «Roundup», με ενεργή ουσία την glyphosate (γλυφοσάτη).

Τα τελευταία χρόνια η Monsanto βρίσκεται αντιμέτωπη με 250 αγωγές και 1.100 καταγγελίες μόνο σε αμερικανικά δικαστήρια για τη σύνδεση των προϊόντων της με τον καρκίνο. Η διεθνής κατακραυγή που έχει ξεσπάσει είναι ακόμη παλαιότερη, ενώ επίκειται ψηφοφορία από τα κράτη-μέλη της ΕΕ σχετικά με το εάν πρέπει να ανανεωθεί η άδεια της γλυφοσάτης στην Ευρώπη.

Συγκεκριμένα, την Τετάρτη 25 Οκτοβρίου, οι χώρες - μέλη της ΕΕ θα κληθούν να ψηφίσουν την ανανέωση της άδεια κυκλοφορίας του δηλητηρίου της Monsanto, γλυφοσάτη, για άλλα 10 χρόνια, παρόλο που οι επιστήμονες του ΟΗΕ το θεωρούν ύποπτο για καρκινογενέσεις. Ήδη η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία και η Αυστρία ανακοίνωσαν πως δε θα στηρίξουν την προτεινόμενη ανανέωση. Mέχρι στιγμής, 2 εκατομμύρια πολίτες (68.000 Έλληνες) έχουν υπογράψει το ψήφισμα του Avaaz για την απαγόρευση της γλυφοσάτης. 

Μια μικρή «προϊστορία»

Τουλάχιστον από το 2011 έχει τεκμηριωθεί και καταγγελθεί δημοσίως, ότι η βιομηχανία φυτοφαρμάκων και οι ρυθμιστικές αρχές έχουν επανειλημμένα παραπλανήσει το κοινό με ισχυρισμούς ότι η γλυφοσάτη είναι «ασφαλής», με αποτέλεσμα το «Roundup» να χρησιμοποιείται από τους κηπουρούς μέχρι τις μεγάλες αγροτικές καλλιέργειες.

Οι βιομηχανίες και οι ρυθμιστικές αρχές της ΕΕ γνώριζαν ήδη από τη δεκαετία του '80 και του ’90 ότι το «Roundup» προκάλεσε γενετικές ανωμαλίες αλλά δεν ενημέρωσε το κοινό. Αυτό είναι το συμπέρασμα και σχετικής έκθεσης που είδε το φως της δημοσιότητας τον Ιούνιο του 2011.

Εκείνη η έκθεση αποκαλύπτει, ότι οι μελέτες της ίδιας της βιομηχανίας φυτοφαρμάκων (συμπεριλαμβανομένου και μίας που ανέθεσε η ίδια η Monsanto) έδειξαν ήδη από τη δεκαετία του 1980, ότι το δραστικό συστατικό glyphosate του Roundup προκαλεί γενετικές ανωμαλίες στα πειραματόζωα.
Τα γεγονότα είναι τα εξής:

• Η βιομηχανία (συμπεριλαμβανομένης της Monsanto) γνωρίζει από τις δικές της μελέτες από τη δεκαετία του '80 ότι η γλυφοσάτη προκαλεί δυσμορφίες σε πειραματόζωα σε υψηλές δόσεις
• Η βιομηχανία γνωρίζει από το 1993 ότι αυτές οι επιδράσεις συμβαίνουν επίσης σε χαμηλότερες και μεσαίες δόσεις
• Η γερμανική κυβέρνηση γνωρίζει τουλάχιστον από το 1998 ότι η γλυφοσάτη προκαλεί δυσμορφίες
• Η επιστημονική ομάδα εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής γνώριζε το 1999 ότι η γλυφοσάτη προκαλεί δυσμορφίες
• Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνωρίζει από το 2002 ότι η γλυφοσάτη προκαλεί δυσμορφίες.

Αλλά αυτές οι πληροφορίες δεν δημοσιοποιήθηκαν. Αντιθέτως, η βιομηχανία φυτοφαρμάκων και οι ρυθμιστικές αρχές της Ευρωπαϊκής ‘Ευρώπης καταγγέλεται ότι παραπλανούν τον κόσμο υποστηρίζοντας ότι η γλυφοσάτη είναι ασφαλής.
Για παράδειγμα, το 2010, δημοσιεύθηκε μελέτη Αργεντινών επιστημόνων που έδειξε ότι το Roundup και η γλυφοσάτη προκαλούν γενετικές ανωμαλίες στους βατράχους και τα κοτόπουλα σε συγκεντρώσεις πολύ χαμηλότερες από αυτές που χρησιμοποιούνται στον γεωργικό ψεκασμό. Η έρευνα προκλήθηκε μετά από  αναφορές για κλιμακούμενη αύξηση των επιπέδων γενετικών ελαττωμάτων και καρκίνων σε περιοχές της Νότιας Αμερικής, όπου η γλυφοσάτη ψεκάζεται εντόνως σε γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες ανθεκτικές σε αυτήν.



Αφού τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και οι ΜΚΟ εξέφρασαν ανησυχίες σχετικά με τη μελέτη, η Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας των Καταναλωτών και Ασφάλειας των Τροφίμων, BVL, την απέρριψε υποστηρίζοντας ότι η «τεράστια» βάση δεδομένων των μελετών για την γλυφοσάτη έδειξε  «μηδενική ένδειξη τερατογένεσης» ( ικανότητα πρόκλησης γενετικών ανωμαλιών). Είναι ενδιαφέρον ότι η BVL ανέφερε ως απόδειξη της ασφάλειας της γλυφοσάτης τις ίδιες μελέτες της βιομηχανίας φυτοφαρμάκων που δείχνουν στοιχεία τερατογένεσης.

Τα αποκαλυπτικά email

Ωστόσο, όπως προκύπτει από τα στοιχεία, η Monsanto έχει γνώση της σύνδεσης της γλυφοσάτης με τον καρκίνο από το 1999. Το 1999 η Monsanto προσέλαβε τον δόκτορα James M. Parry, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ουαλίας, για να πραγματοποιήσει μια αρχική, μυστική έρευνα στη γλυφοσάτη. Με την έρευνα διαπιστώθηκε ότι η γλυφοσάτη μπορεί να προκαλέσει γενοτοξικότητα, δηλαδή μεταλλάξεις κυττάρων, η οποία αποτελεί ένα από τα αίτια που οδηγούν σε καρκίνο. Τα εσωτερικά έγγραφα δείχνουν ότι από το 1999 η Monsanto επενδύει κάθε χρόνο αξιοσημείωτα ποσά στην απόκρυψη αυτού του ευρήματος και στην παραπλάνηση των ρυθμιστικών αρχών και της επιστημονικής κοινότητας:

• 1999: «Στην αξιολόγηση των τεσσάρων άρθρων, ο δόκτορας Parry κατέληξε ότι η γλυφοσάτη είναι ικανή να προκαλέσει γενοτοξικότητα τόσο in vivo όσο και in vitro μέσω ενός μηχανισμού που βασίζεται στην πρόκληση οξειδωτικής βλάβης [...]. Ο Mark θα επικοινωνήσει με τον δόκτορα Parry, θα συζητήσει μαζί του την ύπαρξη πρόσθετων δεδομένων και θα του ζητήσει να αξιολογήσει τα πάντα. Ο Mark θα διερευνήσει επίσης εάν ενδιαφέρεται να γίνει εκπρόσωπός μας για τέτοιου είδους ζητήματα (αν μπορέσουμε να τον πείσουμε)» – Donna Farmer, νυν υπεύθυνη Προστασίας Προϊόντων και Διατροφής της Monsanto, Απρίλιος 1999, Monsanto Paper 38, σελ. 3 

• 1999: Ανταποκρινόμενος στα ευρήματα του δόκτορα Parry, ο William Heydens, νυν υπεύθυνος Στρατηγικής Αξιολόγησης Ασφάλειας Προϊόντων της Monsanto, έγραψε: «Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε εδώ. Θέλουμε να βρούμε ή να “δημιουργήσουμε” κάποιον που να αισθάνεται άνετα με το γενοτοξικό προφίλ της γλυφοσάτης και του Roundup και να είναι ικανός να επηρεάσει τις ρυθμιστικές αρχές και τη δράση του Scientific Outreach, όποτε προκύπτουν ζητήματα γενοτοξικότητας. Εγώ θεωρώ ότι ο Parry αυτήν τη στιγμή δεν είναι αυτό το άτομο και ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος και χρήματα/μελέτες για να γίνει. Απλώς δεν πρόκειται να κάνουμε τις μελέτες που προτείνει. Mark, πιστεύεις ότι ο Parry μπορεί να γίνει ένθερμος υποστηρικτής χωρίς να κάνει ο ίδιος αυτήν τη δουλειά; Αν όχι, πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε σοβαρά ένα ή περισσότερα άτομα που θα συνεργαστούν μαζί μας. Ακόμη κι αν πιστεύουμε ότι μπορούμε τελικά να φέρουμε κάπως τον Parry με τα νερά μας, πρέπει να αναζητήσουμε έναν δεύτερο/εφεδρικό υποστηρικτή της γενοτοξικότητας. Δεν έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο και αυτήν τη στιγμή είμαστε πολύ ευάλωτοι σε αυτό το κομμάτι. Έχουμε χρόνο για να το διορθώσουμε αυτό, αλλά μόνο αν γίνει τώρα πρώτη προτεραιότητά μας.» – William Heydens, νυν υπεύθυνος Στρατηγικής Αξιολόγησης Ασφάλειας Προϊόντων της Monsanto, 16 Σεπτεμβρίου 1999, σελ. 192-197*
• 2002: «Η βασική ανησυχία μου με τη γλυφοσάτη, είναι αν αυτή δουλειά εκτινάξει τις αξιολογήσεις κινδύνου του Roundup (δ είχνοντας πολύ μεγαλύτερη δερματική διείσδυση από ποτέ άλλοτε )» – William Heydens, νυν υπεύθυνος Στρατηγικής Αξιολόγησης Ασφάλειας Προϊόντων της Monsanto, 2 Απριλίου 2002, Monsanto Paper 46, σελ. 1 (Η ανησυχία σχετιζόταν με μια τηλεφωνική συνομιλία που επρόκειτο να έχει η Monsanto με τον Fabrice Broeckaert, ανώτερο υπάλληλο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων, ο οποίος επεσήμανε ανησυχίες σχετικά με τα «σοκαριστικά» αποτελέσματα μιας μελέτης για τη δερματική διείσδυση της γλυφοσάτης σε αρουραίους. Ο Broeckaert έγραψε: «[...] Είναι επιτακτική ανάγκη να συνεργαζόμαστε στενά και να επικοινωνούμε ορθώς σχετικά με τη διεξαγωγή, τις πρακτικές δυσκολίες και τα αποτελέσματα αυτών των μελετών»).
• 2003: «Οι όροι “γλυφοσάτη” και “Roundup” δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ταυτόσημα, ούτε μπορείτε πλέον να χρησιμοποιείτε τον όρο “Roundup” για όλα τα ζιζανιοκτόνα με βάση τη γλυφοσάτη. Δεν μπορείτε να πείτε ότι το Roundup δεν είναι καρκινογόνο [...]. Δεν έχουμε κάνει τις απαραίτητες δοκιμές στο σκεύασμα, ώστε να κάνουμε αυτήν τη δήλωση. Οι δοκιμές των σκευασμάτων δεν είναι ακόμη στο επίπεδο του ενεργού συστατικού [...]» – Donna Farmer, νυν υπεύθυνη Προστασίας Προϊόντων και Διατροφής της Monsanto, 22 Νοεμβρίου 2003, Monsanto Paper 27, σελ. 1
• 2010: «Όσον αφορά στην καρκινογονικότητα των σκευασμάτων μας, δεν έχουμε κάνει τέτοιες δοκιμές κατευθείαν σ’ αυτά [ ...]» – Stephen Adams, προϊστάμενος Ρυθμιστικών Υποθέσεων Χημείας της Monsanto, 14 Δεκεμβρίου 2010, Monsanto Paper 28, σελ. 1

Πίεση σε πολιτικό επίπεδο

Εκτός από τη συσκότιση των επιστημονικών ευρημάτων, η Monsanto συμμετείχε και στην άσκηση έντονων πολιτικών πιέσεων, για να μειωθούν και να καθυστερήσουν οι ρυθμιστικοί περιορισμοί των προϊόντων της.

• 2008: «Έχουμε γνώση αυτής της έρευνας εδώ και κάποιο καιρό και ξέραμε ότι ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι να την τσιμπήσουν οι ακτιβιστές [...]. Πώς θα αντεπιτεθούμε;» – Donna Farmer, νυν υπεύθυνη Προστασίας Προϊόντων και Διατροφής της Monsanto, Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008, Monsanto Paper 41, σελ. 1 (Η «έρευνα» αναφέρεται στη μελέτη «Η έκθεση σε φυτοφάρμακα ως παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης μη Hodgkin λεμφώματος, συμπεριλαμβανομένης της ιστοπαθολογικής ανάλυσης υποομάδας», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Οκτωβρίου 2008 του International Journal of Cancer, αλλά και σε μεταγενέστερο άρθρο στο Beyond Pesticides).
• 2009: « Δεν μπορούμε να κερδίσουμε τη μάχη βασιζόμενοι μόνο στην επιστήμη (40% επιστήμη και 60% πολιτική) . Χρειαζόμαστε ένα μέτωπο επιστημονικών πειραμάτων, που θα υποστηρίζεται από μια κριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, και μια επικοινωνιακή εκστρατεία για την προώθηση του μηνύματος.» – Richard Garnett, υπεύθυνος Ρυθμιστικών Υποθέσεων Προστασίας Καλλιεργειών της Monsanto, 19 Φεβρουαρίου 2009, Monsanto Paper 64, σελ. 1
•  2010: «Η χρήση του Roundup θα περιοριστεί, το διακύβευμα είναι [...] πόσο θα περιοριστεί [...]. Απορρίψτε τα αιτήματα για στοιχεία [...]. Αποφύγετε την απαγόρευση.» – Εσωτερική παρουσίαση με PowerPoint της Monsanto, συνεδριάσεις στελεχών Ρυθμιστικών Υποθέσεων, 1-4 Νοεμβρίου 2010, Monsanto Paper 43, διαφάνεια 5

Η καμπάνια
 
Μέχρι στιγμής, 2 εκατομμύρια πολίτες (68.000 Έλληνες) έχουν υπογράψει το ψήφισμα του Avaaz για την απαγόρευση της γλυφοσάτης. 

Στο ψήφισμα προ τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Βαγγέλη Αποστόλου, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και τα κράτη μέλη της ΕΕ αναφέρεται το εξής:
«Ως πολίτες, ανησυχούμε με τις μελέτες που δείχνουν ότι η γλυφοσάτη είναι ύποπτη για καρκινογενέσεις. Σας καλούμε να λάβετε τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα και να καταψηφίσετε την ανανέωση της άδειας κυκλοφορίας της γλυφοσάτης που βρίσκεται σε ζιζανιοκτόνα όπως το RoundUp της Monsanto. Ζητάμε να συμπεριλάβετε στην τρέχουσα αξιολόγησή σας τις μελέτες της Διεθνούς Επιτροπής Έρευνας για τον Καρκίνο και να διασφαλίσετε ότι όλοι οι έλεγχοι είναι διαφανείς, βασισμένοι σε ανεξάρτητες μελέτες και αξιολογημένοι από αμερόληπτους επιστήμονες που δεν χρηματίζονται από τις εταιρίες βιοχημικών. Μέχρι να αποδειχθεί ότι η γλυφοσάτη είναι ασφαλής, οφείλετε να μας προφυλάξετε από την έκθεσή μας σε αυτή».



Η δημοσκόπηση

Στο μεταξύ, μια νέα ανεξάρτητη δημοσκόπηση που δημοσιεύεται από την παγκόσμια ομάδα καταναλωτών SumOfUs** και το κίνημα πολιτών WeMove.EU διαπίστωσε ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα υποστηρίζει την άμεση απαγόρευση της γλυφοσάτης, ενός παρασιτοκτόνου που ευρίσκεται στο δημοφιλές ζιζανιοκτόνο «Roundup» της Monsanto και το οποίο έχει συνδεθεί με τον καρκίνο. Το 2015, το Διεθνές Πρακτορείο Έρευνας Καρκίνου (IARC), ένας διακυβερνητικός οργανισμός που αποτελεί μέρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας των Ηνωμένων Εθνών, δήλωσε ότι το γλυφοσάτ είναι «πιθανό καρκινογόνο».

Στις 25 Οκτωβρίου, τα κράτη μέλη της ΕΕ αναμένεται να συναντηθούν στις Βρυξέλλες για να ψηφίσουν την επαναδειοδότηση της γλυφοσάτης στην Ευρώπη για 10 έτη.

Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν υπογράψει ένα επίσημο αίτημα της Πρωτοβουλίας Ευρωπαίων Πολιτών (ECI) για την υποστήριξη της απαγόρευσης της γλυφοσάτης, το οποίο καλεί συγκεκριμένα την ΕΕ, όχι μόνο να απαγορεύσει την ουσία, αλλά και να μεταρρυθμίσει τη διαδικασία έγκρισης παρασιτοκτόνων από την ΕΕ και να θέσει υποχρεωτικούς στόχους για τη μείωση της χρήσης παρασιτοκτόνων στην ΕΕ. Η πρωτοβουλία, που υπεβλήθη νωρίτερα φέτος, είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ECI στην ιστορία και η τέταρτη που υποβάλλεται επιτυχώς στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχρεούται πλέον νομικά να ανταποκριθεί στα αιτήματα των Ευρωπαίων και να τα εξετάσει στις επικείμενες αποφάσεις της.

Τον προηγούμενο μήνα, ο Guardian ανέφερε ότι η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (Efsa) βάσισε την εισήγησή της ότι η γλυφοσάτη είναι ασφαλής για χρήση από το κοινό σε μια έκθεση που είχε αντιγράψει και επικολλήσει αναλύσεις από μια μελέτη της Monsanto.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, η οποία χρηματοδοτήθηκε συμμετοχικά από χιλιάδες υποστηρικτές του κινήματος βάσης της Πρωτοβουλίας Ευρωπαίων Πολιτών (ECI), το 80% των Γερμανών, το 79% των Γάλλων, το 84% των Ιταλών, το 77% των Πορτογάλων και το 81% των Ελλήνων πολιτών αντιτίθεται σθεναρά στη χρήση της γλυφοσάτης - και είναι υπέρ μιας «άμεσης απαγόρευσης». Υπό το φως του πρόσφατου σκανδάλου «copy-paste» που εμπλέκει την Efsa και την Monsanto, τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης δείχνουν επιπλέον την αυξανόμενη ανησυχία των Ευρωπαίων για την ανεξαρτησία των ενημερωτικών αξιολογήσεων κατά την επικείμενη ψηφοφορία.



Ο David Norton, ακτιβιστής της SumOfUs, ανέφερε: «Οι Ευρωπαίοι είναι απηυδισμένοι με τη γλυφοσάτη και το είπαν δυνατά και καθαρά. Οι κυβερνήσεις πρέπει τώρα να εμμείνουν στην προοδευτική γεωργία και τη δημόσια ασφάλεια. Όχι πλέον επεκτάσεις αδειών της ΕΕ ή ημίμετρα που εξευμενίζουν τους γίγαντες της αγροχημικής βιομηχανίας. 

Οι άνθρωποι σε ολόκληρη την Ευρώπη απαιτούν τώρα την απαγόρευση της γλυφοσάτης». «Η δημοσκόπησή μας δείχνει επίσης ότι μια σημαντική πλειονότητα των πολιτών δεν εμπιστεύεται την ανεξαρτησία της αξιολόγησης του κινδύνου δημόσιας χρήσης της γλυφοσάτης από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων, η οποία αντιγράφει και επικολλά αναλύσεις, επί λέξει, απευθείας από την Monsanto. 

Οι πολίτες πρέπει να μπορούν να εμπιστεύονται αυτούς τους θεσμούς για ακριβή πληροφόρηση, αλλά το σκάνδαλο αυτό το έχει καταστήσει δύσκολο. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ευρωπαίοι έχουν λάβει θέση εναντίον της γλυφοσάτης, υπογράφοντας ένα επίσημο αίτημα προς την ΕΕ που ζητά την απαγόρευση και είναι ώρα να ακουστούν οι φωνές μας».

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Αυτή η ανεξάρτητη δημοσκόπηση διεξήχθη online από την INSA - Consulere GmbH μεταξύ 16 - 22 Οκτωβρίου 2017, με μεγέθη δείγματος 1000 ατόμων ανά χώρα και περιθώριο σφάλματος περίπου 3%. Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν μόνο άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών και τα αποτελέσματα σταθμίστηκαν στατιστικά με βάση την ηλικία και το φύλο ώστε να αντιπροσωπεύουν την κατανομή ηλικίας και φύλου του πληθυσμού 18 ετών και άνω κάθε χώρας. 


* Το Avaaz πιστεύει ότι «Mark» είναι ο δόκτορας Mark Martens, που ήταν υπεύθυνος Τοξικολογίας και Αγροτικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Monsanto Europe, ενώ παράλληλα διατελούσε επικεφαλής του τμήματος Τοξικολογίας του Επιστημονικού Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας των Βρυξελλών

** Η SumOfUs είναι μια παγκόσμια ομάδα καταναλωτών που διοργανώνει εκστρατείες για να καταστήσει υπεύθυνες τις μεγάλες εταιρείες. Περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αναλάβει πάνω από 50 εκατομμύρια δράσεις σε όλο τον κόσμο με την SumOfUs από τότε που ξεκίνησε.

πηγή tvxs

Όταν τα "αόρατα" προσφυγικά ρεύματα έγιναν ορατά...

Οι χώρες όπου η προσφυγιά ή η μετανάστευση είναι μοναδική λύση επιβίωσης, πολλαπλασιάζονται... (από την εικονογράφηση του βιβλίου Το πιο κρύο καλοκαίρι)

"Στον βαθμό που οι επιπτώσεις του προσφυγικού παραμένουν περιφερειακές, τα προσφυγικά ρεύματα είναι «αόρατα» ως παγκόσμια πολιτικά ζητήματα και παραμένουν στη σφαίρα αρμοδιότητας των ανθρωπιστικών οργανώσεων, του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού και των γειτονικών χωρών. Έτσι, η Ευρώπη συγκλονίζεται πολιτικά υπό το βάρος λιγότερων του ενός εκατομμυρίου Σύρων προσφύγων, την ίδια στιγμή που τέσσερα και πλέον εκατομμύρια πρόσφυγες βρίσκονται και ζουν εδώ και τρία χρόνια στην Τουρκία, στην Ιορδανία και στον Λίβανο, χωρίς να αναχθούν σε μείζον γεωπολιτικό θέμα."

10 σημεία για τη γεωπολιτική συγκυρία της προσφυγικής κρίσης
του Μιχάλη Παναγιωτάκη* 

1. ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ για το προσφυγικό ζήτημα, διαπιστώνει πως δεν είναι δυνατόν να το εντοπίσει χωρικά και χρονικά. Τα ρεύματα των προσφύγων από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και μετά ήταν έντονα και συνεχή, διάσπαρτα παντού στον κόσμο. Η εν εξελίξει προσφυγική κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα και την Ευρώπη δεν είναι παρά παροξυσμός ενός προϋπάρχοντος φαινομένου που προέκυψε μέσα στη συγκυρία διαδοχικών κρατικών καταρρεύσεων και πολέμων στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Δυτικής Ασίας.

Παίκτες του γκολφ και στο βάθος Αφρικανοί μετανάστες πάνω σε συνοριακό φράχτη μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας στην Μελίγια 20/10/2014 (José Palazon/Reuters)

2. Η σημερινή έκφανση της προσφυγικής κρίσης συμπλέκεται και περιπλέκεται με το φαινόμενο της μαζικής οικονομικής μετανάστευσης, και γίνεται δυσδιάκριτη από αυτήν. Αυτό είναι ένα νέο μείζον και ιστορικό γεωπολιτικό δεδομένο, παράγωγο με τη σειρά του των σημαντικών γεωπολιτικών αλλαγών την τελευταία μεταψυχροπολεμική τριακονταετία.

Με την κατάρρευση της Συρίας, τα εκατομμύρια άτομα που έφυγαν από τη χώρα επισωρεύτηκαν σε ήδη μεγάλα προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα προς τις μητροπόλεις του καπιταλισμού και τις εστίες πλούτου ανά τον κόσμο.
Πρόκειται για ανθρώπους που εδώ και δυο τρεις δεκαετίες δραπετεύουν από τεράστιες γεωγραφικές ζώνες γεωπολιτικής, πολιτικής και οικονομικής αποσταθεροποίησης.

Τούρκοι στρατιώτες περιφρουρούν Σύριους που περιμένουν πίσω από τους φράχτες των συνόρων κοντά στην πόλη Σουρούτς στην ΝΑ Τουρκία (Kadir Celikcan/Reuters)

Μπορεί να πει κανείς πως το σύνολο των αιτιών που προκαλούν προσφυγικές κρίσεις συμπεριλαμβάνεται –σε παρόμοια αλλά λιγότερο επιτακτική μορφή– στα αίτια της μεταναστευτικής μετακίνησης. Είναι συχνά δύσκολο να διακρίνει κανείς έναν πρόσφυγα από έναν οικονομικό μετανάστη μια και οι κινητήριες για τη φυγή τους καταστροφές μπορεί να σχετίζονται και με την πολιτική ή πολεμική αποσταθεροποίηση, αλλά και με την οικονομική διάλυση. Το παιχνίδι των διοικητικών ορισμών για τους πρόσφυγες από διάφορες χώρες, όπου ένας πόλεμος –εμφύλιος ή μη– ή μια καταστροφή έχει δημιουργήσει και οικονομικό μαρασμό, είναι χαρακτηριστικό της ασάφειας αυτής: Υπάρχουν και σχετικά ειρηνευμένες περιοχές του Αφγανιστάν ή της Σομαλίας, όπου η οικονομία έχει καταρρεύσει και οι άνθρωποι φεύγουν γιατί αντιμετωπίζουν την εξόντωσή τους, φυσική και οικονομική. Οι οικολογικές πιέσεις στο Μπαγκλαντές οδηγούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε «περιβαλλοντικό εσωτερικό εκτοπισμό» και προσφυγιά, που όμως δεν οδηγούν και στην αναγνώριση της αντίστοιχης διεθνούς νομικής ιδιότητας, και ούτω καθεξής.

3. Παρότι άλλες εστίες παραμένουν ενεργές (ενδεικτικά, Ουκρανία, Κόσοβο, Βόρεια Αφρική, Υποσαχάρια Αφρική, Κέρας της Αφρικής, Υεμένη), το θερμό σημείο του προσφυγικού σήμερα είναι προς το παρόν στη Συρία και στο Ιράκ, αλλά χρονίως και στο Αφγανιστάν, σε περιοχές δηλαδή που σημαδεύτηκαν από εξωτερικές επεμβάσεις, με κεντρικό σημείο αναφοράς τη διπλή επέμβαση και εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, το 2001, και στο Ιράκ, το 2003. Παράλληλα, η περιοχή από τα Ιμαλάια μέχρι τον Ατλαντικό είναι ευρύτερα αποσταθεροποιημένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, μεταξύ άλλων, από:

• τις συνεχείς στρατιωτικές και οικονομικές επεμβάσεις της Δύσης –κυρίως των ΗΠΑ– και τις συγκρούσεις μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων μέσω πολέμων εντολοδόχων (proxy wars) στο πλαίσιο μιας εξελισσόμενης μεταψυχροπολεμικής αναδιαμόρφωσης των παγκόσμιων ισορροπιών,

• τη σεχταριστική βία που έχει συνειδητά και στρατηγικά κινητοποιήσει το αμερικανικό κατοχικό σχέδιο στο Ιράκ και χρηματοδοτούν οι αντιδραστικές και φονταμενταλιστικές, σουνιτικές/ουαχαμπιστικές πετρομοναρχίες της Αραβικής χερσονήσου. Η σύγκρουση αυτή έχει εξαπλωθεί στην ευρύτερη περιοχή μαζί με τον ακρότατο σουνιτικό φονταμενταλισμό και επηρεάζει μια ζώνη που φτάνει μέχρι την Κεντρική Αφρική και την Ινδονησία,

• την κλιματική αλλαγή που προκαλεί συχνότερη και εντονότερη εμφάνιση ακραίων καιρικών φαινομένων, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε επισιτιστικές κρίσεις, φυσικές καταστροφές και απώλεια της δυνατότητας άμεσης επιβίωσης σε πολλές περιοχές. Τα φαινόμενα αυτά προκαλούν και υποδαυλίζουν την πολιτική αναταραχή, αλλά εντείνουν και τα ρεύματα εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης,

• τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην κοινωνική συνοχή των φτωχότερων χωρών και την κοινωνική δυσαρέσκεια, με όχημα τα προγράμματα της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, αλλά και την αύξηση των παγκόσμιων και των περιφερειακών ανισοτήτων,

• την ήττα της Αραβικής Άνοιξης ως κινήματος εκδημοκρατισμού σχεδόν σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Η ήττα αυτή προκλήθηκε από –αλλά και προκάλεσε– την υποκατάσταση της πολιτικής διαμαρτυρίας από ένοπλους στρατοκρατικούς εμφυλίους. Οι πόλεμοι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο για παρεμβάσεις τρίτων χωρών και την ανάδειξη του πιο σκληρά παραδοσιοκρατικού και κορανικά λιτεραλιστικού τζιχαντισμού σε πόλο συσπείρωσης των σουνιτικών πληθυσμών.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πολυπαραγοντικής γενικής αστάθειας και κρατικής κατάρρευσης, οι ανθρώπινες ροές, προσφυγικές και μεταναστευτικές, αναδρούν πάνω στην περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων και διαχέουν τη σκιά των τοπικών συγκρούσεων σε μια διευρυνόμενη γεωγραφικά περιοχή.

Αφρικανοί μετανάστες στις ακτές του Τζιμπουτί, National Geographic 12/2013, John Stanmeyer

4. Εάν αίτια της μετανάστευσης και της προσφυγιάς αποτελούν οι πόλεμοι και η γεωπολιτική αποσταθεροποίηση, τίθεται το ερώτημα γιατί, παρότι αυτά είναι χρόνια προβλήματα στην καπιταλιστική περιφέρεια και ιδίως στη Μέση Ανατολή, στην εποχή μας μόνο καταφεύγει όλος αυτός ο κόσμος τόσο μαζικά στη Δύση.

Η απάντηση είναι διττή και αφορά με διαφορετικούς τρόπους την παγκοσμιοποίηση:

Πρώτον, γιατί η ίδια η λογική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης κάνει τη μετακίνηση πληθυσμών μια εύλογη απόκριση των ανθρώπων της περιφέρειας στη μόνιμη κατάσταση οικονομικής (και συχνά και πολιτικής) έκτακτης ανάγκης που έχουν να αντιμετωπίσουν, αλλά και γιατί, στην πραγματικότητα, οι μετακινήσεις αυτές περιέχουν μια καπιταλιστική ορθολογικότητα: Ολοκληρώνουν την «απελευθέρωση των αγορών», πέρα από εκείνες των κεφαλαίων, και στο πεδίο της αγοράς εργασίας. Έτσι, το φτηνό εργατικό δυναμικό που μπορούσε να έρθει «λαθραίο» (αλλά μόνο λαθραίο), «παράνομο» και εύκολα χειραγωγίσιμο, χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τον εργασιακό Τρίτο Κόσμο στη μητρόπολη και στις ισχυρές χώρες της περιφέρειας. Στη Δύση υπήρχε ζήτηση για εργατικό δυναμικό από τον Τρίτο Κόσμο. Η ενσωμάτωσή του όμως εμποδίστηκε μέσω της διασποράς του αντιμεταναστευτικού πανικού που χρησίμευσε σαν εργαλείο αποκοπής των ξένων εργαζομένων από τα εργασιακά δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι «ιθαγενείς», αλλά και σαν μέσο εργασιακής πειθάρχησής τους.

Δεύτερον, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, ζούμε σε έναν τηλεπικοινωνιακά αλλά και μεταφορικά πρωτοφανώς διασυνδεδεμένο κόσμο. Επειδή, λοιπόν, κάθε κύμα μετανάστευσης δημιουργεί τις τοπικές «υποδοχές» στον Πρώτο Κόσμο για τα επόμενα, με την εγκατάσταση συγγενών και φίλων, η μετακίνηση από τις χώρες σε κρίση είναι πλέον όλο και ευρύτερα προσιτή σαν λύση. Επιπλέον, τα εργαλεία και οι δυνατότητες διερεύνησης των προϋποθέσεων, της πραγματοποίησης της μετακίνησης και της εγκατάστασης σε μια τρίτη χώρα –μέσω του Διαδικτύου και της συνεχούς επαφής και σύνδεσης με τους οικείους και με τον προορισμό μέσω της κινητής τηλεφωνίας– είναι πλέον ευρύτατα διαθέσιμα, ενώ υπάρχουν ήδη εγκατεστημένα «έμπειρα» και εκτενή παράνομα δίκτυα διακίνησης και μεταφοράς ανθρώπων σε κάθε λογής προορισμούς.

Στρατόπεδο προσφύγων Ζααταρί, Ιορδανία

5. Ο αριθμός των προσφύγων και των εσωτερικά εκτοπισμένων προσώπων έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια –ιδίως την τελευταία διετία–, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης αυτής αφορά τους εσωτερικά εκτοπισμένους, τους πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Αυτό δείχνει ότι το μείζον πρόβλημα που αναδεικνύεται δεν είναι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό: Το προσφυγικό ανάγεται σε παγκόσμια «κρίση» μόνο όταν τα προσφυγικά ρεύματα αρχίζουν και επηρεάζουν άμεσα τη Δύση. Στον βαθμό που οι επιπτώσεις του παραμένουν περιφερειακές, τα προσφυγικά ρεύματα είναι «αόρατα» ως παγκόσμια πολιτικά ζητήματα και παραμένουν στη σφαίρα αρμοδιότητας των ανθρωπιστικών οργανώσεων, του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού και των γειτονικών χωρών. Έτσι, η Ευρώπη συγκλονίζεται πολιτικά υπό το βάρος λιγότερων του ενός εκατομμυρίου Σύρων προσφύγων, την ίδια στιγμή που τέσσερα και πλέον εκατομμύρια πρόσφυγες βρίσκονται και ζουν εδώ και τρία χρόνια στην Τουρκία, στην Ιορδανία και στον Λίβανο, χωρίς να αναχθούν σε μείζον γεωπολιτικό θέμα. Στις δύο τελευταίες χώρες, μάλιστα, είναι το ...

Άνθρωποι και φασίστες στην Ευρώπη του σήμερα

Δείτε εδώ όλο το ρεπορτάζ της ντροπής για το τι κάνουν οι ούγγροι φασίστες στους εγκλωβισμένους πρόσφυγες...

Δεν ξέρω αν ο πολωνός (έχει την σημασία του) Τουσκ καταλαβαίνει που οδηγείται η Ευρώπη με την νομιμοποίηση των μονομερών ενεργειών των ακροδεξιών της Ουγγαρίας (κι αυτό έχει την σημασία του) και των συνοδοιπόρων αυστριακών, σλοβάκων κλπ... ή αν αυτή είναι και η δική του άποψη... 

Πάντως η επίθεση πάνοπλων ΜΑΤ σε εγκλωβισμένους πρόσφυγες μας γυρίζει σαφώς στην ναζιστική περίοδο, απλά τώρα δεν είναι οι εβραίοι είναι οι σύριοι, οι ιρακινοί και οι αφγανοί!

ΓΠ fb

υγ όσο για την σημασία των γεγονότων αυτών, είναι τι απομένει όταν η αριστερά αποτύχει - τις ίδιες σκηνές δεν είχαμε στις "Αμυγδαλέζες" των ΝΔΠΑΣΟΚ;

Αλλά ευτυχώς εδώ (στην Ελλάδα της κρίσης) υπάρχουν ακόμη άνθρωποι (και περήφανοι αληθινοί ευρωπαίοι):


Όλο το συγκλονιστικό γερμανικό βίντεο εδώ

"Ποντάρουν πως θα πεθάνουμε πριν φτάσουμε;"

Το γράμμα* που ακολουθεί το έγραψε πριν λίγο καιρό η Χάνα, μια Σύρια μάνα πρόσφυγας, με παραλήπτη την Μαριέττα Προβοπούλου, γενική διευθύντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και είναι η φωνή κάθε γυναίκας που βιώνει την προσφυγιά στο Αιγαίο των πνιγμένων Ονείρων...

"Αν παρακολουθείς την επικαιρότητα, θα ξέρεις γιατί έπρεπε να αποδράσουμε από το σπίτι μας. Αυτή είναι η σωστή λέξη - αποδράσαμε. 

Αποδράσαμε για να σώσουμε τα παιδιά μας από το θάνατο που πήρε τη ζωή 200 χιλιάδων ανθρώπων. Τα σπίτια μας καταστράφηκαν, οι δικοί μας μπήκαν φυλακή, τις γυναίκες τις βίασαν... 

Αυτό το γράμμα δεν μπορεί να μεταφέρει το μέγεθος του πόνου, της αδικίας, του φόβου που νιώθουμε. 

Οι ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν την συμπαράστασή τους και δηλώνουν πρόθυμες να μας δεχτούν σαν πρόσφυγες πολέμου. Αλλά για τι είδους υποδοχή μιλάμε και με ποιους όρους; 

Είναι πρόθυμες να μας δεχτούν, αλλά δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε αεροπορικώς, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε από τη θάλασσα, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε νόμιμα από τη στεριά. 

'Αρα; Μας το λένε ξεκάθαρα: πρέπει να γίνει η ζωή μας κόλαση, πρέπει να κινδυνεύσουμε να πεθάνουμε, μέσα σε φουσκωτές βάρκες που δεν ξεπερνούν τα τρία μέτρα μήκος και ταξιδεύουν με 60 πρόσφυγες μέσα στη νύχτα. Το ερώτημα είναι αν θα φτάσουμε ή αν θα μείνουμε για πάντα θαμμένοι στη θάλασσα - είναι θέμα τύχης. 

Ακόμα και αν προσπαθήσουμε να έρθουμε από τη στεριά, πρέπει να διασχίσουμε δάση και βουνά, να κρυβόμαστε μέσα σε εγκαταλειμμένα τρένα, να βρεθούμε στο έλεος κάθε λογής μαφίας και λαθρέμπορων που μας παίρνουν τα λεφτά και την αξιοπρέπεια και βάζουν σκληρούς όρους προκειμένου να μας αφήσουν να περπατήσουμε αυτά τα δύσβατα μονοπάτια.... 

Αναρωτιέμαι: αν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν στ' αλήθεια να μας δεχτούν, γιατί δεν το κάνουν νόμιμα, μέσω των πρεσβειών τους; 

Έχει τυφλωθεί ολόκληρος ο κόσμος και δε βλέπει τι γίνεται; Θέλουν να εξαφανίσουν το συριακό λαό; Ποντάρουν πως θα πεθάνουμε πριν φτάσουμε;"

*πηγή Αρετή Αθανασίου

ΕΕ και ΔΝΤ εγκλωβισμένοι σε ένα αυτοκαταστροφικό παιχνίδι

του Αλέξανδρου Ανδρέου*

1. Η κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά πολιτική. Κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα, τα ποσά που χωρίζουν την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης και τις αντιπροτάσεις ΕΕ/ΔΝΤ είναι ασήμαντα και γελοία. Απογυμνωμένα από την πολιτική τους σημασία, δεν αποτελούν ούτε σταγόνα στον ευρωπαϊκό, πόσο μάλλον στον παγκόσμιο, οικονομικό ωκεανό. Το ότι δεν έχει επιτευχθεί λύση οφείλεται στο γεγονός ότι Ε.Ε./ΔΝΤ υπερασπίζονται συνολικά την πολιτική της λιτότητας. Το να υποχωρήσουν, θα σήμαινε ότι παραδέχονται πως έκαναν λάθος.

2. Τα μέτρα που αντιπροτείνει η Ε.Ε. είναι ατελέσφορα και τιμωρητικά. Αρκεί μόνο να κοιτάξει κανείς τις προτάσεις της σχετικά με τον ΦΠΑ, για να συνειδητοποιήσει ότι στην Ε.Ε. είτε είναι ανίδεοι είτε δεν ενδιαφέρονται για μια συμφωνία. Οι προτεινόμενοι συντελεστές του ΦΠΑ (από το 11% σε βασικά τρόφιμα έως και 23% στο ηλεκτρικό και το νερό), δεν είναι μόνο δυσβάσταχτοι και δυσανάλογοι (καθώς επιβαρύνουν περισσότερο τους φτωχούς), αλλά θα παγιδέψουν την Ελλάδα σε έναν επιταχυνόμενο θανατηφόρο φαύλο κύκλο, αποθαρρύνοντας τον τουρισμό και ενθαρρύνοντας το παράνομο εμπόριο, με κόστος σε απολεσθέντα έσοδα πολύ μεγαλύτερο από ό,τι τα κέρδη από τις αυξήσεις. Η πρόταση να καταργηθεί ο μειωμένος συντελεστής στα νησιά δείχνει έλλειψη κατανόησης βασικών δεδομένων της οικονομικής πραγματικότητας, όπως το κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων για χιλιάδες μικρά, απομακρυσμένα νησιά. Είναι μια τυφλή απόπειρα εφαρμογής της γερμανικής πολιτικής. Οι προτάσεις δεν είναι οικονομικά ρεαλιστικές· είναι τιμωρητικές, για το γεγονός ότι εκλέχθηκε μια «λάθος» κυβέρνηση.

3. Οι παγιωμένες θέσεις των παικτών σχετίζονται με εσωτερικές, και όχι διεθνείς πολιτικές. Η μάχη μεταξύ Μέρκελ και Σόιμπλε στα παρασκήνια για την ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών πριν από τις επόμενες εκλογές στη Γερμανία· η απειλή που αντιμετωπίζει ο Ραχόι στην Ισπανία από τους Podemos, ιδιαίτερα μετά από τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοτικών εκλογών· η αντίσταση στο ακροδεξιό πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής του Ντάισελμπλουμ στην Ολλανδία, ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα· η αποτυχία του Ρέντσι να τονώσει την ιταλική οικονομία, που βρίσκεται σε στασιμότητα· όλοι αυτοί οι παράγοντες, και αρκετοί άλλοι ακόμα, παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στον καθορισμό της θέσης των παικτών στην ελληνική κρίση, από οτιδήποτε σχετίζεται με την ελληνική κρίση καθαυτή.

4. Μια θεμελιώδης εσφαλμένη εκτίμηση για τον ΣΥΡΙΖΑ γενικά, και τον Τσίπρα ειδικότερα. Υπήρξε μια ευρύτατα διαδεδομένη τυφλή πεποίθηση, στους κόλπους του ευρωπαϊκού κατεστημένου, ότι, μετά την εκλογή του, ο Τσίπρας θα είναι «συνεργάσιμος». Υπάρχει ακόμη ένα εμφανές σοκ με την εμμονή του στις προεκλογικές του δεσμεύσεις, που συχνά εκφράζεται με την κατηγορία ότι ο Τσίπρας είναι παράλογος. Κάθε δήλωση από τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., τους τελευταίους πέντε μήνες, μπορεί να μεταφραστεί και ως εξής: «Γαμώτο, δεν μπλόφαρε!».

5. Ένα Grexit θα ήταν καταστροφικό για την Ε.Ε. Ο Τσίπρας το αντιλαμβάνεται. Αν λάβουμε υπόψη τις τρέχουσες γεωπολιτικές συνθήκες, τον επεκτατισμό του Πούτιν, την πυριτιδαποθήκη στη Βόρεια Αφρική, με τη Μέση Ανατολή στο χείλος ενός ολοκληρωτικού πόλεμου, στρατηγικά, η Ευρώπη θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά να χάσει από την Ένωση σχεδόν κάθε μεμονωμένη χώρα, εκτός της Ελλάδας. Η Ελλάδα είναι το γεωγραφικό και στρατιωτικό κλειδί σε όλες αυτές τις ζώνες των συγκρούσεων. Η διολίσθηση της Ελλάδας, έπειτα από μια αθέτηση πληρωμών σε μια συμμαχία με τον άξονα Κίνας/Ρωσίας, θα σήμαινε σαφώς μια αλλαγή των ισορροπιών σε παγκόσμια κλίμακα.

6. Υπήρξε μια υποτίμηση της λαϊκής υποστήριξης προς τον ΣΥΡΙΖΑ και παρανόηση του κλίματος στην Ελλάδα. Ε.Ε./ΔΝΤ ξεκάθαρα περίμεναν ότι η στήριξη στη νέα κυβέρνηση θα υποχωρούσε, όσο οι διαπραγματεύσεις παρατείνονταν και παρέμεναν άκαρπες. Συνέβη το αντίθετο. Η υποστήριξη σε αυτήν είναι σημαντικά υψηλότερη τώρα από ό,τι στις εκλογές του Ιανουαρίου. Η δημοφιλία του Τσίπρα βρίσκεται στα ύψη. Μετά από χρόνια ζωής στο χείλος της καταστροφής, διαισθάνομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια στάση του τύπου que-sera-sera (ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν φοβούνται τους ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων, την απειλή του Grexit, τη λιτότητα, την πείνα, την φτώχεια και την υποβάθμιση. Απλώς έχουν συνυπάρξει μαζί τους για τόσο μεγάλο διάστημα, που αποτελούν πια μέρος της καθημερινότητας τους.

7. Οι Έλληνες είναι πιο απασχολημένοι το καλοκαίρι. Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν δουλειές το καλοκαίρι. Είναι πλουσιότεροι κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Ήταν μια εντελώς εσφαλμένη εκτίμηση Ε.Ε./ΔΝΤ το να προσπαθήσουν να κερδίσουν την μάχη του φόβου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η χώρα είναι πάρα πολύ φωτεινή, πολύ ζεστή, πολύ όμορφη και πολύ απασχολημένη για να δώσει σημασία.

Συμπέρασμα: Ε.Ε./ΔΝΤ έπαιξαν το χαρτί τους άσχημα. Έκαναν μια μπλόφα, εγκλωβιζόμενοι σε μια κατάσταση στην οποία δεν έχουν σενάριο νίκης, αλλά ούτε και καμία στρατηγική εξόδου. Θα χάσουν. Το μόνο ερώτημα τώρα είναι αν θα χάσουν άσχημα ή όχι, και αν θα συμπαρασύρουν και την Ελλάδα μαζί τους.

Εάν αυτή η αδιαλλαξία συνεχιστεί, θα εξαναγκάσουν την Ελλάδα σε νέες εκλογές, πιθανό Grexit, αστάθεια, βυθίζοντας ολόκληρη την ήπειρο στην ύφεση. Αν κάνουν πίσω, η Ελλάδα θα βγει νικητής, οι Podemos θα κερδίσουν στην Ισπανία και θα αρχίζουν τις ίδιες διαπραγματεύσεις με τον Iγκλέσιας, μόνο που τα ποσά θα είναι μεγαλύτερα και το μέτωπο αντίστασης στη Νότια Ευρώπη ενάντια στην απελευθέρωση των αγορών και τη λιτότητα θα αποτελεί πλέον σοβαρό πρόβλημα γι’ αυτούς.

Νομίζω ότι το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά είναι ακόμα εγκλωβισμένοι σε ένα αυτοκαταστροφικό παιχνίδι. Η Μέρκελ και ο Ολάντ το έχουν διαπιστώσει, και αυτός είναι ο λόγος που μεταφέρουν το βάρος των διαπραγματεύσεων ολοένα και πιο μακριά από το Eurogroup.

Ο λόγος που η διαμάχη Αθήνας-Βρυξελλών αφορά τους προοδευτικούς πολίτες παγκοσμίως, και όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι διττός. Πρώτον, φέρνει στην επιφάνεια και δείχνει ολοφάνερα την αυξανόμενη αντίθεση μεταξύ της ευημερίας των αγορών και της ευημερίας του πληθυσμού. Δεύτερον, σηματοδοτεί μια σαφή πράξη οικονομικού εκβιασμού από ένα παγκόσμιο de facto κατεστημένο –ας το ονομάσουμε «Ομάδα του Νταβός»–, που δυσαρεστείται όταν σε μια δημοκρατία οι άνθρωποι επιλέγουν μια εναλλακτική λύση σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό.

Ο τρόπος ο οποίος θα επιλυθούν αυτές οι εντάσεις θα καθορίσει και το κατά πόσον οι εθνικές εκλογές παραμένουν, με οποιονδήποτε τρόπο, σημαντικές: αν δημοκρατική αλλαγή είναι δυνατή ή η βίαιη επανάσταση αποτελεί στην πραγματικότητα η μόνη αποτελεσματική λύση.

*Ο Alex Andreou είναι ηθοποιός, συγγραφέας και δημοσιογράφος που μένει στο Λονδίνο. Γράφει για την Guardian, το Νew Statesman, συνεργάζεται τακτικά με το BBC Radio 4 και διατηρεί το μπλογκ sturdyblog.wordpress.com. Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στο sturdyblog.wordpress.com, στις 4.6.2015, και δημοσιεύεται στα «Ενθέματα» με μικρές αλλαγές του συγγραφέα. Ο Alex Andreou θα εμφανιστεί στο Ηρώδειο στις 3 και 4 Ιουλίου, στο Jesus Christ Superstar.

**πηγή άρθρου sturdyblog, αναδημοσιεύεται από τα Ενθέματα σε μετάφραση Γιάννη Χατζηδημητράκη και εικονογράφηση της ΑΣ

Ο χρόνος τελειώνει για τους εταίρους μας (Νο 2)

Μέχρι χθες... (της Σοφίας Μαμαλίγκα)

Θα ξυπνήσουν οι ευρωπαίοι από τον λήθαργο; Θα προχωρήσει ξανά 

η ενωμένη Ευρώπη;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Στο άρθρο "Ο χρόνος τελειώνει για τους εταίρους μας"(10 Απριλίου, εδώ στο tvxs) γράφαμε:

"Στις 24 Απριλίου το αργότερο οι εταίροι θα αρνηθούν το γερμανικό διάβημα - έδωσαν όλο τον χρόνο σε Σόιμπλε και Ντράγκι να δοκιμάσουν όλα τα μέσα συνεπικουρούμενοι από τα διαπλεκόμενα γερμανικά κυρίως ΜΜΕ - αλλά δεν μπορούν πλέον να ρισκάρουν ένα ατύχημα, μια κόντρα με αμερικάνους, ρώσους και κινέζους που δεν έχουν καμιά όρεξη να ρισκάρουν νέα και μεγαλύτερη ύφεση παγκοσμίως. Αν η Γερμανία δεν μπορεί να διαχειριστεί το 2% της ευρωζώνης, δεν κάνει για παγκόσμιος παίκτης. Γι αυτό και η Μέρκελ μένει στο παρασκήνιο και στρογγυλεύει τον προκλητικό λόγο των συνεργατών της - αυτή θα εμφανιστεί ως υπεράνω και ως ηγέτης στο παρά πέντε."

Πέσαμε έξω; Και ναι και όχι - μα επί της ουσίας όχι: με μια μικρή μετατόπιση, στις 11 Μαΐου η αντίστροφη μέτρηση θα έχει τελειώσει - η χώρα μας δεν θα πληρώσει την επόμενη δόση στο ΔΝΤ και όλα τα σενάρια  θα απελευθερωθούν. 

Με ευθύνη εκείνων που έχουν στερήσει - παρανόμως, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που θα κάνουμε μετά για την "ενωμένη Ευρώπη" - την ρευστότητα σε μια χώρα που τηρεί τις υποχρεώσεις της, πληρώνει τις δόσεις της - αν και διαφωνεί με το μνημόνιο - αλλά δεν εισπράττει τίποτα από την δανειακή σύμβαση που είναι σε ισχύ  - ούτε καν τα υπεσχημένα: τους τόκους 1.9 από την ΕΚΤ και την επιστροφή του 1.2 δις από το "λάθος" του ΤΧΣ. Και ταυτοχρόνως δεν μπορεί να εκδώσει έντοκα γραμμάτια ως εγγυήσεις δανείων από τις τράπεζες που το κράτος δανείστηκε για να διασώσει...

Στις 11 Μαΐου το παιχνιδάκι του Σόιμπλε τελειώνει. Μπορεί να το έφτασε πεισματικά στις καθυστερήσεις μα τώρα πραγματικά τελειώνει. Θα συνεχίσει να μας βρίζει ανόητους που ζητάμε το κατοχικό δάνειο και τις επανορθώσεις - αλλά δεν είναι εκείνος, ανεύθυνος ως ευρωπαίος και αμετανόητος ως γερμανός, που θα αποφασίσει αλλαγή πλεύσης - είναι οι εταίροι μας. Εκείνοι οι υπόλοιποι, οι υποταγμένοι στα γερμανικά πλεονάσματα που διαταράσσουν την δημοσιονομική ισορροπία και το μέλλον της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής και του ίδιου του ευρώ, χειρότερα από την κρίση στην μικρή Ελλάδα. Που το βουλώνουν για να παρατείνουν τα ελλείμματά τους αγοράζοντας έτσι την σιωπή των γερμανών. Που δεν τολμούν να εφαρμόσουν τους κανόνες της ΕΕ και να πάρουν μέτρα εναντίον της Γερμανίας που παραβιάζει για 5η συνεχή χρονιά το όριο του 6% στο πλεόνασμα, αλλά συναινούν στην ασφυξία της Ελλάδας που έχει με αίμα περιορίσει στο ελάχιστο το έλλειμμά της... 

Είναι η ώρα που ο χρόνος τελειώνει για τους δειλούς, τους διαπλεκόμενους, τους μοιρολάτρες. Είναι η ώρα των αποφάσεων πριν γαία πυρί μιχθήτω από την ψυχολογία των αγορών. Και οδηγηθούν στα αχαρτογράφητα νερά που κανείς τους δεν θέλει να επισκεφθεί. Έτσι, όχι μόνο θα πάρουν αποφάσεις αλλά θα τις πάρουν και γρήγορα. Πριν αλλάξουν πλευρό στον ευρωπαϊκό τους ύπνο...

Μέχρι την Δευτέρα τα γιουσουφάκια του Σόιμπλε θα "δουν" πρόοδο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και κοντά στην Δευτέρα ή στο παραπέντε θα βγει και ο απομηχανής θεός της παράστασης: είτε θα δεχθούν την νέα συμφωνία, είτε θα πληρώσουν εκείνοι το ΔΝΤ, είτε θα κλείσει η αυλαία με μια εμφάνιση της αυτοκράτειρας Άνγκελας (Γοδ σειβ δε κουιν). Εκείνη θα σώσει την παρτίδα και την ...Γερμανία ακόμη μια φορά.

Το θέμα είναι ότι οι εταίροι δυσκολεύονται να ξυπνήσουν από τον λήθαργο  - να καθαρίσουν τα βλέφαρά τους από τα όνειρα της δήθεν ενωμένης Ευρώπης και να αντικρίσουν την πραγματικότητα της Γερμανικής Ευρώπης. 
Παθητικοί όπως πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, υπνωτισμένοι από την γερμανική "επιτυχία" και "δύναμη", παραλυμένοι από την προσωπική τους πολιτική μετριότητα και ανυποληψία, χρειάστηκαν την ελληνική "ανταρσία" για να αρχίσουν να συνειδητοποιούν τι τρέχει γύρω τους. 
Χρειάστηκε να δουν τα βασανιστήρια του αγίου Σεβαστιανού πάνω στο σώμα της άμοιρης χώρας μας από την γερμανική προπαγανδιστική μηχανή και την υποταγμένη ΕΚΤ για να αρχίσουν να αντιδρούν. 
Χρειάστηκε να δουν τις ελεεινότητες του Νερομπλούμ και του σλοβένου υποταχτικού στην Ρίγα κατά του έλληνα ΥΠΟΙΚ για να καταλάβουν ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει. 
Χρειάστηκε να ξανακούσουν την απαίτηση του ΔΝΤ για κούρεμα του μη βιώσιμου ελληνικού χρέους, για να ξυπνήσουν από την μαγεία του γερμανικού-σαμαροβενιζελικού παραμυθιού του δήθεν ελληνικού success story. 
Χρειάστηκε να δουν με τα μάτια τους που έχει φτάσει η ανθρωπιστική κρίση στην χώρα των χωρίς αποτέλεσμα πιο σκληρά εργαζόμενων της Ευρώπης και μια αριστερή κυβέρνηση να βγάζει το φίδι της φοροδιαφυγής των εχόντων από την τρύπα.

Η ελληνική κυβέρνηση ευφυώς πίστεψε στα όπλα της και τον εαυτό της. Και τίμησε την εντολή και την σθεναρή στήριξη του λαού της παρά το βασανιστικό καθημερινό μαρτύριο της ασφυξίας και των διαπραγματεύσεων χωρίς τέλος. Και τα κατάφερε. 

Έχουμε ξαναπεί ότι δεν έχει σημασία πως θα παρουσιαστεί η αναπόφευκτη συμφωνία. Ούτως ή άλλως θα είναι σε κομμάτια και το μαρτύριο θα συνεχιστεί στον δρόμο προς την μεγάλη νέα συμφωνία που ακολουθεί το τέλος του μνημονιακού προγράμματος. Σημασία έχει ότι η Ευρώπη κοιτάζει ξανά τις εναλλακτικές της πέραν του γερμανικού μονόδρομου της λιτότητας όλων για τα πλεονάσματα της Γερμανίας. Και η Ελλάδα διασώζει στρατηγικές επιβίωσης και ανάταξης και ξαναδιαγράφει ορίζοντα ανασυγκρότησης. 

Όλα αυτά φαινόντουσαν πριν τρεις μήνες όνειρο απατηλό - και μόνη ελπίδα επιβίωσης η νέα μετανάστευση και το brain drain για την χώρα που ξεπουλούσε ότι είχε χτίσει μετά τον πόλεμο για να γεμίζει ένα πηγάδι δίχως πάτο - ως οριστική αποικία χρέους. 
Τώρα η ελπίδα μένει ζωντανή, οι εταίροι αναγκαστικά ξυπνούν και η παραγωγική ανασυγκρότηση αχνοφέγγει ξανά σαν πιθανότητα και προοπτική - κάτι δλδ για να ονειρευτεί και να δουλέψει κανείς. Δεν είναι και λίγο...

*από το tvxs

Αποκρύπτουν ότι από τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα δεσμεύεται σε στόχους - όχι σε μέσα πολιτικής με τα οποία αυτοί επιτυγχάνονται

Liberation: ΣΥΡΙΖΑ ή αλλιώς... καιρός να αλλάξει η Ευρώπη 

"ο ΣΥΡΙΖΑ δε διεκδικεί τη διάλυση αλλά τη διάσωση του ευρώ. Και διάσωση του ευρώ δεν υπάρχει με ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος για τα κράτη μέλη του"

Μεταίχμιο ιστορικής Αλλαγής

του Αλέξη Τσίπρα*

Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεταίχμιο μιας ιστορικής αλλαγής. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια μόνον ελπίδα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Αποτελεί και προσδοκία αλλαγής πορείας για όλη την Ευρώπη.

Γιατί η Ευρώπη δεν θα βγει από την κρίση χωρίς αλλαγή πολιτικής. Και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου θα ενισχύσει τις δυνάμεις της αλλαγής. Γιατί το αδιέξοδο της Ελλάδας είναι το αδιέξοδο της σημερινής Ευρώπης.

"Με την θέση του, ότι το χρέος της Ελλάδας είναι βιώσιμο, ο κος Σαμαράς βλάπτει την Ελλάδα. Δεν χαμηλώνει καν το πήχη της διαπραγμάτευσης, αλλά την αρνείται εξολοκλήρου.''

Στις 25 Ιανουαρίου ο ελληνικός λαός καλείται με τη ψήφο του να γράψει ιστορία. Να σύρει το χώρο της αλλαγής και της ελπίδας των λαών σε όλη την Ευρώπη. Καταδικάζοντας τα αποτυχημένα μνημόνια της λιτότητας. Αποδεικνύοντας πως όταν οι λαοί θέλουν, όταν τολμούν, όταν νικούν το φόβο, τότε μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.

Και ήδη τα πράγματα, με τη προσδοκία και μόνο της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα, έχουν αρχίσει να αλλάζουν και στην Ευρώπη.

Το 2015 δεν είναι 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο δαίμονας, η μεγάλη απειλή για την Ευρώπη, αλλά η φωνή της λογικής. Το ξυπνητήρι που θα σηκώσει από το λήθαργο και την υπνοβασία στο κενό την ηγεσία της γηραιάς ηπείρου'.

Για αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζεται πια ως μεγάλη απειλή, όπως το 2012, αλλά ως πρόκληση αλλαγής.
Από όλους ;
Όχι από όλους. Μια μικρή μερίδα, με κέντρο τη συντηρητική ηγεσία της Γερμανικής κυβέρνησης και ένα μέρος του λαϊκιστικού τύπου, επιμένει στο ξαναζεσταμένο φαγητό των φαντασμάτων και του Grexit.

"Δεν έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται, ούτε ο ελληνικός ούτε οι ευρωπαϊκοί λαοί. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δε διεκδικεί τη διάλυση αλλά τη διάσωση του ευρώ. Και διάσωση του ευρώ δεν υπάρχει με ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος για τα κράτη μέλη του''

Το ίδιο και ο κος Σαμαράς στην Ελλάδα. Αλλά δε πείθει πια κανέναν. Γιατί τώρα ο ελληνικός λαός έχει την εμπειρία της διακυβέρνησής του και ξέρει. Γνωρίζει να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα.

Ο κος Σαμαράς δεν έχει άλλο πρόγραμμα από τη συνέχεια των αποτυχημένων μνημονίων της λιτότητας. Έχει δεσμευτεί και αυτοδεσμευτεί για νέες περικοπές μισθών και συντάξεων και για νέες αυξήσεις φόρων, στο έδαφος των ήδη συσσωρευμένων εισοδηματικών περικοπών και της υπερφορολόγησης μιας ολόκληρης εξαετίας. Ζητά την ψήφο των πολιτών για να εφαρμόσει το νέο Μνημόνιο. Και ακριβώς επειδή έχει δεσμευτεί για τη λιτότητα, ερμηνεύει ως δήθεν μονομερή ενέργεια την απόρριψη αυτής της αποτυχημένης και καταστροφικής πολιτικής.

Αποκρύπτοντας ότι, από τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα δεσμεύεται σε στόχους - όχι σε μέσα πολιτικής με τα οποία αυτοί επιτυγχάνονται.

Για το λόγο αυτό, και σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί στον ελληνικό λαό να εφαρμόσει, από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του και ανεξάρτητα από τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ένα συγκεκριμένο, κοστολογημένο και δημοσιονομικά ισορροπημένο πρόγραμμα, το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

"Στόχος μας δεν είναι η επιστροφή στο 2009, αλλά να τα αλλάξουμε όλα όσα οδήγησαν τη χώρα στο χείλος μιας οικονομικής αλλά ταυτόχρονα και ηθικής, αξιακής χρεοκοπίας''

• Με στοχευμένες δράσεις για την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης.
• Με φορολογική δικαιοσύνη, ώστε η οικονομική ολιγαρχία που τέσσερα χρόνια έμεινε στο απυρόβλητο, επιτέλους να πληρώσει το δικό της μερίδιο στο λογαριασμό της κρίσης.
• Με σχέδιο για την επανεκκίνηση της οικονομίας, την καταπολέμηση της πρωτοφανούς ανεργίας και την επιστροφή στην ανάπτυξη.
• Με σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους και στο δημόσιο τομέα, γιατί στόχος μας δεν είναι η επιστροφή στο 2009, αλλά να τα αλλάξουμε όλα όσα οδήγησαν τη χώρα στο χείλος μιας οικονομικής αλλά ταυτόχρονα και ηθικής, αξιακής χρεοκοπίας.

Το πελατειακό και εχθρικό στον πολίτη κράτος, η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή, το μαύρο πολιτικό χρήμα, το λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνικών, είναι μερικές μόνο πτυχές ενός συστήματος εξουσίας που κυβέρνησε για πολλά χρόνια τη χώρα. Την έριξε στα βράχια και τώρα συνεχίζει να κυβερνά στο όνομα της εθνικής ανάγκης και του φόβου απέναντι στην κρίση.

Στη πραγματικότητα όμως δε πρόκειται για φόβο απέναντι στη κρίση αλλά για φόβο απέναντι στην αλλαγή. Για το φόβο και την ενοχή ενός κατεστημένου που οδήγησε τον ελληνικό λαό σε μια πρωτόγνωρη τραγωδία."Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο δαίμονας, η μεγάλη απειλή για την Ευρώπη, αλλά η φωνή της λογικής. Το ξυπνητήρι που θα σηκώσει από το λήθαργο και την υπνοβασία στο κενό την ηγεσία της γηραιάς ηπείρου''

Και όσοι από τους υπαίτιους, γνωρίζουν από αρχαιοελληνική τραγωδία, έχουν κάθε λόγο να φοβούνται, γιατί μετά την διάπραξη της ύβρης έρχεται η Νέμεσις και η κάθαρση!

Δεν έχουν όμως κανέναν λόγο να φοβούνται, ούτε ο ελληνικός ούτε οι ευρωπαϊκοί λαοί. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δε διεκδικεί τη διάλυση αλλά τη διάσωση του ευρώ. Και διάσωση του ευρώ δεν υπάρχει με ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος για τα κράτη μέλη του.

Το πρόβλημα του χρέους δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό. Και η Ευρώπη θα το οφείλει συλλογικά να το συζητήσει και να αναζητήσει βιώσιμη ευρωπαϊκή λύση.

"Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο δαίμονας, η μεγάλη απειλή για την Ευρώπη, αλλά η φωνή της λογικής. Το ξυπνητήρι που θα σηκώσει από το λήθαργο και την υπνοβασία στο κενό την ηγεσία της γηραιάς ηπείρου''

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά, υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρξει στο πλαίσιο μιας Ευρωπαϊκής συμφωνίας, διαγραφή μεγάλους μέρους της ονομαστικής του αξίας, «moratorium» στην αποπληρωμή του, και «ρήτρα ανάπτυξης» στην εξυπηρέτηση του υπόλοιπου, ώστε να εξοικονομηθούν πόροι για την ανάπτυξη.

Διεκδικούμε, συνθήκες αποπληρωμής που δεν προκαλούν υφεσιακή ασφυξία στη χώρα και δεν εξωθούν το λαό στην απόγνωση και τη φτώχεια.

Με την θέση του, ότι το χρέος της Ελλάδας είναι βιώσιμο, ο κος Σαμαράς βλάπτει την Ελλάδα. Δεν χαμηλώνει καν το πήχη της διαπραγμάτευσης, αλλά την αρνείται εξολοκλήρου.

Αφού αν κανείς παραδέχεται ότι το χρέος είναι βιώσιμο και το μνημόνιο «ιστορία επιτυχίας», τι αλήθεια έχει να διαπραγματευθεί ;

Στην Ευρώπη σήμερα διακρίνονται δυο εκ διαμέτρου αντίθετες στρατηγικές για το μέλλον της.

• Από τη μια αυτή με επικεφαλής τον κο Σόιμπλε και την άποψή του, ότι ανεξάρτητα από το αν οι νόμοι και οι αρχές που έχουμε συμφωνήσει λειτουργούν, πρέπει να συνεχίσουμε να τους εφαρμόζουμε.
• Από την άλλη είναι η στρατηγική του "what ever it takes", που πρωτοειπώθηκε από τον επικεφαλής της ΕΚΤ, για τη σωτηρία του ευρώ.

Στις επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα στη πραγματικότητα συγκρούονται αυτές οι διαφορετικές στρατηγικές.

Πιστεύω ότι η δεύτερη θα υπερισχύσει και για έναν λόγο παραπάνω. Διότι η Ελλάδα είναι η χώρα του Σοφοκλή, που με την Αντιγόνη μας έμαθε πως υπάρχουν στιγμές που υπέρτατος νόμος από τους νόμους των ανθρώπων, είναι το δίκιο των ανθρώπων.

*από την huffingtonpost.gr