Στην αριστερά δόθηκε κάθε ευκαιρία να δείξει «τι αξίζει».
Της δόθηκε εξουσία: την έκανε δεσποτικό, υπαρκτό σοσιαλισμό
ή νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία.
Της δόθηκε μια Κρίση που προφήτευε καιρό: δεν την κατάλαβε –
περισσότερες διαφορετικές αναλύσεις και διαφωνίες θα βρεις μέσα σε τρεις
αριστερούς παρά σε εκατό μη αριστερούς.
Της δόθηκε μια καταναλωτική κοινωνία να προτείνει κάτι άλλο:
βυθίστηκε κι αυτή στην «ανάπτυξη» και την δίκαιη αναδιανομή της.
Της δόθηκε μια περιβαλλοντική κρίση: δεν μπόρεσε να
καταλάβει την οικολογία, ούτε σαν εφαρμοσμένη ούτε καν σαν την δεύτερη αναγκαία
«ιδεολογική» της ανανέωση μετά την ευρωκομμουνιστική/ανανεωτική που
συμπεριέλαβε στο σοσιαλιστικό πρόταγμα την «ελευθερία και δημοκρατία».
Παγιδευμένη στα ιδεολογήματα της ανάπτυξης του κρατικού καπιταλισμού, δυτικού
και ανατολικού, ακόμα δεν ακούει καν έννοιες όπως «ευημερία χωρίς ανάπτυξη»,
«αποανάπτυξη», «κοινωνική οικονομία», «οικοσοσιαλισμός» κλπ
