Το διπλό έγκλημα του ΔΝΤ

του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Όλα δείχνουν ότι για άλλη μια φορά οι δανειστές συμφώνησαν να μεταθέσουν το πρόβλημα του ελληνικού χρέους στο μέλλον, για να ικανοποιήσουν πολιτικές σκοπιμότητες.

Το ΔΝΤ ετοιμάζεται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα για να καλύψει πολιτικά τη Γερμανία, αλλά και προσωπικά τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος έχει «πάρει πάνω του» το ελληνικό ζήτημα.

Το Ταμείο, όμως, δεν θα βάλει χρήματα στο ελληνικό πρόγραμμα, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις της γενικής διευθύντριάς το Κριστίν Λαγκάρντ, περιμένοντας πρώτα να δει τι μέτρα θα λάβει η ευρωζώνη για το ελληνικό χρέος.

Αυτό σημαίνει ότι το ΔΝΤ βάζει στην άκρη την απαίτησή του για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, μεταθέτοντας το ζήτημα, στο πλαίσιο μιας τακτικής η οποία εφαρμόζεται από το 2010 και αποδίδεται με την αγγλοσαξωνική έκφραση «κλωτσώντας το τενεκεδάκι παρακάτω».

Στην πραγματικότητα το ΔΝΤ έχει καταστατική υποχρέωση να επιμείνει στα μέτρα για το ελληνικό χρέος από τη στιγμή που το έχει χαρακτηρίσει «εξαιρετικά μη βιώσιμο» με την τελευταία του έκθεση τον περασμένο Φεβρουάριο και έχει επανειλημμένα ζητήσει αναδιάρθρωση.

Κανονικά, εφόσον η ευρωζώνη δεν προσδιορίζει τα μέτρα για το χρέος, το Ταμείο θα έπρεπε να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα. Κάτι τέτοιο, όμως, θα έφερνε σε δύσκολη θέση τη γερμανική κυβέρνηση η οποία έχει μπροστά της τις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Είναι λοιπόν προφανής η πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την διευθέτηση που φαίνεται να ετοιμάζει το Ταμείο, το οποίο ουσιαστικά εξυπηρετεί τις κομματικές ανάγκες των Χριστιανοδημοκρατών της Γερμανίας.

Το χειρότερο είναι ότι το Ταμείο δεν παρακάμπτει τις υποχρεώσεις τους για πρώτη φορά.

Το 2010, ενώ το Ταμείο είχε υποχρέωση να απαιτήσει αναδιάρθρωση του χρέους πριν δώσει δάνειο στην Ελλάδα, έκανε «τα στραβά μάτια» και άλλαξε μάλιστα το καταστατικό του για να συμμετάσχει στο πρώτο πρόγραμμα δανειοδότησης.

Επρόκειτο για ένα μεγάλο λάθος, το οποίο σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς από οικονομολόγους, αξιωματούχους και πολιτικά πρόσωπα, ακόμα και από ανεξάρτητες επιτροπές που μελέτησαν το ζήτημα για λογαριασμό του Ταμείου.

Το 2010 οι χώρες της ευρωζώνης πίεσαν το Ταμείο να μην επιμείνει στην αναδιάρθρωση, επειδή οι ζημιές για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα θα ήταν μεγάλες.

Είναι προφανές ότι εάν η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχε γίνει τότε, η κατάσταση στην ελληνική οικονομία θα ήταν πολύ καλύτερη ενώ το πρόβλημα δεν θα είχε διογκωθεί και η αντιμετώπισή του προβλήματος θα είχε κοστίσει πολύ λιγότερο στους δανειστές.

Το γεγονός ότι το ΔΝΤ ετοιμάζεται σήμερα να διαπράξει το ίδιο έγκλημα για δεύτερη φορά και ουδείς δείχνει να ενοχλείται δείχνει σε ποιο βαθμό η λειτουργία των θεσμών της ευρωζώνης αλλά και του ίδιου του Ταμείου έχουν διαστρεβλωθεί από τα ηγεμονικά παιχνίδια της Γερμανίας.

πηγή ert.gr

"H Γερμανία στην πραγματικότητα δεν θέλει συζήτηση για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα του χρέους ούτε μετά τις εκλογές"

"Η ίδια πηγή φρόντισε να μας τονίσει ξανά ότι πλανώνται οικτρά όσοι πιστεύουν ότι η κ. Μέρκελ δεν υποστηρίζει πλήρως τον υπουργό της και ανέφερε ότι «ο κ. Τόμσεν θεωρείται τo Golden boy της καγκελαρίου» και ότι «πρώτα περνά από το γραφείο της κ. Μέρκελ και μετά πάει στον κ. Σόιμπλε»."

Τι είπε ο Σόιμπλε στον Γιούνκερ για το ελληνικό χρέος

Σε ψυχρό κλίμα έγινε η συνάντηση των δύο αξιωματούχων. Γιατί είναι «λάβρος» κατά του ΔΝΤ ο Σόιμπλε και δεν θέλει συζήτηση για χρέος ούτε μετά τις εκλογές. Τι απάντησε ο Γιούνκερ. Η σκληρή γραμμή Ντράγκι και το EwG. Αποκλειστικό παρασκήνιο.

Βρυξέλλες, ανταπόκριση της Αγγελικής Παπαμιλτιάδου / euro2day.gr (read the article in english: air.euro2day.gr/debt.docx )

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει βάλει σκοπό να αλλάξει τη δομή της λειτουργίας της ευρωζώνης και να «ροκανίσει» τον ρόλο της Κομισιόν στην εκτέλεση των προϋπολογισμών. Αυτή ήταν η ουσία της συνάντησης του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με τον πρόεδρο της Κομισιόν την περασμένη εβδομάδα.

Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ του Euro2day.gr, πηγές κοντά στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ανέφεραν ότι οι δύο πρώην φίλοι και συνεργάτες είχαν να μιλήσουν έστω και από το τηλέφωνο εδώ και τουλάχιστον τέσσερις μήνες, λόγω των παρεμβάσεων της Κομισιόν στο ελληνικό ζήτημα, των δημόσιων τοποθετήσεων των κ.κ. Γιούνκερ, Μοσκοβισί και Ντομπρόβσκις υπέρ της χώρας μας, αλλά και εξαιτίας του ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν παρέκαμψε πολλές φορές τον κ. Σόιμπλε και αποπειράθηκε να βρει λύση μιλώντας απευθείας με την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η συζήτηση για το ελληνικό θέμα κράτησε «μερικά λεπτά» καθώς υπήρχε πλήρης διαφωνία εξ αρχής για τους χειρισμούς από εδώ και πέρα.

«Ο κ. Σόιμπλε ήταν λάβρος κατά του ΔΝΤ, κάτι που παραξένεψε τον πρόεδρο της Κομισιόν, καθώς ο ίδιος γνωρίζει ότι Σόιμπλε και Τόμσεν εργάζονται αρμονικά και βεβαίως υπόγεια».

Η ίδια πηγή φρόντισε να μας τονίσει ξανά ότι πλανώνται οικτρά όσοι πιστεύουν ότι η κ. Μέρκελ δεν υποστηρίζει πλήρως τον υπουργό της και ανέφερε ότι «ο κ. Τόμσεν θεωρείται τo Golden boy της καγκελαρίου» και ότι «πρώτα περνά από το γραφείο της κ. Μέρκελ και μετά πάει στον κ. Σόιμπλε».

Σόιμπλε και Γιούνκερ δεν κατέληξαν πουθενά, καθώς υπήρξε η διαπίστωση από τον πρόεδρο της Κομισιόν ότι τα πράγματα προχωρούν με μαθηματική ακρίβεια όπως πρωτοαναφέρθηκαν τον περασμένο Οκτώβριο στη συνάντηση του Washington Club στο περιθώριο της συνόδου του ΔΝΤ.

Τότε που, όπως είχαμε γράψει, πηγές οι οποίες έλαβαν μέρος στη συνάντηση μας είπαν «καλό Μάρτιο» για την αξιολόγηση (επισήμως όλοι έλεγαν για Δεκέμβριο) και τον Δεκέμβριο μας έλεγαν «καλό Ιούνιο».

Οι πηγές της Κομισιόν ανέφεραν ότι η Γερμανία στην πραγματικότητα δεν θέλει συζήτηση για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα του χρέους ούτε μετά τις εκλογές, αλλά και πιθανότατα ούτε μετά το τέλος του προγράμματος.

Ο κ. Σόιμπλε, όπως έχουμε γράψει τον Μάιο, επιχειρεί την «αναδόμηση της ελληνικής οικονομίας μέσα από τη χρησιμοποίηση κονδυλίων, επενδύσεων κ.λπ. Οπως τόνισε στον κ. Γιούνκερ, η πρόταση «αν χρειαστεί», που περιλαμβάνεται στην απόφαση του Eurogroup τον Μάιο 2016 αναφορικά με τα μέτρα στο χρέος, δεν πρέπει να ξεχνιέται, καθώς υπάρχουν κατά τον ίδιο και άλλοι τρόποι να επιτευχθούν οι στόχοι.

Η Κομισιόν θεωρεί ότι η πρόταση Ντάισελμπλουμ που αποκαλύφθηκε στα πρακτικά της συνεδρίασης του Eurogroup βολεύει και το ΔΝΤ και τη Γερμανία και ότι είναι προϊόν «υπόγειας» συμφωνίας Βερολίνου-Ουάσινγκτον.

Γι' αυτό και όταν ανέφερε ο πρόεδρος του Eurogroup ότι το ΔΝΤ μπορεί να παραμείνει με πρόγραμμα επί της αρχής και να εκταμιεύσει ξανά όταν ρυθμιστεί το θέμα του χρέους, ο κ. Τόμσεν απάντησε ευθέως ότι αυτό είναι κάτι που μπορεί να συζητηθεί. Τη σκυτάλη πήρε χθες και η κ. Λαγκάρντ. 

Σε ολόκληρη την ευρωζώνη υπήρξε μεγάλος εκνευρισμός για την αποκάλυψη των πρακτικών, σε βαθμό που διατάχθηκε ένορκη διοικητική εξέταση ώστε να αποκαλυφθεί η διαρροή. Το «καλό», όμως που έκαναν τα πρακτικά, σύμφωνα με ένα αξιωματούχο της ΕΕ είναι ότι «έριξε τις μάσκες», και ανάγκασε όλους τους εμπλεκόμενους να ανασκευάσουν τις δηλώσεις τους και δημόσια και να κατεβάσουν τις προσδοκίες για λύση. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η συνεδρίαση του Eurogroup του Μαίου έληξε με τον κο Ντάισελμπλουμ να λέει ότι πρέπει να χαμηλώσουν οι προσδοκίες για τη λύση.

Δεν υπάρχει νέο Plan B

Παρά τα πρόσφατα δημοσιεύματα ότι ετοιμάζεται Plan B εάν δεν βρεθεί λύση, η εναλλακτική προετοιμαζόταν και έγινε γνωστή από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν ο κ. Σόιμπλε διαπίστωσε ότι θα πρέπει να συζητήσει το χρέος και ο κ. Τόμσεν ότι δεν θέλει να παραμείνει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Από τον Νοέμβριο, όπως είχαμε αναφέρει σε σχετικό ρεπορτάζ, το επιτελείο Σόιμπλε κατάρτιζε σχέδιο αλλαγής της Συνθήκης του ESM και μετατροπής του σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Το σχέδιο προβλέπει την αποχώρηση του ΔΝΤ, αλλά και την αποδόμηση της Κομισιόν.

Σόιμπλε «ροκανίζει» Γιούνκερ

Η συνάντηση των δύο έγινε ακριβώς γι' αυτό. Ο κ. Σόιμπλε δεν έκρυψε ποτέ την ενόχλησή του για τις παρεμβάσεις του κ. Γιούνκερ στα δρώμενα του Eurogroup καθώς και τις συνεχείς δηλώσεις του επιτρόπου Μοσκοβισί. Διαφώνησε με την πολιτική διάσταση που έλαβαν οι αποφάσεις για Πορτογαλία, Ισπανία (μηδέν πρόστιμα για τις υπερβάσεις του στόχου στο έλλειμμα) και προσφάτως για την Ιταλία (ότι δεν χρειάζεται επιπλέον μέτρα για το 2017).

Ο κ. Σόιμπλε επιθυμεί ο νέος ESM να αναλάβει την παρακολούθηση και τις ποινές των χωρών που παραβαίνουν το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης. Επιπλέον, όπως έχουμε γράψει, θέλει να βάλει τη ρήτρα «default» ενός κράτους εντός ευρωζώνης.

Σε αυτό έχει υποστηρικτές όχι μόνο την κ. Μέρκελ και τον κ. Βάιντμαν, αλλά και τις χώρες του Βορρά. Επί της ουσίας δηλαδή, αφού στο Δ.Σ. του ESM είναι οι υπουργοί Οικονομικών, εμμέσως πλην σαφώς οι υπουργοί θα έχουν τον πρώτο λόγο στους προϋπολογισμούς και όχι η Κομισιόν.

Τι απαντά ο πρόεδρος της Κομισιόν

Οπως μας είπαν άνθρωποι του περιβάλλοντός του, ο κ. Γιούνκερ κράτησε χαμηλούς τόνους -διαφωνώντας βεβαίως αλλά ως παλιάς κοπής πολιτικός περιμένει.

Τι περιμένει; 

Την πτώση του Σόιμπλε καθώς θεωρείται ότι ο νέος συνασπισμός που θα προκύψει από τις γερμανικές εκλογές θα φέρει το δεύτερο κόμμα να ζητάει το υπουργείο Οικονομικών, αντί το υπουργείο Εξωτερικών, με αποτέλεσμα να αλλάξει όλος ο χάρτης των σχεδίων Σόιμπλε, καθώς πολλοί ακόμα και στη Γερμανία θεωρούν ότι το σχέδιο του θα έχει ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της ευρωζώνης σε ένα μικρό πυρήνα «υγιών» κρατών και σε δορυφόρους που δεν αποκλείεται να έχουν και διπλό νόμισμα.

Τι θα γίνει με την Ελλάδα

Σαφέστατα όλες οι πλευρές συμφωνούν ότι η δεύτερη αξιολόγηση και η εκταμίευση της δόσης πρέπει να γίνει εντός των επόμενων εβδομάδων και ότι δεν συνδέεται με τη συζήτηση για το χρέος. Η τηλεδιάσκεψη του EuroWorkingGroup σήμερα αναμένεται να ασχοληθεί κυρίως με αυτό.

Οσο για το χρέος, το επικρατέστερο σενάριο είναι η πρόταση Ντάισελμπλουμ σε πολιτικό επίπεδο υπουργών Οικονομικών. Και αυτό γιατί ο ESM έχει αφεθεί και συνεχίζει να καταρτίζει σενάρια για το χρέος.

Το τι θα πάρουμε, θα εξαρτηθεί και από τη στάση της ελληνικής πλευράς. 

Εάν μας ικανοποιεί μια δέσμευση για συζήτηση μετά τις γερμανικές εκλογές, τότε εκεί θα επικεντρωθεί το Eurogoup, όμως αξιωματούχοι της Κομισιόν προειδοποιούν ότι εάν παραμείνει ο κ. Σόιμπλε, τότε η συζήτηση αυτή ενδέχεται να μη γίνει ποτέ....

Προτάσεις αναμένεται να πέσουν στο τραπέζι και δη αυτή της γερμανικής πλευράς, δεν γνωρίζουμε όμως εάν πραγματικά την εννοούσε ο κ. Σόιμπλε ή απλά δεν ήθελε να φανεί η συνεργασία του με τον κ. Τόμσεν.

Σε αυτή την περίπτωση, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αναμένεται να ζητήσει τη σύνδεση των όποιων μέτρων με την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων. 

Με άλλα λόγια, τίποτα δεν θα υιοθετείται εάν πρώτα δεν ελέγχονται οι μεταρρυθμίσεις που θα συνδεθούν με το χρέος.

Επίσης είναι φυσικό ο ESM να ετοιμάσει και σενάριο για ένα «δάνειο-γέφυρα» για την Ελλάδα, μια αυστηρή γραμμή ECCL+ που θα συνδέει τη λήξη του προγράμματος το 2018 με την πλήρη επάνοδό μας στις αγορές, που παρά τις διαβεβαιώσεις δεν αναμένεται να γίνει σύντομα.

Η σκληρή γραμμή της ΕΚΤ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στη Φρανκφούρτη αναρωτιούνται εδώ και μήνες πώς γίνεται το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης να αναπαράγεται τόσο εύκολα από την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι οι όροι είναι ξεκάθαροι.

Στο προηγούμενο Eurogroup, ο Μάριο Ντράγκι δεν ζήτησε μόνο επίλυση του θέματος άμεσα αλλά προειδοποίησε ότι η λύση για το χρέος πρέπει να ικανοποιεί και το δυσμενές (adverse) σενάριο της ΕΚΤ (όχι μόνο το βασικό), κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την ένταξή μας στο QE, καθώς εάν η λύση δεν είναι καθαρή και τα μέτρα ποσοτικοποιημένα, η ΕΚΤ δεν θα ανοίξει την πόρτα της ποσοτικής χαλάρωσης...

Αγγελική Παπαμιλτιάδου

Αποκριάτικη Λαγκάρντ: "Τελικώς το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα"...

Το πρόβλημα του χρέους παραπέμπεται για το 2018...

Οι μαθητευόμενες μάγισσες

Τελικώς το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα, κατέληξε χθες η κυρία Λαγκάρντ αφού επί μήνες ξόρκιζε το χρέος και αρνιόταν να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα αν το χρέος δεν μειωθεί δραστικά. Τα γιατροσόφια της τώρα απαιτούν η Ελλάδα να προχωρήσει σε «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή στη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, στην αγορά εργασίας (βλέπε ομαδικές απολύσεις) και στην ρύθμιση των κόκκινων δανείων-προφανώς σε βάρος των δανειοληπτών.

Αυτή είναι η συμφωνία στην οποία κατέληξαν χθες με την κυρία Μέρκελ, στη συνάντηση του Βερολίνου. Το πρόβλημα του χρέους παραπέμπεται για το 2018 και θα πρόκειται όχι για κούρεμα αλλά, σύμφωνα με όσα δήλωσε η κυρία Λαγκάρντ, για «μια σημαντική παράταση του χρόνου αποπληρωμής και μια σημαντική μείωση των επιτοκίων». 

Και όλα θα εξαρτηθούν από το «πόσες μεταρρυθμίσεις (θα έχουν εφαρμοστεί), πόση πρόοδος (θα έχει επιτευχθεί), πόσο ισχυρή θα είναι η ελληνική οικονομία στο τέλος του προγράμματος» Αν δηλαδή η κυβέρνηση και η χώρα θα έχουν καταπιεί αδιαμαρτύρητα το νέο γιατροσόφι.

Το ΔΝΤ έχει πέσει έξω σε όλες τις εκτιμήσεις του, που έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους να υποφέρουν χωρίς λόγο. Αλλά η διευθύντρια του καμώνεται ότι δεν έχει ακούσει τίποτα και επιμένει στη συνταγή της λιτότητας. Ιέρεια της τελευταίας, η κυρία Μέρκελ απέφυγε να κάνει δηλώσεις, μήπως χρησιμοποιηθούν στις γερμανικές εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Είναι η ίδια που βασικά ευθύνεται για την δημιουργία, μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2009, μιας κοινής γνώμης που θεωρεί τους Έλληνες τεμπέληδες και διεφθαρμένους, γεγονός που σήμερα την εμποδίζει να πει την αλήθεια, ώστε να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις και για το χρέος και για το τερματισμό της λιτότητας.

Η μόνη καλή είδηση από τη χθεσινή συνάντηση είναι ότι τελικώς ότι συμφώνησαν να σταματήσουν να καβγαδίζουν μεταξύ τους, παρατείνοντας την αξιολόγηση και την οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα στην Ελλάδα. Η δεύτερη αξιολόγηση πάει για κλείσιμο, αλλά τι πρόκειται να σκαρφιστούν για τις επόμενες ούτε οι ίδιες δεν ξέρουν.

Αν όμως οι άνθρωποι αυτής της χώρας δεν περνούσαν τόσο δύσκολες στιγμές, θα έβαζε κανείς τα γέλια με την ανικανότητα και την αβάσταχτη ελαφρότητα όλων αυτών που έχουν τα τελευταία χρόνια αναλάβει να τη σώσουν.

πηγή tvxs

Υπέρτιτλος ανάρτησης και γελοιογραφίες, επιλογές της ΑΣ

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Κι ο Τόμσεν είναι εκεί που είναι για να μας αποτελειώσει και με κυβέρνηση της Αριστεράς... με ένα σμπάρο!

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Οι παρακάτω εικονιζόμενοι οικονομικοί δολοφόνοι δεν είναι οικονομολόγοι, είναι κομάντο, συμμορία, πολιτική φράξια του νεοφιλελεύθερου στρατοπέδου και τώρα συνεργάτες του παρανοϊκού δικτάτορα Σόιμπλε. Με αυτό το μάτι πρέπει κανείς να βλέπει τις προσπάθειες της κυβέρνησης - σε μια προοπτική ανεξαρτησίας της χώρας μας κάποια στιγμή. Και να τις κρίνει αυστηρά αν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική αλλά καλόπιστα εφόσον εμείς και η κυβέρνηση είμαστε από την ίδια πλευρά. Η δεξιά εξωτερικού του Μητσοτάκη είναι από την άλλη πλευρά, όπως και οι ευρωβουλευτές της και οι ακροδεξιοί συνοδοιπόροι τους. Η σοσιαλδημοκρατία δείχνει να ξυπνά - τουλάχιστον στην Ευρώπη, έστω αργά, έστω προεκλογικά. Καλό είναι αυτό. Δεν είναι ώρα για δογματισμούς. Ακόμη και η σκληρή κριτική κοινωνικών δυνάμεων της αριστεράς από την πλευρά μας είναι - κι αν έχει ο Βαρουφάκης μια πρακτική πρόταση να τον ακούσουμε, γιατί έχει προσφέρει στην αποκάλυψη των πολιτικών Σόιμπλε (αν έχει) - κι όποιος-όποια άλλη έχει. Εδώ είμαστε και πρέπει να είμαστε μαζί γιατί "εκείνοι" θέλουν να μας αποτελειώσουν και να το φορτώσουν στην δημοκρατική σοσιαλιστική ανανεωτική αριστερά για να μην ξανασηκώσει κεφάλι η χώρα στον αιώνα τον άπαντα! 

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων: Σοβαρά λάθη Τόμσεν εντόπισε το Eurogroup




O Πολ Τόμσεν, η Ντέλια Βελκουλέσκου και οι άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχουν υποπέσει σε σωρεία λαθών, κακών υπολογισμών, ασαφειών και αντιφάσεων κατά τη συγγραφή της περίφημης έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα. Αυτό αναφέρεται σε ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), το οποίο τονίζει πως το Συμβούλιο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Εurogroup είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι τα πρόσθετα μέτρα που απαίτησε το ΔΝΤ και πλέον σύσσωμη η Ε.Ε. ζητά από την Ελλάδα, δεν πρόκειται να εισπραχθούν και στην πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητα.

Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ υπογραμμίζει πως -σύμφωνα με έγγραφο του Συμβουλίου-, η ομάδα Τόμσεν έχει κάνει χονδροειδή λάθη στον υπολογισμό του ελλείμματος, του πληθωρισμού, του ρυθμού ανάπτυξης, της είσπραξης εσόδων, της οροφής των δαπανών του δημοσίου, αλλά και σε θέματα όπως η εκτέλεση των μεταρρυθμίσεων, το είδος και η απόδοση των εισφορών των ασφαλισμένων, η εξοικονόμηση από τους ασφαλιστικούς νόμους και άλλα.

Το έγγραφο αναφέρει ότι το ΔΝΤ έχει κάνει τα εξής λάθη: «Η διαφορά στην εκτίμηση οφείλεται σε υπερβολικά συντηρητικές παραδοχές που εφαρμόζονται συστηματικά από το Ταμείο τόσο επί των εσόδων, όσο και στο σκέλος των δαπανών».

Από την πλευρά των εσόδων: οι προβλέψεις της έκθεσης προϋποθέτουν ότι οι ελαστικότητες των εσόδων παραμένουν κάτω από τις ελαστικότητας του ΟΟΣΑ που χρησιμοποιούνται συνήθως για τις προβλέψεις των εσόδων. Επιπλέον, το ΔΝΤ υπολογίζει την ελαχιστοποίηση της μεταφοράς στα επόμενα των πρόσφατων εσόδων των υπερ-επιδόσεων για λογαριασμό των διαφόρων παραγόντων ως εφάπαξ, κάτι που στερείται τεχνικής βάσης. Οι προβλέψεις της έκθεσης, εν μέρει ή πλήρως υποτιμούν διάφορα έσοδα από την πλευρά των παραμετρικών μέτρων που νομοθετήθηκαν τόσο το 2015 όσο και το 2016, συμπεριλαμβανομένων των φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα, των φόρων κατανάλωσης στα τσιγάρα και το αλκοόλ, τη φορολογία των ξενοδοχείων, φόρους οχημάτων και άλλα.

«Από την πλευρά των δαπανών, οι προβλέψεις της έκθεσης υποθέτουν ότι τα ανώτατα όρια δαπανών δεν θα γίνουν σεβαστά, συσσωρεύοντας διολίσθηση 1,3% του ΑΕΠ μέχρι το 2018. Αυτή η παραδοχή αντιβαίνει στα πρότυπα του ΔΝΤ που θεωρούν πως οι λειτουργικές δαπάνες θα αυξηθούν ανάλογα με τον πληθωρισμό και ότι τα ανώτατα όρια του προϋπολογισμού θα πρέπει να τηρούνται. Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ, αυτό είναι ιστορικά ανακριβές για την Ελλάδα καθώς ο στόχος των πρωτογενών δαπανών δεν έχει υπερβεί το συνολικό ανώτατο όριο, ούτε και το 2016. Είναι λάθος να προεκτείνουν σχετικά μικρές υπερβάσεις σε ορισμένους τομείς (υγεία) στο βασικό σενάριο κατά τη διάρκεια του προγράμματος».

«Οι προβλέψεις έκθεσης άλλωστε δεν λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα πρόσφατα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, τα οποία προσδιορίζουν μια σημαντική υπεραπόδοση το 2016, και η οποία είναι πιθανό να μεταφερθεί εν μέρει στο 2017 και το 2018. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα φτάσει σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,3% του ΑΕΠ το 2016, υπερβαίνοντας σημαντικά το στόχο του 0,1% του ΑΕΠ, παρά το εφάπαξ επίδομα συνταξιοδότησης αξίας 0,3% του ΑΕΠ που τέθηκε σε εφαρμογή το Δεκέμβριο. Με βάση τις διαθέσιμες μέχρι σήμερα ενδείξεις η ΕΕ θα προβάλει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 1½ ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το στόχο».

Παρά τις εξελίξεις αυτές – επισημαίνει το ΚΥΠΕ - και παρά τη σημαντική υποτίμηση του εντός-του-έτους δημοσιονομικού αποτελέσματος για το 2015 και μια σημαντική ανοδική αναθεώρηση του υπολοίπου του 2016 από το περασμένο φθινόπωρο, το ΔΝΤ δεν έχει αναθεωρηθεί την πρόβλεψή του για μετά το 2018 από το 1,5% του ΑΕΠ. Σε σχέση με τα δημοσιονομικά μετά το 2018 αναφέρεται ότι συμφωνούμε με την αξιολόγηση του Ταμείου πως μια πιο φιλική προς την ανάπτυξη σύνθεση των ελληνικών δημόσιων εσόδων και των δημόσιων δαπανών θα ήταν επιθυμητή.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ενώ η έκθεση είναι πολύ συγκεκριμένη για τα μέτρα του ισοζυγίου βελτίωσης, παραμένει αρκετά γενική ως προς τη χρήση του δημοσιονομικού χώρου που προκύπτει. Ταυτόχρονα, στο έγγραφο αναφέρεται ότι «διαφωνούμε με την εκτίμηση του Ταμείου ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και να το διατηρήσει για μερικά χρόνια πέρα ​​από αυτό. Πράγματι, - σημειώνει το ρεπορτάζ του ΚΥΠΕ - διάφοροι παράγοντες θα διευκολύνουν τη διατήρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στα επίπεδα του 2018, πέρα ​​από τον ορίζοντα του προγράμματος. Το ένα είναι η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που εγκρίθηκε στο πλαίσιο της 1ης αναθεώρησης και τώρα υλοποιείται, αναμένεται να αποφέρει πρόσθετη εξοικονόμηση 0,7% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια του 2019 ως 2021. Επιπλέον, το παραγωγικό κενό αναμένεται να είναι ελαφρά αρνητικό το 2018. Μετά όμως θα υπάρξει κλείσιμο του παραγωγικού κενού (περίπου το 2021) από την είσπραξη των εσόδων, και ως εκ τούτου το δημοσιονομικό ισοζύγιο αναμένεται να βελτιωθεί αυτόματα σημαντικά υπό αμετάβλητες πολιτικές. Ως εκ τούτου, απλά διατηρώντας το ίδιο ονομαστικό πρωτογενές ισοζύγιο του 3,5% του ΑΕΠ επιτρέπουμε στην πραγματικότητα μια διαρθρωτική δημοσιονομική επέκταση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.» Για την ίδια την ποιότητα των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας σημειώνεται πως η έκθεση είναι παραπλανητική στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η πρόκληση, τονίζει το ΚΥΠΕ.

Αναφέρεται σε 11% των μεταφορών του ΑΕΠ προς τα ασφαλιστικά ταμεία: ωστόσο, η χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών ταμείων είναι διαφορετική από χώρα σε χώρα και, επομένως, οι συγκρίσεις μεταξύ των χωρών θα πρέπει να γίνονται με προσοχή. Μεγάλο μέρος αυτού του χρηματοδοτικού κενού οφείλεται στο πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, που είναι αναμφισβήτητα κυκλικό: με την ανεργία σε επίπεδο σταθερής κατάστασης, αυτό το χάσμα αναμένεται να είναι 3,5% του ΑΕΠ. Για τις συντάξεις αναφέρεται ότι η έκθεση του ΔΝΤ υποβαθμίζει το μέγεθος των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος.

Κατά το ΚΥΠΕ, λαμβάνοντας όλα τα στοιχεία υπόψη, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος θα δημιουργήσει συνολική καθαρή εξοικονόμηση ύψους 1,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και 2,6% του ΑΕΠ μέχρι το 2026 με περικοπές δαπανών που συμβάλλουν τα δύο τρίτα των αποταμιεύσεων μέχρι το 2018 και περισσότερο από 90% από το 2026. Σε αντίθεση με όλες τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε άλλες χώρες της ΕΕ που είχαν καταργηθεί με μεταβατικές περιόδους για τη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων των σημερινών εργαζομένων, η ελληνική μεταρρύθμιση δεν έχει κατ` αναλογία εφαρμογή των κεκτημένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για τους σημερινούς εργαζόμενους.

Αυτό θα οδηγήσει σε αυξανόμενη εξοικονόμηση στην πάροδο του χρόνου καθώς τα κεκτημένα δικαιώματα των νέων συνταξιούχων θα έχουν μειωθεί κατά περίπου 10% αμέσως. Όπως προτείνεται από την έκθεση του ΔΝΤ, υπάρχει μια υπόθεση από τη σκοπιά της διαγενεακής δικαιοσύνης, για τη μείωση της μεταβατικής περιόδου για την κύρια σύνταξη και τον εκ νέου υπολογισμό της από το 2019. Στο σχεδιασμό αυτό, ωστόσο, οι διανεμητικές συνέπειες πρέπει να εξεταστούν, συμπληρώνει το ΚΥΠΕ στο σχετικό ρεπορτάζ του.

Το ξεπάγωμα των κύριων συντάξεων και ο άμεσος εκ υπολογισμός τους, από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα παράγει περίπου εξοικονόμηση 1% ΑΕΠ εάν εφαρμοστεί πλήρως το 2019, αλλά επηρεάζει τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, με μέση ονομαστική περικοπή 14% και σημαντική διακύμανση μεταξύ των διαφορετικών συνταξιούχων. Η έκθεση τάσσεται υπέρ των περικοπών στις συντάξεις και βασίζεται στην παρατήρηση ότι τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας έχουν αυξηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, ενώ παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθερά μεταξύ των συνταξιούχων, αναφέρει επίσης το ΚΥΠΕ.

Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί, ότι, ενώ όσοι είναι ηλικία εργασίας εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να βγουν από τη φτώχεια με την εύρεση θέσεων εργασίας όταν ξεκινήσει η ανάκαμψη, οι φτωχοί συνταξιούχοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, η οποία απαιτεί μια πιο διαφοροποιημένη μεταχείριση της φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων.

Σε ότι αφορά το αφορολόγητο, - τονίζει το ΚΥΠΕ - στο έγγραφο σημειώνεται ότι τα επιχειρήματα ότι η υψηλή προσωπική έκπτωση φόρου εισοδήματος στην Ελλάδα οδηγεί το 50% των φορολογουμένων να μην πληρώνουν κανένα φόρο είναι εσφαλμένη. Η τυπική προσέγγιση είναι να κοιτάξουμε τη συνολική φορολογική επιβάρυνση στο εισόδημα. Όλοι οι φορολογούμενοι στην Ελλάδα υποχρεούνται να καταβάλλουν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που είναι σημαντικά υψηλότερες από ό, τι σε ορισμένες άλλες χώρες της ΕΕ. Ένα άτομο με το 67% των μέσων αποδοχών και δύο παιδιά έχει μια φορολογική επιβάρυνση 15% στην Ελλάδα, το οποίο είναι διπλάσιο από αυτό της Πορτογαλίας και περισσότερες από τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας, του μέσου όρου της ΕΕ ή της Ιρλανδίας. Αναδιανεμητικές συνέπειες, ιδίως στο κάτω άκρο των βραχιόνων του εισοδήματος, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη. Ελλείψει αντισταθμιστικών μέτρων, μειώνοντας την προσωπική πίστωση φόρου εισοδήματος κατά μέσο όρο κατά € 600 θα αποτελέσει οπισθοδρόμηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης στα μετά-φόρου "take-home” έσοδα (-7,2%) θα επιβαρύνει τα άτομα με ετήσια εισοδήματα ακριβώς πάνω από τον κατώτατο μισθό, ενώ η αρνητική επίδραση μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα.

Όπως αναφέρει το ΚΥΠΕ, για το λάθος για τη βιωσιμότητα του Χρέους, τονίζεται ότι η εξαιρετικά αρνητική έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ βασίζεται σε μια σειρά υποθέσεων που εμφανίζονται υπερβολικά συντηρητικές και δεν υποστηρίζονται σωστά από αναλυτικά στοιχεία.

– Επιτόκια: Το ΔΝΤ έχει πλέον ενσωματωθεί μια πιο ρεαλιστική πορεία ρυθμό μεταβολής των επιτοκίων σε σταθερή κατάσταση επίπεδο των δανείων ΕΜΣ / ΕΤΧΣ. Αυτή η μείωση των επιτοκίων έχει βελτιωθεί DSA του Ταμείου. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επίπεδο των ποσοστών ESM / EFSF εξακολουθεί να είναι υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Η μοντελοποίηση των επιτοκίων της αγοράς, επίσης, δεν έχει αλλάξει από το Μάιο. Το ΔΝΤ επίσης δεν φαίνεται να έχει λάβει πλήρως υπόψη την επίπτωση των μέτρων βραχυπρόθεσμου χρέους που συμφωνήθηκε από τον ΕΜΣ, τον Ιανουάριο.

– Μακροοικονομικά δεδομένα: Το ΔΝΤ αναθεώρησε προς τα κάτω τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και τις προοπτικές του πληθωρισμού από το Μάιο του 2016 από μισή εκατοστιαία μονάδα του ΑΕΠ ετησίως. Η αναθεώρηση του ετήσιου ρυθμού αύξησης επιδεινώνει το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ κατά σχεδόν 40% το 2060. Δεν είναι σαφές ποιες εξελίξεις κατά τους τελευταίους έξι μήνες θα υποστηρίξουν μια τέτοια σημαντική αλλαγή στη μακροπρόθεσμη προοπτική.

Το ΔΝΤ επισημαίνει υποτιθέμενες αδυναμίες στην εφαρμογή του προγράμματος, αλλά είναι δύσκολο να δούμε πώς αυτό θα υποστηρίξει την αναθεώρηση της αυξητικής τάσης του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Η υπόθεση για μακροχρόνια απόκλιση από στόχο της σταθερότητας των τιμών της ΕΚΤ, επίσης, έρχεται σε αντίθεση με τις καθιερωμένες οικονομικές μεθόδους.

– Φορολογικά: Το ΔΝΤ έχει διατηρήσει την πρωτογενή υπόθεση του ισοζυγίου του στο 1,5% του ΑΕΠ από το 2018 σε όλο τον ορίζοντα προβολής. Αυτή είναι η κύρια διαφορά με το DSA των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, εξηγώντας περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής διαφοράς. Ενώ κάποιος θα συμφωνούσε ότι η κύρια διαδρομή πλεόνασμα πρέπει να είναι ρεαλιστική και αξιόπιστη με τις αγορές, ένα υψηλότερο πρωτογενές ισοζύγιο για την Ελλάδα θα ήταν επιθυμητό και εφικτό.

– Άλλες παραδοχές: Οι παραδοχές σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις έχουν παραμείνει αμετάβλητα σε πολύ συντηρητικά επίπεδα (και δεν λαμβάνουν υπόψη ορισμένα στοιχεία, όπως η επικείμενη αποπληρωμή των 2 δισ. ευρώ στον ESM ή τη σύναψη πολλών προσφορών). Το ΔΝΤ επίσης, εξακολουθεί να προϋποθέτει την ανάγκη των 10 δισ. ευρώ για την πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το 2018. Η έκθεση δεν παρέχει μια δικαιολογία για αυτή την υπόθεση, η οποία δεν είναι σύμφωνη με την εκτίμηση των αρμόδιων εποπτικών Αρχών, καταλήγει το ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Πηγή: ΚΥΠΕ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άρθρο Τόμσεν: Μνημείο κυνισμού από τον επικεφαλής οικονομικό δολοφόνο του ΔΝΤ

"...ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου..."

Όταν το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε…

της Νικόλ Λειβαδάρη

Ο δολοφόνος είθισται να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και ενίοτε ζητά και τα ρέστα μαζί με… ολίγη από ηθική δικαίωση.

Εν προκειμένω, και η επιστροφή και τα… ρέστα ανήκουν στον Πολ Τόμσεν, τον αρχιτέκτονα δύο – ομολογημένα – αποτυχημένων Μνημονίων, τον θεμελιωτή του λανθασμένου πολλαπλασιαστή που οδήγησε την Ελλάδα στη βαθύτερη ύφεση της παγκόσμιας μεταπολεμικής ιστορίας και, εκ του αποτελέσματος, τον πιο πιστό σύμμαχο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην επταετή διαβρωτική λιτότητα της ευρωζώνης.

"Η Ελλάδα τα… βρήκε με τον Σόιμπλε"

Αυτή τη φορά βεβαίως, το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε… εξ ανάγκης και με ελληνική ευθύνη. Διότι το ΔΝΤ – όπως διαβεβαιώνει στο άρθρο του στο blog του Ταμείου ο Πολ Τόμσεν – ουδέποτε θέλησε, ούτε θέλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αντιθέτως ζητά ένα δημοσιονομικό μοντέλο για την Ελλάδα "πιο δίκαιο, και πιο φιλικό προς την ανάπτυξη". Όμως, η ελληνική κυβέρνηση… αγνόησε τις "συμβουλές του" και συμφώνησε με το Βερολίνο στα θηριώδη πλεονάσματα του 3,5%.

Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ δεν μπορεί παρά με λύπη του να κάνει τίποτε άλλο, πέραν του να ζητήσει (ξανά) περικοπές στις συντάξεις, ριζική αναδιάρθρωση στον Δημόσιο τομέα – απολύσεις;- και αύξηση των φορολογικών βαρών.

Ο ανέντιμος συμβιβασμός

Το άρθρο Τόμσεν επιχειρεί να απαντήσει στις επικρίσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου περί της υποκρισίας του ΔΝΤ και στο μήνυμά τους ότι το Ταμείο αντί να πιέσει τους ευρωπαίους να αποδεχθούν χαμηλότερα πλεονάσματα, ζητά από την Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας.

Στην πράξη, αποτελεί – ένα ακόμη – μνημείο κυνισμού. Και, ουσιαστικά, δίνει και το στίγμα του ανέντιμου συμβιβασμού που επιχειρείται, εάν δεν έχει κλείσει ήδη, μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε στην πλάτη της Ελλάδας.

"Ηράκλειες προσπάθειες» για πλεόνασμα 3,5%"

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ παρ’ ότι δηλώνει αντίθετος στα πλεονάσματα του 3,5% (που «απαιτούν Ηράκλειες προσπάθειες» και «δεν μπορούν να διατηρηθούν»), δικαιολογεί πλήρως τη "διστακτικότητα των κρατών-μελών" να αποδεχθούν μείωση της δοσολογίας της λιτότητας, ζητά εκ των προτέρων νομοθέτηση μέτρων για την εκπλήρωση του… ανέφικτου και μη διατηρήσιμου στόχου, και καταλήγει στην πάγια επιδίωξη του Ταμείου (και, μαζί, στον ορισμό του οικονομικού παραλόγου): Δηλώνει ότι, ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου.

"Το ΔΝΤ… δεν θέλει λιτότητα"

Για την ιστορία – η οποία στο εγγύς μέλλον διαγράφεται άλλον δύσκολη για την Ελλάδα – τα βασικά σημεία του άρθρου Τόμσεν είναι τα εξής:

* Το ΔΝΤ δεν απαιτεί περισσότερη λιτότητα. Αντίθετα, όταν η Ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΜΣ συμφώνησε με τους Ευρωπαίους εταίρους της να σπρώξει την Ελληνική οικονομία προς ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5 τοις εκατό μέχρι το 2018, προειδοποιήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν βαθμό λιτότητας που θα εμπόδιζε την εδραίωση της εκκολαπτόμενης ανάκαμψης.

* Δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

* Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το έχει κάνει χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –ένα καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11 τοις εκατό του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2¼ του ΑΕΠ).

* Ίσως, με Ηράκλεια προσπάθεια, η Ελλάδα θα μπορούσε βραχυπρόθεσμα να καταφέρει τις περικοπές δαπανών που χρειάζονται για να πετύχει ένα έλλειμμα 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί.

* Η διστακτικότητα της κυβέρνησης να άρει τους περιορισμούς στις συλλογικές απολύσεις που είναι μια αναχρονιστική απαίτηση που απαιτεί προέγκριση και που δεν υπάρχει στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

* Ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιος.

* Για λόγους αξιοπιστίας, είναι επίσης απαραίτητο να νομοθετηθούν εκ των προτέρων τα μέτρα που απαιτούνται για να σπρώξουν το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας να ξεπεράσει την αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων που έχουν εμποδίσει την εφαρμογή του προγράμματος στο παρελθόν.

* Για να είμαστε πιο ευθείς, αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει για λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν τέτοιους στόχους αξιόπιστους.

πηγή tvxs

Η λιτότητα οδηγεί σε αδιέξοδα και τους καπιταλιστές

του Μισέλ Iσόν (Michel Husson)*

Υπάρχουν, ακόμη και στους κόλπους του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, οικονομολόγοι που ανησυχούν και λειτουργούν ως μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος του καπιταλισμού. Το χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα στη διάγνωσή τους και τις συστάσεις τους είναι ένα σύμπτωμα, μεταξύ άλλων, των διαστάσεων της σημερινής κρίσης.

Ο Μορίς Όμπστφελντ είναι ο Διευθυντής Ερευνών του ΔΝΤ. Η πρόσφατη παρουσίασή του σε συνέντευξη Τύπου των τελευταίων προοπτικών για την παγκόσμια οικονομία του ΔΝΤ πραγματοποιήθηκε κάτω από τον αστερισμό του πεσιμισμού και της απόγνωσης. Είναι βέβαιο, υποστήριξε, πως «δεν βρισκόμαστε σε κρίση». 
Ωστόσο, η διατύπωσή του, όπως επαναλήφθηκε από την πρόεδρό του, Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την οποία «δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση συναγερμού, αλλά σε κατάσταση επαγρύπνησης», δεν κρύβει, κατά βάθος τίποτα καθησυχαστικό. 
Γιατί η εφ’ όλης της ύλης διάγνωση έχει ως εξής: «Οι παγκόσμιοι δείκτες οικονομικής ανάπτυξης είναι ανοδικοί, αλλά ο ρυθμός τους, που γίνεται ολοένα και πιο απογοητευτικός, εκθέτει την παγκόσμια οικονομία σε κινδύνους. Η οικονομική ανάπτυξη υπήρξε πάρα πολύ αναιμική για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα».

Υπό τον όρο «κίνδυνοι», πρέπει να εννοήσουμε τα δημοσιονομικά, οικονομικά ή πολιτικά γεγονότα εκείνα που, εάν και εφ’ όσον επέλθουν, μπορεί να αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο την παγκόσμια οικονομία. Για να τους αντιμετωπίσει, το ΔΝΤ προτείνει ένα πολιτικό τρίπτυχο: νομισματικό, δημοσιονομικό, και ας μην ξεχνάμε και τις αναπόφευκτες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». 

Ένας εκ των παρόντων δημοσιογράφων αντέδρασε με μια δόση αυθάδειας στην ανακοίνωση αυτού του προγράμματος: «Παρακολουθώ αυτές τις συσκέψεις επί 20 συναπτά έτη. Και ακούω διαρκώς τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά. Αναφέρεστε στο δημοσιονομικό, το νομισματικό και το θεσμικό σκέλος. Αλλά, όπως ήδη ξέρετε, το νομισματικό έχει σχεδόν εξαντληθεί και το δημοσιονομικό είναι για πολλούς απρόσιτο. Όσο για το θεσμικό, χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τι πρέπει να κάνουμε για να βελτιώσουμε την κατάσταση βραχυπρόθεσμα;»

Απαντήσεις από λάθος οπτική γωνία

Τα δεινά του ΔΝΤ: διακρίνει μεν τους κινδύνους, αλλά
οι επαναλαμβανόμενες συστάσεις του γίνονται από λάθος οπτική γωνία.

Εξαιρετική ερώτηση, που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τα δεινά του ΔΝΤ: 

διακρίνει μεν τους κινδύνους, αλλά οι επαναλαμβανόμενες συστάσεις του γίνονται από λάθος οπτική γωνία. 

Έτσι, ο Όμπστφελντ μνημονεύει τις απώλειες κεφαλαίων από τις αναδυόμενες οικονομίες ως παράδειγμα «επεισοδίων που προκαλούν αναταράξεις» και εκφράζει τους φόβους του. Αντί να αναφερθεί στα ‘εργαλεία’ ρύθμισης των ισοτιμιών – κάτι που, στη θεωρία, αποτελεί μια από τις κυριότερες αποστολές του ΔΝΤ – παραπέμπει στο κεφάλαιο 2 των Προοπτικών όπου, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, αποδεικνύεται ότι η πλειοψηφία των αναδυόμενων κρατών «κατάφεραν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τον κίνδυνο». Απίστευτο, αν σκεφτεί κανείς, για παράδειγμα, το σοκ που προκάλεσε η βίαιη απόσυρση κεφαλαίων στη Βραζιλία.

Ισοτιμία ρεάλ – δολαρίου

Η γραφική παράσταση που παραθέτουμε μας επιτρέπει να ξαναθυμηθούμε αυτή την ιστορία. Δείχνει πώς το ρεάλ της Βραζιλίας ανατιμήθηκε σημαντικά, αρχής γενομένης από το 2003: η ισοτιμία του ρεάλ της Βραζιλίας έναντι του δολαρίου έφθασε από τα 0,28 στα 0,62 δολάρια στις αρχές του 2011. Όπως ήταν φυσικό, η κρίση προκάλεσε την πτώση του το 2009, αλλά η ανθεκτικότητα των BRICS καθησύχασε τους επενδυτές, οι οποίοι δελεάστηκαν από τις αυξημένες αποδόσεις. Στα μέσα του 2011, όμως, αποσύρουν τα στοιχήματά τους: είναι το sudden stop, η βίαιη διακοπή εισόδου κεφαλαίων, που πυροδοτεί μια συνεχιζόμενη πτώση του ρεάλ, η οποία αντιστοιχεί σε υποτίμηση της τάξης του 60% σε σχέση με το δολάριο. Μπορεί κανείς να κουβεντιάσει ποια θα ήταν μια καλή ισοτιμία για το ρεάλ, αλλά ένα είναι βέβαιο: μια οικονομία τόσο εκτεθειμένη στη φυγή κεφαλαίων δεν είναι διαχειρίσιμη.

Δεν πρόκειται για οικονομία: ο Όμπστφελντ διέκρινε επίσης ότι «σε πολλές χώρες, η ισχνή αύξηση των μισθών και οι αυξανόμενες ανισότητες οδήγησαν στην ευρύτατα διαδεδομένη πλέον εντύπωση ότι η οικονομική ανάπτυξη ευνοεί κατά κύριο λόγο τις οικονομικές ελίτ». 

Δεν ξέρουμε αν συμμερίζεται κι ο ίδιος αυτή την άποψη, αλλά η μόνη συνέπεια που διαβλέπει είναι πως οι εθνικιστικές ιδέες κερδίζουν έδαφος κι ότι τα «περιθώρια λάθους» μειώνονται ολοένα και περισσότερο.

Όσο για τις περίφημες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το κεφάλαιο 3 των Προοπτικών, που είναι αφιερωμένο σ’ αυτές, στέλνει ένα σοφά ισορροπημένο μήνυμα: Αν και «αυξάνουν την παραγωγή και την απασχόληση μεσοπρόθεσμα» (όπως όλοι ξέρουμε), πρέπει ωστόσο να συνοδεύονται και από «συμπληρωματικές μακροοικονομικές πολιτικές ώστε να μεγεθύνεται η απόδοσή τους βραχυπρόθεσμα, δεδομένης της μειωμένης απασχόλησης που σημειώνεται στην πλειοψηφία των προηγμένων οικονομιών». 

Κάποιες απ’ αυτές, μάλιστα, μπορούν «να μετατραπούν σε υφεσιακές σε περίοδο επιβράδυνσης». Η σύσταση του ΔΝΤ είναι, λοιπόν, «να υιοθετούνται με έμφαση στη σειρά προτεραιότητας και την ατζέντα εφαρμογής τους οι μεταρρυθμίσεις». 

Μετάφραση: οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν βεβαίως μια εξαιρετική ιδέα, ίσως όχι όμως σε υφεσιακές συγκυρίες.

Την ίδια «κατάσταση συναγερμού» ξαναβρίσκουμε και στην Εποπτεία των Δημοσιονομικών Υποθέσεων (Fiscal Monitor), η οποία δόθηκε ταυτόχρονα στη δημοσιότητα . 

Η εικόνα είναι κι εκεί εξίσου ανησυχητική: «Οι δείκτες δημοσίου χρέους κατακρημνίσθηκαν σχεδόν παντού και τα δημοσιονομικά έχουν καταστεί πολύ πιο ευάλωτα». 

Κατά το ΔΝΤ, είναι αποτέλεσμα της «συνεχιζόμενης μειωμένης οικονομικής δραστηριότητας», που δεν έχει προφανώς τίποτα να κάνει με τις πολιτικές λιτότητας (ή μάλλον δημοσιονομικής εξυγίανσης, σύμφωνα με την αργκό του νεο-φιλελευθερισμού), στην αποτελεσματικότητα των οποίων αναφέρεται μετά πολλών επαίνων η ίδια αναφορά. 

Απ’ αυτή τη συνολική θεώρηση, ο Βιτόρ Γκασπάρ, διευθυντής του Τμήματος Δημοσιονομικής Πολιτικής του ΔΝΤ, αντλεί ένα λαμπρό αξίωμα: «Όλες οι χώρες οφείλουν να προσαρμοστούν στις νέες διαστάσεις της πραγματικότητας, αλλά δεν υπάρχει ενιαία λύση». 

Τι είδους δημοσιονομική πολιτική πρέπει ν’ ακολουθήσει κανείς υπ’ αυτές τις συνθήκες; Πρέπει να είναι «προσανατολισμένη στην ανάπτυξη, με την εφαρμογή εκείνων των μέτρων, κυρίως, που υποβοηθούν την ανάπτυξη βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα». Ακόμα και στην Ελλάδα;

Όλα αυτά αποκαλύπτουν μια βαθιά αμηχανία, την οποία εύκολα μπορεί να εξηγήσει κανείς: το ΔΝΤ επισημαίνει με καθαρότητα πνεύματος τις δυσλειτουργίες του παγκόσμιου καπιταλισμού, αλλά οι ενδεχόμενες λύσεις που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς διαφεύγουν από το νεοφιλελεύθερο ραντάρ του.

Επενδύσεις: Oι ιδιώτες δεν θέλουν, το δημόσιο δεν μπορεί

Εδώ και ένα χρόνο, στις προηγούμενες Προοπτικές της Παγκόσμιας Οικονομίας, το ΔΝΤ έδειχνε ήδη σημάδια απαισιοδοξίας και προβληματιζόταν ειδικότερα όσον αφορά τους λόγους της περιορισμένης δυναμικής που παρουσιάζουν οι επενδύσεις. Αλλά, όπως και στην περίπτωση του αυξανόμενου χρέους, ερμήνευε το γεγονός με τρόπο μάλλον ταυτόσημο, μνημονεύοντας την «γενικότερη αδυναμία της οικονομικής δραστηριότητας». 

Είναι αλήθεια πως η αδυναμία συγκέντρωσης κεφαλαίων αποτελεί ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της τωρινής περιόδου. Ωστόσο, αξίζει μια λιγότερο επιφανειακή προσέγγιση.

Μια μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών αντιμετωπίζει το θέμα αυτό από μιαν άλλη, πολύ πιο ενδιαφέρουσα οπτική. Καταρχήν, οι συντάκτες της απορρίπτουν τη θεωρία ότι τα υπερβολικά ακριβά ή δεσμευτικά δάνεια αποτελούν τροχοπέδη για τις επενδύσεις. Επικαλούνται επίσης την αβεβαιότητα, αλλά της αποδίδουν ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: «Είναι πιθανό οι επιχειρήσεις να προσδοκούν επενδυτικές αποδόσεις κατώτερες από το κόστος κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου και συγκρινόμενες με τα έσοδα που μπορούν να αποκομίσουν από ρευστά χρηματοπιστωτικά μέσα». 

Και, ακόμη και στις περιπτώσεις που οι επιχειρήσεις έχουν σχετική βεβαιότητα ως προς τις προοπτικές της ζήτησης, μπορεί «να διστάζουν να επενδύσουν, εάν πιστεύουν πως η κερδοφορία του πρόσθετου κεφαλαίου θα είναι χαμηλή». 

Το ζήτημα–κλειδί είναι λοιπόν «η έλλειψη ευκαιριών για αποδοτικές επενδύσεις».

Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει σημαντικά την επανεκκίνηση των επενδύσεων είναι η βραδύτητα της διαδικασίας ελάφρυνσης του χρέους (deleveraging). Μεταξύ του 2007 και του 2014, το σύνολο των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, αυξήθηκε κατά ...

Μπλέξαμε με μαφιόζους... (@ ΔΝΤ, Σόιμπλε)

Οι εγκέφαλοι...

...και οι εκτελεστές

 της Κατερίνας Πάντα*

Το σενάριο Τόμσεν υλοποιείται βήμα βήμα, ωθώντας την κυβέρνηση σε αδιέξοδο αναλώνοντας τα αποθέματα, τους ευρωπαίους να παίζουν τον παπά, το ΔΝΤ να προβάλλει ανέφικτες και αντισυνταγματικές απαιτήσεις οδηγώντας σε μια αμφισβητούμενη λύση οικουμενικής που κανείς δεν γνωρίζει κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί.

Ο πρωθυπουργός αιτείται ευρωπαϊκή σύγκλιση κορυφής με ένα μόνο αίτημα: 

Να τηρηθεί η συμφωνία του περυσινού Ιουλίου, η οποία περιλάμβανε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις για κάθε πλευρά - και δεν περιείχε πρόβλεψη ή ρήτρα για τα «προληπτικά» μέτρα που απαιτεί τώρα το ΔΝΤ. 

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Η αποσταθεροποίηση και η αβεβαιότητα είναι ήδη διάχυτες και οσονούπω θα τις αισθανθούμε και στην τσέπη μας περισσότερο.

Τα χρήματα της πρώτης δόσης, έπρεπε να εκταμιευθούν από τον προηγούμενο Νοέμβριο και τώρα να αποταμιεύεται η δεύτερη.

Όταν όμως διαπίστωσαν ότι η αρχική συμφωνία των 5,4 δις εκτελέσθηκε ήδη σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα κατά τα 3 δις περίπου με τα υπόλοιπα μέχρι το 2018 όπως ήταν προγραμματισμένη, άρχισαν οι νέες απαιτήσεις από το πουθενά.

Λες και ο αυτόματος μηχανισμός των επιπλέον μέτρων όπως ήδη ισχύει πανευρωπαϊκά και μνημονιακά δεν τους κάλυπτε και ζητούν αντισυνταγματικά επιπλέον μέτρα υπό αίρεσιν, για να εκθέσουν την κυβέρνηση.

Όπως πχ...Για το 2010 προβλέπονταν μέτρα ύψους 9% του ΑΕΠ ή 20 δισ. ευρώ.
Για το 2011 προβλέπονταν μέτρα ύψους 4% του ΑΕΠ ή 10 δισ. ευρώ.
Για το 2012 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 5 δισ. ευρώ. Τελικά στο δεύτερο αναθεωρημένο μνημόνιο, επιβλήθηκαν επιπλέον νέα μέτρα ύψους 8,4 δισ. ευρώ.
Για το 2013 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 4,8 δισ. ευρώ. Τελικά, το πακέτο διευρύνθηκε σε 9,4 δισ. ευρώ.
Για το 2014, το αρχικό μνημόνιο δεν προέβλεπε μέτρα, επειδή εκτιμούσε πως η ελληνική οικονομία θα είχε επανέλθει στην ανάπτυξη, θα δανειζόταν από τις αγορές και το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος θα είχαν υποχωρήσει σημαντικά.Όμως επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 4,2 δισ. ευρώ, για το 2014, αλλά η τρόικα εκτίμησε πως δεν επαρκούσαν και ζήτησε επιπλέον 2,5 δισ. ευρώ μέτρα για το 2015.

Και μη μου πει κανείς ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε μεθοδευμένα από ΔΝΤ και Σόιμπλε, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, προκειμένου να ανατρέψουν την περσινή συμφωνία που κάποιοι εντεταλμένοι, χαρακτήριζαν δήθεν χειρότερη.

Μπλέξαμε με μαφιόζους που δυστυχώς χρειάζονται την ίδια αντιμετώπιση.
Με νόμιμους τρόπους ΔΕΝ μπορεί να τους αντιμετωπίσει κανείς.


πηγή σχόλιο στο fb

Οι νέες ...αστρολογικές προβλέψεις των οικονομικών δολοφόνων του ΔΝΤ

Διαβάζουμε στην ανταπόκριση του έγκριτου δημοσιογράφου Θάνου Δημάδη στο theTOC:

Κόλαφος από ΔΝΤ: Στις χώρες με πολιτικά ρίσκα η Ελλάδα

Ρίσκα λόγω πολιτικής αβεβαιότητας βλέπει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, σύμφωνα με έκθεσή του που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα.

Το ΔΝΤ εξακολουθεί να μην θέλει να αγγίξει τυχόν δημοσιονομικές και άλλου είδους οικονομικές προβλέψεις για την Ελλάδα. Σε μία ακόμα νέα έκθεση που έδωσε στην δημοσιότητα (Fiscal Monitor Report) το Ταμείο επιμένει να μιλάει για αβεβαιότητα εν μέσω των ακόμα εν εξελίξει διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τα τεχνικά κλιμάκια, ενώ την ίδια στιγμή και σε αυτήν την έκθεση επιλέγει να κάνει λόγο για πιθανό νέο πρόγραμμα προσαρμογής στην Ελλάδα, το οποίο από κάποιους οικονομολόγους εκτός Ταμείου ερμηνεύεται είτε ως τέταρτο μνημόνιο είτε ως ένα συμπληρωματικό μνημόνιο που θα έρθει να αντικαταστήσει το ήδη υπάρχον που συμφωνήθηκε το περασμένο καλοκαίρι και το οποίο- όπως είναι γνωστό- εκλαμβάνεται από το ΔΝΤ ως ξεπερασμένο σε πολλά σημεία του που χρήζουν αναθεώρησης και αναπροσαρμογής.

Την ίδια στιγμή, ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον εμφανίζεται να έχει η κατάταξη της Ελλάδας μαζί με την Αμερική και την Αυστραλία ως τις χώρες που κουβαλούν την μεγαλύτερη πολιτική αβεβαιότητα, είτε λόγω προγραμματισμένων εκλογικών αναμετρήσεων είτε λόγω της πιθανότητας πολιτικών αδιεξόδων που ενδέχεται να καταστήσουν περισσότερο περίπλοκη ή ακόμα και να αποθαρρύνουν την εφαρμογή αναγκαίων πολιτικών και μεταρρυθμίσεων το 2016.

«Ο εκλογικός κύκλος ή τα πολιτικά αδιέξοδα μπορούν να εμποδίσουν την εφαρμογή πολιτικών αποφάσεων ή να αποθαρρύνουν τη λήψη ισχυρής πολιτικής δράσης το 2016 σε μια σειρά χωρών, περιλαμβανομένων ανεπτυγμένων οικονομιών (Αυστραλία, Ελλάδα, Ηνωμένες Πολιτείες), αναδυόμενων (Βραζιλία, Νότια Αφρική, Βενεζουέλα) και αναπτυσσόμενων (Γκάνα, Ζάμπια)» αναφέρει στην έκθεσή Fiscal Monitor το Ταμείο.

​Και αυτά την ώρα που οι κκ Τσακαλώτος και Σταθάκης φθάνουν στην Ουάσινγκτον για να μετέχουν στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, η οποία τελεί υπό μάλλον μη θετικούς οιωνούς για την Ελλάδα στην σκιά ακόμα μίας διάψευσης προσδοκιών για το κλείσιμο της αξιολόγησης, της υποβολής νομοθετημάτων από την ελληνική κυβέρνηση στην Βουλή χωρίς την μέχρι στιγμής σύμφωνη γνώμη από τους εκπροσώπους των δανειστών, και το χαμήλωμα του πήχη σχετικά με την ελπίδα για ένα δυναμικό ξεκίνημα της συζήτησης για το θέμα του χρέους, θέμα για το οποίο και το ίδιο το ΔΝΤ δείχνει να αυτοπεριορίζεται πλέον στις δημόσιες δηλώσεις του λόγω των κόκκινων γραμμών που έχουν θέσει Γερμανία και Ευρώπη."

Κατ΄αρχήν, ας θυμηθούμε τις προηγούμενες προβλέψεις του ΔΝΤ για την Ελλάδα (πίνακας 1) αλλά και την διεθνή οικονομία (πίνακας 2) :

 (πίνακας 1)

(πίνακας 2)

Προφανώς οι "προβλέψεις" του ΔΝΤ δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις γνωστές προβλέψεις των ...αστρολόγων. Και θα αναρωτηθεί κανείς τί και σε ποιούς χρειάζεται το κατά κανόνα αποτυχημένο ΔΝΤ ως ..."πολύτιμος οικονομικός σύμβουλος" της ΕΕ για τις δημοσιονομικές προσαρμογές που εκείνη προωθεί για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση στις χώρες της ευρωζώνης. 

• Μια πρώτη απάντηση είναι ότι και οι ευρωπαίοι τα έχουν το ίδιο χαμένα με το ΔΝΤ - πράγμα που έχει επανειλημμένα αποδειχθεί.  
• Μια δεύτερη και πιο σημαντική είναι ότι το ΔΝΤ έχει αναλάβει το ρόλο του οικονομικού δολοφόνου όντας ανεξέλεγκτο και μη υποκείμενο σε δημοκρατικό έλεγχο όργανο του διεθνούς λόμπι του νεοφιλελευθερισμού. 

Το ευρωπαϊκό κομμάτι της τρόικας υπόκειται σε συσχετισμούς, έλεγχο των συνόδων κορυφής και παρακολούθηση από το ευρωκοινοβούλιο - του είναι δύσκολο να επιμένει σε παραλογισμούς, να απαιτεί μέτρα που δεν υπάρχουν στην συμφωνία, να καθυστερεί την αξιολόγηση αλλά και την συζήτηση για την συμφωνημένη ελάφρυνση του χρέους πέραν κάποιου "λογικού" διαστήματος. Ακόμη και η πολυφωνία, οι διαφορετικές δηλώσεις γάλλων ή σοσιαλδημοκρατών γερμανών και συντηρητικών, δείχνουν μια πραγματική διαδικασία διαπραγμάτευσης σε λειτουργία όπου οι πολιτικές λύσεις συχνά είναι πιο σημαντικές από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές εμμονές της συντηρητικής Ευρώπης. 

Γι αυτό, ο ρόλος του ΔΝΤ, είναι αναντικατάστατος για τον νεοφιλελευθερισμό: μπορεί να λέει μπούρδες όταν κάνει προβλέψεις, μπορεί να τόχει τερματίσει με την τελευταία τελείως γενικόλογη αστρολογικού τύπου πρόβλεψη για ...αρνητική συναστρία χωρών που θα κλυδωνιστούν επειδή έχουν εκλογικές διαδικασίες μπροστά τους (!!) αλλά... είναι το ΔΝΤ! 

Έχει "την άδεια να σκοτώσει" χώρες σαν την Ελλάδα γιατί έτσι είναι το σχέδιο του παγκοσμιοποιημένου λόμπι του νεοφιλελευθερισμού: αν πέσεις στα χέρια τους επειδή χρειάστηκες "διάσωση" - εξ αιτίας πχ των διεφθαρμένων πολιτικών  - εδώ των ΝΔ ΠΑΣΟΚ - που παρασίτησαν μέχρι θανάτου τον πλούτο της χώρας σου και διέλυσαν την ενδογενή ικανότητα ανάκαμψης - γίνεσαι το πειραματόζωο του νεοφιλελευθερισμού. Διαλύεται η οικονομία σου με σκοπό οι πολίτες να χάσουν τα δικαιώματά τους και η χώρα την ανεξαρτησία των επιλογών της για απρόβλεπτο χρονικό διάστημα. 

Τι θέλει το ΔΝΤ για την χώρα μας; Να μην δει ποτέ ξανά αυτοδύναμη ανάπτυξη, ενδογενή δυναμική, παραγωγική ανασυγκρότηση. Να ολοκληρωθεί ο κύκλος της καταστροφής του παραγωγικού ιστού της χώρας, να κλείσουν οι μικρομεσαίες παραγωγικές επιχειρήσεις αστικές και αγροτικές και να παραδοθεί η οικονομία στις ορέξεις των κορακιών - "επενδυτών" που απ΄όπου περνούν αφήνουν πίσω τους καμμένη γη και γονατισμένα έθνη.

Η αξιολόγηση στην πραγματικότητα έχει ολοκληρωθεί προ πολλού. Το ΔΝΤ δρα ως η πέμπτη φάλαγγα των νεοαποικιοκρατικών  οικονομικών πολιτικών του νεοφιλελεύθερου λόμπι. 

Είναι στο χέρι των ευρωπαίων εταίρων να αποφασίσουν με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν: αν θα "μείνουν Ευρώπη" ή θα επιτρέψουν - πρόθυμα ή απρόθυμα δεν έχει πια καμία σημασία - στο ΔΝΤ να παίξει άλλη μια φορά τον ρόλο του οικονομικού δολοφόνου με θύμα όμως αυτήν την φορά ένα μέλος τους και προοπτικά την ίδια την ενότητα της Ευρώπης. 

Και είναι στο χέρι της ελληνικής πολιτικής αντιπολίτευσης να αποφασίσει αν θα υποστηρίξει την χώρα στην πιο δύσκολη μάχη πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας της ή θα παραμείνει στον ρόλο του εσωτερικού υπονομευτή στην γραμμή του ΔΝΤ, ζητώντας να πέσει η κυβέρνηση πριν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και ανοίξει η συζήτηση για την τόσο καθοριστική για την τύχη μας ελάφρυνση του χρέους (που άλλωστε η διόγκωσή του είναι δικό τους έργο!).

Κατά τα άλλα ο πνιγμένος το νερό δεν το φοβάται - πόσο μάλλον τους αλμπάνηδες αστρολόγους...

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Σημειώσεις:

κόλαφος

(αρχαία λέξη κόλαφος < κολάπτω «τρυπώ, τσιμπώ» < κολ- ομόρριζα : κλῶ, κλάσμα, κλάδος, κολοβός, δικέλλα [από τοκόλαφος, μέσω τού λατινικού colap(h)us, προήλθαν το γαλλ. coup και το ιταλ. colpo που ξαναγύρισε στα Ελληνικά (αντιδάνειο) κόλπο]
= χαστούκι, ράπισμα, πλήγμα – προσβολή
π.χ. «Ο τρόπος που αντιμετώπισαν την πρόβλημά μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν κόλαφος για την Κυβέρνηση»

πηγή babiniotis.gr

πηγή πίνακα 2: facebook.com/photo

Τα σκόπιμα "λάθη" του ΔΝΤ και η θυσία της Ελλάδας στο βωμό της απόκρυψης της διεθνούς κρίσης

Λάθη, σου λέει η Λαγκάρντ...Ας όψονται αυτοί που μας πρόσφεραν ως αμνόν επί σφαγήν με την υπερχρέωσή μας. Δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εκάστου εξ'αυτών.

της Κατερίνας Πάντα*

Φυσικά και ΔΕΝ ήταν λάθος οι "προβλέψεις" του ΔΝΤ για ανάπτυξη, χρέος & πρωτογενές ισοζύγιο τότε.. (πίνακας 1)

Ήταν ένα σκόπιμο "λάθος" & η Ελλάδα με την ευγενική χορηγία των πρόθυμων πολιτικών της που επέμεναν μέχρι τέλους για το δήθεν βιώσιμο χρέος, θυσιάστηκε στο βωμό της διεθνούς κρίσης.

Είτε για να κρύψει τα τεράστια προβλήματα των τραπεζών, είτε για να κρύψει τα συνολικά ελλείμματα & χρέη των προηγμένων κρατών που ήταν πολύ μεγαλύτερα.

Το χρέος ΔΕΝ ήταν βιώσιμο εξ'αρχής & παραμένει. 

Χαρακτηρίσθηκε όμως βιώσιμο από τον φόβο των αγορών που είχαν πάθει υστερία, θέτοντας θηριώδη ετήσια πλεονάσματα & στόχους, εν γνώσει τους ότι δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν & εν γνώσει τους ότι οι πολλαπλασιαστές της ύφεσης δεν ήταν λάθος.

Διότι μια τέτοιου μεγέθους δημοσιονομική προσαρμογή μόνο σε τεράστια ύφεση μπορούσε να οδηγήσει & ας "πρόβλεπαν" ανάπτυξη (my ass) από το 2012.
Το ΔΝΤ τώρα δηλώνει ότι σοβαρεύτηκε, ψηφίζοντας μάλιστα σχετική διάταξη στο καταστατικό του περί βιώσιμων χρεών.

Θα φανεί και στην πράξη, αν αφήσει τον Σόιμπλε να τραγουδάει για αδύνατες επιπλέον & εγκληματικές προσαρμογές για το χρέος η όχι.

Πάντως η χώρα έκανε μακράν τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές προσαρμογές ever (πίνακας 2).

πηγή: σχόλιο στο ΣΥΡΙΖΑ Τμήμα Βιομηχανίας

Παπαδημούλης στο Ευρωκοινοβούλιο: περιγράφει σε 4 λεπτά την ουσία της κόντρας με την φράξια Σόιμπλε-ΔΝΤ

"Το ΔΝΤ και κάποιες συντηρητικές κυβερνήσεις, που αποτελούν μειοψηφία μες την Ευρώπη, δείχνουν να μη θέλουν συμφωνία - παρότι αυτό είναι το κοινό συμφέρον και της Ελλάδας και της Ευρώπης, αλλά αντίθετα θέλουν να την υπονομεύσουν και θέλουν να ταπεινώσουν τον ελληνικό λαό. Να αμφισβητήσουν την ανάγκη να σεβόμαστε, όχι μόνο τους κανόνες αλλά και τη Δημοκρατία."

Κρούγκμαν για δανειστές: Απέτυχαν να δουν τη ζημιά της λιτότητας και ...κάνουν μαθήματα για ανάπτυξη!

"Πλάκα μας κάνετε;"

από την huffingtonpost.gr

Τόσες ημέρες έμεινε σιωπηλός για το θέμα της Ελλάδας αν και δεν το συνήθιζε. Ωστόσο σήμερα, με όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν άντεξε να μείνει άλλο σιωπηλός.

Ο λόγο για τον νομπελίστα Αμερικανό οικονομολόγο Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος εμφανίστηκε δριμύτατα επικριτικός έναντι των δανειστών, κυρίως για τα ήξεις αφήξεις αναφορικά με τα μέτρα.

Και σε νέο άρθρο του αναφωνεί: Μας κάνετε πλάκα;

Όπως τονίζει δε, κατά την εκτίμησή του, το Grexit αν τυχόν συμβεί, δε θα είναι πλέον ατύχημα, αλλά συνειδητή επιλογή των δανειστών.

«Έχω μείνει αρκετά ήσυχος στο θέμα της Ελλάδας, επειδή δεν ήθελα να φωνάξω Grexit μπροστά σε τόσο κόσμο. Όμως δεδομένων των πληροφοριών από τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, κάτι πρέπει να ειπωθεί κι αυτό είναι: τι νομίζουν ότι κάνουν οι πιστωτές και ειδικά το ΔΝΤ;» γράφει ο Κρούγκμαν.

Και συνεχίζει: «Αυτές υποτίθεται ότι ήταν διαπραγματεύσεις που αφορούσαν στους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα και στη συνέχεια για ελάφρυνση του χρέους η οποία προλαμβάνει τις ατελείωτες μελλοντικές κρίσεις. Και η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε σε αρκετά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ο προϋπολογισμός θα παρουσίαζε τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα, αν η οικονομία δεν ήταν σε τόσο μεγάλη ύφεση. Αλλά οι δανειστές συνεχώς απορρίπτουν τις ελληνικές προτάσεις για τον λόγο ότι βασίζονται υπερβολικά στους φόρους και όχι αρκετά στις περικοπές δαπανών. Άρα λοιπόν συνεχίζουμε την τακτική της υπαγόρευσης εσωτερικής πολιτικής.

Ο υποτιθέμενος λόγος για την απόρριψη των προτάσεων για τους φόρους, είναι ότι θα υπονομεύσουν την ανάπτυξη. Η σωστή αντίδραση είναι: Μας κάνετε πλάκα;

Οι άνθρωποι που απέτυχαν παταγωδώς να δουν τη ζημιά που θα προκαλούσε η λιτότητα – δείτε το γράφημα, που συγκρίνει τις προβλέψεις της συμφωνίας του 2010 με την πραγματικότητα – τώρα κάνουν μαθήματα στους άλλους για την ανάπτυξη;

Άλλωστε, οι ανησυχίες για την ανάπτυξη αφορούν την πλευρά της προσφοράς, σε μια οικονομία η οποία λειτουργεί τουλάχιστον 20% κάτω από τις δυνατότητές της.

Ρωτήστε τους ανθρώπους του ΔΝΤ και θα σας μιλήσουν για την αδυναμία να μιλήσει κανείς με το ΣΥΡΙΖΑ, για την ενόχλησή τους έναντι των θεατρινισμών του κ.τ.λ. Αλλά δεν είμαστε στο λύκειο. Και αυτή τη στιγμή είναι οι πιστωτές, πολύ περισσότερο από τους Έλληνες, οι οποίοι συνεχίζουν να αλλάζουν τους κανόνες. Οπότε τι συμβαίνει; Μήπως ο στόχος είναι να καταστρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως είναι να εξωθήσουν την Ελλάδα σε μια καταστροφική, όπως πιστεύουν, χρεοκοπία, για να παραδειγματίσουν τους υπόλοιπους;

Σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να μιλάμε για ένα Graccident. Εάν συμβεί τελικά το Grexit θα είναι επειδή οι δανειστές, ή τουλάχιστον το ΔΝΤ, ήθελαν να συμβεί».