Διυλίζοντας τον Τσίπρα και καταπίνοντας τον Μητσοτάκη

Η μιζέρια των αποκομμάτων του ΣΥΡΙΖΑ

Το 2015 η ριζοσπαστική αριστερά έλαβε 36% των ψήφων, πράγμα πρωτοφανές όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και την μεταπολεμική Ευρώπη. Και ξεκίνησε μια αντιμνημονιακή διακυβέρνηση που κράτησε για ένα εξάμηνο ενωμένη την αριστερά. Μετά το δημοψήφισμα και την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, η διακυβέρνηση άρχιζε και τελείωνε στον ΠΘ, Αλέξη Τσίπρα που το προσωπικό του πολιτικό ταλέντο ήταν αυτό που επικύρωσαν τον Σεπτέμβριο με παρόμοιο ποσοστό οι ψηφοφόροι.

Στο κείμενο αυτό δεν θα κάνουμε αποτίμηση όσων συνέβησαν από το 2015 έως σήμερα στην αριστερά. Θα κρίνουμε την στάση των σημερινών κομματιών της απέναντι στην πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να θέσει ξανά υποψηφιότητα για ΠΘ και να κυβερνήσει επικεφαλής μιας πλατιά κεντροαριστερής πολιτικής συμμαχίας.

Υπάρχουν στην αριστερά εκείνοι και εκείνες που παροτρύνουν τον Τσίπρα να επιστρέψει για να "σώσει τον τόπο" από την επιδρομή της πλέον εγκληματικής πολιτικής συμμορίας που γνώρισε. Και υπάρχουν και εκτός αριστεράς αρκετοί και αρκετές (κεντροδεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί) που υποστηρίζουν το ίδιο. Φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις όπου ως καταλληλότερος ΠΘ, είναι ήδη δεύτερος χωρίς να έχει εξαγγείλει κόμμα ή εκλογικό σχηματισμό.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι και εκείνες (στην αριστερά) που παθιασμένα αμφισβητούν ή λοιδορούν ανοιχτά πλέον τον Τσίπρα ως μεταλλαγμένο κεντρώο, πιθανό συνεργάτη επιχειρηματιών, συστημικό εκφραστή ενός δήθεν δημοκρατικού καπιταλισμού, εγγυητή μιας συστημικής συνέχειας, αλλά και λαϊκιστή, λαοπλάνο και προδότη που έκανε το Όχι Ναι κλπ κλπ. 

Είναι όσ@ έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα (αριστεριστές, Βαρουφακικοί, Λαφαζανικοί, Κωνσταντοπουλικοί), πολλοί που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη (Τσακαλωτικοί, Σακελλαρικοί) αλλά και μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ όπως οι Πολάκης, Παππάς, Δούρου. Κυρίως στελέχη δλδ, συνυπεύθυνα για όσα έκανε ή δεν έκανε η πρώτη αλλά και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Κι εδώ βρίσκεται όλη η παθογένεια της σημερινής ελληνικής αριστεράς που δεν κατάφερε να ανανεωθεί σε ιδέες, επεξεργασίες, θεωρίες αλλά και πυραμιδική κομματική λειτουργία και σχέση με τα κινήματα. 

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χρηματίσει επαγγελματικά στελέχη, βουλευτές στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, πολλοί ακόμη και υπουργοί των κυβερνήσεων της αριστεράς. 

Κι όμως παρέμειναν οι ίδιοι στην νοοτροπία. Πολύ θεωρητικοί και καθόλου πρακτικοί στην επίλυση προβλημάτων, υπερφιλόδοξοι γραφειοκράτες χωρίς τα απαραίτητα προσόντα για να υλοποιήσουν όσα εξαγγέλλουν, μικροεξουσιαστές με ακόλουθους, φράξιες και ομάδες μέσα στο κόμμα, εξουσιαστικοί απέναντι στα κινήματα που έβγαλαν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, καθόλου αξιοκράτες στα στελέχη που προωθούν, αυταρχικοί στους ίδιους τους συμβούλους και εργαζόμενους στα πολιτικά τους γραφεία. 

Μοιράζονται τα ίδια μικροαστικά χαρακτηριστικά την ώρα που διακηρύσσουν ασυμβίβαστους αγώνες. Πριν τον Τσίπρα ήταν ευχαριστημένοι αν έμπαιναν στη Βουλή. Τώρα είναι απέναντι στον άνθρωπο που τους δίδαξε (επιτέλους) προοδευτική διακυβέρνηση και όχι βολονταρισμό και εφόδους στον γκρεμό...

Ο Αλέξης Τσίπρας καλά κάνει λοιπόν και δεν ανακατεύεται μαζί τους. Θα έκανε απλώς απόλυτα ορατή την μιζέρια τους και θα ενίσχυε εν γνώσει του μια εικόνα της κομματικής αριστεράς, απόλυτα εσωστρεφούς, σε μόνιμο εμφύλιο και αλληλοεξόντωση φραξιών. Πράγμα που εν μέρει ισχύει και τα ΜΜΕ της διαπλοκής αγωνίζονται να διογκώσουν.

Έπειτα "αριστερά" είναι αυτό που υπηρετεί τον λαό και οι φιλόδοξοι εκφραστές της οφείλουν να αποδεικνύουν με τις πράξεις τους και όχι με λόγια και προγράμματα. Και σε αυτό έχουν αποτύχει όλα τα κομμάτια της κραυγαλέα όταν έχουν κατεβάσει την απήχησή τους πλέον σε μονοψήφια ποσοστά κοντά στην κοινοβουλευτική επιβίωση (με την Νέα Αριστερά των Τσακαλώτου, Σακελλαρίδη ούτε καν).

Όταν ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και ΜεΡΑ25 που συμφωνούν σε όλα, καταφέρνουν να βρίσκουν τρόπο να υπάρχουν ξεχωριστά ως τρεις διαφορετικοί ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη και των τριών να αναλώνονται στις μεταξύ τους κόντρες, τι παρόν και μέλλον έχουν αυτά τα κόμματα; Και η οποιαδήποτε πρόσκαιρη ενότητα μέχρι κάτι να τους ξινίσει; 

Αλλά το χειρότερο είναι ότι όλοι τους, είναι απορροφημένοι με το μικροκόμμα τους και την πολιτική τους ορθότητα και δεν βλέπουν καν την μεγάλη εικόνα: την ανάγκη του τόπου και των ανθρώπων του να ανασάνουν από την μαφιόζικη διακυβέρνηση, από το πλιάτσικο στον δημόσιο πλούτο και τις τσέπες τους που ανεμπόδιστα εξασκεί η ακροδεξιά στην εξουσία. Και έχουν ξεχάσει την ελληνική φύση που καταστρέφεται από την ενεργειακή λεηλασία σε βουνά, ποτάμια και θάλασσες. 

Δεν κατανοούν το κατεπείγον να πέσει αυτή η κυβέρνηση και τα έκτακτα καθήκοντά τους να συμβάλλουν με τις όποιες δυνάμεις τους σε κάτι τέτοιο. Κι όταν έρχεται ο Τσίπρας να ηγηθεί σε κάτι τέτοιο, εκείνοι διυλίζουν τις προθέσεις του και καταπίνουν την πραγματικότητα Μητσοτάκη.

Συγγνώμη παλιοί μας σύντροφοι αλλά αυτό είναι τύφλωση, ανικανότητα και τραγικό λάθος. Και μάλλον θα είναι το τελευταίο σας. Ακολουθεί η εξαέρωση.

*σκίτσο του αείμνηστου Γιάννη Καλαϊτζή στις 31-07-2015

Η Ελλάδα στον αστερισμό του σοσιαλισμού

Επίθεση κατά της ΕΕ εξαπολύει ο ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Ορμπάν η ελληνίδα πρωθυπουργός Αλέκα Παπαρήγα, κατηγορώντας την ότι μεταχειρίζεται τη χώρα του της σαν αποικία, μετά και την απόφαση των ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών να «παγώσουν» 495 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Συνοχής, 130 δισ της τρόικας, τα οποία θα δίνονταν ως βοήθεια στην Ουγγαρία Ελλάδα, εξαιτίας του υψηλού δημοσιονομικού της ελλείμματος. 

από τον σχολιαστή

Ότι ακολουθεί είναι φανταστικό

Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2014. Ποιος να το πίστευε ότι θα φτάναμε ως εδώ. 

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαίου 2012, τα κόμματα της σοσιαλιστικής προοπτικής πήραν το απίστευτο ποσοστό του 58% και ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας.

Παρακολούθησα τα γεγονότα να εξελίσσονται, από ένα σημείο και μετά, από την Κύπρο όπου στην αρχή με φιλοξένησε ένας ξάδερφος, καλή του ώρα. Ηξερα ότι στην σοσιαλιστική Ελλάδα, ένας μελετητής μηχανικός θα αντιμετωπιζόταν όπως ο λήσταρχος Νταβέλης οπότε την έκανα όσο ήταν καιρός. Καλή η Κύπρος μόνο που πήρα 10 κιλά με τις σεφταλιές τους και τα ορέα τους.

Το τι έγινε μετά τις εκλογές το ξέρετε. Ας το καταγράψω για την ιστορία και για να κάνω κάποιο σχολιασμό.

Ποιός περίμενε το 29% του ΚΚΕ, το 15% του ΣΥΡΙΖΑ και το 14% του Κουβέλη; Το ΚΚΕ ως πρώτο κόμμα (ένα είναι το κόμμα) πήρε και το μπόνους των 50 βουλευτών. Πότε καταφέρανε να τα βρούνε με τους δυο άλλους σχηματισμούς και να σχηματίσουν κυβέρνηση με πρωθυπουργό την Αλέκα και αντιπροέδρους τον Αλέξη και το Φώτη, είναι απίστευτο. Με 185 βουλευτές μπόρεσαν να παίξουν μπάλα.

Οι πρώτες αποφάσεις που ψήφισαν στη βουλή ήταν η κρατικοποίηση των τραπεζών και όλων των μεγάλων ιδιωτικών μονάδων, η ακύρωση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων και η άρνηση πληρωμής έστω και ενός ευρώ από το επαχθές χρέος. Ο επόμενος νόμος ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου ώστε τα κόμματα που νίκησαν στις εκλογές του 2012 να έχουν ισόβια πριμοδότηση 210 βουλευτών ώστε να μη δοθεί η δυνατότητα στην αντίδραση να σηκώσει κεφάλι.

Μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, με το ΚΚΕ 1ο κόμμα, η ΕΕ ανέστειλε κάθε σχέση με τη χώρα μας. Σταμάτησε να καταβάλει τις δόσεις των δανείων και με 2 τρις χρήμα που έκοψε στήριξε τις οικονομίες των χωρών του ευρώ ώστε να αντέξουν το σόκ.

Ο Μάκης Μαϊλης, υπουργός τύπου, τους είπε «στα τσακίδια» και με συνοπτικές διαδικασίες η χώρα βρέθηκε έξω απο την Ευρωζώνη και την ΕΕ.

Προσπαθώντας να ελέγξουν στρατό και αστυνομία, με τη δυνατότητα των 185 βουλευτών, έκαναν μαζικές αποστρατεύσεις και προώθησαν σε κάθε επιτελική μονάδα στρατιωτικό και πολιτικό επίτροπο. 15 χιλιάδες κνίτες ανέλαβαν προσωρινά αστυνομικά καθήκοντα.

Τα στελέχη του παλιού καθεστώτος που θεωρήθηκε ότι μπορεί να αντιδράσουν, και δεν πρόλαβαν να φύγουν πριν κλείσουν τα σύνορα, με έκτακτο νόμο κλείστηκαν στο Costa Navarino για επιμόρφωση και μαθήματα γκόλφ. Στον Ζέππο επετράπη και μια σφεντόνα.

Η επιστροφή στη δραχμή γιορτάστηκε με παλλαικές εκδηλώσεις. Τα κανάλια που πέρασαν στα χέρια του κράτους, έκαναν σειρά εκπομπών για να εξηγήσουν την αξία της επιστροφής.

Σύντομα μπήκε δελτίο στα τρόφιμα διότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις περικύκλωσαν τη χώρα εφαρμόζοντας εμπάργκο στα πάντα.

Ο αντιπρόεδρος Αλέξης σε συνεννόηση με τον Τσάβες, έλυσε σε κάποιο βαθμό το θέμα του πετρελαίου.

Ο Λαφαζάνης ήρθε σε συνεννόηση με τον νεαρότερο από τους αδερφούς Κάστρο ώστε να έρθουν στην Ελλάδα 10000 γιατροί και τόνοι ματζούνια ώστε να στηριχθεί το σύστημα υγείας.

Οι σύντροφοι της Βόρειας Κορέας μας έστειλαν 10 τόνους ρύζι.

Η Αλέκα ήρθε σε συμφωνία με την Κίνα ώστε να βοηθήσουν.

Ανοιξαν γραφεία που ο καθένας κάνει τα χαρτιά του και γίνεται δημόσιος υπάλληλος. Γιορτάστηκε ο μηδενισμός της ανεργίας. Βέβαια η πληρωμή δεν έχει και μεγάλη αξία διότι με τα πληθωρισμένα χιλιάρικα δεν αγοράζεις ούτε σχοινί να κρεμαστείς, αλλά είμαστε στην πρώτη φάση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού και οι θυσίες γίνονται με χαρά αποδεκτές από τον κόσμο.

Στις εκκλησίες, σε συνεννόηση με τον Ιερώνυμο διαβάζονται και τα άπαντα του Χότζα.

Εγιναν πολλά. Δε χωράνε σε ένα μικρό κείμενο.

Τα παρακολουθώ από μακριά. Εύχομαι το καλύτερο. Κουράγιο σε όσους καλυβίστες* υποφέρουν. Την αγάπη μου.

*Η καλύβα ψηλά στο βουνό  

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία...

Το όνειρο

του Γιώργου Κοτανίδη*

Είδα ένα όνειρο. 

Ήτανε λέει εκλογές σε λίγες μέρες και η τελευταία δημοσκόπηση έφερνε στην πρώτη θέση με 49% το «Μέτωπο». Αλλά ποιο ήταν το «Μέτωπο» δεν ήξερα σαν να έλλειπα καιρό και αναρωτήθηκα μέσα στον ύπνο μου γυρνώντας ίσως από την άλλη πλευρά. 

Τότε εμφανίστηκε μια ευγενική μορφή, σαν παλιός κομμουνιστής, ο οποίος με την κρυστάλλινη διαύγεια που μόνον τα όνειρα σου προσφέρουν, μου εξήγησε: το «Μέτωπο» ήταν η αριστερά, ολόκληρη η αριστερά, με τα κοινοβουλευτικά της κόμματα αλλά και τις επαναστατικές οργανώσεις. 

Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά και ρώτησα πως βρέθηκε στο 49%. 

Τα πράγματα έγιναν ως εξής μου είπε: Όταν ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση και η κυβέρνηση μαζί με τη δεξιά δίσταζαν να το παραδεχτούν και έλεγαν ψέματα στο λαό, η αριστερά συνειδητοποίησε ότι η απειλή στρέφεται κατά της εθνικής μας ανεξαρτησίας και κυρίως των αδύναμων τάξεων, αποφάσισε να πει την αλήθεια. Κάλεσε σε κοινή σύσκεψη όλες τις οργανώσεις και πρότεινε να κινηθούν απέναντι στην απειλή, με άξονα το γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη όταν μας επιτέθηκαν οι Ιταλοί. 

Ένα βήμα πίσω (στην εποχή του διαφωτισμού και του ορθού λόγου) για δυο βήματα μετά μπροστά*

κάποια αυτονόητα μας χρειάζονται μάλλον επειγόντως... (εδώ ...το μήλο του Νεύτωνα)

του Στάθη Κουρνιώτη

Ένα από τα εξαιρετικά πράγματα που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια είναι ο τεράστιος διάλογος που έχει ξεκινήσει μέσω του διαδικτύου στην αριστερά. Έτσι, μπορώ και διαβάζω πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, με ελάχιστη διαμεσολάβηση (κάποιας εκδοτικής ομάδας που συνήθως παρέπεμπε σε κάποια … κεντρική επιτροπή). Παράλληλα, αυτά τα εξαιρετικά κείμενα (πολλά σε αυτό εδώ το ιστολόγιο), ανοίγουν εξίσου εξαιρετικούς και διαφωτιστικούς διαλόγους.
Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι ένα από τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης. Και σκέφτομαι ότι αν οι ιδέες της αριστεράς μπορούν να κινούνται τόσο εύκολα και γρήγορα μέσω του διαδικτύου ότι το ίδιο εύκολα μπορούν να διακινούνται και το κεφάλαιο και οι άνθρωποι. Είναι λογικό. Π.χ. τι θα μπορούσε να κάνει κάποιον από το Σουδάν να μείνει στη χώρα του όπου μαίνεται ο εμφύλιος εδώ και χρόνια όταν έχει δει στην τοπική τηλεόραση πως ζουν οι ευρωπαίοι (και οι έλληνες). Παράλληλα (και καταρχήν) κινείται το κεφάλαιο. Τι θα μπορούσε να σταματήσει κάποιον από το να μεταφέρει τις (εν πολλοίς) άυλες λογιστικές του αξίες στην ήπειρο ή τη χώρα όπου έχει το μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους; Φαντάζομαι τίποτα πια.
Γι’ αυτό και μια «εργατική» επανάσταση, όπως αυτές που ευαγγελίζεται το ΚΚΕ ή άλλα αριστερόστροφα γκρουπούσκουλα είναι ανέφικτη. Μετά την έφοδο στην κεντρική τράπεζα θα ανακαλύψουν ότι οι άυλες λογιστικές αξίες που αποτελούν την «απόδειξη» της αποθησαύρισης των μισητών καπιταλιστών, θα έχουν κάνει φτερά ενώ ο χρυσός του κεντρικού χρηματοκιβωτίου και οι πολύτιμοι πίνακες στις βίλες των τραπεζιτών θα είναι πολύ λίγα για να χρηματοδοτήσουν την συνέχιση της επανάστασης. Το σενάριο είναι απλό και καταλήγει σε λιμούς τύπου Β. Κορέας.

Κρίση και πολιτική: άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε

Rivera, Diego Night of the Rich 1928 Fresco North wall, Courtyard of the Fiestas Ministry of Education, Mexico City

Αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν έχω πια καμία αμφιβολία ότι οι πολιτικοί μάς δουλεύουν. Και για να προλάβω το λογικό και αγωνιώδες ερώτημά σας απαντώ: όχι βρε όλοι - απλά οι ...περισσότεροι. Και κυρίως τα κόμματά τους. Εδώ ειδικά θα μπορούσα να πω με αποφασιστικότητα: σχεδόν όλα - όποιο δεν το κάνει ας μας το αποδείξει.

Είναι βλέπετε ο χρυσός κομματικός κανόνας σε όλο το πολιτικό φάσμα: άλλα λέμε "μέσα" άλλα λέμε "έξω"...

Τώρα τι είναι ακριβώς σε κάθε κόμμα το "μέσα", δεν γνωρίζω και ούτε με νοιάζει. Ίσως επειδή όλοι βασικά είμαστε απ' "έξω".

Παρ' όλα αυτά καθημερινά και εμείς και κυρίως τα ΜΜΕ, ασχολούμαστε έως παρανυχίδος τι είπε και τι εννοεί ο κάθε πολιτικός και το κάθε κόμμα. Και μοιάζει όλο αυτό το σκηνικό αληθινό, σημαντικό, καθοριστικό για την εξέλιξη της ζωής μας. 

Θα ρωτήσω αφελώς; Αν ήταν έτσι, έστω και λίγο, γιατί έχουμε γίνει όλοι οικονομολόγοι μέσα στην οικονομική κρίση; Όπως παλιότερα είχαμε γίνει όλοι συνταγματολόγοι (στην αναθεώρηση), σεισμολόγοι (στους σεισμούς), τσουναμολόγοι, γριππολόγοι, μετεωρολόγοι; Γιατί απλούστατα το σκηνικό αυτό χάνει από παντού, δεν είναι σημαντικό, οι πληροφορίες του παραπληροφορούν ανάλογα την πολιτική στόχευση του μεγαλοεργολάβου ιδιοκτήτη (στα ΜΜΕ) ή την "ιδεολογία" του κάθε ιστολογίου;

Το χρέος, το έλλειμμα και η δημοκρατική αριστερά

του Μάνου Ματσαγγάνη*

Βρισκόμαστε σε διαδικασία μετάβασης: από μια εποχή πλαστής ευδαιμονίας με δανεικά, σε μια νέα εποχή κατά την οποία θα πρέπει είτε να καταναλώνουμε λιγότερο είτε να παράγουμε περισσότερο (είτε κάποιο συνδυασμό των δύο). Αυτό ισχύει είτε μείνουμε στο ευρώ (οπότε θα περάσουμε στην επόμενη φάση με συντεταγμένο τρόπο) είτε βγούμε από το ευρώ (οπότε αυτό θα γίνει με χαοτικό τρόπο).

Η νέα εποχή θέτει επί τάπητος μια σειρά θεμάτων (μια νέα agenda) που προκαλεί αμηχανία στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Αντίθετα, πάνω στην agenda αυτή έχει πολλά να πει η δημοκρατική αριστερά: από τη ΔημΑρ του Φώτη Κουβέλη έως τους αρκετούς δημοκράτες αριστερούς πολίτες που βρίσκονται σήμερα διάσπαρτοι σε διάφορα άλλα κόμματα – ή σε κανένα. «Καταναλώνουμε λιγότερο» σημαίνει λιτότητα – αλλά πώς θα είναι αυτή; Δίκαιη ή άδικη;
«Παράγουμε περισσότερο» – αλλά πώς: μέσω μιας νέας παραγωγικής συμφωνίας που θα προστατεύει τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας και το περιβάλλον; Ή με περαιτέρω επιδείνωση του συσχετισμού ισχύος σε βάρος των εργαζομένων στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα;

Το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα δεν θέλει να συζητά για αυτά.

Η μεταρρύθμιση των δομών συνεχίζει να αποτελεί το ζητούμενο

του Στάθη Κουρνιώτη

Θα προσπαθήσω να πω τη γνώμη μου για τα δύο πρώτα από τα ερωτήματα*, ως αριστερός (πιστεύω).

Η ελληνική κρίση είναι μια κρίση που σοβούσε εδώ και πολλά χρόνια και εμφανίστηκε τώρα λόγω της διεθνούς κρίσης και, ειδικότερα λόγω της μειωμένης ρευστότητας.
Μιλώντας απλά, χωρίς να είμαι οικονομολόγος, βλέπω ότι κάθε κράτος μπορεί να ξοδεύει τόσα ή λιγότερα από όσα εισπράτει. Αν ξοδεύει περισσότερα τότε πρέπει από κάπου να τα δανειστεί και, επομένως, να τα αποπληρώσει με κάποιο είδος τόκου. Η αριστερή/δεξιά αντίληψη έχει να κάνει με το (α) από που παίρνει το κράτος τα λεφτά και (β) που τα δίνει, αλλά δεν αλλάζει την ισχύ της εξίσωσης:

(έσοδα)+(δάνεια) = (έξοδα)

Είναι προφανές (σε μένα) ότι το ελληνικό κράτος έδινε (και συνεχίζει να δίνει) περισσότερα από όσα εισπράτει. Επομένως έχει ανάγκη να δανείζεται.

Χρεοκρατία και λογιστικός έλεγχος χρέους: ξανά αντιμέτωποι με το ελληνικό πρόβλημα αυτογνωσίας

Debtocracy by BitsnBytes


Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, που όμως δεν απαντά σε μια σειρά κρίσιμα ερωτήματα:
Πως και από ποιον θα διεκδικηθεί ο λογιστικός έλεγχος του χρέους όταν το πελατειακό σύστημα έχει διαβρώσει συνδικάτα, δικαιοσύνη, διανοούμενους αλλά και την συντεχνιακή αριστερά; Όταν, όσον αφορά τον λαϊκισμό στην πολιτική, δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις αριστερούς και δεξιούς, κόμματα εξουσίας και αντιπολίτευσης, συνδικάτα και εργοδοτικές οργανώσεις;
Μέσα σε ένα τέτοιο ασφυκτικό πλαίσιο, η επίκληση μιας λαϊκής εξέγερσης γενικά, φέρνει αναπόφευκτα ως διαχειριστές της τις γνωστές φυσιογνωμίες των ηγετίσκων κάθε λογής γκρουπούσκουλου της "ανατροπής", όπου ο προσωπικός εγωισμός και τυχοδιωκτισμός τους υπερβαίνει κατά πολύ την έγνοια για το καλώς εννοούμενο δημόσιο συμφέρον.
Κι εδώ ερχόμαστε πάλι μπροστά στο "ελληνικό πρόβλημα": την έλλειψη ιθαγενών δυνάμεων ικανών να παραμερίσουν το ατομικό συμφέρον έναντι του εθνικού και συλλογικού και να προτείνουν ένα σύνολο προτάσεων που να αντιμετωπίζει και την ανάγκη επείγουσας διεκδίκησης μέτρων πολιτικής ένωσης της Ευρώπης και την προώθηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό της χώρας. Φαίνεται ότι και τα δυο περνούν μέσα από την ενεργοποίηση ενός μετώπου κατά του λαϊκισμού, ενός μετώπου αυτογνωσίας πάνω απ' όλα και παραδοχής όλης της αλήθειας για το παρακμασμένο πολιτικό μας σύστημα. Αλλιώς μόνη ελπίδα φαντάζουν οι φιλέλληνες...


*Δείτε επίσης και το πολύ καλό σχετικό σχόλιο, "Deptocracy -Υποκειμενικά" από Το ελληνάκι!

Αναζητώντας την έλλογη Αριστερά

του Hλία Mαγκλίνη*

Εκτός από την οικονομική κρίση, η Ελλάδα έχει "κι ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα".

Αυτό έλεγε στη χθεσινή Ελευθεροτυπία ο Γάλλος στοχαστής Μπερνάρ-Ανρί Λεβί.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Η ελληνική Αριστερά.

"Μια Αριστερά παράλογη, που συμβάλλει στη χειροτέρευση της κατάστασης. Η ελληνική Αριστερά έχει παραμείνει στη δεκαετία του ’70, είναι η πιο αναχρονιστική Αριστερά της Ευρώπης".

Γνωστός για τους αφορισμούς και τους ακροβατισμούς του, ο Λεβί δεν μας λέει κάτι καινούργιο.

Το ότι η ελληνική Αριστερά είναι η πιο "αναχρονιστική Αριστερά της Ευρώπης" έχει ειπωθεί από εγχώριους σχολιαστές και αναλυτές.

Όπως και το ότι με τη στάση της επιδεινώνει την ήδη βεβαρημένη κατάσταση στη χώρα μας.

Μεγάλη συζήτηση, όμως το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο και να βολευτούμε.

Κατ’ αρχάς, για ποια ελληνική Αριστερά ακριβώς μιλάμε;

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές είδαμε αυτό που λέμε "ελληνική Αριστερά" να κατακερματίζεται σε βαθμό γελοιότητας.

Ακόμα και η πρώην ηγετική μορφή του ΣΥΡΙΖΑ/Συνασπισμού, που κάποτε θέλησε να αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή αλλά μετά το μετάνιωσε διότι είχε επιφοίτηση, «κατέβηκε» μόνος του ως υποψήφιος (και πάτωσε).

Ειδικά η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού ηδονίζεται στο να αποσυντίθεται.

Το δε ΚΚΕ ακολουθεί μια συνεπή πορεία που του αποφέρει καμιά ποσοστιαία μονάδα παραπάνω και από κει και πέρα δίνει γραμμή στους ψηφοφόρους του για άκυρη και λευκή ψήφο. Συνεπές μέσα στη μονολιθικότητα, την αγοραφοβία και την κλειστοφοβία του.

Από την άλλη, η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά κατάφερε να έχει έναν εκπρόσωπό της στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, κατόρθωμα διόλου αμελητέο αλλά περίπου ασήμαντο μπροστά στη σχιζοφρενική εικόνα της ελληνικής Αριστεράς.

Και αυτό εν μέσω τεράστιων κοινωνικών και πολιτικών προκλήσεων.

Υπό αυτή την έννοια, ναι, ο Λεβί δεν μας λέει παρά το αυτονόητο.

Υπάρχει και κάτι ακόμα όμως. Δεν είναι μόνον η ελληνική Αριστερά αναχρονιστική.

Και τα κόμματα των άλλων παρατάξεων δείχνουν να πάσχουν, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, από την ίδια ασθένεια.

Συμβαίνει όμως με την Αριστερά (εκείνη που σίγουρα δεν βυθίζεται στον ίδιο βάλτο με το ΚΚΕ) να έχει κανείς άλλες προσδοκίες. Αλλά οι προσδοκίες αυτές πέφτουν στο κενό.

Συνεχώς.

Για παράδειγμα, με εξαίρεση την κίνηση της Δημοκρατικής Αριστεράς (μια light Αριστερά τη χαρακτηρίζουν με απαξίωση άλλοι αριστεροί), πού ήταν η ελληνική Αριστερά στις νίκες των Καμίνη-Μπουτάρη;

Έλαμψε διά της απουσίας της.

Εξυπακούεται ότι τόσο ο κ. Καμίνης όσο και ο κ. Μπουτάρης θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Εδώ θα είμαστε και εδώ θα είναι.

Όμως. Οι νίκες στους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας, παρά τα τεράστια νούμερα της αποχής (που όσο δυσάρεστη και αν είναι, δυσκολεύομαι πολύ να την εκλάβω συνολικά ως «σύμπτωμα του καναπέ», παθητική αδιαφορία κλπ), μας έδειξαν κάτι:

πολύς κόσμος, ο οποίος δεν ανήκει κατ’ ανάγκην στο ίδιο κόμμα - για την ακρίβεια, προσεγγίζει με μεγάλη καχυποψία πλέον κάθε έννοια παραδοσιακού κομματικού μηχανισμού - αναζητεί, αποζητεί έναν λόγο μια χειρονομία μιαν αύρα που να μη μυρίζει κομματική κλεισούρα.

Μια πολιτική σκέψη την οποία να διακρίνει ο κοινός νους αλλά όχι οι απλοϊκές γενικεύσεις και οι λεκτικές φιοριτούρες.

Ειδικά σε ό, τι αφορά την Αθήνα, οι πολίτες καταψήφισαν όχι απλώς έναν ανεπαρκή δήμαρχο αλλά το προσωπείο της άκρατης αλαζονείας και της έπαρσης, ενώ υπερψήφισαν μία πολιτική παρουσία με ανθρώπινο πρόσωπο. Ανθρώπινο, όχι τηλεοπτικό, ξύλινο ή πληκτικά προβλέψιμο.

Και αυτός ο κόσμος συγκεντρώθηκε το βράδυ της Κυριακής στο εκλογικό τμήμα του κ. Καμίνη και έδειχνε ανακουφισμένος.

Με μια ελπίδα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Παρά τον «βομβαρδισμό» της τελευταίας εβδομάδας, από το σύνολο της Δεξιάς, της κοινοβουλευτικής και της φασίζουσας, ότι ο κ. Καμίνης θα μετατρέψει την Αθήνα σε Πακιστάν, σημαντικό μέρος του κόσμου έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης και τώρα ελπίζει.

Μακάρι μόνο αυτές οι ελπίδες να μην διαψευστούν. Η απογοήτευση θα είναι τεράστια.

*kathimerini.gr