Η χαμένη τιμή της Ηριάννας Β.Λ.

του Νίκου Σαραντάκου*

Στο μυθιστόρημα του Χάινριχ Μπελ "Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ", που η δράση του εκτυλίσσεται στη Δυτική Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1970, μια απολιτική νοικοκυρά μπλέκει με την αστυνομία και διασύρεται από τον κίτρινο τύπο επειδή έκανε το έγκλημα να συνδεθεί ερωτικά με έναν ληστή τραπεζών, ύποπτο για τρομοκρατία. Ομολογώ πως δεν θυμάμαι αν το έχω διαβάσει, ασφαλώς όμως έχω δει την ταινία που γυρίστηκε το 1975 από τον Φόλκερ Σλέντορφ και τη Μαργκαρέτε φον Τρότα με βάση το μυθιστόρημα.

Βρίσκω πως η υπόθεση του μυθιστορήματος και της ταινίας έχει κάποιες ομοιότητες με μια υπόθεση που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας, στην πραγματική ζωή, παρόλο που υπάρχουν πολλές και βασικές διαφορές μεταξύ τους -γι’ αυτό και έβαλα αυτόν τον τίτλο στο σημερινό άρθρο, που είναι αφιερωμένο στην υπόθεση της πανεπιστημιακού Ηριάννας Β.Λ. και στη χαμένη ελευθερία της.

Τον Μάρτιο του 2011 δυνάμεις των ΕΚΑΜ μπαίνουν ξημερώματα στο διαμέρισμα του φοιτητή του ΕΜΠ Κώστα Π. που θεωρείται ύποπτος για συμμετοχή στην οργάνωση Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ). Μαζί του βρίσκεται η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής και φίλη του Ηριάννα Β.Λ. που είχε κοιμηθεί μαζί του εκείνο το βράδυ. Η Ηριάννα προσάγεται, δίνει DNA και τα λοιπά, και αφήνεται ελεύθερη. Δυο χρόνια αργότερα, το 2013, ενώ ο φοιτητής δικάζεται, απαγγέλλεται κατηγορία στην Ηριάννα με βάση ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA που βρέθηκε πάνω στη γεμιστήρα όπλου που υποτίθεται ότι έχει σχέση με την υπόθεση της ΣΠΦ.

Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους και συνεχίζει τις σπουδές της και την έρευνά της ενώ τελικά ο Κώστας Π. αθωώνεται τελεσίδικα αφού δεν αποδείχτηκε καμιά συμμετοχή του στην οργάνωση ΣΠΦ, μόνο φιλικές σχέσεις με κάποια μέλη της.

Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2017 η Ηριάννα δικάζεται και προς γενική έκπληξη καταδικάζεται σε 13 χρόνια φυλάκιση για οπλοκατοχή, χωρίς να της αναγνωριστούν ελαφρυντικά, χωρίς η έφεσή της να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, χωρίς να γίνει δεκτή η αίτηση της οικογένειας να εξεταστεί το αμφιλεγόμενο δείγμα DNA από δικόν τους εμπειρογνώμονα (η αστυνομία απάντησε ότι «τελείωσε»).

Όταν διαβάζω ρεπορτάζ από τη δίκη, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι στην πραγματικότητα δεν δικάστηκε (μόνο) η Ηριάννα αλλά (και) ο σύντροφός της, τώρα πια σύζυγός της, και ότι η αστήρικτη βαριά ποινή επιβλήθηκε για να αντισταθμίσει, ας πούμε, τη δική του αθώωση. Άλλωστε, οι δικάστριες επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα σε αυτή τη σχέση («Και γιατί δεν τον χώρισες;» μαθαίνω πως ρωτούσαν). Δημιουργείται η εντύπωση πως η Ηριάννα καταδικάστηκε επειδή δεν τον χώρισε. Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι έχουμε μπροστά μας μια προφανή περίπτωση κακοδικίας.

Το σημερινό άρθρο, ανάμεσα στα άλλα, έχει σκοπό να προκαλέσει τη συζήτηση για την υπόθεση, ανάμεσα στ’ άλλα για να διαλευκανθούν ορισμένες ασάφειες του ρεπορτάζ (π.χ. η καταδίκη της Ηριάννας είναι πράγματι σε πρώτο βαθμό; ποια ένδικα μέσα έχει στη διάθεσή της; Τι μπορεί να κάνει η πολιτική ηγεσία αν έχει την πολιτική βουληση;) αλλά και για να σας παρακινήσει να εκφράσετε την αλληλεγγύη σας στην κοπέλα που διώκεται, αν βέβαια συμμεριζεστε τα υπέρ αυτής επιχειρήματα.

Ως προς την έκφραση της αλληλεγγύης, χτες υπέγραψα το κείμενο μιας ηλεκτρονικής καμπάνιας που βλέπω πως ήδη έχει συγκεντρώσει πάνω από 10.000 υπογραφές. Ξέρουμε τους περιορισμούς αυτού του μέσου, αλλά σας προτρέπω να υπογράψετε κι εσείς. Πρέπει επίσης να πιεστεί η κυβέρνηση και ειδικά ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονης να εξαντλήσει τις δυνατότητες παρέμβασης που έχει θεσμικά -να δείξει έμπρακτα ότι έχει κάποια διαφορά που βρίσκεται εκείνος στον υπουργικό θώκο και όχι π.χ. ο Δενδιας ή ο Αθανασίου.

Θα κλείσω με δύο κείμενα, ένα του Κώστα Π. και ένα της ίδιας της Ηριάννας

Άρθρο του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου στην ΕφΣυν

"14 Μαρτίου 2011. ΕΚΑΜ εισβάλουν στο σπίτι που νοίκιαζα στο Χολαργό και με συλλαμβάνουν ως ύποπτο για συμμετοχή στην Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Ηριάννα έχει την ατυχία εκείνο το βράδυ να κοιμηθεί μαζί μου. Προσάγεται στη ΓΑΔΑ όπου δίνει προανακριτική κατάθεση, οικειοθελώς DNA, αποτυπώματα και την ίδια μέρα αφήνεται ελεύθερη.

Εγώ θα αφεθώ ελεύθερος με περιοριστικούς όρους 3 μέρες μετά.

18 Νοέμβρη 2011. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός «μάρτυρα» που δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ στο εξής, ούτε στο δικαστήριο, ανακαλύπτονται όπλα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί πουθενά σε χώρο του ΕΜΠ στου Ζωγράφου.

11 Ιανουαρίου 2013. Συλλαμβάνεται η Ηριάννα και κατηγορείται ως μέλος της ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με βάση ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA σε γεμιστήρα εκτός όπλου , από τα ευρήματα στο ΕΜΠ. Ενάμισι χρόνο μετά την υποτιθέμενη ανακάλυψη των όπλων και δύο χρόνια με το DNA της να υπάρχει στα χέρια της αστυνομίας.

Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους αυτή τη φορά, χωρίς ο ειδικός εφέτης ανακριτής να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία και τη φωτογραφία της. Θα το κάνει λίγες μέρες αργότερα με non paper ο τότε υπουργός Προ.Πο. Νίκος Δένδιας.

Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δίκης μου , με ότι μπορούσε να σημαίνει αυτό για την εξέλιξή της. Το δικαστήριο τελειώνει με αθωωτική και αμετάκλητη απόφαση για μένα που είχε και τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, αφού αποδέχεται ότι μόνο φιλική σχέση υπάρχει με ορισμένα μέλη της ΣΠΦ στα πλαίσια του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάτι που δεν αρνήθηκα ποτέ.

Η Ηριάννα δεν απομακρύνεται από εμένα παρ’ όλη τη στοχοποίηση. Μένει, αγνοεί επιδεικτικά τον φόβο και συνεχίζει τη ζωή της. Δουλεύει παθιασμένα, συνεχίζει να εξελίσσεται επαγγελματικά, να έχει φίλους , να ονειρεύεται, να ζει. Κι εγώ πάντα δίπλα της.

Αν δεν έζησε κάποιος από μέσα τη δίκη της στο ακροατήριο, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει τι συνέβη. Η εισαγγελέας από την αρχή αναφερόταν σε εμένα σαν να είμαι ξανά κατηγορούμενος, δεν μπορούσε να χωνέψει πως, ένα άλλο, ομοιόβαθμο με το δικό τους δικαστήριο, αθώωσε αμετάκλητα έναν άνθρωπο που δήλωνε φίλος με μέλη της ΣΠΦ. Δεν το χωρούσε το μυαλό της. Ρωτούσε προκατειλημμένη την Ηριάννα γιατί δεν χωρίζαμε. Ενέπλεξε στην υπόθεση άσχετα με οποιαδήποτε δικογραφία άτομα. Παιδικοί μας φίλοι που αναφέρθηκαν από την Ηριάννα σαν επισκέπτες του σπιτιού μου συκοφαντήθηκαν και έγιναν στα χείλη της επιχείρημα ενοχής. Έφτασε στο σημείο να τους αναφέρει και στην εισαγγελική της πρόταση.

Μια πρόεδρος που δεν βρήκε μισό επιχείρημα να ψελλίσει για να στηρίξει την καταδικαστική απόφαση. Μια λέξη μόνο, ένοχη.

Η Ηριάννα καταδικάστηκε από αυτές τις λίγες σε 13 χρόνια φυλακής.

Η Ηριάννα καταδικάστηκε ως μέλος της ΣΠΦ επειδή είχε σχέση μαζί μου. Εγώ όμως σύμφωνα με τα δικά τους δικαστήρια δεν είμαι μέλος…

Η Ηριάννα καταδικάστηκε για οπλοκατοχή με μόνο στοιχείο ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, το οποίο όταν ζητήθηκε από το στάδιο κιόλας της ανάκρισης για επανέλεγχο σε πιστοποιημένο και εξειδικευμένο εργαστήριο, που συνεργάζεται με δικαστικές αρχές σε όλη την Ευρώπη, η απάντηση που δόθηκε από την αστυνομία ήταν ότι «τελείωσε». Μια και έξω. Και θα πρέπει να τους πάρουμε στα σοβαρά. Αυτούς που είχαν και τα ευρήματα και το DNA της Ηριάννας και έκαναν ενάμισι χρόνο να βγάλουν αποτέλεσμα.

ΠΑΡΑΝΟΙΑ; ΑΝΟΗΣΙΑ; ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ; ΑΝΩΘΕΝ ΕΝΤΟΛΕΣ;

Δε με αφορά. Μ’ αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε. Αρκεί να είναι φίλος με κάποιον που είναι φίλος με κάποιον…

Μια συλλογική ευθύνη που απειλεί να εγκληματοποιήσει όχι μόνο έναν πολιτικό χώρο αλλά οποιαδήποτε σχέση επιλέγουν να πλήξουν για τους δικούς τους λόγους.

Καταδικάζοντας την Ηριάννα, καταδικάζουν το συναισθηματικό δεσμό, τη συμπάθεια, το χαμόγελο, το νοιάξιμο.

Η Ηριάννα δε δέχτηκε να της υποδείξουν ποιους θα συμπαθεί, ποιους θα αγαπάει, με ποιους θα ζήσει".

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

Επιστολή της Ηριάννας στην Εφ.Συν.

Ο φαύλος κύκλος των ενόχων

"Πριν από λίγες μέρες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο ληκτικό σημείο ενός τραγέλαφου, εκτυλισσόμενου επί της οδού Λουκάρεως.

Στην κωμικοτραγική αυτή διαδικασία όσα ειλικρινώς κατέθεσαν μάρτυρες και κατηγορούμενοι δεν ακούστηκαν ποτέ. Η απλή αναφορά ονομάτων αγαπημένων μου προσώπων -τα οποία ουδεμία σχέση είχαν με τη συγκεκριμένη δικογραφία, με εκτός νόμου πράξεις ή με οποιαδήποτε μορφή βίας- χρησιμοποιήθηκαν ως «επιχειρήματα» υπέρ της καταδικαστικής απόφασης που πάρθηκε σε βάρος μου.

Ενώ δικηγόρος και εξειδικευμένος γενετιστής πάσχιζαν να εξηγήσουν στην έδρα την ανυπόστατη φύση των κατηγοριών, εκείνη «συνδιαλεγόμενη» με όσους στάθηκαν απέναντί της έθετε εκτός τόπου και χρόνου (έως και κυριολεκτικά σουρεαλιστικές) ερωτήσεις και προφανώς αρνούνταν να κατανοήσει το κατηγορητήριο.

Το όλο παρανοϊκό κλίμα επιβεβαίωσε την αρχική εντύπωση που είχα για την επιχειρούμενη εμπλοκή μου στη συγκεκριμένη υπόθεση: τις τελευταίες εβδομάδες δεν δικαστήκαμε μόνο εγώ και ο συγκατηγορούμενός μου, αλλά μαζί με εμάς «δικάστηκε» για δεύτερη φορά και ο σύντροφός μου.

Τι και αν η αθωωτική απόφαση στο προ τριετίας δικαστήριό του θεωρείται από τον νόμο αμετάκλητη; Τα μετέωρα στοιχεία μιας υπόθεσηςπου έχει από καιρό λήξει μεταπηδούν από αυτή σε άλλες, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ενόχων.

Αυτή τη στιγμή αναμένω τη μεταγωγή μου στις φυλακές Ελεώνα Θηβών, για να περάσω τις επόμενες, εξαντλητικές σε αριθμό, μέρες μου στα απομεινάρια του πανηγυριού των τρελών".

5-6-2017

Ηριάννα Β.Λ.

πηγή sarantakos.wordpress.com

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

                                                                                                                                                                               

του Λευτέρη Κρέτσου*

Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα μπει τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Εργάστηκε σκληρά, σε αντίξοες και ασύμμετρες επικοινωνιακά συνθήκες, προκειμένου να γίνει αυτό πράξη. Είναι η μόνη που κατάφερε να ολοκληρώσει με επιτυχία διαγωνισμό για απονομή τηλεοπτικών αδειών.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ήταν άλλες οι βουλές των δικαστών, και το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε τον τελευταίο λόγο στο ερώτημα του ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο. Ή μήπως όχι;

Το ΣτΕ αποφάσισε την Τετάρτη να κηρυχθεί άκυρος ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες. Ο διαγωνισμός αυτός αποτελεί πλέον παρελθόν, όμως σε κάθε περίπτωση θα μείνει στην ιστορία, γιατί απέδειξε τα εξής:

1. Η διοργάνωση διαγωνιστικής διαδικασίας για τις τηλεοπτικές άδειες δεν είναι κάτι μεταφυσικό, αλλά ένα εφικτό εγχείρημα, όσο δύσκολο και σύνθετο κι αν είναι.

2. Για το ότι επί 27 έτη δεν έγινε διαγωνισμός φέρουν την απόλυτη ευθύνη οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Εμείς τον ολοκληρώσαμε έπειτα από μόλις ενάμιση χρόνο κυβερνητικής θητείας και 10 μήνες από την ψήφιση του ν. 4339/2015, παρότι χρειάστηκε να περιμένουμε την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη, με την ελπίδα ότι η νέα ηγεσία της Ν.Δ. θα συναινούσε στη συγκρότηση του ΕΣΡ. Αντιθέτως, το παλιό πολιτικό σύστημα ανέβαλλε διαρκώς όχι μόνο τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες αλλά και την είσπραξη του ειδικού φόρου τηλεόρασης/τελών χρήσης συχνοτήτων, μη παραλείποντας στο ενδιάμεσο να ρίξει μαύρο στην ΕΡΤ και να επιτρέψει, αν δεν υπέθαλψε κιόλας, την αεροπειρατεία της Digea και των καναλαρχών. 

3. Το κράτος δεν είναι αδύναμο. Αντίθετα, μπορεί να λειτουργήσει συντεταγμένα και αποτελεσματικά, όταν υπάρχει πολιτική βούληση και πνεύμα συνεργασίας. Για τη διενέργεια του διαγωνισμού εργάστηκαν, εκτός από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, της ΕΕΤΤ, του Ελληνικού Στρατού, του ΕΚΑΒ και άλλων υπηρεσιών. 

4. Το ελληνικό Δημόσιο διαθέτει πολύ ικανά στελέχη, αλλά απαιτείται η ενθάρρυνση και η αναγνώρισή τους από πλευράς πολιτικής ηγεσίας χωρίς κομματικούς διαχωρισμούς και κομματικά κίνητρα. Στις επιτροπές του διαγωνισμού δεν υπήρχε ούτε ένα κομματικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε διοικητική πράξη μπορούσε να ελεγχθεί δικαστικά και προδικαστικά, ενώ υπήρχε απόλυτη διαφάνεια και δυνατότητα πρόσβασης στα στοιχεία όλων των συμμετεχόντων στον διαγωνισμό. 

5. Υπάρχει πραγματικό επενδυτικό ενδιαφέρον για τον χώρο της τηλεόρασης, όπως φάνηκε και από τα χρήματα που κατεβλήθησαν διαμέσου της διαγωνιστικής διαδικασίας. Φέρουν βαρύτατες ευθύνες όσοι για χρόνια επέτρεπαν τη διατήρηση του ελέγχου των τηλεοπτικών συχνοτήτων από ένα κλειστό club ολιγαρχών και «τζαμπατζήδων».

Συμπερασματικά, ο διαγωνισμός αυτός αποκάλυψε ακόμη και στον πιο καλοπροαίρετο πολίτη ότι η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι πολιτικοί βραχίονες των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Από την αρχή έφεραν εμπόδια και προσπάθησαν να μπλοκάρουν τη συγκρότηση του ΕΣΡ για να μην προχωρήσει ο διαγωνισμός. Ο νόμος Παππά ενισχύει τον ρόλο του ΕΣΡ όσο κανένας άλλος νόμος.

Παρ’ όλα αυτά, η Ν.Δ. έθεσε εξαρχής βέτο, με άδηλο μάλιστα χρονικό προσδιορισμό τερματισμού του. Το κράτος, όμως, δεν μπορεί να είναι όμηρος των επιδιώξεων και των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων της ηγεσίας της Ν.Δ.

Οι αποφάσεις του ΣτΕ και των δικαστηρίων είναι δεσμευτικές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αξίζουν τον σεβασμό των πολιτών. Για παράδειγμα, το ΣτΕ αποφάσισε μετά από 8 μήνες μαύρου στην ΕΡΤ ότι δεν είναι υποχρεωτικό να υπάρχει δημόσια ραδιοτηλεόραση. Συνεπώς, για το ΣτΕ οι χειρισμοί Σαμαρά για το μαύρο ήταν σύννομοι, όπως συνταγματικά ανεκτά ήταν και τα μνημόνια και οι επακόλουθες σφαγές στους μισθούς, στις συντάξεις και στις ελπίδες και στα όνειρα του ελληνικού λαού.

Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ ζητά το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο να παραμείνει θολό. Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού δεν έχουμε πλέον κανονικές και οριστικές άδειες λειτουργίας. Επιπλέον το ΣτΕ διατάσσει το Δημόσιο να επιστρέψει 258 εκατομμύρια σε έχοντες και κατέχοντες και δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ασκήσει κοινωνική πολιτική με τα χρήματα που απέφερε η διαγωνιστική διαδικασία του Αυγούστου.

Μπορεί κάποιοι δικαστές του ΣτΕ να είναι υπεράνω χρημάτων, αλλά αυτό ενδεχομένως να συνιστά αλαζονεία και ύβρι στο 30% των πολιτών της χώρας που βιώνει συνθήκες φτώχειας και οικονομικής ασφυξίας.

Ζητούν, λοιπόν, να επιστρέψουμε σε ένα καθεστώς ανομίας στη λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών, παρότι τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το καθεστώς αυτό διαχρονικά συνοδεύεται από συσσωρευμένα χρέη, απολύσεις, μειώσεις μισθών και καθυστερήσεις στην καταβολή δεδουλευμένων για τους εργαζόμενους.

Οπως είπαμε, οι αποφάσεις των δικαστηρίων είναι δεσμευτικές. Ωστόσο και η εκτελεστική εξουσία οφείλει να συνεχίσει το έργο της εντός των ορίων των αποφάσεων αυτών. Στο πλαίσιο αυτό, θα χορηγήσουμε βεβαιώσεις προσωρινής λειτουργίας των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών μέχρι να διενεργηθεί ο διαγωνισμός από το ΕΣΡ.

Σε κάθε περίπτωση, το τζάμπα πέθανε! Για την απόκτηση της βεβαίωσης προσωρινής λειτουργίας οι παλιοί και νέοι καναλάρχες θα καταθέσουν ένα αξιοσέβαστο χρηματικό ποσό άπαξ και ένα μικρότερο ποσό κάθε χρόνο, μέχρι να διεξαχθεί ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες από το ΕΣΡ. Επίσης θα οφείλουν να πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια αριθμού απασχολούμενων, τεχνικής επάρκειας και ποιότητας προγράμματος.

Εν ολίγοις, όσοι νόμιζαν ότι λόγω της απόφασης του ΣτΕ θα κάνουμε πίσω ή θα κλείσουμε το μάτι στη διαπλοκή, κάνουν τεράστιο λάθος. Οι καναλάρχες σε αυτή τη χώρα οφείλουν να ακολουθούν το πλαίσιο που ορίζει το κράτος.

Η απόφαση επομένως του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες συνιστά εντελώς πρόσκαιρη νίκη των ολιγαρχών και του παλιού, σάπιου πολιτικού συστήματος. Μπαίνουν κανόνες για όλους, όπως απαιτεί η λαϊκή βούληση που θα πει και την τελευταία λέξη.

*γενικός γραμματέας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας

πηγή efsyn

γελοιογραφία Χρήστος Παπανίκος

Χάνοντας την τηλεοπτική μάχη, κερδίζοντας τον πόλεμο

του Στέλιου Κούλογλου*

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν συνιστά το τέλος του κόσμου, ούτε φυσικά της κυβέρνησης. Αποτελεί όμως πολιτική ήττα στη μάχη που η τελευταία ξεκίνησε για το τέλος της ασυδοσίας στο τηλεοπτικό τοπίο, ήττα από την οποία πρέπει χρειάζεται να βγουν τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα. Συγχρόνως όμως, επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου βγάζει την κυβέρνηση από δύσκολες και πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, μπροστά στις οποίες θα βρισκόταν αν ο νόμος Παππά είχε κριθεί συνταγματικός.

Αρχικά, όπως μετά από κάθε ήττα, πρέπει να γλείψεις τις πληγές σου και να σκεφτείς τι δε πήγε καλά. Το να τρέξεις καταϊδρωμένος να τα βάλεις με τον διαιτητή, εξηγείται με συναισθηματικούς όρους στο ποδόσφαιρο, αλλά στη πολιτική έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Δεν επιτίθεσαι στη Δικαιοσύνη επειδή δεν πήρες την απόφαση που ήθελες. Ιδίως όταν είσαι κυβέρνηση και πρέπει να δίνεις το παράδειγμα στο σεβασμό των θεσμών, ειδικά όταν έχεις υποσχεθεί ότι "θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα". Και μάλιστα όταν από νομικής πλευράς το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά σίγουρο ήταν (δες εδώ την πολύ διαφωτιστική συνέντευξη του Γ. Σωτηρέλη)

Στη συγκεκριμένη μάχη έγιναν λάθη τακτικής, νομικά και πολιτικά. Μετά την αποτυχία της εκστρατείας για την ανατροπή της λιτότητας στην Ευρώπη, έπρεπε να είχε γίνει κατανοητό ότι δεν αρκούν οι όποιες καλές προθέσεις , η "πολιτική διαπραγμάτευση" και η πολιτικοποίηση των πάντων, ούτε η αναγωγή της κάθε επί μέρους μάχης σε ναυμαχία της Σαλαμίνας. Χωρίς μάλιστα να έχει γίνει μια σαφής εκτίμηση του συσχετισμού των δυνάμεων που να δίνει σοβαρές πιθανότητες νίκης. Γιατί, είτε πρόκειται για την ευρωζώνη του Σόιμπλε είτε για το εγχώριο σύστημα, αποδεικνύονται δυνατότερες δυνάμεις από τις δικές σου. Σε αυτές τις περιπτώσεις αντάρτικο έπρεπε να ξεκινήσεις, όχι να κηρύξεις ένα πόλεμο που δεν μπορείς να κερδίσεις. Και δεν είναι καθόλου σοφό να αναγγείλεις μια καινούργια μάχη για την επόμενη εβδομάδα, πριν ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου και εκπονήσεις νέο σχέδιο δράσης. Να χτυπάς δηλαδή το χέρι σου στο μαχαίρι.

Τα καλά νέα για την κυβέρνηση είναι ότι τώρα αποφεύγει να βρεθεί μπροστά σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, όπως θα ήταν αν έριχνε μαύρο σε 2 μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και σε άλλα μικρότερα, προκαλώντας απολύσεις χιλιάδων εργαζόμενων. Το πολιτικό κόστος από παρόμοιες περιπέτειες θα ήταν ίσως μεγαλύτερο από αυτό της ήττας με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το άλλο θετικό είναι ότι τώρα το μπαλάκι είναι στο γήπεδο της αντιπολίτευσης: αν αρνηθεί ξανά να συναινέσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ θα αποδειχθεί περίτρανα ότι δεν δουλεύει παρά για τους καναλάρχες. Εκτός και αν η κυβέρνηση της ξαναδώσει προσχήματα με ένα ακόμη νόμο στο πόδι, μέχρι τη Δευτέρα!

Είναι προφανές ότι απαιτείται νέο σχέδιο και σοβαρός νέος νόμος. Η ιδέα ότι μετά την αναρχία των 26 ετών, που έχουν αντικειμενικά δημιουργήσει τετελεσμένες καταστάσεις,  μπορεί να περιοριστεί ο αριθμός των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας, πρέπει να εγκαταλειφθεί οριστικά. Όπως ο διαγωνισμός που έγινε παρέχει κάποια κριτήρια για το κόστος μιας τηλεοπτικής άδειας, όσοι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα σεβαστό ποσό, ασφαλώς μικρότερο αφού οι άδειες δεν θα είναι μόνο 4, θα μπορούν να την αποκτήσουν. Με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα είναι σύμφωνοι με το νόμο, δε κάνουν ξέπλυμα βρόμικου χρήματος ούτε αντιμετωπίζουν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, μέχρι να αποφανθεί τελεσίδικα η δικαιοσύνη. Ίσως, με όλα αυτά, το τηλεοπτικό τοπίο που θα προκύψει να είναι υγιέστερο από αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί.

Επίσης, αντί για βιαστικές κινήσεις, θα έπρεπε να προχωρήσει παράλληλα η αδειοδότηση των τοπικών σταθμών, αρχικά στις μεγάλες πόλεις και στη συνέχεια σε όλη την επικράτεια. Να δοθεί η νομική δυνατότητα, σε κινήσεις πολιτών, συνεταιρισμούς και μη κερδοσκοπικές κινήσεις να ανοίξουν τηλεοπτικούς σταθμούς, με ευνοϊκότερους όρους. Και παράλληλα να αναβαθμιστεί η ΕΡΤ. Η δημόσια σφαίρα και τέτοιους είδους πρωτοβουλίες αποτελούν το προνομιακό πεδίο της αριστεράς. Όχι η μάχη μηχανισμών, ούτε η αντικατάσταση της μιας διαπλοκής από άλλη.

Τέλος, το άλλο μεγάλο συμπέρασμα από τη μάχη που δόθηκε είναι ο τρόπος διακυβέρνησης. Οι πολίτες έχουν ξεχάσει ότι όλη αυτή η φασαρία έγινε μετά τη ξεδιάντροπη και αντισυνταγματική άρνηση της ΝΔ αλλά και των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης να συναινέσουν στη συγκρότηση του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, που θα αποφάσιζε για την αδειοδότηση. Όλα αποδόθηκαν, αντίθετα, στη κυβέρνηση που φορτώθηκε μάλιστα με τη πρόθεση να επιβάλλει αντιδημοκρατικό καθεστώς, κάτι που διάφοροι κρετίνοι(ες) διακινούν και στο εξωτερικό. Το γεγονός όμως ότι τέτοιες εξωπραγματικές κατηγορίες βρίσκουν έδαφος δεν αποτελεί απλά ένα επικοινωνιακό Βατερλό. Δείχνει κυρίως ότι η τακτική του ταύρου εν υαλοπωλείο, η λογική "όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας" πρέπει να αντικατασταθεί από την τακτική "όσοι δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας". Διαφορετικά δεν μπορεί να κυβερνηθεί μια χώρα και μάλιστα με τόσο βαθιά και πολύπλευρη κρίση όσο η Ελλάδα.

πηγή tvxs

Γιατί και πώς να επιτραπεί στον Ρωμανό το παράνομο

του Κωνσταντίνου Μπογδάνου

προδημοσίευση από το  kbogdanos/posts

Σύμφωνα με το άρ. 54 παρ. 3 Ν. 2776/1999, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει από τις 14 Ιουλίου 2014 με τον Ν. 4274/2014 και συγκεκριμένα την παρ. 11 του αρ. 1: "Στους κρατουμένους σε καταστήματα κράτησης Γ’ τύπου ή σε αυτοτελή τμήματα Γ’ τύπου δεν χορηγούνται άδειες." Το αίτημα, όμως, του Νικολάου Ρωμανού δεν είναι αβάσιμο και απορριπτέο.

Εδώ ο 4247: http://www.minedu.gov.gr/publications/docs2014/4274.pdf. 

Μια ανάγνωσή του αρκεί για να δώσει την εικόνα, πως αποτελεί σε μεγάλο βαθμό έναν νόμο ειδικής μεταχείρισης κρατουμένων για υποθέσεις τρομοκρατίας. Η ψήφισή του, δε, έλαβε χώρα την επαύριο της σκοτεινής υπόθεσης της απόδρασης του Χριστόδουλου Ξηρού, αφού πρώτα απορρίφθηκε ομόφωνη πρόταση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου του 2013, που εφόσον υιοθετείτο θα έβαζε τις ελληνικές φυλακές, κατά νόμον τουλάχιστον, στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο. Αξίζει κανείς, χωρίς παρωπίδες, να διαβάσει ορισμένα άρθρα της εν λόγω πρότασης εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1527132/.

Είναι δυσάρεστο, μάλλον και άδικο, όμως βάσει του ισχύοντος νομικού πλαισίου ο Ρωμανός δεν δικαιούται την ακαδημαϊκή άδεια της οποίας αιτείται και με αφορμή την οποία βρίσκεται στην 20η μέρα απεργίας πείνας. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η Πολιτεία δικαιούται, από την πλευρά της, να παραμένει αδρανής και απαθής, ούτε ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να πράξει.

Με δεδομένο ότι ο Ρωμανός δεν καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αλλά για συμμετοχή σε ένοπλη ληστεία, η κράτησή του σε κατάστημα Γ' τύπου αποφασίζεται με εισαγγελική εντολή, στη βάση του επιχειρήματος ότι αποτελεί κατάδικο ιδιαίτερης επικινδυνότητας. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει, ειδικά καθώς η διαγωγή του Ρωμανού έχει ως τώρα υπάρξει άμεμπτη, για την δε εισαγωγή του σε ΑΕΙ δέχθηκε πρόσκληση από τον ΠτΔ στο Προεδρικό Μέγαρο, του προφέρθηκε χρηματικό έπαθλο και του δόθηκαν συγχαρητήρια από τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης. Εφόσον το θέλει, η Πολιτεία μπορεί να δεχθεί την εξέταση του αιτήματος του απεργού πείνας και να βρει τρόπο για την μερική έστω ικανοποίησή του.

Γιατί να προχωρήσει η Ελληνική Δημοκρατία σε μια τέτοια κίνηση;

Κατά πρώτον, για λόγους ανθρωπιστικούς. Αν και η ίδια η απεργία πείνας δεν θέτει το υποκείμενό της αυτομάτως εν δικαίω σε καμία περίπτωση (πειστικό κείμενο περί αυτού εδώ: http://www.andro.gr/apopsi/apergia-peinas/), η δυνατότητα να σωθεί μια ζωή αποτελεί πάντα προτεραιότητα. Το κράτος δεν νομιμοποιείται να προκαλεί τον θάνατο ενός πολίτη, ούτε καν εμμέσως. Και η περίπτωση τις αναγκαστικής χορήγησης τροφής αποτελεί ηθικό γρίφο, εφάμιλλο εκείνου της ευθανασίας, με ισχυρότατα επιχειρήματα εναντίον αυτής.

Κατά δεύτερον, για λόγους αρχής του δικαίου. Η δημοκρατία δεν εκδικείται. Το επιχείρημα, δε, ότι όσοι δεν δέχονται τους νόμους δεν έχουν και δικαίωμα να τους επικαλούνται, είναι από παιδαριώδες έως άκρως επικίνδυνο. Οι νόμοι ισχύουν για όλους εξίσου, κατά γράμμα, όσο και κατά πνεύμα. Αυτό τους καθιστά ανώτατη αρχή του πολιτεύματος.

Κατά τρίτον, για λόγους πολιτικούς. Ο θάνατος, ή η αναπηρία του Ρωμανού θα επιφέρει ακόμα ένα πλήγμα στην αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της πολιτείας. Θα βαθύνει τις κομματικές έριδες, θα σπείρει διχόνοια στην ίδια την κυβέρνηση, θα διχάσει βαθύτερα το πολιτικό σύστημα, θα βλάψει την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς. Η χώρα πρέπει να αποφύγει μιαν αφορμή ταραχής και θυμού – επίσης διότι το παρόν πολιτικό προσωπικό είναι πολύ «λίγο» για να την διαχειριστεί υπεύθυνα.

Κατά τέταρτον, για λόγους δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Ο απεργός πείνας ήδη αποτελεί σύμβολο. Είναι ένας από τους ανθρώπους που ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη σύλληψή τους από την ΕΛΑΣ στο Βελβεντό, γεννώντας κατακραυγή. Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, υπήρξε κολλητός του φίλος. Τυχόν θάνατος, ή ανήκεστος βλάβη της υγείας του, θα αφιονίσει όλους όσοι πιστεύουν στη βία ως μέσο πολιτικής πάλης, αλλά και «μπάχαλους» του κοινού ποινικού που χαίρονται στην αναμπουμπούλα. Και δη την παραμονή της επετείου του «Δεκέμβρη» του 2008.

Κατά πέμπτον, για λόγους σωφρονιστικούς: Εφόσον η φυλακή δεν αποτελεί κολαστήριο, η δυνατότητα ενός κρατουμένου να βελτιώσει την παιδεία του πρέπει να συνιστά ισχυρό μοχλό της μεθόδου σωφρονισμού και επανένταξης. Αλλιώς, μένουμε στην υποκρισία, που επιβραβεύει κάποιον για την επιτυχία του στις εξετάσεις και του απαγορεύει να φοιτήσει. Στην περίπτωση του Ρωμανού έχουμε να κάνουμε με έναν άνδρα μετεφηβικής ηλικίας. Όταν θα βγει από την φυλακή, επιθυμούμε να έχουμε χαλυβδώσει το φρόνημα ενός εχθρού της δημοκρατίας;

Για τους παραπάνω λόγους, μεταξύ άλλων, η Ελληνική Δημοκρατία δια τον αρμοδίων οργάνων της εκλεγμένης κυβέρνησης των Ελλήνων πολιτών καλείται να βγει από το καβούκι της άμεσα και να φερθεί με υπευθυνότητα και ανθρωπιά.

Ο Ρωμανός δε δικαιούται να ομιλεί, να σπουδάζει, να υπάρχει; #κρίσιμη η κατάστασή του

(Ψωμί) - Παιδεία - Ελευθερία. Για όποιον τα δικαιούται, χωρίς αστερίσκους. And justice for all

Η πολιτεία δίνει το δικαίωμα στον υπόδικο για ενα κάρο βαριά εγκλήματα Ρωμανό να συμμετέχει στις πανελλήνιες εξετάσεις. Αυτός στρώνεται, διαβάζει, περνάει. Και να οι προσκλήσεις από τον Παπούλια για βράβευση στο προεδρικό μέγαρο (την αρνείται). Και να τα χρηματικά έπαθλα (δεν το παίρνει) και να ο Αθανασίου στον Αυλώνα για τα συγχαρίκια (δεν τον συναντά).

Ο Αθανασίου παρά τη χυλόπιτα δηλώνει:

"Η πολιτεία δεν κάνει διακρίσεις στα θέματα σπουδών. Είναι αξιέπαινος που ακολούθησε τις συμβουλές των δασκάλων του και εργάστηκε σκληρά για να πετύχει την εισαγωγή του σε σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης."

Το παιδί αυτό δικάζεται, εν τω μεταξύ. Έχει την τύχη να πέσει σε έδρα καταρτισμένων και *ανθρώπων* δικαστών, που δικάζουν την υπόθεση που έχει εισαχθεί μπροστά τους και όχι τον θρύλο που της έχουν φορτώσει (η αστυνομία και) τα ΜΜΕ. Το κατηγορητήριο διαιρείται σε πραγματικό κομμάτι, για το οποίο τρώνε ξεγυρισμένες καμπάνες και σε μυθικό κομμάτι, το οποίο καταπίπτει και αθωώνονται.

Ελαφρύτερος από μεγάλο μέρος εξ αυτών για τα οποία κατηγορείτο όταν του επιτράπηκε να δώσει πανελληνιες, ο Ρωμανός ζητάει εκπαιδευτική άδεια ωστε να φοιτήσει στη σχολη του και να συμμετέχει στις εξετάσεις του. Ζητάει να του χορηγηθεί με οποιο τρόπο κρίνει πρόσφορο η ελληνική πολιτεία. Η πολιτεία, όμως, που "δεν κάνει διακρίσεις σε θέματα σπουδών" έχει ψηφίσει λίγο νωρίτερα, τον ιούλιο, τον νέο σωφρονιστικό κώδικα που αποκλείει τις εκπαιδευτικές άδειες σε κρατούμενους σε ιδρύματα τύπου Γ και, ταυτόχρονα, έχει εισαγάγει μία περιπλοκη διάταξη με πολλές αρμοδιότητες στους εισαγγελείς, για το ποιός κρατειται σε ίδρυμα τύπου Γ. Έτσι, το αίτημά του απορρίπτεται. Είναι φοιτητής χωρίς δικαίωμα φοίτησης και συμμετοχής στις εξετάσεις. Είναι, δηλαδή, φοιτητής του ελληνικού καραγκιοζοθέατρου που λέγεται ελληνικό κράτος.

Ο Ρωμανός ξεκινάει απεργία πείνας. Σημερα, καμιά εικοσαριά μέρες αργότερα, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση και η συγχαίρουσα την επιτυχία του στις εξετάσεις πολιτεία, νίπτει τας χείρας της και δεν βρίσκει τρόπο να εξασφαλίσει στον φοιτητή της, φοίτηση. Τι τη θέλει την εκπαίδευση, δεν του φτάνουν τα συγχαρητήρια από τον Παπούλια;

Με το που βγαίνουν οι ανακοινώσεις για το κρίσιμο σημείο της ζωής του, ανοίγουν και οι βόθροι των στενόψυχων ημιαγράμματων που θεωρούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και τα βασικά, έπαθλο για συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών και πάντως όχι για όσους κρατούνται σε Γ κατηγορίας ιδρύματα. Οι fans του γκουαντάναμο ξερνάν εμετούς στα πόδια μας και επιδημία από τη χολερα της αγραμματοσύνης και της σκατοψυχιάς τους απειλεί τους "τοίχους μας".

Θέλουν "να ψοφήσει" (καλός τρομοκράτης ο νεκρός τρομοκράτης, βλεπετε, και ας αθωωθηκε για το κομμάτι της συμμετοχής σε τρομοκρατικη ομάδα), αλλως και όλως επικουρικώς τον θέλουν κλεισμένο σε μια τρύπα στο βάθος της γης από όπου δεν θα ξαναμάθουμε ποτέ τα νέα του.

Θεωρούν απίστευτο θράσος την απαίτησή του για παιδεία και δεν βρίσκουν καθόλου αντιφατική την πολιτεία που μετ επαίνων τον δέχεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στη συνέχεια in praxis του αποκλείει τη φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Επίσης θέλουν όποιος τολμά να μη θεωρεί εξωφρενικό το αίτημά του για παιδεία να απαντά σε χρόνο κάτω από 10'' το ερωτημα "πώς έλεγαν τα θύματα της μαρφίν" και, ταυτόχρονα, με κάτι λογικα ακροβατικα της κομανέτσι πηδάν από το ένα θέμα στο άλλο και καταλήγουν ότι, αφού σκοτώθηκαν 3 άνθρωποι στη μαρφίν (από άσχετους) ο Ρωμανός δε δικαιούται να ομιλεί, να σπουδάζει, να υπάρχει. Δε δικαιούται να δικαιούται, γενικώς.

Από όλα αυτά τα απαίσια, μία πτυχή της ιστορίας είναι, νομίζω, πραγματικά η πιο σημαντικη: πόσο ανασφαλής είναι η ελληνική πολιτεία για την παιδεία της. Μόνος του ο ξεστρατημένος ζητάει το καλύτερο μέσο σωφρονισμού: εκπαίδευση! Και η πολιτεία του την αρνείται γιατί, κατ ουσία, δεν πιστεύει ότι η παιδεία της είναι μέσο σωφρονισμού.

Δεν πιστεύει ότι ο κρατούμενος σπουδάζοντας θα βγει κοινωνικός άνθρωπος και όχι σκαστός καταζητούμενος. Δεν παίρνει το ρίσκο "να ανοίξει ενα σχολείο-να κλείσει μια φυλακή" γιατι ξέρει ότι με την εκπαίδευση που διαθέτει καμία φυλακή δε θα *κλείσει*. Ούτε και τη νοιάζει, άλλωστε, ο σωφρονισμός των κρατουμένων. Όπως είχε πει ο τ. αρχιφυλακας στον κορυδαλλό (αραβαντινός) "σωφρονισμός; Ποιός σωφρονισμός! Κοροιδευόμαστε". Η φυλάκιση είναι, λοιπόν, πιο ξεκάθαρα από ποτέ, σκέτη τιμωρία. Και αρκετή εκδίκηση. "Όπου ανοίγει μια φυλακή -τυπου Γ- κλείνει ένα σχολείο". Αυτη είναι η επιλογή της πολιτείας. Και με το νόμο.

Κατακλείδα: Μετά από μία πλήρη στροφη 180 μοιρών και σαράντα χρόνων γύρω από τον άξονά μας, βρίσκουμε ξανα μπροστά μας μια πολιτεία που καλύπτει με αυταρχισμό και ταμπούρωμα πίσω από "τις νέες διατάξεις"και "τα κενά του νόμου", τους φόβους, τις αδυναμίες, την ανεπάρκεια και τις εμμονές της. Με αφορμή πότε τους εγκλωβισμένους σύριους, πότε τον Ρωμανό και πότε (ω ναι) τους προσωρινά κρατούμενους χρυσαυγίτες, τα παλιά αιτήματα επιστρέφουν αναγκαστικά στα δημοκρατικά χείλη, βίαια επικαιροποιημένα:

(Ψωμί) - Παιδεία - Ελευθερία. Για όποιον τα δικαιούται, χωρίς αστερίσκους. And justice for all.


Aπό τον τοίχο facebook της Filothei Varsami μέσω o-klooun

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στη χώρα μας, προϋπόθεση για οτιδήποτε άλλο...

Τραχανάδες

του Χρήστου Λαδά*

Στο Παρίσι, για λογαριασμό της χώρας, κάποιοι αστείοι χαρτογιακάδες με ύφος περισπούδαστο διαπραγματεύονταν για κρίσιμα ζητήματα με την Τρόικα. Τι θα ζητήσει η κυβέρνηση από την Τρόικα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ανακοινωθέν που απευθυνόταν σε παιδιά νηπιαγωγείου. 

''Απλώσαμε τον τραχανά θα τον μαζέψουμε μετά με την Τρόικα''.
Μετά χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα και μαζεύτηκαν ξανά για να δουν τι θα πουν στα δελτία των 9.

Από τον κυβερνητικό θίασο σε ρόλο μαέστρου ο Γκίκας-Χαρδούβελης. Ή αλλιώς ο ''εθελόδουλος αναλυτής των ψυχαναγκαστικών προβλημάτων των δανειστών της Ελλάδας» κατά την μαντάμ Βούλτεψη που υποδύεται εσχάτως το ρόλο της κυβερνητικού εκπροσώπου. ( Όταν η Σοφία Βούλτεψη έλεγε τον Χαρδούβελη ''εθελόδουλο''.)

Ο Γκίκας Χαρδούβελης θεωρείται σοβαρός οικονομολόγος. Ως σύμβουλος της κυβέρνησης Σημίτη έσπρωχνε τον κοσμάκη να τζογάρει στο χρηματιστήριο για να ανεβούν οι αξίες του real estate που συνδέοταν και με τις κερδοσκοπικές φούσκες των τραπεζών των οποίων ήταν στέλεχος. Μετά θυμήθηκε ότι οι φόροι στην ακίνητη περιουσία των Ελλήνων είναι απαραίτητοι για να μην αποφευχθούν οι στρεβλώσεις στην αγορά των ακινήτων. Για τον ΕΝΦΙΑ που υπέγραψε μας είπε ότι επειδή δεν τον εμπνεύστηκε δεν θα τον σχολιάσει.

Άντρας με παντελόνια ο Γκίκας, όπως και ο πολύς Λαζαρίδης (διακρίνεται δεξιά στην εικόνα). Ο εξ απορρήτων σύμβουλος του εξαφανισμένου Αντωνάκη. Ήταν ο εμπνευστής της θεωρίας των δύο άκρων, του μίσους και του φόβου που έσπερνε η ακροδεξιά πριν λίγους μήνες στον κοσμάκη για να κρατήσει τα γίδια στο μαντρί όσον αφορά τα ψηφαλάκια. Πολιτικός καιροσκόπος που ξεκίνησε από το ΚΚΕ και φώλιασε στη ζεστή αγκαλιά του Αντώνη για τη σωτηρία της χώρας. Στο πρόσφατο παρελθόν, όταν η ΝΔ ήταν αντιμνημονιακή και αντιπολίτευση, δήλωνε ότι οι πολιτικοί που προκαλούν με τις δηλώσεις του είναι φυσιολογικό να προπηλακίζονται...

Αξίζει πάντως να προσέξουμε την εικόνα της διαπραγμάτευσης. Η ελληνική πλευρά αποτελείται από φυσιογνωμίες θλιβερές ακόμα και στην στημένη φωτογραφία. Πρόσωπα αμήχανα, νευρικά, ένοχα και ηττημένα. Ακούν πόσο πίσω έχουν μείνει οι δείκτες, πόσους φόρους και ισοδύναμα πρέπει να φορτώσουν ακόμα στα σφάγια και διάφορα νούμερα που αντιστοιχούν σε δισεκατομμύρια που πρέπει να μαζέψουν από εμάς. Οι Τροικανοί είναι χαλαροί και γελούν. Με τι δεν ξέρω. Γενικά πάντως δεν ασχολούνται σοβαρά με τους τύπους που έχουν απέναντι τους. 

Τις ίδιες μέρες στην Ελλάδα το ίδιο σύστημα οικονομικών και πολιτικών απατεώνων αφού υπέγραψαν τις συμβάσεις που τους παρήγγειλαν οι κατασκευαστές και οι εθνικοί μας εργολάβοι για την κατασκευή των μεγάλων δρόμων του οδικού μας δικτύου, τώρα ψάχνουν τα ισοδύναμα των 350 εκατομμυρίων ευρώ που θα μας φορτώσουν με φόρους για να καταβληθεί αποζημίωση στον Μπόμπολα και στον Κόκκαλη για την μειωμένη κίνηση στους δρόμους. (Αποζημίωση μαμούθ σε Κόκκαλη, Μπόμπολα για τους αυτοκινητόδρομους.)

Ωραία η διαπλεκόμενη και κρατικοδίαιτη ιδιωτική πρωτοβουλία στην Ελλάδα! Καθορίζουν οι ίδιοι το κέρδος τους συναλλασσόμενοι με την κυβέρνηση, το υπαγορεύουν στους Υπουργούς και το συμφωνούν με ρήτρες αποζημίωσης που πληρώνουμε εμείς σε περίπτωση αστοχίας. Στα εγκαίνια κατασκευής των δρόμων πάντως εμφανίζονται μόνο οι Υπουργοί χαμογελαστοί στις κάμερες. Ο Κόκκαλης ή ο Μπόμπολας δεν φαίνονται πουθενά. Αφήνουν τις γλάστρες να φωτογραφίζονται. 

Περίπου τα ίδια θα μας κοστίσουν και τα παιχνιδάκια των ιδιωτικοποιήσεων με τα ακίνητα του Υπουργείου Οικονομικών. Τα πούλησαν με 260 εκατομμύρια ευρώ για να τα νοικιάσουν μετά από τους αγοραστές τους, τράπεζες ιδίως, με 600 εκατομμύρια, (Τα πούλησαν 260 εκατομμύρια, τα νοικιάζουν με 600.) Sale and lease back λέγεται τεχνοκρατικά η μέθοδος αυτή που στον Ποινικό Κώδικα πάντως ορίζεται ως απιστία για τους δημόσιους λειτουργούς. Η ζημία για το δημόσιο είναι κακουργηματική και στις δύο περιπτώσεις αλλά φαντάζομαι ότι κανείς Εισαγγελέας δεν θα ασχοληθεί. Business as usual. 

Μια υπέροχη ταινία που γυρίστηκε στη Γαλλία, την χώρα της πρόσφατης εθνικής μας διαπραγμάτευσης, "Το μίσος'', είχε ως επιμύθιο ότι όταν πέφτεις σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση. Ας την δουν αυτοί που μας μιλούν για τραχανάδες. Ο τραχανάς είναι ένα υγιεινό, κυρίως χειμωνιάτικο φαγητό, το οποίο όμως μπορεί και να ξινίσει. Μπορεί βέβαια να κρατήσει ζεστό το σώμα τον χειμώνα, εποχή που μπορεί να συντάσσονται απολογητικά υπομνήματα, με τις χειροπέδες να καιροφυλακτούν και την έπαρση της αλαζονείας αίφνης να μετατρέπεται σε αγωνία για την ελευθερία, κατά τα έργα και τις ημέρες του καθενός.

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στη χώρα μας, απαραίτητη συνθήκη για την κοινωνική συνοχή, δεν θα υπάρξει αν πολύς κόσμος δεν επισκεφθεί τα γραφεία των ανακριτών και δεν εξηγηθεί για όλα τα οικονομικά εγκλήματα που τελέστηκαν σε βάρος μας και στα οποία συμμετείχε. Ας ομολογήσουν τότε ότι ήταν ανίδεοι μπας και γλυτώσουν το δόλο και αποφύγουν τα χειρότερα. Αν πάντως ο κόσμος καταλάβει πραγματικά τι γίνεται, ίσως και οι φυλακές να είναι σωτηρία για πολλούς.

*πηγή

 xristosladas.blogspot.gr

Η δικαστική εξουσία οφείλει να υπερασπίζει την ακεραιότητα της

του Ανδρέα Πετρουλάκη

του Χρήστου Λαδά

Η δικαστική εξουσία οφείλει να υπερασπίζει την ακεραιότητα της (όση της έχει απομείνει) με τις αποφάσεις της. Μετά την ΄΄δικαίωση΄΄ των δικαστών για την αντισυνταγματικότητα της περικοπής των μισθών τους το μοναδικό που θα έπρεπε να πω ως Υπουργός Οικονομικών στους δικαστές, είτε προφορικά είτε και εγγράφως και επισήμως στα δικαστήρια, όταν θα εναγόταν το Ελληνικό δημόσιο για αντισυνταγματικότητα διατάξεων (νέων και κάθε λογής φόρων, χαρατσιών κ.ο.κ.) θα ήταν:

- Βρε κουτά, είναι για να πληρωθείτε. Πρέπει να βρω τα ισοδύναμα, να μαζέψω μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια. Μην κάνετε φασαρία. Θα εκτεθούμε.

Και κάπως έτσι θα μπορούσα να νομοθετώ χωρίς δικαιοσύνη. Όπως συμβαίνει στα τριτοκοσμικά κράτη...

Κάτι τρέχει με την Δικαιοσύνη...

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

Η Δικαιοσύνη, ο ΣΥΡΙΖΑ και η μάχη των εξουσιών

του Χρήστου Λαδά*

Η δικαστική εξουσία, ιδίως στο ανώτατο επίπεδο της, επέτρεψε κατά το παρελθόν το καθεστώς της φαυλότητας στη χώρα. Η απουσία ελέγχου της αφορούσε παραλείψεις απέναντι σε πολιτικούς και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες σχετικά με οικονομικά αδικήματα που αφορούσαν την πολιτεία και το δημόσιο συμφέρον. (Οι ευθύνες της δικαστικής εξουσίας)

Είχε στη διάθεση της δικογραφικό υλικό για να προχωρήσει. Στα συρτάρια των ανακριτικών αρχών καταχωνιάστηκαν και παραγράφηκαν σκανδαλωδώς μηνυτήριες αναφορές που στρεφόντουσαν κατά Υπουργών (Μήνυση για τα χρέη των νοσοκομείων), κατά εθνικών επιχειρηματιών για κραυγαλέες συμβάσεις προμηθειών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, (Παραγραφή για ΟΤΕ-Ιντρακόμ), για υποθέσεις δωροδοκιών πολλών πολιτικών όπως στην περίπτωση της Siemens, για πολιτικούς που δημοσίως ομολογούσαν ότι είχαν χάσει το μέτρημα μαύρων χρημάτων που κατέφθαναν σε σκουπιδοσακούλες σε γραφεία κομμάτων. Πρόσφατα μάλιστα έκρινε χρηματιστές, επιχειρηματίες και διαμεσολαβητές αθώους για το πολύκροτο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ενώ ουδείς τιμωρήθηκε για τον τζόγο στα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων που εξαφανίστηκαν. Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά μόνο.

Στα χρόνια των μνημονίων το ίδιο σύστημα το οποίο άρχισε να απειλείται από το ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να θωρακιστεί από ενδεχόμενη κυβέρνηση που θα οδηγούσε στη Δικαιοσύνη σκάνδαλα από τα οποία θα τιμωρούνταν στελέχη του. Η Βουλή άρχισε να ξεπλένει μέσα από ψηφοφορίες κομματικής πειθαρχίας αλλά και αλληλεγγύης προς ημέτερους, γνωστούς, συγγενείς και αρμόδιους που εμπλέκονταν σε ατασθαλίες, σκάνδαλα, μίζες, χρηματισμούς κ.τ.λ.

Άρχισαν να ψηφίζονται διάφοροι νόμοι όπου χαρίζονταν ευθύνες για οικονομικά αδικήματα κομμάτων, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, πολιτικών. Η Βουλή ψήφισε την παραγραφή θαλασσοδανείων σε τραπεζίτες για παράνομα δάνεια σε κόμματα (Τροπολογία-σκάνδαλο παραγραφής ευθυνών για θαλασσοδάνεια), σκέπασε το σκάνδαλο για την υπόθεση της κατασπατάλησης εκατομμυρίων ευρώ από τον λογαριασμό του Ειδικού Φορέα Δασών, χάρισε τις ευθύνες σε μεγάλα σκάνδαλα όπως για τις υποθέσεις εξοπλιστικών, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.ο.κ.

Πρόσφατα μάλιστα και όσο ο καιρός της αποκαθήλωσης πλησιάζει η Βουλή εντείνει τις προσπάθειες της για να εξαφανίσει βασικές ευθύνες των συγκυβερνητικών στελεχών. Έτσι, υποβαθμίζεται το αδίκημα των καταχραστών του Δημοσίου ενώ θεσπίστηκε και η μη αναζήτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών για επιδόματα τα οποία παρανόμως κατέβαλλαν οι Ο.Τ.Α. Κατ' αυτόν τον τρόπο η νομοθετική εξουσία φόρεσε το μανδύα και της δικαστικής για να χαρίσει ευθύνες όχι αμιγώς πολιτικές αλλά ποινικές. (Φτιάχνουν νόμους κόντρα στο δημόσιο συμφέρον)

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο το ίδιο κλεπτοκρατικό σύστημα να χρησιμοποιεί το Νόμο για να καταστήσει νόμιμη την ανομία του και νομιμοφανή την φαυλότητα του. Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου όμως είναι αδύνατον να σημειώσει βήματα προόδου αν η δικαστική εξουσία δεν αναλάβει τον ρόλο της και αν δεν κονταροχτυπηθεί με αυτό το φαύλο σύστημα, το οποίο βέβαια έχει και θεσμικά την υποχρέωση να ελέγξει.

Στις μέρες μας, οι δικαστές ίσως για πρώτη φορά αντιδρούν. Η Ένωση Εισαγγελέων κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα κι όχι το Δημόσιο και εξέφρασε ευθέως την ανησυχία της "για την ποιότητα της νομοθετικής παραγωγής και την προσήλωση του νομοθέτη στην εξυπηρέτηση της καθαρότητας της διοίκησης και της αδιάκριτης εφαρμογής του νόμου''.

Νωρίτερα και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για την διαφαινόμενη κατάργηση του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, ενώ και η Ένωση των διοικητικών Δικαστών με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης να δεχτεί τις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών ανακοίνωσε αιχμηρά ότι οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται. Η δικαστική εξουσία λοιπόν αρχίζει να διεκδικεί την αποκατάσταση του ρόλο της και των ευθυνών της για την μερική έστω αποκατάσταση του κοινού περί δικαίου αισθήματος. (Η σύγκρουση μεταξύ των εξουσιών συνεχίζεται)

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου είναι η πιο βασική προϋπόθεση για την αρμονική μακροημέρευση μας. Όσο δεν αποκαθίσταται η δυσαρμονία στο κοινό περί δικαίου αίσθημα σχετικά με την απόδοση των ευθυνών για την οικονομική κατάντια της χώρας που συνδυάζεται και με την ενίσχυση των δημόσιων ταμείων, θα δυναμιτίζεται κάθε ελπίδα ομόνοιας, ηθικής και οικονομικής ανάτασης της χώρας. Η συνεργασία των πολιτών με τους κυβερνώντες είναι αναγκαία συνθήκη για την πρόοδο της χώρας. Δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο διοικούμαστε από το ίδιο διαπλεκόμενο και φαυλοκρατικό σύστημα το οποίο όσο δεν ελέγχεται αποθρασύνεται και συνεχίζει να αυθαιρετεί καλύπτοντας και τα νώτα του μέσω της οικειοποίησης του Νόμου.

Η δικαστική εξουσία χρειάζεται πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει. 
Είναι αδύνατον να μάχεται μόνη της ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο έχει χειραγωγήσει όχι μόνο την νομοθετική αλλά και την εκτελεστική εξουσία ενώ αποφασίζει και για τον διορισμό των Προέδρων των Ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας. 

Ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης έχει την συνήθεια να μιλά, τουλάχιστον τηλεφωνικά με δικαστικούς λειτουργούς που χειρίζονται κρίσιμες υποθέσεις, γεγονός που δεν επιτρέπει την απεμπλοκή της δικαστικής εξουσίας από το πολιτικό σύστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το αποκλειστικό πλεονέκτημα ως κόμμα εξουσίας τα στελέχη του οποίου δεν είναι αναμεμειγμένα και δεν φοβούνται πολιτειακά σκάνδαλα να παράσχει πολιτική κάλυψη στους δικαστές που θα επιχειρήσουν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα πρέπει να το αξιοποιήσει προς όφελος της χώρας και να το επικοινωνήσει ξεκάθαρα. Από αυτό θα βγουν όλοι κερδισμένοι. Ο ίδιος, η χώρα, η δημοκρατία, οι πολίτες και δικαστές και βέβαια η Δικαιοσύνη.

*ο Χρήστος Λαδάς  είναι δικηγόρος

Ό,τι θέμε κάνουμε! (#στις τριτοκοσμικές χώρες)

Παραγράφονται: 

Λίστα Λαγκάρντ,  

Eυθύνες Παπανδρέου-Παπαδήμου για Mνημόνιο,  

Eυθύνες για εξοπλιστικά-υποβρύχια 

Δεν θα συζητηθούν: 

Yπόθεση Mπαλτάκου-Kασιδιάρη, 

Δικογραφία Mιχελάκη 

Στα θερινά τμήματα: 

Tα νέα μέτρα,

O αιγιαλός, 

Mνημονιακά νομοσχέδια

Ο Νόμος είναι για όλους!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας δυτικού τύπου είναι ο σεβασμός στην Δικαιοσύνη. Οι Νόμοι ισχύουν για όλους και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των κοινωνιών αυτών που θαυμάζουμε. Αντίθετα, στις τριτοκοσμικές χώρες η εξουσία και η οικονομική ελίτ περιφρονούν την ισονομία και χρησιμοποιούν τον Νόμο για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους. 

Το κακό είναι ότι στην τριτοκοσμική Ελλάδα αναγκάστηκε να "συμβιβαστεί" ακόμη και η "ηθικολάγνος" τρόικα. Εκτός κι αν ο καυγάς περί ολιγαρχών είχε να κάνει με το ποιοί θα ήταν τελικά οι "εκλεκτοί".

Υπάρχουν δύο περιστατικά που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. 

Το ένα είναι αυτό με τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να απολύσει τις καθαρίστριες. Για έναν - δύο - τρεις λόγους. Δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας. Κι ήρθε ένα Δικαστήριο και τις δικαίωσε. Πως αντέδρασε το ελληνικό δημόσιο; Αναζήτησε επιχειρήματα για να μην εφαρμόσει την απόφαση! Το ίδιο το κράτος περιφρόνησε τον Νόμο!

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι τα Δικαστήρια γέρνουν υπερβολικά την πλάστιγγα υπέρ των εργαζομένων. Μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις που οι αποφάσεις πάσχουν νομικά. Μπορεί να ισχυριστεί ό,τι θέλει, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις των Δικαστηρίων.

Το άλλο περιστατικό είναι η απόφαση του ΣτΕ για το Mall. Δεν συζητάμε για μία πρωτόδικη απόφαση, αλλά για απόφαση του ΣτΕ. Και τι έκανε η κυβέρνηση; 

Έσπευσε να δώσει αναδρομική κάλυψη στον θιγόμενο επιχειρηματία, βαπτίζοντας το εμπορικό κέντρο fast track και δίνοντάς του το δικαίωμα να πάρει και πόρους από το ΕΣΠΑ. 

Θέλανε να δώσουν λύση στο πρόβλημα του Mall; Μπορούσαν να δώσουν μία λύση που να προστάτευε την επένδυση και ταυτόχρονα να ικανοποιούσε και την αίσθηση του κοινού για Δικαιοσύνη. Να πλήρωνε ο επιχειρηματίας, όπως θα πλήρωνε αντίστοιχα σε μία άλλη περίπτωση ένας κοινός θνητός.

Μιλάμε για θεσμούς. 

Για την ακρίβεια μιλάμε για έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Δημοκρατίας, την Δικαιοσύνη. Οι Έλληνες είχαμε πάντα μία ...

Η Μαύρη Βίβλος της Ντροπής (#δικογραφίες στα συρτάρια, χαριστικές διατάξεις, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ

από το tvxs.gr

Τη "Μαύρη Βίβλο" της διακυβέρνησης Σαμαρά παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ

(Ν)τροπολογίες

Τη «Μαύρη Βίβλο της Ντροπής» που αφορά στη διακυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά τη διετία 2012-2014 και την οποία συνέταξε η ΕΚΕΕ Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσίασε σήμερα η βουλευτής του κόμματος, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή του ότι πρόκειται για μια έκδοση «που καταγράφει το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης Σαμαρά... μέσα από σκανδαλώδεις τροπολογίες, χαριστικές διατάξεις και παρεμβάσεις ‘άφεσης αμαρτιών’».

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει λόγω για 90 δικογραφίες κατά υπουργών που βρίσκονται «ξεχασμένες» στα συρτάρια της Βουλής αλλά και για τρεις προτάσεις του κόμματος για σύσταση εξεταστικής επιτροπής (για τις ευθύνες υπαγωγής της χώρας στο μνημόνιο, για την ΕΡΤ και για το σκάνδαλο των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων) οι οποίες ερευνώνται μεν από την δικαιοσύνη ωστόσο την διερεύνηση των πολιτικών ευθυνών αρνήθηκαν στη Βουλή η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Επιπλέον στη «Μαύρη Βίβλο της Ντροπής» γίνεται λόγος για πράξεις εκτροπής από το δημοκρατικό πολίτευμα. Συγκεκριμένα για 24 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με παράκαμψη του κοινοβουλίου και κατά παράβαση του συντάγματος (σ.σ. η έκδοση τέτοιων πράξεων επιτρέπεται μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης). Η μία από αυτές αφορούσε το λουκέτο στην ΕΡΤ και δεν κυρώθηκε ποτέ με νόμο από τη Βουλή.

Ενενήντα ποινικές δικογραφίες «στα συρτάρια»

Σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο», από τον Ιούνιο του 2012 έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή περίπου 90 ποινικές δικογραφίες (89 κατά την επίσημη καταγραφή) κατά υπουργών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Εκκρεμούν άλλες 70 από την προηγούμενη περίοδο. Εκτός από τρεις δικογραφίες για τη λίστα Λαγκάρντ που ερευνήθηκαν στα πλαίσια της εξεταστικής επιτροπής – «εν μέρη» κατά την αξιωματική αντιπολίτευση – όλες οι υπόλοιπες δικογραφίες «αραχνιάζουν στα συρτάρια της Βουλής και ο Πρόεδρος της αρνείται να δώσει αντίγραφα στους Βουλευτές».

Μεταξύ αυτών των δικογραφιών περιλαμβάνεται, σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ, η ποινική δικογραφία για τις ευθύνες υπαγωγής της Ελλάδας στο Μνημόνιο η οποία καθυστέρησε 2,5 μήνες να διαβιβαστεί στη Βουλή από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου και «δεν δόθηκε ποτέ σε αντίγραφα στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όταν τη ζήτησαν, ούτε καν κατά τη συζήτηση της πρότασης μας για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το θέμα την οποία καταψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ». Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπενθυμίζει ότι πρόκειται για μια εξεταστική επιτροπή που ο Αντώνης Σαμαράς είχε συμπεριλάβει στις προεκλογικές του εξαγγελίες.

Ανάμεσα στις εν λόγω δικογραφίες βρίσκεται επίσης και αυτή που αφορά στις ευθύνες για παραποίηση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ στα οποία στηρίχθηκε η απόφαση για την είσοδο της χώρας στο μηχανισμό στήριξης. Για την εν λόγω υπόθεση συγκροτήθηκε εξεταστική επιτροπή κι όχι προκαταρκτική. Ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέας Γεωργίου παραμένει στη θέση του παρ’ ότι εναντίον του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για ψευδή βεβαίωση σε βάρος του δημοσίου και παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση. Όπως σημειώνεται στη «Μαύρη Βίβλο» του ΣΥΡΙΖΑ, με ειδική ρύθμιση χορηγήθηκε στον Ανδρέα Γεωργίου «η υπερεξουσία να αρνείται τη χορήγηση στοιχείων που ζητούνται από άλλες αρχές επικαλούμενος το απόρρητο».

Στο «σωρό» των δικογραφιών περιλαμβάνεται και η δικογραφία για τα εξοπλιστικά προγράμματα που δεν αφορά μόνο την περίοδο Τσοχατζόπουλου. Όλες οι δικογραφίες κατά υπουργών περιλαμβάνονται στις τελευταίες σελίδες της εκδόσεις (βλέπε παρακάτω).

Υπόθεση Siemens

«Σε αντίθεση με άλλες χώρες που διεκδίκησαν και πήραν αποζημιώσεις από την εταιρία, από την Ελλάδα δεν ζητήθηκαν, ούτε δόθηκαν τέτοιες. Την άνοιξη του 2012 με νομοσχέδιο - σκούπα επιχειρήθηκε από τα δυο συγκυβερνώντα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να νομιμοποιηθεί η υπογραφή εξώδικου συμβιβασμού παραίτησης από τις αξιώσεις του Ελληνικού Δημοσίου που υπολογίζονταν σε 2 δισ. ευρώ». Σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο» η ρύθμιση παρείχε την εξουσιοδότηση στον υπ. Οικονομικών (σ.σ. τότε κατείχε το αξίωμα ο Φίλιππος Σαχινίδης) να παραιτηθεί από τις αξιώσεις των 2 δισ. ευρώ αποδεχόμενος την πλήρη ...

Με "χαριστικές" διατάξεις σβήνουν ποινικές ευθύνες

Ήδη, νόμοι του κράτους -με το πολυνομοσχέδιο!

της Ιωάννας Μάνδρου από την Καθημερινή

Απαλλαγή από ποινικές ευθύνες κρατικών αξιωματούχων που διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα, αλλά και ευρεία «νομιμοποίηση» παράνομων πληρωμών από κρατικούς φορείς και δήμους, προβλέπουν νομοθετικές διατάξεις που ισχύουν ήδη, προκαλώντας εντονότατες αντιδράσεις στο δικαστικό σώμα.

Οι «χαριστικού τύπου» διατάξεις που παραγράφουν ποινικές ευθύνες για εμπλεκομένους σε σκάνδαλα –όπως για παράδειγμα τα εξοπλιστικά– και άλλες που προβλέπουν νομιμοποίηση παράνομων πληρωμών εκατ. ευρώ, ψηφίστηκαν, οι περισσότερες, πρόσφατα στο πλαίσιο του πολυσυζητημένου πολυνομοσχεδίου.

Οι εν ισχύει διατάξεις, αφού έχουν πλέον καταστεί νόμοι του κράτους, επιφέρουν τις πρώτες συνέπειες, καθώς δικογραφίες που έχουν ανοίξει για ποινικές ευθύνες «κλείνουν», ενώ υπόδικοι για σκάνδαλα ζητούν αποφυλάκιση! 

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πρώην διευθύνοντος συμβούλου στα Ελληνικά Ναυπηγεία, Σωτ. Εμμανουήλ, ο οποίος είναι προφυλακισμένος για διακίνηση «μαύρου χρήματος» στην υπόθεση των υποβρυχίων.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», ο Σωτ.Εμμανουήλ, εκμεταλλευόμενος προσφάτως ψηφισθείσα διάταξη η οποία εξαιρεί της ποινικής ευθύνης για δωροδοκία τους υπευθύνους Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου που επιχορηγούνται από το κράτος (όπως τα Ναυπηγεία), κατέθεσε ήδη αίτηση αποφυλάκισης, θεωρώντας πως κακώς κρατείται.

Η διάταξη που επικαλείται ο πρώην διευθύνων σύμβουλος των Ελληνικών Ναυπηγείων προβλέπει κατάργηση μιας παραγράφου του άρθρου 263 του Ποινικού Κώδικα για τη δωροδοκία κρατικών υπαλλήλων, εξαιρώντας όλους τους υπευθύνους Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου που επιχορηγούνται από το κράτος ή από τράπεζες.

Οι ειδικοί ανακριτές Γαβριήλ Μαλλής και Ιω.Σταυρόπουλος, που θα χειριστούν το αίτημα Εμμανουήλ, επιχειρούν, σύμφωνα με πληροφορίες, να βρουν νομική λύση για να «σώσουν» τη συγκεκριμένη δικογραφία. Οι κρατικοί αξιωματούχοι που επωφελούνται από την εν λόγω ρύθμιση, σύμφωνα με εκτιμήσεις έγκυρων δικαστικών πηγών, δεν περιορίζονται μόνον στα Ελληνικά Ναυπηγεία, καθώς Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου που επιχορηγούνται από το κράτος ή τις τράπεζες είναι δεκάδες και οι υποθέσεις κακοδιαχείρισης των οικονομικών τους πολλές.Και σαν να μην έφθανε η διάταξη απαλλαγής ποινικών ευθυνών κρατικών αξιωματούχων, άλλες τέσσερις διατάξεις «χαριστικού τύπου» ψηφίστηκαν και ισχύουν ήδη.

Οι εν λόγω διατάξεις –σαφώς «φωτογραφικές»– προβληματίζουν έντονα τις δικαστικές αρχές

Ειδικότερα, πρόκειται για ρυθμίσεις που αφορούν την οικονομική διαχείριση έως το 2010 στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, όπου όλες οι μη νόμιμες καταβολές σε επιδόματα και μισθοδοσίες θεωρούνται πλέον νόμιμες, οδηγώντας τη σχετική δικογραφία που έχει σχηματιστεί για απόδοση ποινικών ευθυνών κατά εκείνων που διαχειρίστηκαν παράνομα εκατ. ευρώ στο αρχείο! 

Ανάλογη είναι και η ρύθμιση για τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων, όπου ...