Η “τυχαία” δολοφονία της Τζο Κοξ

Γράφει η Σίσσυ Βωβού*

Δεν είναι πλέον στην επικαιρότητα, ο φόνος της βουλεύτριας του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου Τζο Κοξ, μια και τελείωσε και το δημοψήφισμα που ήταν και η αιτία της δολοφονίας της. “Πρώτα η Βρετανία” φέρεται να φώναξε ο δολοφόνος της, κατά την αποτρόπαια πράξη του. Υπάρχουν πάντως σημαντικά στοιχεία τα οποία δεν παρουσιάστηκαν, τουλάχιστον στον ελληνικό τύπο, απ’ όσο παρακολουθήσαμε.

«Η δολοφονία της Τζο ήταν πολιτική. Ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια σχεδιασμένη να προωθήσει την ατζέντα του μίσους εναντίον των άλλων» είπε ο Μπρένταν Κοξ μιλώντας στο «μνημόσυνο» που οργανώθηκε στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου ανήμερα των γενεθλίων της βουλεύτριας του Εργατικού Κόμματος και συζύγου του, που δεν πρόλαβε να κλείσει τα 42 χρόνια της.

Σίγουρα ήταν πολιτική δολοφονία, όμως θύμα της ήταν μια από τις 191 συνολικά βουλεύτριες του Γουέσμίνστερ, και όχι ένας από τους 459 άντρες βουλευτές.

Τυχαίο; Όχι και τόσο, αφού οι απειλές εναντίον των βουλευτριών στη Βρετανία ήταν συχνότατες, κάτι που οδήγησε εδώ και λίγον καιρό αρκετές από αυτές να απευθυνθούν στις πολιτικές και αστυνομικές αρχές για ενίσχυση της ασφάλειάς τους. Η ίδια η Κοξ είχε απευθυνθεί στην αστυνομία για παρενόχληση σεξουαλικής φύσης, λίγες εβδομάδες πριν το φόνο της. Επίσης φίλες και φίλοι της αποκάλυψαν ότι συχνά μιλούσε για την “αυξανόμενη εχθρότητα και επιθετικότητα” προς τις βουλεύτριες.

Αποκαλύφθηκε ότι περισσότερες από 18 βουλεύτριες αντιμετώπισαν προσωπικές απειλές και υβρεολόγιο στα σόσιαλ μίντια κατά τους τελευταίους μήνες.

Αρκετές είχαν εκφράσει ανησυχία πριν το φόνο της Κοξ, λέγοντας ότι η ασφάλειά τους βρισκόταν σε κίνδυνο και προειδοποιούσαν ότι μπορεί να φονευόταν κάποιος πολιτικός ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης εχθρότητας.
Μια από αυτές, έγραψε στον πρωθυπουργό και τις κοινοβουλευτικές αρχές πέρυσι τον Μάιο ζητώντας την αύξηση της ασφάλειας και λέγοντας ότι αν δεν βελτιωνόταν η ασφάλεια ιδιαίτερα στις εκλογικές περιφέρειες, θα ήταν πιθανό να υπάρξει κάποιο τραγικό γεγονός.

Την Παρασκευή 17 Ιουνίου, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοίνωσε ότι ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει προσωπικά στη βουλεύτρια που του έγραψε εκφράζοντας “βαθιά ανησυχία”, και είχε παραπέμψει το θέμα στην υπουργό Εσωτερικών Τερέζα Μέι, η οποία έγραψε στην ηγεσία της αστυνομίας για τους φόβους της για την ασφάλεια των βουλευτριών.

«Συναντήθηκα με τον φρούραρχο της βουλής και τους επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ασφάλειας. Ο Φρούραρχος  ήταν πολύ καλός και κατανόησε της ανησυχίες μου. Αλλά ένιωθα κάπως ότι μερικοί από την κοινοβουλευτική ασφάλεια περιφρονούσαν την ανησυχία μου για την ασφάλεια στις εκλογικές περιφέρειες”…  “Το πίεζα συνέχεια και όλοι απλώς μιλούσαν για το πρωτόκολο και την ‘αναθεώρηση’ της κατάστασης. Η Τζο πέθανε ενώ αυτοί ‘αναθεωρούσαν’ την κατάσταση”…
Αποκαλύφθηκε αμέσως μετά το φόνο, ότι η κ. Κοξ λάμβανε “ανατριχιαστικά” μηνύματα στις αρχές του χρόνου, από έναν άντρα ο οποίος φαινόταν να είναι μανιακός γι’ αυτήν.
Έδωσε αυτά τα μηνύματα στη Μητροπολιτική Αστυνομία, η οποία αργότερα τον συνέλαβε για αποστολή “κακόβουλης επιστολογραφίας” και αυτός δέχθηκε περιοριστικά μέτρα. Δεν ήταν ο φονιάς της.

Η Diane Abbott, σκιώδης υπουργός ανάπτυξης, είπε: “Δεν μπορείς να αποφύγεις το συμπέρασμα ότι ο δηλητηριώδης μισογυνισμός τον οποίο υφίστανται πολλές γυναίκες πολιτικοί, θέτει το πλαίσιο στην δολοφονική επίθεση στην Τζο. 
“Έχει αποκαλυφθεί ότι η Τζο κατέφυγε στην αστυνομία σε πολλές περιπτώσεις για απειλές εναντίον της πριν το φόνο. Φαίνεται ότι τα νέα μίντια έχουν υποδαυλίσει την κουλτούρα του μισογυνισμού και των βίαιων απειλών”.

Ο φόνος αυτός οδήγησε πολλούς πολιτικούς παρατηρητές να υπογραμμίσουν την αύξηση της ακραίας κακομεταχείρισης την οποία υφίστανται οι βουλεύτριες, ιδιαίτερα στα σόσιαλ μίντια. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι στο Γουέστμίνστερ οι γυναίκες είναι λιγότερες από 30%. Ακόμα και στη χώρα των σουφραζετών, ο μισογυνισμός καλά κρατεί, όπως αποκαλύφθηκε τραγικά.

Ο φόνος

Ο φόνος έγινε στις 16 Ιουνίου, στην εκλογική περιφέρεια της Κοξ Batley, έξω από τη βιβλιοθήκη, μετά από ομιλία της. Προφανώς, ο φονιάς την περίμενε καλά οπλισμένος. Της κατάφερε τρεις μαχαιριές και την πυροβόλησε τρεις φορές, για να είναι απολύτως σίγουρος, φαίνεται, για το αποτέλεσμα. Δίπλα της βρισκόταν συνεργάτις της.

Ο Τόμας Μάιερ, 52 ετών, όπως ανακοίνωσε δύο ημέρες αργότερα η αστυνομία του Γιόρκσάιρ, κρατείται και κατηγορείται για

Η αβάσταχτη αθλιότητα των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών

Η εικόνα των "καναλιών που παραπληροφορούν" είναι η μισή εικόνα...

Η άλλη μισή που λειτουργεί απρόσκοπτα όλα τα χρόνια της κρίσης είναι εκείνη που μοιράζει καθημερινά τρόμο, ανυπόκριτο καθαρό τρόμο, βία και αίμα κάθε βράδυ στους ήδη τρομοκρατημένους πολίτες και τα παιδιά - ναι τα παιδιά - μετά τις ειδήσεις της διαπλοκής:

• Θα συνεχίσουμε να καταναλώνουμε αδιαμαρτύρητα την προπαγάνδα του φόβου και του φόνου κάθε βράδυ από τις ελεεινές σειρές όλων αυτών των καναλιών; 
• Όπου οι εικόνες όχι απλά νεκρών αλλά και μακελεμένων πτωμάτων στη σειρά είναι το μοναδικό θέμα των σήριαλ που έχουν επιλέξει στην ...ψυχαγωγική τους ζώνη;

Τόσο καιρό χωρίς ΕΣΡ έχουν ξεφύγει τελείως - και μόνο γι αυτό θάπρεπε να τους έχει αφαιρεθεί η άδεια προ πολλού, όχι μόνο επειδή ζουν με παράνομα δάνεια ημετέρων παρότι τα ίδια είναι συνεχώς μη βιώσιμα οικονομικά.

Κάποτε το θρίλερ ήταν μια εξαίρεση για cinefil κάπου μέσα στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Τώρα είναι όλο το ιδιωτικό τηλεοπτικό ψυχαγωγικό πρόγραμμα και μάλιστα σε ακραία ωμή και ρεαλιστική εκδοχή. 

Εκπομπές ή σήριαλ με θέμα την φυσιολογική συμπεριφορά και τους κανονικούς ανθρώπους, ενημερωτικές, πολιτισμού και εκπαίδευσης ενημέρωσης, για την εργασία, την καινοτομία, τις καλλιέργειες δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου πλέον. Μόνο chef και αίμα...

Μια ματιά στο γαλλικό TV5 το αγγλικό BBC αλλά και την γερμανική DW, σε θλίβει για την ελληνική κατάντια σε επίπεδο ιδιωτικών καναλιών...

Η διαπλοκή δεν είναι κυρίως χρηματοδοτική αλλά ιδεολογική. 

Και τα σκουπίδια που γεμίζουν κάθε μα κάθε βράδυ τις οθόνες μας και ο τρόμος που εκπέμπουν προπαγανδίζοντας την ..."δολοφονική" ανθρώπινη φύση που μόνο αν οι μισοί άνθρωποι γίνουν ειδικευμένοι αστυνομικοί ή αιματοβαμμένοι ιδιωτικοί κομάντο του "καλού" αντιμετωπίζεται, είναι καθαρά ιδεολογική συστημική έκφραση ενός δικτύου τρομοκράτησης και διαφθοράς μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού που στηρίζεται στην φτηνή/μαζική παραγωγή της αμερικανικής βιομηχανίας κινηματογράφου.

Από αυτό πρέπει να ξεφύγουμε άμεσα.

Δεν είναι τόσο η ελληνική φυλακή που εκπαιδεύει τους ανηλίκους και τους άπειρους ενηλίκους στο έγκλημα - είναι κυρίως τα ιδιωτικά κανάλια!

Εκεί μπορείς να συνηθίσεις την ιδέα του μακελεμένου πτώματος, του φόνου με όλους τους τρόπους, της ληστείας μετά φόνου, του βιασμού, της απαγωγής ανηλίκων, της σωματεμπορίας...

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται κάθε βράδυ, κάθε μέρα της εβδομάδας, κάθε εβδομάδα του χρόνου χωρίς καμία διακοπή.

Κανονικό σχολείο διαφθοράς αλλά και τρομοκράτησης μαζικά του πληθυσμού και των ειρηνικών κοινωνικών κινημάτων. Δικαιώματα σε ένα κόσμο βίας και τρόμου δεν υπάρχουν - μόνο απειλές και κλείσιμο του καθενός στον εαυτό του.

Οι άδειες ας είναι μόνο η αφορμή. Να κλείσει το ΕΣΡ πολλά από τα ιδιωτικά κανάλια λόγω περιεχομένου, τώρα!

Ο Ν Παππάς κινείται στον σωστό δρόμο και χρειάζεται την στήριξη όλων μας!

Γιώργος Παπασπυρόπουλος
tvxs

Δείτε σχετικά την μελέτη: Η βία στην Ελληνική τηλεόραση

Η δυσοσμία της εκκλησίας

άλλωστε ..."συμβαίνουν αυτά"…(!!)

Παιδόφιλοι ιερείς: Ιστορίες βιασμών και κακοποίησης ανά τον κόσμο

της Έφης Γιάννου*

Η υπόθεση συγκάλυψης του βιασμού ενός επτάχρονου παιδιού στο Παπάφειο Ίδρυμα, στο οποίο μάλιστα διευθυντής είναι ο Μητροπολίτης Άνθιμος, αποδεικνύει για άλλη μία φορά την δυσοσμία της εκκλησίας. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, η εμπλοκή ιερωμένων σε υποθέσεις παιδοφιλίας και σεξουαλικής κακοποίησης συγκλονίζει. Αυτό συμβαίνει διότι πλέον είναι πολύ πιο εύκολο να «βγουν στο φως» τέτοιες υποθέσεις και να δημοσιοποιηθούν σε σύγκριση με παλιότερα.

Ένα σημείο της δήλωσης του Μητροπολίτη Άνθιμου λέει: «το περιστατικό αυτό είναι μοναδικό στην υπερεκατονταετή ιστορία του Ιδρύματος μας, και δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για την δυσφήμιση του έργου μας». Αυτό που διαπιστώνει κανείς είναι ότι αυτό που φοβούνται είναι η δυσφήμιση και όχι τα ανεξίτηλα τραύματα του παιδιού. Ένα συχνό φαινόμενο σε αυτές τις περιπτώσεις όπου το θύμα τοποθετείται σε δεύτερη κατηγορία μιας και στην πρώτη βρίσκεται η δυσφήμιση του ιδρύματος.

Στην εκκλησία του Άνθιμου, οι ομοφυλόφιλοι είναι ανώμαλοι.

Στην εκκλησία η έκτρωση είναι αμαρτία.

Στην εκκλησία οι μέθοδοι αντισύλληψης είναι αμαρτία.

Στην εκκλησία του Άνθιμου οι βιασμοί και η σεξουαλική κακοποίηση είναι: «συμβαίνουν αυτά…».

Αν κάνουμε μία ιστορική ανασκόπηση μάλιστα, με λύπη, διαπιστώνουμε τις αμέτρητες, χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών ανά τον κόσμο. Σε αυτές εμπλέκονται «ιερείς» από όλες τις εκκλησίες ακόμα και από αιρέσεις.

Συγκεντρώσαμε λοιπόν κάποιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, είτε εκείνες έλαβαν χώρα από «ιερείς», είτε από προσωπικό ιδρυμάτων, τα οποία ανήκαν στην εκκλησία. Βλέπουμε μάλιστα και περιπτώσεις όπου η «εκκλησία», συγκάλυψε τις υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς κάποιες υποθέσεις έχουν «βγει στο φως» της δημοσιότητας στις μέρες μας αλλά αφορούν περιόδους από το 1930 – 1990.


Ενδεικτικά αναφέρεται ότι περισσότερα από 15.000 παιδιά κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από καθολικούς ιερείς μεταξύ του 1930 – 1990.

Σε στατιστικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν το 2012 στο Βατικανό 100.000 παιδιά στις ΗΠΑ ήταν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από καθολικούς παπάδες. Η Φιλαδέλφεια ήταν μια από τις πόλεις με τις περισσότερες περιπτώσεις, 6.400 παπάδες με εμπεριστατωμένες περιπτώσεις κακοποίησης από το 1950 έως το 2013.

Ελλάδα:

Υπόθεση Πέτρου Παπουτσάκη, Ιανουάριος 2000: Με την κατηγορία ότι βίαζε ανήλικα κορίτσια τα οποία είχαν αναζητήσει στέγη στο ίδρυμα για ορφανά και άπορα παιδιά, που διηύθυνε ο υπερήλικας ιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Όλα ξεκίνησαν όταν ένα από τα κορίτσια αποκάλυψε σε μία από τις παιδαγωγούς το συμβάν το 1995. Ακολούθησαν πέντε ακόμα αποκαλύψεις κοριτσιών που διατύπωσαν την ίδια κατηγορία. Σύντομα, το θέμα απασχόλησε τη Δικαιοσύνη και ο κληρικός βρέθηκε κατηγορούμενος για βιασμό και απόπειρα βιασμού εις βάρος των έξι κοριτσιών. Στη διάρκεια της πρωτόδικης δίκης, που διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, ο Παπουτσάκης άκουσε ατάραχος τις καταθέσεις των έξι κοριτσιών. Κατά την απολογία του, ισχυρίστηκε ότι «όλα τα έχουν φανταστεί, με πληρώνουν με αυτό το φρικτό νόμισμα για όσα καλά έχω κάνει για αυτά τα παιδιά». Οι δικαστές καταδίκασαν τον ιερέα σε κάθειρξη 30 ετών, η οποία έγινε 20 έτη. Ο «ιερέας», οδηγήθηκε στη φυλακή, λίγο καιρό μετά όμως αφέθηκε ελεύθερος καθώς επικαλέστηκε λόγους υγείας. Είχε ασκήσει έφεση μάλιστα. Η δίκη στον δεύτερο βαθμό, δύο χρόνια αργότερα, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Επικαλέστηκε ανήκεστο βλάβη της υγείας του που συντελέστηκε το διάστημα της κράτησής του, με αποτέλεσμα να μην ολοκληρωθεί ποτέ η διαδικασία της δίκης.

Υπόθεση Αρχιμανδρίτη που εκδιδόταν στο διαδίκτυο 2006, κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις στο Φανάρι. Πλέον υπηρετεί σε εκκλησία του εξωτερικού.

Υπόθεση Σωτήρη Παπαδόπουλου, Ίλιον 2007: Η Ειρήνη Τσοπανοπούλου, μαζί με τον σύντροφό της Σπύρο Σουχλέρη, 42 ετών, εξέδιδαν επ΄ αμοιβή τα τρία παιδιά της πρώτης, καθώς και δύο ακόμη ανηλίκους. Ανάμεσα σε εκείνους που κατηγορούνται ότι ασελγούσαν στα παιδιά είναι και ο 65χρονος ιερέας. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι τον «παγίδευσαν» καθώς είχε σταματήσει την βοήθεια προς την οικογένεια. Οι καταθέσεις των θυμάτων όμως τον διέψευσαν.

Υπόθεση Ανδρέα Παπαϊωάννου 2008, για τον βιασμό δύο αγοριών. Ο «ιερέας» στα μέσα της δεκαετίας του 1990 συμμετείχε σε εκδρομή στο Κάιρο και στην Ιερουσαλήμ, που είχε διοργανωθεί από το πνευματικό κέντρο στο οποίο εκτελούσε χρέη συμβούλου. Στην ίδια εκδρομή είχαν πάρει μέρος και τα δύο αγόρια, αδέλφια μεταξύ τους, ηλικίας τότε 11 και 10 ετών. Σύμφωνα με τις καταθέσεις των δύο παιδιών, ο ιερέας τα είχε βιάσει στη διάρκεια αυτής της εκδρομής. Ο ίδιος ο Παπαϊωάννου είχε αρνηθεί τις κατηγορίες, χωρίς όμως να πείσει τους δικαστές. Μάλιστα, είχε προξενήσει εντύπωση ότι ο κατηγορούμενος ιερωμένος είχε εμφανιστεί στη διάρκεια της δεύτερης δίκης, μόνο για να απολογηθεί, χωρίς να παρακολουθήσει την υπόλοιπη ακροαματική διαδικασία.

Υπόθεση στο Αγρίνιο 2009: Δύο εξαδέλφες κατηγόρησαν τον ιερέα του χωριού ότι ...

Ούτε στά Εξάρχεια, ούτε στον Βαρουφάκη, ούτε σε κανέναν, ποτέ και πουθενά

Λάβαμε και δημοσιεύουμε άρθρο-παρέμβαση του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάιν) με αφορμή την πρόσφατη επίθεση στον Γιάνη Βαρουφάκη στα Εξάρχεια από ..."αντιεξουσιαστές" όπως αυτοαποκαλούνται οι "χουλιγκάνοι με τα μαύρα":

(ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ γιά να ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ, προτού είναι οριστικά αργά για εσάς και εμάς μαζί.....)

"Οποιος λοιπόν συμπεριφέρεται σαν  συμμορία  με σεξισμούς, βρισιές , προπηλακισμούς, βία  και απειλές, όποιας λογής ή κοπής  φασιστότσουρμο κι άν είναι ,"περαστικά του"  καί νά  πάει  στα τσακίδια , δέν αξίζει εδώ νά μοιράζεται τό ψωμί και τό νερό μας! Δέν είναι Αναρχισμός  η  "ετυμηγορία της λαικής αγανάκτησης" στήν οδό Βαλτετσίου , δέν είναι  "άνεμος ελευθερίας"   παρά μόνο Φασισμός και ποινή Φυλακής τύπου Γ!"

Η εκδίωξη τού Γιάννη Βαρουφάκη και τής συντροφιάς του απο τόν λούμπεν πολιτικό χουλιγκανισμό  που με εξουσιοφασιστικές  πρακτικές στά Εξάρχεια και στίς συγκεντρώσεις εφαρμόζουν  την "πολιτική" του τραμπουκισμού  σέ όποιον δεν είναι με το  "τοπικό Κρατίδιο"  τής φοβέρας και τής σκλαβιάς  ,είναι μια στενάχωρη υπόθεση που μόνο οι πολιτικοί χώροι  μπορούν να λύσουν με τά "όπλα" τής αυτοοργάνωσης , τής περιφρούρησης και του διαχωρισμού. Ο  λούμπεν πολιτικός χουλιγκανισμός  πού έχει "ιερό και όσιο" τήν Βία και τήν "δημοκρατία" τής εκδίκησης είναι η άλλη σκοτεινή πλευρά που συμπληρώνει τον Φασισμό και όσο "γυρνάμε την πλάτη" τόσο πιο συχνά θα τον βρίσκουμε μπροστά μας! Δέν γίνεται να δείχνουμε ενδιαφέρον επιλεκτικά μόνο για ρατσιστικές και ναζιστικές δράσεις χωρίς να αναφερόμαστε στον "κόκκινο" ψευτοαντιφα /Φασισμό, αν θέλουμε πράγματι οι κοινωνίες να μην βρεθούν απο τήν οικονομική κρίση και εξαθλίωση σήμερα, στόν πόλεμο "όλοι εναντίον όλων" αύριο! Ο Φασισμός θα μπεί από όλες τίς πόρτες "δικαιολογημένος" και "νομιμοποιημένος"  και κανείς τότε δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει ως "ανεπιθύμητο"!

Ο πανέξυπνος και αθάνατος Φασισμός (για αυτό Φασισμέ ποτέ δεν εγκαταλείπεις τα εγκόσμια, γιατί δεν σε καταλαβαίνουν καθώς αργά γλυστράς  ξεγελώντας τον εγκέφαλο και τον διαλύεις κανοντάς τον Ανεγκέφαλο....), νίκησε άλλη μια φορά στά σημεία.

Τήν έχω "εισπράξει"  αυτή την βία από όλης τής εξουσίας τούς "εκλεκτούς αντιπροσώπους"!Απο φασίστες,"αντιφασίστες" και "αντιεξουσιαστές", από βασανιστές αστυνομικούς  σέ κλούβες, περιπολικά και αστυνομικά τμήματα. Tήν έχουν "εισπράξει" σωματικά  κι άλλοι όπως ο φαντάρος στίς 8/2/2014  στο Μοναστηράκι  που έμεινε 5 μέρες βαριά χτυπημένος στο 401, κάποιοι περαστικοί Κύπριοι φαντάροι επίσης στίς 30/11/2013 στήν ίδια περιοχή  επειδή το ψευτοαντιφα φασισταριό  τούς καταδίκασε  για ασφαλίτες και ακροδεξιούς με αφορμή την συνολική "εμφάνιση" και "αμφίεση". Τόχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω ακούραστα με συνέπεια.

Τά μέλη τής "αγέλης τών λύκων" (κι ο ναζισμός  ακριβώς τήν ίδια "ομάδα καθαρού επαναστατικού αίματος και υπεροχής" έχει και προωθεί, εκεί είναι ο φυσικός χώρος τού Μπαχαλισμού και του Μηδενισμού  κι όχι στον Αναρχισμό) ακολουθούν  πάντα τήν ίδια θρασύδειλη τακτική, τήν αριθμητική υπεροχή εκ τού ασφαλούς, μέσα και έξω απο τό  "γκέττο"  και τό  "άβατο" που τούς παρέχει  προστασία και "εξασφαλισμένη καριέρα και επιτυχία"!

Ακόμα και φασίστας νά είναι κάποιος ή ασφαλίτης, η μέθοδος   τής βίας  και του λυντσαρίσματος είναι απο μόνη της  πράξη Φασιστική και δεν ανήκει στην δική μας συμπεριφορά και πολιτική πράξη! Και ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ  είναι όποιος παραβιάζει αυτόν τόν κανόνα,σέ όποιο "στρατόπεδο" ή "τάξη" κι άν είναι αλλοτριωμένος  και προσκυνημένος!

Τό  ψευτοαντιεξουσιαστικό  και ψευτοαντιφασιστικό φασισταριό που με έπαρση, αλαζονεία και  μηδενισμό αλλοιώνει  και προβοκάρει τά τελευταία χρόνια τούς  κοινωνικούς αγώνες (και ταυτόχρονα τις αναρχικές ιδέες και εκδηλώσεις)  δεν αφήνει τίποτα "ζωντανό" και "άθικτο" εκτός απο τούς μιλιταριστές τού δικού τους τάγματος εφόδου. 

Γιατί ο στρατός τής "αντιεξουσιαστικής"  τζιχάντ πού δεν αναγνωρίζει και δεν σέβεται άλλες απόψεις εκτός απο τίς δικές της (τις ανοησίες τού παραλογισμού και του αντικοινωνικού μικρόκοσμου  δηλαδή) είναι αυτός που στίς 20 /4/2015 στον Κορυδαλλό (εν μέσω αντιφασιστικής συγκέντρωσης για την δίκη τής Χρυσής Αυγής) έδιωξε  με προπηλακισμούς, βρισιές και βία    τον βουλευτή Ν.Ορφανό  απο το "Ποτάμι"  γιατί  η παρουσία του "παραβίαζε" το ...καταστατικό    "καθαρότητας"  και  "μαχητικότητας"  τής ψευτοαντιφα. 

Είναι ο ίδιος μηδενοφασισμός που  επιδόθηκε   άλλη μια φορά στό "επαναστατικό άθλημα"  τού κυνηγητού και ξυλοδαρμού   εργαζομένων των ΜΜΕ στις 18/4/2015  στα δικαστήρια τής Ευελπίδων, κατά την διάρκεια της προσαγωγής τών συλληφθέντων απο τήν αστυνομική επέμβαση στήν πρόσφατη κατάληψη τής Πρυτανείας. Στούς  δημοσιογράφους  Σοφία Παπαιωάννου, Πάσχο Μανδραβέλλη, Κώστα Μπογδάνο,στον σκιτσογράφο Soloup,στην Σώτη Τριανταφύλλου,σε φοιτητικές εκδηλώσεις, στον Γιάννη Πανούση (οταν ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο), οι επιδρομές  στά πρότυπα τής μαφίας , τού  παρακρατισμού και τής "ιδεολογίας"  του τυφλού αφηνιασμένου όχλου έχει γράψει "λαμπρές σελίδες" και "ηρωϊσμούς" στα πρωτοσέλιδα τού θεάματος!

Αλλά και στο "Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα" στίς 16/12/2012 , στόν εμπρησμό τού  Εναλλακτικού βιβλιοπωλείου  του συντρόφου Γ.Καραμπελιά στην οδό Θεμιστοκλέους και τού  περιοδικού  "Ρεσάλτο"  στην οδό Σολωμού στά Εξάρχεια,το ψευτοαναρχικο κατάμαυρο  φασισταριό απονέμει παντού "δικαιοσύνη".Αλλά και στο σπάσιμο τού  καφε-βιβλιοπωλείου  "Φλοράλ"  στίς 20/2/2013 στην πλατεία Εξαρχείων, στον εμπρησμό βιβλιοπωλείων και πολιτικών γραφείων,στον εμπρησμό τής  εφημερίδας  "Athens Voice" στίς 6/11/2014, στον ξυλοδαρμό συντρόφων  στίς 29/3/2015 επειδή διαφώνησαν  με την επίθεση σε περιπολικό στα Εξάρχεια , στην επίθεση  στό στέκι τής Αναρχικής Συλλογικότητας ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ στήν Πάτρα το βράδυ της Κυριακής 26/4 /2015 επειδή οι σύντροφοι αναρχικοί  διαχωρίστηκαν απο την βιαιομανία τους που διαλύει πολιτικές συγκεντρώσεις.  

Το αντιεξουσιαστικό φασισταριό δεν κάνει "εκπτώσεις" και "χάρη" σε κανέναν γιατι ...."εδώ μόνο εμείς" , "νόμος είναι το δίκιο το δικό μας"  και  "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας"!

Σε αυτόν τον Κόσμο  δέν ήρθαμε για να "εκτονωθούμε" και να κάνουμε τήν "πλάκα μας", αλλά για να συμβάλλουμε (ο καθένας απο την αλήθεια του κι απο όσο κι ότι μπορεί....) στην αλλαγή του και στην εκτροπή απο τήν μακάβρια κανονικότητα και δουλεία πού επιδιώκει να μας κάνει να συνηθίσουμε ο καπιταλισμός και η τερατογεννησή του ο φασισμός.
Διαφωνούμε και είμαστε αντίθετοι κι απέναντι με πολλούς και πολλά. Κι αυτοί μαζί μας. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς δεν είναι  αντιγραφές απο τον Φασισμό πού κλωτσά  στον αποκλεισμό,στην εξορία και στον αφανισμό  ότι γι αυτόν είναι "ανάπηρο" και "άπλυτο", ότι δεν έχει το full face της κτηνωδίας του!

Οποιος λοιπόν συμπεριφέρεται σαν  συμμορία  με σεξισμούς, βρισιές , προπηλακισμούς, βία  και απειλές, όποιας λογής ή κοπής  φασιστότσουρμο κι άν είναι ,"περαστικά του"  καί νά  πάει  στα τσακίδια , δέν αξίζει εδώ νά μοιράζεται τό ψωμί και τό νερό μας! Δέν είναι Αναρχισμός  η  "ετυμηγορία της λαικής αγανάκτησης" στήν οδό Βαλτετσίου , δέν είναι  "άνεμος ελευθερίας"   παρά μόνο Φασισμός και ποινή Φυλακής τύπου Γ!

Στο ατέλειωτο σύμπαν που ανοίγει διαρκώς στό άκουσμα της  πολιτικής θέσης και σκέψης για τήν διαχείριση της ζωής μας , δέν έχουμε όλοι τίς ίδιες επιλογές, τίς ίδιες πολιτικές ή ιδεολογικές αναφορές, αφετηρίες  και  πορείες. 

Προφανώς καμμία πρόταση (ακόμα κι η αναρχική) από μόνη της δεν φτάνει, τίποτα δεν είναι αλάνθαστο,αυτόφωτο  και μοναδικό! Τίποτα δεν είναι "ιδανική αυθεντία" και "βεβαιότητα" όσο αγνός κι ανιδιοτελής είναι ο αγώνας κι η πρόθεση για το "ταξίδι στά αστέρια ή στον παράδεισο" τής κοινωνικής-συλλογικής μας αξιοπρέπειας και αρμονίας. 

Ολες οι προσπάθειες,οι συνεργασίες  και οι ουτοπίες μαζί θα "απαιτηθεί" εκ τών πραγμάτων   να ενωθούν στό τέλος για να αποδεσμευθούν  οι ανθρώπινες σχέσεις απο τίς εξαρτήσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που διαιωνίζουν τον Φασισμό!

Δεν βρίσκω άλλη διέξοδο παρά μόνο μέσα απο τον κοινό διάλογο ( με τις απαραίτητες ωφέλιμες και ενδογενείς συγκρούσεις που τον διευρύνουν ) και εκπαίδευση στο  πολύμορφο  σχολειό  τής  διαφορετικότητας , ώστε  νά μπορέσει  κάποια στιγμή (μετά από γενιές και χρόνια) να προκύψει η  ανασύνθεση και η κατάκτηση τής απάτητης κορυφής στό βουνό της Ανθρωπιάς. Για να προκύψει η κοινωνία τής συν-ευθύνης που "δεν θα πετάξει στον δρόμο το τσιγάρο για να πιαστεί η μέση τού οδοκαθαριστή" πού γράφει  τονίζοντας τό "φταίμε κι εμείς", ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος!

Αυτοί που πρίν λίγες μέρες βανδάλισαν μέσα καί έξω απο τήν Νομική με πρόσχημα τήν αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ συντροφοί μας ,δεν ενδιαφέρονται για τίς κοινωνικες αλλαγές. Κάτω  απο  κουκούλες και μαύρα ρούχα δεν βρίσκεται  η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης για τα προβλήματα τού ανθρώπινου είδους, δεν βρίσκεται ένας καλύτερος Κόσμος, δεν βρίσκεται το αναρχικό ήθος κι η ευγένεια των συντρόφων Νίκου Μπαλή, Γιάννη Πασχαλίδη, Χρήστου Κωσταντινίδη, Βασίλη Καραπλή, Μιχάλη Πρωτοψάλτη, Σύλβιας Παπαδοπούλου  καί άλλων που "φύγανε" νωρίς, αλλά κι άλλοι  φασίστες κουφάλες  μέσα στούς τόσους άλλους  που το "οραμά" τους  είναι κρεμάλες και εμφύλιος (πανω στο αίμα όλων τών άλλων εκτός απο το δικό τους)!

Εχω γράψει πολλές φορές (και στο τελευταίο κειμενό μου εδώ http://kourdistoportocali.com/post/42653/kain ) , πώς Τρομοκράτης δέν είναι μόνο η Εξουσία, αλλά κι όποιος "από τά κάτω" τήν συνοδεύει στήν γιορτή τού μίσους και τού θανάτου, όποιος αδιαφορεί για  την αξία τής  ανθρώπινης  υπόστασης . 

Πώς οι κουκουλονόμοι , οι τρομονόμοι  και η συκοφάντηση τού αναρχικού ρεύματος στήν Ελλάδα δέν "έπεσαν  ξαφνικά απο τόν ουρανό εν αιθρία"! Ναί μέν συντάχθηκαν απο εξουσίες-ξυράφια , αλλά με την συναυτουργία τής χρήσιμης ηλιθιότητας τής ψευτοαντιφα και τής "νέας αναρχίας" που  καταστρέφει ότι   "δέν τής γουστάρει"!
Και για να σταματήσει να χρεώνεται (άδικα) ο αναρχικός χώρος την  καταστολή και τήν ανομία απο τίς πολιτικές συμμορίες  και τούς μηδενιστές "σερίφηδες"  που υποδύονται τους αναρχικούς, δεν υπάρχει άλλη επιλογή και λύση απο ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ πού θα  κλείσει τόν  κύκλο τής  Ανοχής και Σιωπής   γιατι ο Φασισμός δεν αργεί να περάσει απο "φαινόμενο" τής εποχής, στήν πλήρη  κυριαρχία!

Κανένας δέν  είναι ικανός να καθορίζει  και να αποφασίζει ποιός θα μείνει και ποιός θα φύγει απο εστιατόρια, ταβέρνες, καφενεία ή πλατείες , κανένας δέν είναι "ιδιοκτήτης" ή "τσιφλικάς"  τής γής και τού δημόσιου χώρου που ανήκει σε όλους μας. Και στον Ορφανό και στόν Βαρουφάκη και στους αναρχικούς και σέ όλους χωρίς εξαιρέσεις!

Δέν θα γίνουμε εμείς ...

Ν.Μαραντζίδης reloaded (#ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες)

Επίθεση από "ελβιέλες" καταγγέλλει ο Μαραντζίδης (efsyn.gr)

Ο διάβολος κρύβεται 
στις λεπτομέρειες

του Στέφανου Μιχιώτη*

Όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αμερόληπτοι, ανοικτοί και αντικειμενικοί στη κρίση μας, κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Τις περισσότερες φορές σπεύδουμε χωρίς πολλή σκέψη, σχεδόν αντανακλαστικά, να πάρουμε θέση για ένα θέμα, να κολλήσουμε ετικέτα σε κάποιον που έχουμε απέναντί μας ή να βγάλουμε προκαταβολικά ‘συμπέρασμα’ για το τι πρόκειται να συμβεί. 
Και το κάνουμε στηριζόμενοι στις βαθύτερες αντιλήψεις και πεποιθήσεις μας. Αυτές, που έχουν βαθμιαία σχηματιστεί από τις εμπειρίες της ζωής μας, αλλά και έχουν με τη σειρά τους σχηματίσει το βασικό μοτίβο της προσωπικής μας αφήγησης, της ιστορίας που επαναλαμβάνεται σαν καμβάς, πάνω στο οποίο εμείς κάθε φορά προσθέτουμε πινελιές λεπτομερειών.

Αυτό γίνεται σύμφωνα με μια διαδικασία βρόγχου, που περιγράφηκε από τον Chris Argyris και τον Peter Senge ως Ladder of Inference (Σκάλα της συμπερασματικής αντίληψης) και οδηγεί σ’ ένα κλειστό σύστημα: «Αυτό που πιστεύουμε είναι η αλήθεια – η αλήθεια είναι προφανής – τα δεδομένα που έχουμε (και βασιζόμαστε) είναι αληθή». Επί της ουσίας, τα μόνα ερεθίσματα που επιτρέπουμε να εισέλθουν στο σύστημα των αντιλήψεών μας είναι όσα επιβεβαιώνουν το ήδη υπάρχον κυρίαρχο μοτίβο. Με τον τρόπο αυτό, οι πεποιθήσεις μας λειτουργούν ως φίλτρο αποκλεισμού οποιουδήποτε (νέου) στοιχείου τις αντιβαίνει, διατηρώντας το σύστημα σταθερό και απαραβίαστο.

Γι αυτό και σπανίως (κυρίως μετά από ένα μεγάλο σοκ) αμφισβητούμε τον πυρήνα των αντιλήψεών μας. Μπορούν όμως να το κάνουν οι άλλοι, που βλέπουν και ερμηνεύουν τα πράγματα διαφορετικά από μας. Και τότε εμείς, προκειμένου να τον διατηρήσουμε συνεκτικό, παίρνουμε θέση υπέρ ή κατά όσων ισχυρίζονται, στη βάση της μη-απειλής  για τις απόψεις μας. Ή επιλέγουμε μόνο εκείνα τα στοιχεία ή γεγονότα που τις επιβεβαιώνουν, απορρίπτοντας τα άλλα. Η διαδικασία αυτή γίνεται αυτόματα, λειτουργεί σε μη-συνειδητό επίπεδο κι επομένως είναι πανίσχυρη μέσα μας.

Μοναδικοί μας σύμμαχοι σε τέτοιες περιπτώσεις για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο που δημιουργούμε, είναι αρχικά η αναζήτηση κάποιων λεπτομερειών που ‘δεν κολλάνε’ με το κυρίαρχο μοτίβο (γιατί ως γνωστό, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες) και κατόπιν το πειθαρχημένο αν και επώδυνο ξετύλιγμά τους.

Τα αναφέρω όλα αυτά εξαιτίας του μεγάλου δημοσιογραφικού και πολιτικού ντόρου που έγινε τελευταία για τον ξυλοδαρμό του Ν. Μαραντζίδη, αναπληρωτή Καθηγητή  του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συγγραφέα και αρθρογράφου. Αν και ο Μ. ήταν ήδη γνωστός για το πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό του έργο, με θέμα τον κομμουνισμό και τα γεγονότα της Κατοχής και του Εμφυλίου, καθώς και από τα άρθρα του στην Καθημερινή, προσωπικά δεν τον γνώριζα. Αφού λοιπόν διάβασα αρκετά από όσα γράφτηκαν πρόσφατα και στο παρελθόν (για το συμβάν και το έργο του), μπήκα στον πειρασμό να μάθω περισσότερα για τον άνθρωπο Μαραντζίδη.

Περιέργως όμως, αυτά που βρήκα στο διαδίκτυο ήταν ελάχιστα κι έτσι παρατήρησα μερικές λεπτομέρειες, που συνήθως διαλανθάνουν της προσοχής, αλλά εν προκειμένω αμφισβητούν την εγκυρότητα των αναλύσεων του Μ., τουλάχιστον των πολιτικών. Κι επειδή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με μια διήμερη έρευνα, τις δημοσιοποιώ ελπίζοντας  σε γόνιμο διάλογο ή έστω τεκμηριωμένο αντίλογο.

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα αφορά την ακαδημαϊκή του πορεία, όπως αυτή προκύπτει από το επίσημο βιογραφικό του. Γεννημένος το 1966, σπούδασε Κοινωνιολογία και Πολιτική Επιστήμη στο Παρίσι. Το 1990 πήρε το πρώτο του πτυχίο σε ηλικία 24 ετών και μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια (1991 - 94) πήρε δύο μεταπτυχιακούς τίτλους (το 1991) και ένα διδακτορικό με θέμα την μελέτη του κομμουνισμού. Δύο χρόνια αργότερα (1996) προσελήφθη ως διδακτικό προσωπικό (407) στο νεοσύστατο τότε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, που όμως δεν είχε ακόμα αρχίσει να δέχεται φοιτητές. Το Πα.Μακ. ξεκίνησε να λειτουργεί κανονικά το 1998 και ο Μ. ήταν από τα πρώτα μέλη ΔΕΠ, ως λέκτορας στο Τμήμα Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών. Το 2002 ανέβηκε στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή και δύο χρόνια αργότερα έγινε αναπληρωτής.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο (φρενήρης) ρυθμός της ακαδημαϊκής του εξέλιξης. Ακόμα  πιο εντυπωσιακή είναι η (ορατή διά γυμνού οφθαλμού) ανυπαρξία κάθε είδους εμποδίου στην ακαδημαϊκή – επαγγελματική εξέλιξή του την περίοδο 1994-2002. Λες και κάποια (αόρατη) χειρ του άνοιγε (διαρκώς) δρόμους, εκεί ακριβώς που τόσοι άλλοι, επίσης ικανοί επιστήμονες, ‘έτρωγαν πόρτα’.  Μια τέτοια υπόθεση ενισχύεται και από το (συμπτωματικό;) γεγονός ότι το 2007 υπέγραψε, μαζί με άλλους πανεπιστημιακούς, «Δήλωση στήριξης της υποψηφιότητας του Ευάγγελου Βενιζέλου» για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Κι εφόσον είναι βάσιμη, τότε αυτομάτως δημιουργούνται ερωτηματικά για την επιστημονική και ερευνητική αμεροληψία (κι επομένως εγκυρότητα) του έργου του.

Τα επόμενα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση υπάρχουν σε μια πρόσφατη πολιτική επιφυλλίδα του, με τίτλο «Αλέξη φέρνεις ‘80s». Προσπαθώντας να αποδείξει ότι «η γενιά του μεγάλωσε μέσα σ’ ένα συνονθύλευμα μύθων, ημιμάθειας και εξυπνακισμού», περιέγραφε, σε πρώτο πρόσωπο και με έντονα ειρωνικό ύφος, τις συνήθειες του ίδιου και των φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια της δεκαετίας του 80: διαρκείς καταλήψεις και άφθονο ...

Η αυτοπαγίδευση στη βία

Με αφορμή τις νέες πολιτικές δολοφονίες:

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Τις ήσυχες και εύκολες εποχές, όταν τα πράγματα είναι σχετικά σταθερά κι όλα δείχνουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους προς την αργή ίσως, πρόοδο όμως, κανείς δεν ομνύει στην βία. Στις δύσκολες και αδιέξοδες εποχές -σαν την δική μας- η βιαιότητα επιστρέφει. Σαν απελπισία, σαν ανυπομονησία, σαν εκβιασμός γεγονότων, σαν η "άλλη" επιλογή. Επιστρέφει. Αλλά ποτέ μόνη και συνήθως ποτέ πρώτη: πρώτα επιστρέφει ο δογματισμός, οι θρησκευόμενοι, οι προφητείες, οι εξ αποκαλύψεως "αλήθειες".

Εκεί που χρειάζεται σκέψη, διάλογος ουσίας, σύνθεση προτάσεων, μεγάλη αμφιβολία-μεγάλη αποφασιστικότητα (όπως λένε και στο Ζεν), εκεί φαίνονται και τα όρια των δυνατοτήτων ενός πολιτισμού - όχι ιστορικού αλλά τρέχοντος πολιτισμού. Αυτού που είμαστε σήμερα.

Και για να εστιάσουμε στις συλλογικότητες: Έχουμε παράδοση πολιτικού πολιτισμού σε αυτήν την χώρα; Όχι.

Υπήρξε κάποτε μια απόπειρα σε συλλογικό επίπεδο - γιατί σε ατομικό πάντα υπήρξαν λαμπερά παραδείγματα από όλους τους χώρους. Ήρθε από την πλευρά της Αριστεράς, από τους "αναθεωρητές" της αριστερής ανανέωσης, του ΚΚΕ εσωτερικού. Ποτέ δεν βρήκε πραγματική απήχηση.

Ο νεοελληνικός πολιτισμός είναι βίαιος, ανάδελφος, μεσανατολικός. 

Η έλλειψη αναγέννησης και διαφωτισμού μετά τον βυζαντινό/οθωμανικό μεσαίωνα μαζί με την γειτνίαση με την σύγχρονη Ευρώπη δημιούργησαν ένα υβρίδιο: ένα τριτοκοσμικό μόρφωμα χωρίς εθνική αστική τάξη αλλά με λαμπρό παρελθόν που εμπνέει όλο τον κόσμο... όχι όμως και τους νεοέλληνες: αυτοί απλώς το εκμεταλλεύονται "βιομηχανικά".

Η κομματοκρατία, το πελατειακό σύστημα, το σύστημα δηλαδή των πατριών και των κοτζαμπάσηδων της εκάστοτε εξουσίας συνέχισε αδιατάρακτο με μια γερή δόση ενδυνάμωσης χάρη στον εμφύλιο. Την ώρα που όλη η Ευρώπη έβγαινε από τα σκοτάδια εμείς μπαίναμε σε έναν νέο μεσαίωνα.

Σήμερα, το επίπεδο της οικονομικής μας δυνατότητας προσιδιάζει με το μεσαιωνικό πολιτικό εποικοδόμημα. Η κλεπτοκρατία μας έφερε στα μέτρα της. Δεξιά και δήθεν "σοσιαλδημοκρατική" νεοδεξιά με την συνεργασία κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών της αριστεράς, οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και την μνημονιακή εξάρτηση.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Και το μέρος του το υπεύθυνο για την κλεπτοκρατία/χρεοκοπία και εκείνο που θα αποτελούσε κανονικά την εναλλακτική λύση. Δεν υπάρχει πειστική αυτοκριτική ή αναθεώρηση και ανάληψη ευθυνών από τους πρώτους αλλά ούτε πειστική εναλλακτική λύση από τους δεύτερους. 

Και την ώρα που απαιτείται εθνική συνεργασία για αναζήτηση διεξόδου από την κρίση και απεξάρτηση από την διεθνή επιτήρηση, είναι φανερό ότι λείπουν οι υποκειμενικοί όροι για κάτι τέτοιο. Η συμπολίτευση βυθίζεται στην παρακμή του δικού της μοντέλου και η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει απελπισμένα μετέωρα βήματα προς την ωρίμανση και την ικανότητα κυβερνητικής διαχείρισης. Οι ευκαιρίες χάνονται η μια μετά την άλλη, η κοινωνία χωρίζεται στα θύματα και τους survivors, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και την παραοικονομία ζουν στον δικό τους κόσμο και εκείνοι της ιδιωτικής, απλά πέφτουν χωρίς αλεξίπτωτο. 

Φτάσαμε, η μόνη λογική συμβουλή σε έναν νέο άνθρωπο να είναι, "φύγε, φύγε όσο έμεινε καιρός - μετανάστευσε"...

Και οι υπόλοιποι; 

Αυτοί που μένουν πίσω παγιδευμένοι από πεποίθηση ή αδυναμία στην γενέθλια γη;

Βυθίζονται στον φόβο και την κατάθλιψη. Στις λιτανείες των αγίων ιδεών τους, των νέων δογμάτων που συγκρούονται βίαια μεταξύ τους πριν ακόμη ...

Όταν ο τοπικός μικροκομματισμός φορά περιβαλλοντική κουκούλα

Όταν οι έρευνες για τους ενόχους είναι "κρατική τρομοκρατία" και η αληθινή τρομοκρατία, "οικολογικό κίνημα"...

"Όταν υπήρχε γεωτρύπανο σε μας, πηγαίναμε και το καίγαμε. Δεν δούλεψε γεωτρύπανο σε μας, όλα τα κάψαμε και τα ανατινάξαμε. Όταν ξεκινήσει γεωτρύπανο να δουλεύει στις Σάπες ή στο Πέραμα, πρέπει εμείς να είμαστε εκεί. Και θα συνειδητοποιήσουν τότε ότι πρέπει να κάνουν κάτι, να φωνάξουν τα ΜΑΤ. Και από τη στιγμή που θα έρθουν τα ΜΑΤ το παιχνίδι το έχουν χάσει" Τόλης Παπαγεωργίου- εδώ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Το όνειρο πολλών συμπολιτών μας, ομολογημένο η όχι, είναι μία οικονομία χωρίς επιχειρηματίες. Είναι άλλωστε ο αγαπημένος "αποδιοπομπαίος τράγος" όλων των πολιτικών παρατάξεων. Ιδιαίτερα, όταν είναι στα "κάτω τους" και υφίστανται τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, τότε είναι πολύ πρόσφορα θύματα στην, εγγενή άλλωστε, ανθρώπινη μοχθηρία. Όχι, οι επικριτές δεν έχουν μονοσήμαντο ιδεολογικό χρώμα, τους βρίσκεις παντού. Ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους επιχειρηματίες. Ιδιαίτερα σε όσους είναι και οι ίδιοι θύματα...
Αναζητώ το εγχειρίδιο εκείνο, η την ιστορική εμπειρία, όπου μία κοινωνία κατάφερε να επιτύχει ανάπτυξη, διατηρήσιμη, χωρίς επιχειρηματίες. Ή με επιχειρηματίες "μαζοχιστές" που αόκνως επιχειρούν κάτω από συνεχή λιθοβολισμό. Κάθε βοήθεια δεκτή. Θα την χρειαστούμε... aristotelis.aivaliotis

Οι θεσμοί τους οποίους επικαλέστηκαν όσοι διαφωνούν (ΣτΕ) δεν δικαίωσαν τους διαφωνούντες. Στα κανονικά κράτη η γκρίνια τελειώνει εδώ και όλοι πάνε στις δουλειές τους. Στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα ένα τμήμα της Αριστεράς μιλάει για τη "βία των θεσμών". Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποσχεθεί ότι, όταν (αν) κυβερνήσει, το έργο (στις Σκουριές) θα σταματήσει. Η ανάγνωση αυτή, ότι ένα κόμμα που κυβερνά καταργεί τους θεσμούς και τις αποφάσεις τους, υποκρύπτει μια ωμή θέση: ότι το κράτος είναι κομματικό λάφυρο και ότι δεν αποφασίζουν οι θεσμοί αλλά το κόμμα που κυβερνά. Ηλίας Κανέλλης: Η υπεράνω των θεσμών Αριστερά

Ιερισσός - Ηρωικές παρελάσεις και θρασύδειλο bullying
 
του Δημήτρη Ψυχογιού*

Είναι συγκινητικά και ηρωικά τα βίντεο και οι φωτογραφίες: προηγούνται νηπιαγωγεία και δημοτικά και στο τέλος καμαρωτά παρελαύνουν την 25η Μαρτίου τα κοριτσάκια και αγοράκια του Γυμνασίου και Λυκείου Ιερισσού, όπως επιβάλλουν τα μιλιταριστικά ήθη των εθνικών επετείων – φέτος όμως υπάρχει κάτι ξεχωριστό: πολλά παιδιά φορούν μαύρες μπλούζες που γράφουν πάνω με λευκά γράμματα «SOS» ή «ΧΗΜΙΚΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;;; 7-3-2013». Ήταν η αποφράς ημέρα που τα ξενόδουλα ΜΑΤ επιχείρησαν να αλώσουν το κάστρο της αντίστασης ενάντια στην επιδρομή των πολυεθνικών μεταλλευτικών εταιρειών που θέλουν να καταστρέψουν το περιβάλλον στις Σκουριές της Χαλκιδικής, 22 χιλιόμετρα μακριά από την Ιερισσό, «όσο απέχει το κέντρο της Αθήνας από τη βιομηχανική Ελευσίνα», διαβάζω εδώ.

Πρόσχημα της επιδρομής των ΜΑΤ ήταν πως ήθελαν να κάνουν έρευνα για την ένοπλη ομάδα που επιτέθηκε με όπλα και μολότοφ τη νύχτα του Σαββάτου 16 Φεβρουαρίου προς Κυριακή 17 στις εγκαταστάσεις της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές – στην πραγματικότητα όμως ήθελαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των κατοίκων. Οι οποίοι δεν κάμφθηκαν: έφτιαξαν οδοφράγματα, άρχισαν να καίνε λάστιχα αυτοκινήτων στην είσοδο του χωριού, ξεκίνησαν πετροπόλεμο, περικύκλωσαν και απέκλεισαν το αστυνομικό τμήμα για να μη βρεθούν ανάμεσα σε δύο πυρά – απόλυτα σωστή στρατηγική κίνηση.

Μόνο που το αστυνομικό τμήμα είναι δίπλα στο κτίριο του Γυμνασίου και Λυκείου Ιερισσού και τα λάστιχα καίγονταν λίγο πιο πέρα – και όπως γράφουν στην αναφορά τους προς την αστυνομία ο διευθυντής του Λυκείου κ. Αριστοφάνης Μπολώνης και καθηγητές «μετά από συμπλοκή … έξωθεν του αστυνομικού τμήματος Ιερισσού, το οποίο γειτνιάζει με το σχολικό συγκρότημα Γυμνασίου-Λυκείου Ιερισσού, έγινε περιορισμένη χρήση χημικών όπου ένα εξ αυτών έπεσε ακριβώς στην καγκελόπορτα και ένα δεύτερο δύο με τρία μέτρα εντός του αυλίου χώρου... Η φορά του ανέμου ήταν ακριβώς προς το σχολικό συγκρότημα με αποτέλεσμα να προκληθούν αναπνευστικά προβλήματα σε κάποιους μαθητές και να χορηγηθούν οι πρώτες βοήθειες από τον Αγροτικό Ιατρό της Ιερισσού με οξυγόνο σε τέσσερις μαθητές του Λυκείου. Ουδείς μαθητής τραυματίστηκε, πλην όμως επικράτησε πανικός και από την όλη αναστάτωση που επικράτησε προκλήθηκαν κρίσεις πανικού σε μερίδα μαθητών».

Την άλλη ημέρα, διαβάζουμε και ακούμε από διάφορα μέντια ότι έγινε "βομβαρδισμός με χημικά στο Γυμνάσιο-Λύκειο Ιερισσού" και οι παθόντες έχουν αυξηθεί κατά 50%: προκλήθηκαν ...

"Ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα εμφανίζει σημεία αποδοχής της μισαλλοδοξίας ως κανονιστικής αρχής"

αξιοπρόσεκτοι γλωσσικοί μορφασμοί...ένθεν κακείθεν

Επιλογή εννοιών από τη γλώσσα της ζούγκλας

από το blog rakasha

Η «βία» επικροτείται στο πλαίσιο της ανάγκης διατήρησης του νόμου και της τάξης – αλλά και αποκτά ελαφρυντικά στο πλαίσιο της αντίστασης κατά του εχθρού. 

Η «προδοσία» διαφόρων προεξοφλείται – είναι ορκισμένοι στους εχθρούς, άρα αίρεται η απαγόρευση της βίας εναντίον τους. 

Ο «εχθρός» είναι πανταχού παρών, προδότης – και δεν πειράζει αν του ασκηθεί και βία. 

Ο «δωσιλογισμός» είναι γεγονός από τις περιστάσεις τις ίδιες – και το ερώτημα είναι αν η βία κατά των προδοτών που ενέδωσαν στον εχθρό θα λάβει νομικό χαρακτήρα ή θα επικρατήσουν ανεπίσημες μορφές της. 

Ο «σεξουαλικός προσανατολισμός» του εχθρού αμφισβητείται – και ποιος είπε ότι στο σεξ δεν εμπεριέχεται βία;

Γράφοντας για το εννοιολογικό πλαίσιο του δημόσιου λόγου στο οποίο αυτή εκτυλίχθηκε η épuration των γάλλων διανοουμένων μετά το τέλος της γερμανικής Κατοχής, ο Tony Judt στις σελίδες 49-54 από το Past Imperfect:French Intellectuals, 1944-1956 θυμίζει κάτι που προοδευτικά, ενδεχομένως αδιόρατα συντελείται γύρω μας, μεταμορφώνοντας ανθρώπους και απόψεις όσο η κατάρρευση των οικονομικών βεβαιοτήτων συμπαρασύρει ολόκληρο το πολιτισμικό συνεχές. 

Όσοι επιχειρούν να διατηρήσουν την όποια ψυχραιμία τους έχει απομείνει ενώ everything that was solid melts into air, και με τεκμήριο αυτή να συνεχίσουν να παρατηρούν τα πράγματα, να αναγνωρίσουν το δίκαιο της οργής αλλά και τους κινδύνους της, να κατανοήσουν το αναπόφευκτο της εκτόνωσης αλλά και την πιθανότητα εκτροπής της, να επισημάνουν τη δυναμική του πλήθους στο δρόμο αλλά και να διερωτηθούν για το εφικτό της μετεξέλιξής της σε ουσιαστική πολιτική παρέμβαση, να απαριθμήσουν τις παθογένειες του πολιτεύματος αλλά και να σταθμίσουν τις κατακτήσεις του σε σχέση με το αυταρχικό παρελθόν, να αποτιμήσουν τη δυσχέρεια διαχείρισης των πολλαπλών πτυχών της κατάστασης αλλά και την απύθμενη αναπηρία ιδεών των διαχειριστών της, να απελπιστούν με το μέγεθος της τυφλότητας των ευρωπαίων ηγετών αλλά και να αναρωτηθούν για το τι κείται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορούν παρά να αισθάνονται ότι τους περιμένει το περιθώριο του τετραδίου. 

Δεν είναι απλώς η επικράτηση της φωνασκίας: η ελληνική κοινωνία, όπως και οι κατά Ervin Goffman λοιπές θεατρικές κουλτούρες της Μεσογείου, ελκόταν και έλκεται από το μπαλκόνι, την τηλεοπτική κορώνα, τη στεντόρεια φωνή της ντουντούκας – και είμαστε συνηθισμένοι στο εμπνευσμένο μπινελίκι που περνούσε για επιχείρημα στα σχόλια από καταβολής διαδικτύου. 

Οι τωρινές κραυγές είναι ποιοτικά διαφορετικές και, όπως στην περίπτωση της μεταπολεμικής Γαλλίας, χρησιμοποιούν συγκεκριμένο εύρος «τρόπων» για την άρθρωσή τους: η αποδοχή της βίας ως θεμιτού μέσου επίλυσης διαφορών, η αναγόρευση του ιδεολογικού αντιπάλου στο επίπεδο του εχθρού και οι κατηγορίες για προδοσία είναι ήδη εδώ, η σεξουαλική καταγγελία των δωσιλόγων ίσως να έπεται.

Δεν μιλάμε εδώ για ιδεολογικά χάσματα, για τη ριζοσπαστικοποίηση τάσεων, για τη δικαίωση πολιτικών θέσεων και την απόρριψη άλλων. 

Ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα, είτε πρόκειται για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είτε πρόκειται για τη μπλογκόσφαιρα, ανεξαρτήτως διαχωριστικών γραμμών, εμφανίζει σημεία αποδοχής της μισαλλοδοξίας ως κανονιστικής αρχής και απαξίωσης της ετεροδοξίας, όχι πλέον με όρους απλής ασυμφωνίας, αλλά με όρους κατηγορικής προσταγής και δαιμονοποίησής της. 

Η γλώσσα της ζούγκλας, όταν επικρατήσει, δεν κάνει πια διάκριση ειδών – ο 20ός αιώνας είναι αψευδής μάρτυρας γι’ αυτό. 

Στο παρασκήνιο οικονομικών επιβολών, πολιτικών επιλογών ερήμην μας, κινδύνων κρατικής κατάρρευσης και κοινωνικού εκτροχιασμού, καταστολής, δακρυγόνων και μολότοφ γωνία, συγκροτούνται στρατόπεδα σκέψης. 

Και η περιχαράκωση των λέξεων εντός τους αφήνει για την κριτική στάση έναντί τους ένα no man’s land, στο οποίο όσοι τολμήσουν να περιπλανηθούν θα μπορούν να πυροβολούνται ελεύθερα. 

Γιατί μην περιμένετε πια διακανονισμούς και διαιτητές. Στην εποχή της πόλωσης, ο δημόσιος λόγος αστυνομεύεται από έννοιες.

Για μια χούφτα ευρώ…

ή αλλιώς, 
Όταν οι απόβλητοι λαθρο-ζωντανοί σκορπούν τον τρόμο και τον θάνατο

του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Πόσο μπορεί να μεταπουλήσει κανείς, σήμερα, μια μεταχειρισμένη, κλεμμένη βιντεοκάμερα; Αν οι καινούργιες, με όλα τα κομφόρ, στοιχίζουν, οι καλές, γύρω στα 300-400, άντε να την πουλήσεις 100-150 στην καλύτερη.

Οι τρεις, αλλοδαποί κατά πάσα βεβαιότητα, που σκότωσαν, αξημέρωτα την Τρίτη, 10 Μαΐου, τον μέλλοντα πατέρα –που απ’ τη λαχτάρα του να κρατήσει το συντομότερο στην αγκαλιά του το παιδί που θα γεννιόταν σε λίγες ώρες δεν του πέρασε απ’ το νου να μην βγει στον έρημο, νυχτωμένο δρόμο του εξαθλιωμένου κέντρου της πρωτεύουσας κρατώντας ένα «πολύτιμο» (δηλαδή με αξία μεταπώλησης στην αμετανόητα καταναλωτική κοινωνία μας) αντικείμενο– τον σκότωσαν λοιπόν για 150 (το πολύ) δια του τρία= 50 ευρώ λεία ο καθείς. Η αριθμητική της φρίκης…

Για ένα πενηντάρικο, αφαίρεσαν τη ζωή ενός νέου άντρα, ορφάνεψαν ένα αγέννητο κοριτσάκι, μαχαίρωσαν τα όνειρα της συντρόφου του, πλημμύρισαν δάκρυα κι απορία τα μάτια του άλλου, ορφανού πια, παιδιού του, σακάτεψαν την καρδιά της μάνας που είδε το γιο της αντί να κρατάει αγκαλιά το νεογέννητο εγγόνι της να κείτεται αιμόφυρτος στην αγκαλιά ενός χιλιο-άδικου, παράλογου θανάτου, πάγωσαν το χαμόγελο και τη σκέψη όσων τον αγαπούσαν και τον λογάριαζαν άνθρωπό τους. Κι έκαναν πολλούς, χιλιάδες, να πουν, δυστυχώς, «αι-σιχτίρ επιτέλους, ξεκουμπιστείτε από τα μέρη μας, ουστ λαθρομετανάστες»…

Το καθήκον της μετριοπάθειας

το βίντεο της επίθεσης κατά Γουότσον

του Nίκου Γ. Ξυδάκη*
Προχθές απειλήθηκε με προπηλακισμό ο νομπελίστας Τζέιμς Γουότσον. Ευτυχώς, ο 88χρονος γενετιστής διέφυγε, με παρέμβαση καθηγητών και φοιτητών, και έδωσε τη διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Το χουλιγκανικό επεισόδιο ενδεχομένως σχετίζεται με κάποιες ανορθόδοξες απόψεις του Γουότσον για την κατώτερη ευφυΐα των μαύρων και το πιθανό γονίδιο της ομοφυλοφιλίας, απόψεις εχθροπαθείς ίσως ή και ρατσιστικές, αλλά σε καμία περίπτωση ικανές να πυροδοτήσουν βία. Λεκτική αντιπαράθεση, ναι, στρίμωγμα με επιχειρήματα, ναι, ενοχλητικές «αγενείς» ερωτήσεις, ναι. Αλλά βία;
Δυστυχώς, καθημερινά διαπιστώνουμε μια διαρκή, μαζική ολίσθηση: από το πεδίο της δημοκρατικής συζήτησης, προς το πεδίο της βίαιης αντιπαράθεσης· από τη διαπάλη ιδεών και επιχειρημάτων, προς την αυτοδικία και την καταστολή. Δεν είναι εύκολο να εντοπισθούν επακριβώς οι υπεύθυνοι και τα αίτια· αν ήταν, θα βρίσκαμε εύκολα τη θεραπεία. Μπορούμε βάσιμα όμως να υποθέσουμε ότι η κρίση, η ύφεση και ο φόβος του μέλλοντος βρίσκονται πίσω από τη διάχυση αυτής της χαμηλής εντάσεως βίας μέσα σε κάθε αρμό της κοινωνίας. Σαν να σιγοκαίει ένας εμφύλιος: χωρίς αποσαφηνισμένα στρατόπεδα, εντούτοις, χωρίς σημαίες, χωρίς διακριτά πρόσωπα· η μια ομάδα εναντίον της άλλης, όλοι εναντίον όλων. Λες και η κρίση να έχει αποθηριώσει τους μέχρι πρό τινος φιλήσυχους ή αδιάφορους πολίτες· οι παθητικοί γίνονται επιθετικοί και οι ζωηροί γίνονται επικίνδυνοι.
Αυτός ο υπόκωφος, διάχυτος εμφύλιος απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Υποσκάπτει την ήδη διαβρωμένη κοινωνική συνοχή, πλήττει τον αυτοσεβασμό, θολώνει τον νου. Δηλαδή, απειλεί αυτά που χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλο, για να διαπλεύσουμε τον μακρύ καιρό της κρίσης με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Κατά τούτο, ένα καθήκον, πρώτο από πολλά, του πολίτη σήμερα είναι η μετριοπάθεια, η ψυχραιμία· ιδίως του πολίτη που επιθυμεί όχι μόνο διάσωση αλλά και αναδόμηση της χώρας.


*από την kathimerini.gr

Οι απορίες της ημέρας

του left division

Πριν από μερικές μέρες εκπρόσωποι σημαντικού τμήματος του πολιτικού κόσμου ζήτησαν την συνολική κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου θεωρώντας πως (το άσυλο) ευθύνεται για όσα συνέβησαν όχι μόνο στα πρόσφατα γεγονότα της νομικής αλλά και σε όσα συχνά πυκνά διαδραματίζονται μέσα στα κτίρια πολλών μονάδων δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Κατά τη γνώμη τους το άσυλο είναι εκείνο που εμποδίζει την έγκαιρη και αποτελεσματική δράση των δυνάμεων ασφαλείας απέναντι σε όσα παράτυπα και παράνομα συμβαίνουν πίσω από την πόρτα της διαλυμένης ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης.
Η απορία μου στην προκειμένη περίπτωση είναι η εξής. Τι εμποδίζει τους συγκεκριμένους μηχανισμούς "πολιτικής προστασίας" να επέμβουν έγκαιρα και αποτελεσματικά στους χώρους των ελληνικών γηπέδων που τέτοια περιοριστικά ζητήματα δεν υφίστανται;

Μιχάλη μην φοβάσαι, δείξε το αληθινό σου ταλέντο!

Άλλη μια επέτειος σήμερα: της πολιτικής δολοφονίας ενός ειρηνικού αγωνιστή...

Προσέξτε...σύντροφοι...

*από το ιστολόγιο ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ :

Η είδηση από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [αναφέρεται στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ]:

[...] Ένταση προκλήθηκε στη συνεδρίαση του οργάνου όταν στελέχη του Αριστερού Ρεύματος ανακοίνωσαν ότι ο ΣΥΝ θα πάρει μέρος σε διαδήλωση στις 6 Δεκεμβρίου στα Προπύλαια, για την επέτειο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μαζί με οργανώσεις της Αριστεράς: «Μα δεν καταλαβαίνετε τίποτα; Θυμάστε τι έγινε πέρυσι; Είναι δυνατόν να διαδηλώνουμε μαζί με γκρουπούσκουλα», αντέδρασαν στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, ενώ εκφράστηκαν διαφωνίες και από εκφραστές του Ρεύματος. [...]

Παλιότερα - και πάλι σε μια συζήτηση για τη δική μας αριστερά - είχα γράψει:

Ας ανακαλύψουμε λοιπόν νέες φύτρες παλιών αξιών... ως αντίδοτο σε έναν κυρίαρχο, επί του πολιτικού λόγου της αριστεράς, λαϊκισμό, που μπορεί μεν να παρηγορεί τις "μάζες" αλλά δεν διαπαιδαγωγεί, δεν συνθετεί σε πολιτικό σχέδιο τις αντιφάσεις της σημερινής πραγματικότητας, δεν έχει τη δυνατότητα του μετασχηματισμού...

Σήμερα, οφείλω να συμπληρώσω ότι αυτός ο λόγος φαντασιώνεται εξεγέρσεις... Το κόμμα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ - κάτω από την ηγεσία αριστεριστών και την πίεση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ - γίνεται συνοδοιπόρος του " μπάχαλου " και της βίας...

Προσέξτε...σύντροφοι...

Πολιτική βία, φόβος, ελπίδες και απελπισίες

Joseph Beuys, performans I like America and America likes me, New York

Της Άννας Δαμιανίδη

Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

---

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.

Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.
Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.
Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.

Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.
Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.
Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.
Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.
Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι...
Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.
Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ' αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.
Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.
Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;
Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια...
Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο...
Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.
Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.
Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.
Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.
Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος... Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.
Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.