Η νίκη του τράμπ, ανεξάρτητα με το πως θα εξελιχθεί ως προεδρία, μας δείχνει το πόσο ξεκάθαρα έχει καταπέσει η κοινωνική συναίνεση και οι περισσότεροι μηχανισμοί επιβολής της στη δύση

Ο πρώτος* “χουφτωστην, χούφτωστην” πρόεδρος των ΗΠΑ

*(της τελευταίας δεκαετίας)

του techie chan

Σε έναν κόσμο όπου οι “εκπλήξεις” των brexit έχουν γίνει η νέα νόρμα, το να συνεχίζουμε να πέφτουμε από τα σύννεφα αποτελεί πια -αν δεν ήτανε πάντα- μια λύση στρουθοκαμηλισμού. Μια λέξη πολύ παλιακή που θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την πολύ πιο μοντέρνα safe space 

Ως κάποια που έκανε μερικές δημόσιες προσευχές να εκλεγεί ο τράμπ, θεωρώ πως τώρα που εξελέγει, θα πρέπει να διασαφηνίσω και το τι εννοούσα με αυτό.

Η λαίδη και ο αλήτης

Η εκστρατεία της κλίντον για την προεδρία και του κάμερον για το remain είχαν μερικά βασικά κοινά. Το βασικό θεωρώ πως ήταν η υπερφίαλη αισιοδοξία μιας ελίτ που έχει πιστέψει στα παραμύθια περί τέλους της ιστορίας. Ποντάροντας στο TINA και οι δύο εκστρατείες θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στο πρόβλημα. Και η εντυπωσιακή δύναμη πυρός που συγκέντρωναν (σε όλα τα προπαγανδιστικά επίπεδα), τους έκανε να θεωρούν πως δεν υπήρχε κανένας λόγος να τηρήσουν μια κάποια υπόσχεση προς το εκλογικό κοινό.

Και οι δύο εκστρατείες υπόσχονταν μία από τα ίδια και λίγο χειρότερα διότι ΤΙΝΑκάνουμε? Ο κάμερον πρόσφερε μερικά ψίχουλα “διαπραγμάτευσης” για τα μάτια του κόσμου, ενώ η κλίντον ήταν ακόμα πιο σκληρή μην προσφέροντας απολύτως τίποτα. Χαρακτηριστική ήταν η συμπεριφορά της απέναντί στην “αριστερά” των δημοκρατικών που υποστήριζε τον Bernie Sanders. Όχι μόνο δεν τους έδωσε ούτε ένα ξεροκόμματο για να ελπίζουν στην προεδρία της, αλλά την ίδια στιγμή τους χλεύαζε ως μια γενιά που ζει στα γκαράζ των γονιών της.

Αν ήταν απέναντι στον Τραμπ, ο Μπέρνι Σάντερς

Πώς το πρόσωπο των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές καθόρισε καταλυτικά το αποτέλεσμα. Ποιο θα ήταν ενδεχομένως το αποτέλεσμα αν απέναντι στο Ντόναλντ Τραμπ βρισκόταν ο Μπέρνι Σάντερς; Τι αναφέρει ο Γερουσιαστής του Βερμόντ για το αποτέλεσμα

του Λευτέρη Σαββίδη*

Το φαινόμενο Τραμπ και η εκλογή του στην προεδρία των ΗΠΑ, θα απασχολήσει τον κόσμο για πολλούς μήνες, αν όχι χρόνια. Εκείνο όμως που πρέπει να εξετάσει κανείς δεν είναι μόνο η προσωπικότητα, η ρητορική και οι ιδέες που ανέδειξε ο εκκεντρικός πολυεκατομμυριούχος που θα περάσει το Γενάρη το κατώφλι του Λευκού Οίκου, αλλά και το προφίλ της Χίλαρι Κλίντον.

Η ηττημένη των αμερικανικών εκλογών, είναι μια γυναίκα που το όνομά της είναι συνυφασμένο - δικαίως ή αδίκως - με την κατεστημένη οικονομική και πολιτική ηγεμονία στην Αμερική. Έχει διαγράψει μια πολιτική πορεία, η οποία εν μέσω της άθλιας πολεμικής λάσπης κατά την προεκλογική εκστρατεία, αναδείχθηκε από το στρατόπεδο Τραμπ, κυρίως στα στοιχεία εκείνα που ενοχλούν τους πολίτες. Το κοινωνικό και οικονομικό της στάτους, το γεγονός πως δεν διώχθηκε από τη δικαιοσύνη για το θέμα των emails και η σχέση της με το "σύστημα", έγιναν σημαία στη ρητορική Τραμπ.

Μια συστημική υποψηφιότητα που ενισχύθηκε, στηρίχτηκε και προωθήθηκε με αμφίβολα μέσα και πρακτικές ακόμη και στο εσωτερικό του κόμματος των Δημοκρατικών. Η οικονομική ισχύς και οι σχέσεις των στελεχών με την οικογένεια Κλίντον εντός των Δημοκρατικών, επηρέασαν καταλυτικά και αποδεδειγμένα ώστε να αποτραπεί η προέλαση Μπέρνι Σάντερς για το χρίσμα, που σε διαφορετική περίπτωση, ίσως να ήταν και ο υποψήφιος απέναντι στο Ντόναλντ Τραμπ.