Θα δεχτούμε -για την οικονομία της συζήτησης- ότι άκρα υπάρχουν στην πολιτική, ότι λέγοντας "άκρο" στην δημοκρατία, εννοούμε όποιον/α αντικαθιστά τα δημοκρατικά μέσα με την βία και εν τέλει θα δεχτούμε ότι άκρο είναι εκείνος/η που εφαρμόζει πολιτική βία για την επίτευξη των στόχων του.
Πόσα όμως είναι τα άκρα;
Στην μονοδιάστατη πολιτική γεωγραφία -που κυριαρχεί από παράδοση- άκρα είναι οι δυο άκρες μιας απλής γραμμής - αυτομάτως ορίζονται ως "άκρα δεξιά" και "άκρα αριστερά". Η γνωστή θεωρία των δύο άκρων του Α Σαμαρά.
Στην κυκλική αναπαράσταση όπου η γραμμή καμπυλώνει και κλίνει σε κύκλο, τα άκρα συναντώνται σε ένα σημείο - οπότε μιλάμε για ένα άκρο το οποίο και αντιστοιχεί πλήρως στον ορισμό "η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική". Σε αυτήν την εκδοχή οι παραβατικοί της 17 Νοέμβρη θεωρούνται φασίστες ό,τι κι αν επικαλούνται οι ίδιοι ως ιδεολογικό μανδύα. Και ο όρος "σταλινισμός" πλεονασμός ή συνώνυμο του φασισμού.
Στην δισδιάστατη επίπεδη αναπαράσταση με δυο τεμνόμενους άξονες (αριστερά-δεξιά, πρόοδος-συντήρηση, ένα γεωμετρικό τετράγωνο με τέσσερις περιοχές - μια πιο σύγχρονη απεικόνιση) υπάρχουν άκρα παντού - περιφερειακά... Μπορεί όμως ένας ακραίος προοδευτικός να είναι βίαιος; Προφανώς! Ακραίοι υπάρχουν παντού. Και συνήθως είναι και δογματικοί και βίαιοι. Τίποτα πχ δεν εγγυάται ότι κάποιος επειδή είναι κεντρώος στις πολιτικές του αντιλήψεις, δεν είναι και βίαιος, αυταρχικός ή "φασίστας" στην συμπεριφορά του.
Κι έτσι ερχόμαστε στο κέντρο. Ελέγχοντας την δικολαβική άποψη ότι τα άκρα είναι δυο γιατί έτσι μας βολεύει.
Στην καινοφανή θεωρία των δύο άκρων το κέντρο θεωρείται μη βίαιο εξ ορισμού.
Έτσι, εάν κάποια κυβέρνηση τοποθετήσει /ορίσει την αυταρχική της πολιτική ως κεντρώα, ή έχει λάβει ψήφο ως κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά παράταξη, ισχυρίζεται ότι εξ ορισμού δεν είναι άκρο, δεν είναι αυταρχική ούτε βίαιη, ότι μέτρα και αν παίρνει.
Ο λόγος της προώθησης αυτής της θεωρίας είναι λοιπόν προφανής. Εξυπηρετεί απλά την πολιτική αθώωση του αυταρχισμού, αρκεί να περιβληθεί τον κεντρώο ιδεολογικό μανδύα.
Έτσι, εάν κάποια κυβέρνηση τοποθετήσει /ορίσει την αυταρχική της πολιτική ως κεντρώα, ή έχει λάβει ψήφο ως κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά παράταξη, ισχυρίζεται ότι εξ ορισμού δεν είναι άκρο, δεν είναι αυταρχική ούτε βίαιη, ότι μέτρα και αν παίρνει.
Ο λόγος της προώθησης αυτής της θεωρίας είναι λοιπόν προφανής. Εξυπηρετεί απλά την πολιτική αθώωση του αυταρχισμού, αρκεί να περιβληθεί τον κεντρώο ιδεολογικό μανδύα.
Αλλά όσο νόμιμη μπορεί να είναι η βία του εθνικιστή ναζί ή του ακροαριστερού εκτελεστή άλλο τόσο νόμιμη μπορεί να είναι και μια πολιτική δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης που παραβιάζοντας τις δεσμεύσεις της -με τις οποίες έχει εκλεγεί- εφαρμόζει μέτρα που οδηγούν στην φτώχεια, την πείνα, την ψυχική απόγνωση, την απελπισία ή και την αυτοκτονία τους ψηφοφόρους της. Προσοχή: νόμιμη όχι νομότυπη. Νόμιμη και ηθική βάσει του συντάγματος και των ...
