Τo χρέος των σοσιαλδημοκρατών, φιλελεύθερων και αριστερών δημοκρατών

Ανοιχτή κοινωνία ή βαρβαρότητα

των Μάνου Ματσαγγάνη, Γιώργου Σιακαντάρη και Δημήτρη Σκάλκου

Οι πρόσφατες εικόνες εντός και εκτός της Βουλής των Ελλήνων που συνόδευσαν την ψήφιση του Μνημονίου 3 έδειξαν ότι από πλευράς "πολιτικού πολιτισμού" η συμπεριφορά της πολιτικής ελίτ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτήν του πλήθους. Η περιφρόνηση της νομιμότητας, η λεκτική οξύτητα, οι προσωπικές επιθέσεις, η συνθηματολογία, ο λαϊκισμός της γλώσσας - αυτά είναι συμπτώματα μιας χώρας άρρωστης και μιας πολιτικής τάξης κατώτερης των περιστάσεων.

Η σημερινή οικονομική κρίση αποτέλεσε το έναυσμα, όχι την αιτία της έκρηξης. 

Στην πραγματικότητα, η κρίση απελευθέρωσε ένα υπαρκτό απόθεμα βίας, κυνισμού, κοινωνικής ανευθυνότητας και επιθετικού τυχοδιωκτισμού, το οποίο σιγόβραζε για δεκαετίες, θαμμένο (όχι πολύ βαθιά) κάτω από τους πακτωλούς των δανεικών χρημάτων και των κοινοτικών πόρων. 

Τα τεράστια ποσά που συνέρρευσαν την προηγούμενη περίοδο τα διαχειρίστηκε ένα κράτος σπάταλο, πελατειακό και συνάμα ανεξέλεγκτο - για λογαριασμό μιας ανέτοιμης αλλά φιλόδοξης και κάποτε άπληστης κοινωνίας. Η σημερινή αποκαρδιωτική κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εικόνα της ίδιας αυτής κοινωνίας με άδειες τσέπες. 

"τεχνοφασισμός" κατά ΣΤΡΙΖΑ,
η ηλεκτρονική ψηφοφορία...

Μιας κοινωνίας από τους όρους συγκρότησης της οποίας απουσιάζουν τα γνωρίσματα και οι αρχές που συνιστούν το αξιακό πλαίσιο των σύγχρονων φιλελεύθερων δημοκρατιών: η ανοχή στην αντίθετη άποψη, η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, η επίπονη άσκηση στον νηφάλιο διάλογο, η διαρκής επιδίωξη του πλουραλισμού και η πίστη στην αναζήτηση της αλήθειας, ως εργαλεία οικοδόμησης πολιτικής συναίνεσης και ως θεμέλια κοινωνικής συνύπαρξης.

Τα μέτρα που ψηφίστηκαν είναι πράγματι επώδυνα. Ακόμη χειρότερα, ο ακραίος κοινωνικός εγωισμός των ευνοημένων ομάδων (και η συνθηκολόγηση των πολιτικών στις πιέσεις τους) εμπόδισαν για ακόμη μία φορά τη δίκαιη κατανομή των βαρών. Όμως η έγκριση των μέτρων ήταν αναγκαία. 

• Βραχυπρόθεσμα, για την εξασφάλιση της απρόσκοπτης χρηματοδότησης της ουσιαστικά χρεοκοπημένης ελληνικής οικονομίας. 
• Μακροπρόθεσμα, για την απομάκρυνση της προοπτικής της ολικής καταστροφής, ως αναπόφευκτη συνέπεια μιας άτακτης χρεοκοπίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι αντιφιλελεύθερες και αντιδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις γλυκοκοιτάζουν τη χρεοκοπία. Γνωρίζουν ότι το κουβάρι των δημοκρατικών θεσμών ξηλώνεται πόντο-πόντο. Κινούνται στο περιθώριο του δημοκρατικού πολιτεύματος, εκμεταλλευόμενοι τις "ρωγμές" του πολιτικού συστήματος προκειμένου ...

Φιλελεύθερη Αριστερά

Σκεφτόμουν καιρό τώρα (και ιδιαίτερα μετά την απογοητευτική πορεία που πήρε το εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς όσον αφορά την στήριξη των απαραίτητων αλλαγών στην ελληνική κοινωνία) ότι το πρόβλημα της αριστεράς -όπως αποκαλύπτει άπλετα και η συγκυρία της κρίσης- είναι ότι δεν είναι, κι ούτε ήταν ποτέ, αρκετά φιλελεύθερη κι ότι ειδικά σήμερα, βασανίζεται -ιδιαίτερα αποπροσανατολιστικά για την αναγκαία συμβολή της στην κρίση- από προκαταλήψεις και απαγορευτικούς νοητικούς συνειρμούς σε σχέση με τον πολιτικό φιλελευθερισμό -την ώρα ακριβώς που διαπιστώνονται πολλαπλές συμπτώσεις στην διατύπωση εναλλακτικών ανάμεσα σε δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς φιλελεύθερους -ενώ σχεδόν καμία μεταξύ των τελευταίων και της παλαιοδογματικής αριστεράς. Αυτά ακριβώς περιγράφει το παρακάτω κείμενο του Γ. Σιακαντάρη που σαν ευχάριστη σύμπτωση(;) δημοσιεύτηκε πρόσφατα στα ΝΕΑ. Με μικρές διαφοροποιήσεις στους όρους που προτιμά να χρησιμοποιεί. Προτείνω λοιπόν μια παράλληλη ανάγνωση του αυθεντικού κειμένου με τους δικούς μου συνειρμούς. Έτσι, όπου η λέξη εμφανίζεται με διαγράμμιση είναι του ΓΣ όπου με υπογράμμιση εμβόλιμη δική μου... Εννοείται ότι ο τίτλος της ανάρτησης είναι μόνο δικός μου. (ΑΣ)

Φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία αριστερά

του Γιώργου Σιακαντάρη* 

Στην Ελλάδα της κρίσης και του φθαρμένου πολιτικού συστήματος, ερωτήματα του τύπου αν μπορεί η σοσιαλδημοκρατία αριστερά να είναι φιλελεύθερη μοιάζουν παράταιρα και παράλογα. Το δυστύχημα είναι πως, ακριβώς επειδή αποφεύγαμε να τα θέτουμε, οδηγηθήκαμε στην παρούσα κρίση. 

Θεωρώ πως το μείζον ερώτημα δεν πρέπει να είναι το τι θα γίνει αύριο με το ΠΑΣΟΚ την Αριστερά, αλλά το γιατί στην Ελλάδα ποτέ δεν αναπτύχθηκε μια ισχυρή σοσιαλδημοκρατική συνιστώσα μεταρρυθμιστική Αριστερά . Ισως γιατί πολλές σωστές απαντήσεις, όπως ήταν η δημιουργία του ΠΑΣΟΚ της Δημοκρατικής Αριστεράς, δόθηκαν σε λάθος ερωτήσεις και στον ελληνικό σοσιαλιστικό χώρο ποτέ δεν τέθηκε το ερώτημα της σχέσης σοσιαλδημοκρατίας Αριστεράς και φιλελευθερισμού.