του George Monbiot
The Guardian - Καθημερινή
Πώς ξεφεύγεις από την ανάπτυξη χωρίς να υπονομεύσεις την οικονομία και την ευημερία μας; Υπό το ισχύον σύστημα, δεν μπορείς. Οταν σταματάει η ανάπτυξη, αυτό καταρρέει. Ο καθηγητής Τζάκσον άρχισε να αναπτύσσει ένα μακροοικονομικό μοντέλο για τη σταθεροποίηση της οικονομικής παραγωγής. Πειραματίζεται αυξάνοντας τον λόγο επενδύσεων / κατανάλωσης, αλλάζοντας τη φύση και τις συνθήκες επένδυσης και μετακινώντας το βάρος από τις ιδιωτικές στις δημόσιες δαπάνες, με αμετάβλητη τη χρήση φυσικών πόρων. Διαπιστώνει ότι η ανακατανομή εσόδων και απασχόλησης είναι ουσιώδης. Οπως και η χάραξη νέων κανόνων για τις τράπεζες, η αύξηση της φορολογίας φυσικών πόρων και ρύπανσης και τα μέτρα αποθάρρυνσης της φρενιτιώδους κατανάλωσης. Το σύστημά του δεν διαφέρει πολύ από το ισχύον. Τα αποτελέσματα, όμως, διαφέρουν πράγματι: μια σταθερή οικονομία χωρίς ανάπτυξη που αποφεύγει την οικονομική και οικολογική κατάρρευση.
Πόσα από αυτά είναι αληθινά; Πόσο μέρος της οικονομικής ανάπτυξης των τελευταίων 60 ετών; Από τον πλούτο και την άνεση, τους μισθούς και τις συντάξεις που δέχονται ως φυσιολογικά οι μεγαλύτεροι, είναι αναγκαία; Πόσα από αυτά είναι ψευδαίσθηση, προϊόν δανεισμού –οικονομικού και οικολογικού– που πλέον είναι μη βιώσιμος; Μια ματιά στην Ιρλανδία θα δείξει πως ακόμα και τα τούβλα και η λάσπη είναι οφθαλμαπάτη: τα θαύματα της νέας οικονομίας, χτισμένα πάνω σε χρέος, στέκουν άδεια και απαξιωμένα.
Για να συντηρηθεί η ψευδαίσθηση, επιφέραμε τόση ζημία από το 1950 στα βιοσυστήματα του πλανήτη όση τα προηγούμενα 100.000 χρόνια. Η ζημία θα κρατήσει αιώνες. Τα οφέλη μπορεί να μη βγάλουν τη χρονιά. Η Ιρλανδία, πάλι, αψήφησε το μέλλον. Μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση προώθησε τη δημιουργία αυτοκινητόδρομου μέσα από την κοιλάδα Γκόουρα, μέρος μιας τοποθεσίας αντίστοιχης σημασίας με το Στόουνχεντζ. Ηταν μια πράξη όχι μόνο βανδαλισμού, αλλά και προειδοποίησης: τίποτα δεν θα εμποδίσει το οικονομικό θαύμα. Ο δρόμος δεν είχε ανοίξει όταν το θαύμα κατέρρευσε.
Για να συντηρηθεί η ψευδαίσθηση, επιφέραμε τόση ζημία από το 1950 στα βιοσυστήματα του πλανήτη όση τα προηγούμενα 100.000 χρόνια. Η ζημία θα κρατήσει αιώνες. Τα οφέλη μπορεί να μη βγάλουν τη χρονιά. Η Ιρλανδία, πάλι, αψήφησε το μέλλον. Μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση προώθησε τη δημιουργία αυτοκινητόδρομου μέσα από την κοιλάδα Γκόουρα, μέρος μιας τοποθεσίας αντίστοιχης σημασίας με το Στόουνχεντζ. Ηταν μια πράξη όχι μόνο βανδαλισμού, αλλά και προειδοποίησης: τίποτα δεν θα εμποδίσει το οικονομικό θαύμα. Ο δρόμος δεν είχε ανοίξει όταν το θαύμα κατέρρευσε.
