Γιατί οι ιδέες μας δεν γίνονται προϊόντα

του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου*

Εδώ και 7 χρόνια, από τη στιγμή που ξεκίνησε η βουτιά στην κρίση το 2010, άρχισα να ασχολούμαι ενεργά με τα κοινά. Αυτό που με ώθησε ήταν ένα μεγάλο "Γιατί": γιατί οι ιδέες μας δε γίνονται προϊόντα.

Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να σχεδιάσει κάποιος ένα νέο προϊόν, να το βάλει στην πιλοτική παράγωγη και να αρχίσει την προώθηση και τις πωλήσεις του. Από την άλλη, ξέρω πόσο πλούσια είναι η χώρα μας από όλων των ειδών τις τεχνολογίες έρευνας, ανάπτυξης και παραγωγής. Τόσα μυαλά, τόσες ιδέες, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι επιστήμονες, μάστορες, άνθρωποι που σμιλεύουν το μέταλλο, που σχεδιάζουν δορυφόρους, που μπορούν να κάνουν …σχεδόν τα πάντα! Όμως κάτι συμβαίνει, συνέβαινε ακόμη και πριν την κρίση, και με κάποιο «μαγικό» τρόπο το προϊόν δε φτάνει στην παραγωγή. 

Ενώ τα έχουμε όλα και προσπαθούν άνθρωποι με μεράκι και γνώσεις, κάτι συμβαίνει και δε βρίσκουμε τους ανθρώπους, τα εργαλεία, τον τρόπο να υλοποιήσουμε τις ιδέες μας. Δε θέλω να μπω στα πολιτικά, περί φορολογίας κλπ – αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Το μεγάλο «Γιατί» που με τρώει και με έτρωγε, ακόμη και πριν την κρίση, ήταν γιατί το πρωτότυπο, τις περισσότερες φορές, παραμένει πρωτότυπο και δε γίνεται προϊόν.

Ψάχνοντας, κατέληξα σε μια σειρά από λόγους. Φυσικά, πρώτα διαπίστωσα τα θεσμικά προβλήματα που μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει. Αλλά, όπως προείπα, δε θέλω να μπω στη συζήτηση αυτή διότι, χωρίς να μειώνω τη σημασία των θεσμικών προβλημάτων, πιστεύω πως η αιτία είναι όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που συνιστούν το 80% (αν μπορούμε να το εκφράσουμε αριθμητικά) του συνολικού ζητήματος. Και σχεδόν το 60% του συνόλου είναι η αδυναμία ανεύρεσης ανθρώπων, υποδομών και χρημάτων που θα βοηθήσουν κάποιον στο να υλοποιήσει την ιδέα του μέχρι το σημείο που θα ξεκινήσει την παραγωγή. Και τα υπόλοιπα επιμέρους προβλήματα, κατά τη γνώμη μου, έχουν να κάνουν με τις πωλήσεις, την εξωστρέφεια, την στρατηγική και το μάρκετινγκ και συναπαρτίζουν το υπόλοιπο 20%. Άρα, συμπερασματικά, τα εμπόδια είναι: κράτος 20%, αδυναμία πρόσβασης σε πόρους 60%, έλλειψη επιχειρηματικής παιδείας και μη τεχνολογικής τεχνογνωσίας 20%.

Θα μου πείτε, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, όλα είναι σημαντικά, πως ξεκινά κανείς την επίλυση; Η απάντηση για μένα είναι απλή: ως μηχανικός, έχω μάθει να αναλύω το πρόβλημα, να το σπάω σε κομμάτια και να το λύνω σε βήματα. Πρώτα αναλύω, μετά τα βάζω σε σειρά και πάντα ξεκινώ από αυτό που θα έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στο αποτέλεσμα (impact). 

Το πρόβλημα, λοιπόν, που θα ξεκινήσουμε να προσεγγίζουμε με αφορμή αυτό το άρθρο είναι το πώς θα καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα μηχανισμό που θα είναι σε θέση να ανακαλύψει ανά την επικράτεια, να αναδείξει και να κάνει προσβάσιμες στην ευρύτερη καινοτομική επιχειρηματικότητα τις παραγωγικές δυνατότητες και υποδομές των Ελλήνων υποκατασκευαστών, των Δημόσιων και Ιδιωτικών ερευνητικών εργαστηρίων, των μηχανουργείων, των ειδικών και των διαφόρων μικρών βιοτεχνιών που παρέχουν υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας στην παραγωγή και τη διάθεση προϊόντων.

Ακούγεται τεράστιο, ε; Ναι είμαι λίγο …τρελός. Αλλά όπως είπε κάποιος μεγάλος, αν δεν είναι αρκετά τρελό αυτό που θα κάνετε, μην μπείτε στον κόπο. Δεν είναι όμως δύσκολο, αρκεί να το δουλέψουμε μεθοδικά.

Πάμε, λοιπόν, να δούμε με την σειρά τι απαρτίζει ένα προϊόν για να καταλάβετε καλύτερα τι λέω. Ως παράδειγμα, πιάνω ένα μέρος των προϊόντων μου, που παράγονται εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, και παίρνω ένα συγκεκριμένο κομμάτι από αυτό, ένα «απάρτιο» (από το part) όπως λέμε στην γλώσσα μας: είναι ένα ολοκληρωμένο κομμάτι που μπαίνει μέσα στα ThunderPack και στα ServerPacks και δεν είναι άλλο από ένα φατνίο (Canister) για 8 σκληρούς δίσκους και SSDs, 2,5” SATA και SAS 12Gbit. Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε το canister με τους δίσκους, μαζί με το μπροστινό καπάκι του.

Ένα από τα φατνία (canisters) του Τhunderpack

Για να παραχθεί αυτό το πραγματάκι που βλέπετε, δουλεύουν οι ακόλουθες επιχειρήσεις – υποκατασκευαστές, με δικά μας σχέδια:

1. O "καλουπατζής" για να φτιαχτεί το καλούπι όπου με διέλαση (extrusion) θα βγει το προφίλ αλουμινίου που βλέπετε.
2. Η Βιοχάλκο που παράγει το αλουμίνιο.
3. Το χυτήριο που βγάζει το 3-μέτρο προφίλ από το καλούπι.
4. Το μηχανουργείο που κόβει το 3-μέτρο προφίλ σε κομμάτια των 145 χιλιοστών και κατεργάζεται το κομμάτι, ώστε να έχει όλα τα σπειρώματα και τις οπές που χρειάζονται για τον αερισμό του και την λειτουργία.
5. Η βιοτεχνία ανοδίωσης που το βάφει μαύρο.
6. Η βιοτεχνία που παράγει από φύλλα αλουμινίου το "ταψάκι" (tray) που "πατάει" ο κάθε μεμονωμένος δίσκος.
7. Το ειδικό βαφείο που κάνει την επεξεργασία alodine στο ταψάκι.
8. Η βιοτεχνία που παράγει το τυπωμένο κύκλωμα της πλακέτας που βλέπετε στο πίσω μέρος.
9. Το εργαστήριο που αναλαμβάνει τη ρομποτική τοποθέτηση των εξαρτημάτων στην πλακέτα.
10. Η βιοτεχνία που συναρμολογεί το κομμάτι και την καλωδίωσή του.
11. Η βιοτεχνία που παράγει τα μονωτικά (foams) της στεγάνωσης.
12. Η βιοτεχνία που κόβει με CNC Router και κοπτικό όλα τα αντικραδασμικά μονωτικά και λάστιχα.
13. Το εργαστήριο που μας βοήθησε στη μέτρηση της αντοχής του κομματιού σε δονήσεις και χτυπήματα.
14. Τέλος, η μικρή βιοτεχνία που φτιάχνει τα ειδικά αυτοκόλλητα που χρησιμοποιούμε παντού στις συσκευές μας.

Τα ολοκληρωμένα κυκλώματα των φατνίων του Thunderpack

Μετρήστε θέσεις εργασίας που δημιουργεί ένα τέτοιο εξάρτημα (ένα από τα πολλά και διαφορετικά που ενσωματώνει το τελικό προϊόν) και τώρα φανταστείτε που μπορείτε να βρείτε όλους αυτούς τους παραγωγούς, αν δεν έχετε χρόνια εμπειρίας στην αγορά, και μάλιστα τέτοιους που να είναι αξιόπιστοι στο αποτέλεσμα της εργασίας και χρονικά συνεπείς.

Το τελικό προϊόν Thunderpack (η «βαλίτσα» δεξιά κάτω) σε πλήρη ανάπτυξη, μαζί με τα περιφερειακά του.

Θα σας πω ότι, ακόμη και για μένα, με 30 χρόνια έρευνας και ανάπτυξης προϊόντων, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να …ξετρυπώσω όλους αυτούς τους συντελεστές, χωρίς τους οποίους το προϊόν μου θα έπρεπε να μείνει στα σχέδια ή να παραχθεί στο εξωτερικό. Και πρέπει να σας πως ότι, παρά τα 30 χρόνια μου μέσα σ’ αυτές τις δουλειές, ακόμη εκπλήσσομαι όταν π.χ. πάω σε ένα ισόγειο πίσω από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων και είναι ο Νικόλας, ένας απίστευτος μηχανολόγος μηχανικός, με τελευταίας τεχνολογίας κοπτικό laser που κάνει τα πάντα, ή όταν πάω στον μαστρο-Τάσο, σε ένα οικόπεδο στου Ρέντη, και είναι εκεί με τα παιδιά του και 5 εργαλειομηχανές CNC τελευταίας τεχνολογίας που κάνουν τέχνη πάνω σε μέταλλο. Και ακόμη με συγκινεί η χαρά των μηχανικών που συμβάλλουν στο να φτιάχνονται νέα προϊόντα, όπως των παιδιών της ΕΑΒ όταν δοκιμάζαμε τα μηχανήματα μας στον ανηχοϊκό θάλαμο και στην πλατφόρμα κραδασμών.

Αυτό που θέλω να κάνουμε, λοιπόν, και η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας το έχει αγκαλιάσει, είναι μια ηλεκτρονική πλατφόρμα που θα έχει ανεβασμένους όλους αυτούς τους μικρούς μάγους της Ελληνικής παράγωγης, ερευνάς και ανάπτυξης. Και το πρώτο που χρειάζεται είναι ένας μηχανισμός που θα τους ανακαλύπτει, θα καταγράφει τις δυνατότητές τους και θα στήνει την τιμολογιακή πολιτική τους για την πλατφόρμα, ώστε να είναι εύκολα κατανοητή η διαδικασία που κάποιος πρέπει να ακολουθήσει για να συνεργαστεί μαζί τους. Εδώ θα πρέπει να βοηθήσουν και "στρατολόγοι" (scouters και recruiters), δηλαδή ειδικοί σύμβουλοι επιχειρήσεων που, με μια λογική αμοιβή κι ένα πολύ μικρό ποσοστό επί των πωλήσεων, θα "ξετρυπώνουν", όπως είπα παραπάνω, τους μάγους και θα τους βγάζουν στον "αφρό". Ελπίζω το αρχικό κόστος για αυτή την δουλειά να μπορέσει να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ, όμως η συνέχεια μπορεί να είναι κάλλιστα αυτοχρηματοδοτούμενη.

Το επόμενο βήμα θα είναι τα λεγόμενα κουπόνια καινοτομίας (vouchers): με μια απλή και έξυπνη διαδικασία, ακόμα και άτυπες (δηλαδή, χωρίς έναρξη επιχείρησης) ομάδες νέων startuppers θα παίρνουν ένα πόσο σε πίστωση στην παραπάνω πλατφόρμα και θα μπορούν να προμηθευτούν ό,τι πιστεύουν ότι τους χρειάζεται για να υλοποιήσουν την ιδέα τους. Στην πλατφόρμα, εκτός από πρόσβαση σε εργαστήρια, θα μπορεί κάποιος π.χ. να αγοράσει χρόνο σε μια θερμοκοιτίδα, ή υπηρεσίες κατοχύρωσης πατέντων, ή πρόσβαση σε πανεπιστημιακές υποδομές όπως π.χ. στην αεροσήραγγα του Μετσοβίου κλπ. 

Η διαδικασία των vouchers με πιστοποιημένους παρόχους υπηρεσιών καινοτομίας είναι κάτι που θα κάνει την όλη χρηματοδότηση της φάσης εκκίνησης μιας επιχείρησης και κατασκευής πρωτοτύπου ένα δημιουργικό παιχνίδι για όλους. Φυσικά, πρόσβαση θα έχουν και υφιστάμενες επιχειρήσεις ή όσοι θέλουν να αγοράσουν με δικά τους χρήματα απευθείας υπηρεσίες από τους παρόχους.

Τέλος, στην πλατφόρμα όλοι θα αξιολογούν και θα αξιολογούνται: οι πελάτες τους παρόχους και το αντίστροφο, και φυσικά όλοι τους συμβούλους και το αντίστροφο.

Στο άρθρο αυτό δεν υπάρχει επίλογος, διότι ο σκοπός του είναι να βοηθήσει ώστε να γίνει το ξεκίνημα: όσοι ενδιαφέρεστε να συζητήσουμε και να συνδημιουργήσουμε  το νέο αυτό περιβάλλον συνεργασίας, ακόμη και να αλλάξουμε το σχεδιασμό, αν κάτι τέτοιο προκύψει από τη συζήτηση, ελάτε στο Be-Finnovative (Πειραιώς 74, Μοσχάτο) την Πέμπτη 15 Ιουνίου στις 9:00’ το πρωί (διοργάνωση CrowdPolicy). Και όλα γίνονται!

*μέσω a contrario

Ευάγγελος Αχιλλόπουλος: Το επιχειρηματικό περιβάλλον στη χώρα είχε στηθεί έτσι ώστε να εξυπηρετεί τους λίγους και ισχυρούς

*Η ομιλία του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου, μέλους του Συντονιστικού του Τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκδήλωση της 5/7/2016 στο ΒΕΑ του Τμήματος Βιομηχανίας

φωτο Άγγελος Καλοδούκας, left.gr

Το επιχειρηματικό περιβάλλον, το φορολογικό νομικό πλαίσιο και το πτωχευτικό δίκαιο

του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου*

Στα αμέσως επόμενα βήματα του τμήματος πρέπει να συζητήσουμε μεγάλα θεσμικά θέματα που αφορούν χρόνια προβλήματα της παραγωγής και του επιχειρηματικού περιβάλλοντος στην χώρα που είχε στηθεί έτσι ώστε να εξυπηρετεί ad hock τους λίγους και ισχυρούς. Το φορολογικό πλαίσιο και το πτωχευτικό δίκαιο είναι από τα πρώτα θέματα που πρέπει να συζητήσουμε.

Το φορολογικό σύστημα από παράγοντας ανάσχεσης, πυλώνας ανάπτυξης

Είναι αδήριτη ανάγκη να σχεδιαστεί ένα νέο απλό, σύγχρονο και λειτουργικό φορολογικό σύστημα που θα αντικαταστήσει όλη την υφιστάμενη, απίστευτα δαιδαλώδη πολυνομία, τέτοιο που να προάγει την αναδιανομή, τη συμμόρφωση και την επιχειρηματικότητα. 

Το φορολογικό σύστημα από παράγοντας ανάσχεσης μπορεί να γίνει πυλώνας ανάπτυξης, αρκεί να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα και την ασάφεια. Βασικά δομικά στοιχεία του νέου συστήματος πρέπει να είναι η αρχή της ίσης φορολογίας για ίση φοροδοτική ικανότητα (κατά κανόνα, ίσο εισόδημα), οι προοδευτικοί φορολογικοί συντελεστές, η φορολόγηση μόνο εσόδων που έχουν εισπραχθεί, το λελογισμένο αφορολόγητο και η χρήση σύγχρονων μεθόδων παρακολούθησης και έλεγχου της φοροδιαφυγής με μείωση της επαφής ελεγκτών με τους ελεγχόμενους.

Η φορολογία κεφαλαίου, ιδίως της μικρομεσαίας κατοχής, πρέπει να έχει ανταποδοτικά χαρακτηριστικά για να είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα και τις συνθήκες της ΕΕ. Επιπλέον, είναι αδιανόητο να φορολογούμε την επαγγελματική δραστηριότητα με κεφαλικό φόρο - και η φοροδιαφυγή δεν είναι δικαιολογία. 

Είναι έγκλημα να φορολογούμε από το πρώτο ευρώ, έστω και έναν πολίτη που ζει με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας στο όνομα της φοροδιαφυγής. Πόσο δε μάλλον όταν αυτό το κάνουμε σήμερα φορολογώντας εκατοντάδες χιλιάδες ελευθέρους επαγγελματίες από το πρώτο ευρώ που στην δραματική πλειονότητα τους δεν έχουν τα βασικά για να βγάλουν τον μήνα, στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής μερικών χιλιάδων φοροφυγάδων. 

Φορολογική πολιτική με ομαδικό καψόνι επειδή αυτό βολεύει το «σύστημα», δεν είναι αναδιανομή πλούτου, είναι έγκλημα κατά των αδυνάμων. 

Η τεχνολογία επιτρέπει την καθολική τραπεζική διασταύρωση των εισοδημάτων με τις καταθέσεις και τις κινήσεις λογαριασμών, και μαζί με το περουσιολόγιο κλείνει και η τελευταία “τρύπα” του σημερινού συστήματος. 

Η πάταξη του λαθρεμπορίου με απαραβίαστες μεθόδους ιχνηλασιμότητας και την άμεση εγκατάσταση scanners στα τελωνεία, ώστε να μην φεύγει κοντέινερ ή φορτηγό χωρίς να έχει καταγραφεί φωτογραφικά το περιεχόμενο του, είναι πέρα από απαραίτητα.

Η άναρχη και συνεχής φορολογική νομοθέτηση με αποτέλεσμα την ασάφεια, τις αλληλοεπικαλύψεις και τις αντιφάσεις που συνεχώς γεννώνται στη φορολογική νομοθεσία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η όποια δικαστική απόφαση έχει ισχύ μόνο για τον εκάστοτε προσφεύγοντα (ελλείψει συνταγματικού δικαστηρίου), έχουν κτίσει με τα χρόνια ένα σύστημα που αναπαράγει μόνο του νέα ασάφεια και εκείνη με την σειρά της διαφθορά. 

Η ασάφεια είναι το βούτυρο στο ψωμί της διαφθοράς, καθώς κάθε δυνατότητα κατά το δοκούν ερμηνείας από τον κάθε υπάλληλο του φορολογικού μηχανισμού δημιουργεί περιθώριο, αν όχι ευκαιρία, έκνομης συναλλαγής. Επιπλέον, παρατηρείται μια τάση της φορολογικής διοίκησης να ερμηνεύει κάθε ασάφεια στους φορολογικούς νόμους κατά κανόνα σε βάρος του φορολογούμενου, ακόμη κι αν ο νομοθέτης είχε σχεδόν ξεκάθαρα άλλο σκοπό.

Στην χώρα μας δεν υπάρχει κανένα κοινό δημόσιο σημείο αναφοράς για το φορολογικό δίκαιο όπως ισχύει σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή, με όλες τις διατάξεις του κωδικοποιημένες και ταξινομημένες. 

Η δημιουργία ενός διαδικτυακού “φορολογικού manual” με όλες τις διατάξεις κωδικοποιημένες, μαζί με όποιες ερμηνείες και παραδείγματα που ισχύουν κάθε στιγμή, είναι από τα πρώτα βήματα που πρέπει να γίνουν προς την κατεύθυνση αύξησης της ασφάλειας δικαίου και της διαφάνειας, από τη μια πλευρά, και μείωσης της αβεβαιότητας από την άλλη (κάτι ανάλογο με το IRS manual βλ. www.irs.gov/irm/). 

Αν, μάλιστα, είναι διαρκής και η μετάφρασή του στα Αγγλικά, θα δώσει επιπλέον αίσθημα ασφάλειας και στους ξένους επενδυτές, γιατί θα μπορούν να το μελετήσουν πριν καν αποφασίσουν να επενδύσουν στην χώρα.

Μέχρι να έχουμε ένα νέο φορολογικό σύστημα σαφές, απλό και λειτουργικό, είναι απαραίτητο να εφαρμόσουμε μια από τις βέλτιστες πρακτικές που χρησιμοποιούνται στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο και αποκαλείται Tax Ruling, κατάλληλα διαμορφωμένη ώστε να είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα και τις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας μας. 

Η ίδρυση ενός ειδικού δικαιοδοτικού δικαστηρίου υπό την επίβλεψη και στελέχωση από το Συμβούλιο της Επικρατείας θα δέχεται προσφυγές πολιτών έναντι της φορολογικής αρχής με μόνο αντικείμενο την άρση της ασάφειας (δηλαδή, μια ταχεία ερμηνεία του νόμου) με πολύ χαμηλό κόστος, όπως συμβαίνει με το US Tax Court (www.ustaxcourt.gov). 

Το ειδικό αυτό φορολογικό δικαστήριο θα πρέπει να μπορεί να αποφασίζει σε πρώτο βαθμό καθημερινά και οι αποφάσεις του να έχουν άμεση και καθολική ισχύ επίσημης ερμηνείας του νόμου έναντι παντός, η οποία θα προστίθεται αυτόματα στη διαρκή ερμηνεία της φορολογικής νομοθεσίας που θα έχουν μπροστά τους οι φορολογικές αρχές (βλ. παραπάνω, “φορολογικό manual”). 

Οποιοσδήποτε τυχόν θιγόμενος, στη συνέχεια, θα μπορεί να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας σε δεύτερο βαθμό για τελική κρίση. Σταδιακά, με αυτόν τον τρόπο θα εκλείψουν όλες οι ασάφειες.

Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από την απόφαση πρόσφατης πιλοτικής δίκης στο ΣΤΕ όταν οι εφοριακοί επικαλέστηκαν την δυσκολία του «συστήματος Taxis να καταχωρήσει μια περίπτωση» που τους οδήγησε στο να κάνουν κατάχρηση εξουσίας, που αναφέρει

«….το σύστημα αυτό (σ.σ. Taxis) θα πρέπει αντιθέτως να προσαρμόζεται στους κανόνες της φορολογικής νομοθεσίας και να εξυπηρετεί τις ανάγκες της ορθής εφαρμογής της και όχι η εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας να προσαρμόζεται στις δυνατότητες του συστήματος».

Έχουμε αναγάγει την βολή του «συστήματος» ως ανώτερη αξία ακόμα και πάνω από τους νόμους και τα Συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών. Αυτό είναι απαράδεκτο και πρέπει να αλλάξει.

Η “Δεύτερη Ευκαιρία” και το νέο Πτωχευτικό Δίκαιο

Στο νόμο με τα πρώτα προαπαιτούμενα του περασμένου Αυγούστου προβλέπεται η “Δεύτερη Ευκαιρία” και το νέο Πτωχευτικό Δίκαιο. Στο Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει δημιουργηθεί ειδική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή με αντικείμενο την επεξεργασία και κατάρτιση σχεδίου νόμου για την αναμόρφωση του πτωχευτικού δικαίου (ΦΕΚ Β’ 2359/2015). 

Καταπολέμηση ανεργίας σημαίνει εργοδότες και νέες θέσεις εργασίας, και η μεγαλύτερη δεξαμενή έτοιμων εργοδοτών είναι οι δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έχουν πτωχεύσει έντιμα (εκτιμάται πως είναι το 90-95% των “πτωχών”).

Η παροχή 2ης Ευκαιρίας στις επιχειρήσεις αυτές επιβάλλεται ήδη από το Μνημόνιο 3, αλλά και από την κοινή λογική. 

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή οδηγία πρέπει ο Σύγγνωστος (ο έντιμος πτωχεύσαν) να απαλλάσσεται εξολοκλήρου και να μπορεί να ενταχθεί στην αγορά μέσα σε 3 χρόνια. 

Μην προσπαθούμε να κάνουμε αυτό το 3 χρόνια, 7. 

Πρέπει στόχος μας να είναι να το κάνουμε 1 έτος, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες με πολύ πιο αυστηρό πλαίσιο από το δικό μας, όπως η Μ. Βρετανία. 

Είναι στατιστικά αποδεδειγμένο πως ο έντιμος που είχε δεύτερη ευκαιρία φτιάχνει νέα και μακράν πιο βιώσιμη επιχείρηση με πιθανότητες επιτυχίας πάνω από 80% από αυτόν που πρώτη φορά επιχειρεί.

Τα άμεσα οφέλη: χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, έσοδα για το Δημόσιο και τα Ταμεία, ψυχολογική ανάταση για μεγάλο αριθμό Ελλήνων, άμεση διακοπή της παραβατικής συμπεριφοράς από σημαντικό αριθμό επιχειρήσεων στην οποία οδηγούνται εξ ανάγκης (μαύρη οικονομία κλπ) και ανάσχεση της αθρόας μεταφοράς παραγωγικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες (κυρίως της Βουλγαρίας). 

Τέλος, είναι απαραίτητο να εξεταστούν νομικές προσθήκες και αλλαγές που να επιτρέπουν την ανάταξη των αργουσών βιομηχανικών μονάδων, είτε από τους εργαζόμενους είτε από νέους επενδυτές.

*εισήγηση του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου, μέλους του Συντονιστικού του Τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκδήλωση της 5/7/2016 στο ΒΕΑ του Τμήματος Βιομηχανίας

Νέο ασφαλιστικό: ο ανοιχτός διάλογος στον ΣΥΡΙΖΑ για τις απαραίτητες βελτιώσεις και τα πολιτικά κοράκια της καταστροφολογίας

του Βαγγέλη Αχιλλόπουλου*

Κύριοι και κυρίες, κάτι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε σε σχέση με το ασφαλιστικό, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ελευθέρους επαγγελματίες γιατί βλέπω διάφορα πολιτικά κοράκια να έχουν ξεμυτίσει και να πουλάνε καταστροφολογία...

1) Μόλις πριν 10 μήνες οι οφειλές στον ΟΑΕΕ ήταν ποινικό αδίκημα με φυλάκιση και απίθανα πρόστιμα.

2) Σήμερα οι εισφορές που πληρώνουν οι ΕΕ με χαμηλά εισοδήματα είναι δολοφονικές.

3) Η φορολογική αντιμετώπιση των ΕΕ από το πρώτο ευρώ ως σαν να είναι εγκληματίες φοροφυγάδες ξεκίνησε από τις κυβερνήσεις ΝΔΣΟΚ.

4) Το πτωχευτικό δίκαιο δεν έδινε δεύτερη ευκαιρία σε κανένα

Ξεχνάμε πως,

• Ο ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Μάρτιο ήταν αυτός που αποποινικοποίησε τις οφειλές στον ΟΑΕΕ.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ με το σχέδιο Κατρούγκαλου είναι αυτός που εισάγει την αναλογικότητα στις εισφορές των ΕΕ με χαμηλά εισοδήματα με το επίπεδο έναρξης 40% πιο χαμηλά από το σύστημα που μας καταλήστευε τόσα χρόνια.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που θα αλλάξει την φορολογική αντιμετώπιση για τους ΕΕ ώστε να υπάρχει προστασία για τα χαμηλά εισοδήματα με ένα αφορολόγητο που θα χτίζεται.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που έφερε την δεύτερη ευκαιρία και αυτή η νομοθετική παρέμβαση πρόκειται να κλείσει μέχρι το καλοκαίρι.

Όλα τα παραπάνω ήταν μια μάστιγα που υπήρχε με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας στο τιμόνι της χώρας για τα τελευταία 40 χρόνια.

Το ότι σήμερα βλέπετε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετέχουν στον διάλογο που γίνεται με έντονο τρόπο δεν είναι γιατί κάτι έχει κάνει στραβά ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό συμβαίνει για δυο λόγους,

Α) γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το χαλιφάτο του κάθε υπουργού και πρωθυπουργού όπως ήταν σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Β) γιατί στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τις θέσεις ευθύνης, στην κοινοβουλευτική ομάδα όπως και στο κόμμα οι άνθρωποι αθροιστικά έχουν ένσημα στον ιδιωτικό τομέα μακράν περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο κόμμα κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα.

Πρέπει να έχετε καταλάβει έως τώρα πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ανοιχτό κόμμα με τέτοιες αξίες που του επιτρέπουν την ανοιχτή συζήτηση και διαβούλευση της πολιτικής που έρχεται από την κυβέρνηση του.

Κύριοι και κυρίες αυτό που συμβαίνει δεν είναι ευκαιρία για να πουλήσετε καταστροφολογία. Έτσι είμαστε εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούμε, συζητάμε και τελικά καταλήγουμε σε αποφάσεις. Αποφάσεις που όλοι τις στηρίζουμε.

Και τέλος η πολιτική είναι κάτι δυναμικό, μπορεί μια μεταρρύθμιση να γίνει σε παραπάνω από ένα βήμα. Σήμερα με το ασφαλιστικό πρέπει να γίνουν κάποια πράγματα που επιβάλλονται από την καθολική υπογραφή που βάλαμε στα μνημόνια, αύριο, σε ένα με δυο χρόνια οι συνθήκες θα επιτρέψουν να κάνουμε ένα επόμενο βήμα που θα μας φέρει πιο κοντά στον στόχο της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης όπως την οραματιζόμαστε και την θέλουμε.

Γι’ αυτό κατεβάστε την κακοπροαίρετη κριτική και ανεβάστε την καλοπροαίρετη γιατί είναι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα ΜΑΣ.

*ο Βαγγέλης Αχιλλόπουλος είναι μέλος του τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ

Ο φαύλος κύκλος του παρασιτισμού: έλλειψη χρηματοδότησης στην παραγωγή - χρηματοδότηση της κατανάλωσης (εισαγομένων)

Ο κύκλος του παρασιτισμού 
και η σχέση του 
με την έλλειψη χρηματοδότησης 
στην παραγωγή...

του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου*

Κάποιος προχθές με ρώτησε:
"Ποιος είναι ο καταλύτης που κάνει ένα μικρο startup να συνεργαστεί με ένα μεγάλο παίκτη;"
Του απάντησα, "το προϊόν.-"

Το προϊόν λοιπόν είναι ο καταλυτής όχι μόνο σε μια τέτοια συνεργασία αλλά και σε μια ολόκληρη οικονομία για να σταθεί στα πόδια της... 

Το προϊόν είναι αυτό που κινεί το εμπόριο και έλκει τον πελάτη.

Το εμπόριο λοιπόν για να ξεκινήσει χρειάζεται προϊόν και φυσικά πελάτες... 

Πελάτες, όχι χρηματοδότηση, γιατί λεφτά από το ελικόπτερο να του ρίχνεις χωρίς πελάτες δεν υπάρχει εμπόριο.

Κάποιοι θα πουν πως χωρίς κανάλια διάθεσης το προϊόν δεν πάει πουθενά. Θα πω πως αν το προϊόν δεν πουλάει τα κανάλια διάθεσης, είτε θα πάψουν να υπάρχουν, είτε θα πουλάνε άλλο προϊόν. Αυτό το άλλο προϊόν αν δεν παράγεται από κάποιον μέσα στην χώρα μας τότε και τα κανάλια διάθεσης δεν μας αφορούν... 

Άρα χωρίς προϊόν είναι αδιάφορα και τα κανάλια διάθεσης... Γιατί τέτοια πάντα βρίσκεις αν το προϊόν είναι καλό και συνοδεύεται από ένα καλό μάρκετινγκ. Και τέλος πάντων όταν πρέπει να πουλήσεις ένα προϊόν χτίζεις και τα κανάλια διάθεσης, είναι μέρος της δουλειάς της επιχείρησης που παράγει υψηλή προστιθεμένη αξία...

Ένα προϊόν για να δημιουργηθεί χρειάζεται χρηματοδότηση, έρευνα και ανάπτυξη, επενδύσεις και πολλά άλλα... Μόλις δημιουργηθεί, ο δημιουργός του το βγάζει στην αγορά. 

Αυτή ή το αποδέχεται ή το απορρίπτει. 

Οι έμποροι μπαίνουν στην εικόνα μόνο όταν το προϊόν αποκτήσει την πρώτη αποδοχή στην αγορά. Οι έμποροι τότε μπορούν να μεγεθύνουν την αγορά τοπικά ή καμιά φορά και διεθνώς.

Οι πελάτες τώρα, είναι αυτοί που έχουν διαθέσιμο εισόδημα για να καταναλώνουν προϊόντα και υπηρεσίες. Οι άνθρωποι της παραγωγής είναι ως επί τον πλείστον οι πιο καλά αμειβόμενοι με λεφτά που προέρχονται από ΝΕΑ ΑΞΙΑ. 

Αυτό το "νέα αξία" είναι το σημαντικό. 

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρώτοι αρχίζουν τον κύκλο της αγοράς μιας και είναι αυτοί που πρώτοι παράγουν ΝΕΑ αξία. Αυτοί είναι οι πελάτες του κουρέα, του εστιατορίου, του γιατρού, όπου όλοι αυτοί με την σειρά τους γυρίζουν το χρήμα στην αγορά.

Οι άνθρωποι της παραγωγής έχουν αυτό που λέμε υψηλό πολλαπλασιαστή στην οικονομία. Παίρνουν 1 και το κάνουν από 5 έως 12.

Οι τράπεζες τώρα... 

Επειδή η χρηματοδότηση της παραγωγής και της δημιουργίας νέου προϊόντος είναι μια δύσκολη δουλειά, χωρίς εύκολα να μπορεί ένα μέσο τραπεζικό στέλεχος να έχει την κατάλληλη γνώση να κρίνει και να πάρει την απόφαση να χρηματοδοτήσει την Α πρόταση ή την Β πρόταση, καταλήγει σχεδόν πάντα να χρηματοδοτεί τον τζίρο (δλδ το εμπόριο) και την κατανάλωση. Γιατί αυτό είναι το εύκολο και το απλό...

Αυτή η φυσική επιλογή των τραπεζιτών είναι που ορίζει το λεγόμενο παραγωγικό μοντέλο. 

Όταν σε μια οικονομία είναι πιο αποδοτικό για μια τράπεζα να χρηματοδοτεί την κατανάλωση (15-18% επιτόκια στις κάρτες) και για ένα μέσο επενδυτή το εμπόριο και οι υπηρεσίες είναι αυτό που καταλαβαίνει τότε η οικονομία αρχίζει να παίρνει την κάτω βόλτα και σταμάτα να παράγει ΝΕΑ ΑΞΙΑ.

Επιπλέον όταν σταματήσουν οι άνθρωποι που δημιουργούν νέο προϊόν να έχουν χρηματοδότηση και αυτή πηγαίνει στα επόμενα στάδια της αλυσίδας τότε σταματά να υπάρχει ενδογενές προϊόν στην οικονομία...

Αυτόματα αυτή η απώλεια καλύπτεται από εισαγωγές.

Και επειδή πλέον δεν παράγεται νέα αξία όπως είπαμε πιο πάνω, η σωρευμένη αποταμίευση των πολιτών είναι αυτή που καλύπτει το κενό της ρευστότητας που αντί να ανακυκλώνεται εσωτερικά περισσότερες φορές, πηγαίνει προς το εξωτερικό (έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου) μέσω των εισαγωγών.

Αυτή η εκροή κατατρώει τις τραπεζικές καταθέσεις της χώρας, που με την σειρά τους μειώνουν την δυνατότητα στις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν την κατανάλωση περαιτέρω... Για την παραγωγική οικονομία δεν συζητάμε, αυτό έχουν σταματήσει να το κάνουν καιρό τώρα...

Εφόσον οι τράπεζες σταματούν να χρηματοδοτούν την κατανάλωση πως καλύπτονται οι ανάγκες της οικονομίας?

Μα με περαιτέρω δανεισμό του κράτους από τις αγορές (δημοσιονομικό έλλειμμα) που πλέον αυτό τροφοδοτεί την ζήτηση μέσω των παχυλών (μικροπαρασιτισμός) μισθών και συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων και μέσω των προμηθειών του κράτους (μεγαλοπαρασιτισμός) είτε αυτά είναι διάφορα αναλώσιμα είτε αυτά είναι δημόσια έργα...

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε... 

Αυτά τα δυο, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου και το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι τα λεγόμενα δίδυμα ελλείμματα... 

Και μετά ΔΝΤ μνημόνια κτλ...

Αν στην εξίσωση τώρα προσθέσουμε και το ότι δεν τυπώνουμε δικό μας νόμισμα εύκολα καταλαβαίνουμε πως με πεπερασμένο κυκλοφορών νόμισμα η οικονομία στεγνώνει...

Άρα χωρίς ενδογενές προϊόν δεν σπάει το σπιράλ θανάτου των διδύμων ελλειμμάτων, με τα Capital Controls αναχαιτίζεται το ένα από τα δυο, μαζεύεται ο παρασιτισμός και ίσως σπρώχνει τις τράπεζες προς την αναγκαστική χρηματοδότηση της παραγωγής... 

Αλλά αυτό ΔΕΝ είναι βέβαιο...

Το κράτος λοιπόν που είναι ο ρυθμιστής πρέπει να ρίξει το βάρος του στην απελευθέρωση της δημιουργικής επιχειρηματικότητας (startups) και στην χρηματοδότηση του ενδογενούς προϊόντος υψηλής προστιθεμένης αξίας από όποιον το παράγει ώστε να σπάσει τον φαύλο κύκλο και να έχουμε ελπίδα να δούμε μια άσπρη μέρα...

*Ο Ευάγγελος Αχιλλόπουλος είναι μέλος του Συντονιστικού του Τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ και επιχειρηματίας στην τεχνολογική καινοτομία.

Αυτά δεν είναι εξαγγελίες, είναι νόμοι του κράτους: μέτρα που πήρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για την μΜ Επιχειρηματικότητα

του Βαγγέλη Αχιλλόπουλου*

Σε 7 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε για την επιχειρηματικότητα ότι δεν έκαναν 40 χρόνια όλοι οι προηγούμενοι.

α) Οι οφειλές στον ΟΑΕΕ, για πρώτη φορά μετά το 1967 και τον χουντικό νόμο που κατάστρεφε οικογένειές τόσα χρόνια, έπαψαν να είναι ποινικό αδίκημα. 

Στο ΦΕΚ από τον Μάρτιο.**

β) Οποιαδήποτε οφειλή προς το δημόσιο μέχρι 50.000 ευρώ έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα. 

Στο ΦΕΚ επίσης από τον Μάρτιο.**

γ) Για πρώτη φορά στα χρονικά θεσμοθέτησε την δεύτερη ευκαιρία, η διαγραφή χρεών προς το δημόσιο μέσα σε τρία χρόνια για τους έντιμους επιχειρηματίες που απέτυχαν είναι πραγματικότητα. 

Μάλιστα με την επέκταση του νόμου Κατσέλη και στα χρέη έναντι του δημοσίου για πρώτη φορά θα διαγράφονται χρέη με ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ...!!! 

Στο ΦΕΚ από τον Ιούλιο.***

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πράξη αυτό που οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν. 

Να απελευθερώσουν την επιχειρηματικότητα από το στίγμα της αποτυχίας. 

Πράγματα που τα λέγαμε οι νέοι επιχειρηματίες σε όλους τους προηγούμενους πρωθυπουργούς και απλά μας χτυπούσαν στην πλάτη... 

Όσοι με ξέρετε γνωρίζεται από πρώτο χέρι το τι λέμε.

Για όσους δεν έχουν καταλάβει μιλάμε για την μεγαλύτερη μεταρρύθμιση για το επιχειρηματικό περιβάλλον στην χώρα. 

Είναι σαν να έχει αλλάξει η Ελλάδα αιώνα!

(Αυτά δεν είναι εξαγγελίες, είναι νόμοι του κράτους)

*από σχόλιο στο facebook



Τα ΦΕΚ:

**ΝΟΜΟΣ 4321 

(ΦΕΚ 32, 21 - 03 - 2015) 

https://nomoi.info/%CE%A6%CE%95%CE%9A-%CE%91-32-2015-%CF%83%CE%B5%CE%BB-8.html

***ΝOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 4336

(ΦΕΚ Α' 94/14-08-2015)
Συνταξιοδοτικές διατάξεις − Κύρωση του Σχεδίου Σύμβασης Οικονομικής Ενίσχυσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και ρυθμίσεις για την υλοποίηση της Συμφωνίας Χρηματοδότησης.ΥΠΟΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Γ.3: ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ν. 3588 /2007 (Α'153)

http://www.taxheaven.gr/laws/law/index/law/705

Σημείωση: Τι προβλέπεται από τον ΣΥΡΙΖΑ για την συνέχεια: 

Το τμήμα Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων του ΣΥΡΙΖΑ σας καλεί στην ανοιχτή προεκλογική συγκέντρωση για την παρουσίαση των προγραμματικών θέσεων του κόμματος για τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις.Θέατρο “ΔΙΑΝΑ” Δευτέρα 14/09/2015 και ώρα 19:00Ομιλητές:Γιώργος Σταθάκης,Υπουργός Οικονομίας Νίκος Σκορίνης,μέλος Κ.Ε και συντονιστής του τμήματος ΜμΕ

Αν κάποιος/α με ιδέες για παραγωγή προϊόντος δεν μπορεί να ξεκινήσει, τότε αυτόματα δεν υπάρχει και βιομηχανία

Σχετικά με την πολιτική των κρατικών ενισχύσεων

από το blog 

Ενδογενής Παραγωγική Ανασυγκρότηση

του Βαγγέλη Αχιλλόπουλου*

Η καινοτομία, τα προϊόντα και η παραγωγική επιχειρηματικότητα, δεν διατάσσονται ούτε συμβαίνουν επειδή το κράτος «ρίχνει χρήμα στην αγορά».

Δεν χρειαζόμαστε άλλες επιδοτήσεις στοχευόμενες σε κλάδους και συμπλέγματα.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους φορείς «προώθησης» και «επιμόρφωσης»…
Δεν χρειαζόμαστε στοχεύσεις και προωθητές.
Δεν χρειαζόμαστε 5-10 πρωταθλητές.
Χρειαζόμαστε πολλούς. Όλους όσους μπορούμε να έχουμε.
Η επιχειρηματικότητα θέλει ελευθερία, δημοκρατία και ίσες ευκαιρίες.
Δεν βάζουμε το κάρο μπροστά από τα άλογα.

Πρέπει να το καταλάβουμε όλοι, να γίνει κοινός τόπος, πως πρώτα χρειάζεται κάποιος να φτιάξει ένα προϊόν και μετά όλα τα υπόλοιπα θα συμβούν.

Αυτό που χρειάζεται η αγορά είναι δυο πράγματα,

Α) Στα όποια εργαλεία σχεδιαστούν να μην αποκλείεται ο μικρός και αδύναμος που έχει ιδέες και θέλει να τις κάνει προϊόν εξαγώγιμο ή υποκατάστατο εισαγόμενων, μιλάμε για την εφαρμογή στην πράξη των ίσων ευκαιριών για όσους είναι ικανοί, ανεξάρτητα αν έχουν την οικονομική επιφάνεια να κάνουν επενδύσεις.
Μόνο έτσι θα απελευθερωθεί το δημιουργικό δυναμικό της χώρας.

Κανένας κλάδος ή σύμπλεγμα δεν λειτουργεί αν δεν υπάρχει πρώτα τελικό προϊόν προς πώληση από κάποιον.

Η βιομηχανία μεταποίησης λειτουργεί με πολλούς προμηθευτές, μεταποιητές, υποκατασκευαστές, που ο καθένας ολοκληρώνει ένα κομμάτι από το τελικό προϊόν, που κάποιος άλλος πρέπει να μελετήσει και να δημιουργήσει ΠΡΩΤΑ.

Αν αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να ξεκινήσει, τότε αυτόματα δεν υπάρχει και βιομηχανία. Στην Ελλάδα αυτός ο πρώτος που δημιουργεί το προϊόν, που ξεκινά το παραγωγικό παιχνίδι να τρέχει, αυτός ο ένας άνθρωπος που έχει την πρώτη ιδέα απλά δεν έχει καμία ελπίδα να ξεκινήσει ποτέ. Έτσι όλη η υπόλοιπη αλυσίδα μαραζώνει, από τα μηχανουργία μέχρι τα συσκευαστήρια, από τους παραγωγούς πρώτης ύλης μέχρι τους εισαγωγείς, από τους συμβούλους μέχρι τους designers, από τους μαστόρους μέχρι τους διευθυντάδες…

Β) Να υπάρχουν επιχορηγήσεις «πολύ-εργαλεία» ή επιδοτήσεις σε βήματα που να ακολουθούν τον επιχειρηματικό κύκλο μιας επιχειρηματικής δράσης και όχι «προγράμματα» με προαποφασισμένους κεντρικά θεματικούς στόχους από κάποιες επιτροπές σοφών όπως κάνουμε ΟΛΑ τα τελευταία 25 χρόνια....

Άλλες ανάγκες έχει μια νέα επιχείρηση, άλλες μια υφιστάμενη. Δεν βρίσκονται όλες οι επιχειρήσεις στο ίδιο σημείο, αλλά τα βήματα που ακολουθούν είναι σχεδόν κοινά. Τα ακόλουθα βήματα θα μπορούσαν να είναι μικρά αλληλένδετα προγράμματα που η οποιαδήποτε επιχείρηση θα μπορούσε να πάρει ένα-ένα ξεκινώντας από αυτό που της λείπει.

- Ερευνά αγοράς,
- Μελέτη στόχευσης προϊόντος,
- Επιχειρηματικό Σχέδιο και Επιχειρηματικό Μοντέλο
- Σχεδίαση προϊόντος,
- Σχεδίαση βελτίωσης προϊόντος,
- Πρωτότυπα,
- Πατέντα/Κατοχύρωση πνευματικής ιδιοκτησίας,
- Μικρή πιλοτική παράγωγη,
- Branding και μάρκετινγκ,
- Πιστοποιήσεις,
- Εξοπλισμός παράγωγης
- Μελέτη βελτίωσης παραγωγής,
- Βελτίωση εξοπλισμού παραγωγής,
- Συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις,- Εγγυοδοτικά εργαλεία για εξαγωγές.

Μια εργαλειοθήκη με μικρά αλληλένδετα προγράμματα-βήματα ανοιχτή σε όλους και ανεξάρτητα από στοχεύσεις σε κλάδους και συντεχνίες είναι αυτό που χρειάζεται η Παραγωγική Επιχείρηση.

Έτσι πρώτα είναι οι ιδέες, ανοιχτά, σε όλους τους κλάδους, μετά είναι οι άνθρωποι που τις υλοποιούν και τις μετατρέπουν σε προϊόντα και μετά είναι όλα τα υπόλοιπα.

Ούτε συμπλέγματα, ούτε clusters, ούτε κλάδοι… Ιδέες --> Άνθρωποι --> Προϊόντα.

Οι άνθρωποι δημιουργούν, ο αγρότης, ο ερευνητής, ο εφευρέτης ο νέος, ο μηχανικός, ο φοιτητής, ο μάστορας, ο οποιοσδήποτε τελικά.

Ούτε τα συμπλέγματα, ούτε οι κλάδοι, ούτε τα clusters, ούτε ακόμα τα εργοστάσια δεν δημιουργούν.

Οι άνθρωποι δημιουργούν, και αν δεν τους βάλουμε στο κέντρο τίποτα δεν πρόκειται να γίνει.

Ρομαντική σκέψη ή οικονομικός ρεαλισμός και θεσμική υποχρέωση;

Θα πει κάποιος μα τι είναι αυτά τα ρομαντικά που λες, πως θα γίνουν στο οικονομικό πολιτικό καθεστώς της Ευρώπης σήμερα;

Η απάντηση είναι πως επιβάλλονται να γίνουν. Είναι η θεσμική υποχρέωση της Ευρώπης να γίνουν. Είναι η θεσμική υποχρέωση της Ελλάδας να γίνουν αυτά ακριβώς.

Το ανώτατο ελεγκτικό δικαστήριο της Ευρώπης το European Court of Auditors, το 2011 έκανε μια πολύ σοβαρή παρατήρηση και έθεσε τις βάσεις για αυτό που ρομαντικά λέγω.

Σε μια πολύ σημαντική έκθεση του το 2011 αναφέρει τα εξής για τα προγράμματα τύπου ΤΕΜΠΕ και ΕΤΕΑΝ (δάνεια με τις εγγυήσεις του δημοσίου) που τρέχουν ανά την Ευρώπη.

“In guarantee schemes, ‘deadweight’ occurs if the borrower could have obtained the loan from commercial lenders without public support. In such situations, the effects, such as creation of jobs, economic or innovation activity, would have been realised anyway. Publicly supported guarantee schemes are most effective when the financed investment would otherwise not have been carried out, and the desired effects would not have been realised.”*

Σε ελεύθερη μετάφραση:

«Στα εγγυημένα σχήματα χρηματοδότησης από το δημόσιο, ‘περιττό βάρος’ δημιουργείτε όταν ο ωφελούμενος μπορεί να χρηματοδοτήσει την δραστηριότητα του με ιδία μέσα χωρίς την δημόσια στήριξη. Γιατί τότε το αποτέλεσμα αυτής της ενίσχυσης, θέσεις εργασίας, ανάπτυξη της καινοτομίας κτλ θα μπορούσε να συμβεί έτσι και αλλιώς, ακόμα και χωρίς την δημόσια στήριξη. Χρηματοδοτικά προγράμματα με την δημόσια στήριξη είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά όταν σχεδιάζονται έτσι ώστε να χρηματοδοτούν επενδύσεις που θα ήταν αδύνατο να συμβούν με τις ίδιες δυνάμεις των φορέων, όπου και τα αποτελέσματα αυτής της παρέμβασης (θέσεις εργασίας, οικονομική ανάπτυξη, καινοτομία, ίσες ευκαιρίες) δεν θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς την δημόσια στήριξη.»

Στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια, τα προγράμματα κρατικών ενισχύσεων βασίζονταν στην παραδοχή, πως η ωφελούμενη επιχείρηση έχει στη διάθεσή της την απαραίτητη ρευστότητα – οικονομική επιφάνεια, μαζί με όλα τα λειτουργικά προαπαιτούμενα (ενημερότητες: φορολογικές, δανειακές, ασφαλιστικές κλπ), ώστε να προβεί εξ ολοκλήρου σε μια επένδυση και, αφού αυτή ολοκληρωθεί και μετά από 2-3 χρόνια ελεγχθεί από τους αρμόδιους ελεγκτές, τότε και μόνο τότε να καταβάλλεται η ενίσχυση της πολιτείας.
Όμως σήμερα, μετά από 5 χρόνια συνεχούς ύφεσης, το μακροοικονομικό περιβάλλον είναι τέτοιο που πλέον αυτή η παραδοχή δεν υφίσταται.

Η καταβολή προκαταβολής, με εγγυητική επιστολή λ.χ. που προβάλλεται ως βελτίωση για τους αδύναμους, προϋποθέτει καταβολή τουλάχιστον του ισόποσου ποσού τοις μετρητοίς στην Τράπεζα ως εξασφάλιση προ της έκδοσης της (προσθέτοντας 4-5% επιπλέον έξοδα!!!), άρα η εγγυητική προκαταβολής αποτελεί μη λύση.

Αν απορείτε λοιπόν, γιατί τόσα δις που έχουν έρθει στην Ελλάδα δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα, είναι γιατί πολύ απλά επιλέγοντας να ενισχύσουμε μόνο αυτούς που μπορούν, έτσι και αλλιώς μόνοι τους να υλοποιήσουν μια ιδέα, ένα προϊόν, το μόνο που καταφέραμε είναι να μην επιφέρουν οικονομικά αποτελέσματα τα Προγράμματα που προκηρύσσονται.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν πως πολύ απλά οι άνθρωποι της παραγωγής με τους ανθρώπους της πολίτικης-δημοσιοϋπαλληλικής-ακαδημαϊκής κοινότητας δεν έχουν απολύτως καμία επαφή.

Εδώ είναι και η πρόκληση για την Ελλάδα που θέλουμε, επιτέλους να καταφέρουμε να ασχοληθούμε με τον άνθρωπο. Τον ένα άνθρωπο που ξεκινά κάτι, που έχει ένα όνειρο, μια ιδέα. Ναι είναι ρομαντικό, αλλά Αυτό πρέπει να κάνουμε.


*Αναφορά του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Δικαστηρίου. Δείτε στην σελίδα 39 στο σημείο 83.
http://www.europarl.europa.eu/meetdocs/2009_2014/documents/cont/dv/sr4_/sr4_en.pdf

*Ευάγγελος Αχιλλόπουλος
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, Επιχειρηματίας.
Εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών - ΟΕΣΥΝΕ

Σαμαράς ο ..."Έρχονται Επενδύσεις": η ανάπτυξη του τεμπέλη και τα μοιραία αποτελέσματά της...

του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου

Για να πετύχεις ανάπτυξη σε μια χώρα, υπάρχουν δυο τρόποι. Ο ένας τρόπος είναι να δουλέψουν οι άνθρωποι της χώρας αυτής, δημιουργώντας με ιδία μέσα αξία, και ο άλλος είναι να περιμένεις να σε σώσουν (να σου δώσουν δουλειές) οι ξένοι επενδυτές.

Οι πρώτη επιλογή ονομάζεται οργανική ανάπτυξη. Η δεύτερη επιλογή είναι εξωγενής ανάπτυξη, ή η ανάπτυξη του τεμπέλη, ή ακόμα καλύτερα η ανάπτυξη του επικοινωνιολόγου. 

Μόνο η πρώτη επιλογή μπορεί να υποστηρίξει την ευμάρεια μιας χώρας και των πολιτών της. Η δεύτερη επιλογή από την φύση της δεν παράγει προστιθέμενη αξία για τους πολίτες της χώρας. Γιατί όποιος επενδύει από το εξωτερικό στην χώρα το κάνει για να βγάλει κέρδη *έξω* από την χώρα. Τόσο απλά. Αυτό το κάνει με πάρα πολλούς τρόπους, με τον καλύτερο το λεγόμενο price transfer (*).

Ένα παράδειγμα.

Η προστιθέμενη αξία του τουριστικού προϊόντος (τζίρος/διανυκτερεύσεις) τα χρόνια του μνημονίου έχει πέσει σταδιακά περίπου 7% και η τάση είναι να πέσει και άλλο (δείτε το γράφημα, προσέξτε με τι ρυθμό ανεβαίνουν οι διανυκτερεύσεις). 

Ο τρόπος που γίνεται η ανάπτυξη έχει πολύ μεγάλη σημασία. Το All Inclusive, η πώληση των φιλέτων και των διαλυμένων τουριστικών επιχειρήσεων σε ξένα συμφέροντα κάθε άλλο παρά ανάπτυξη είναι.

Πως; Πολύ απλά ένας ξένος επενδυτής έχει μια εταιρεία (Α) στα Kayman Islands. Πουλάει η ελληνική εταιρεία του (Β), που κατέχει την ξενοδοχειακή μονάδα, με ένα συμβόλαιο στο κόστος όλη την χωρητικότητα του ξενοδοχείου στην εταιρεία του (Α). Στην συνέχεια η εταιρεία (Α) πουλάει τα πακέτα στους ξένους τουρίστες, παρακράτα όλο το κέρδος αφορολόγητο και φέρνει στην Ελλάδα μόνο το κόστος. Αποτέλεσμα στην Ελλάδα οι φόροι που πληρώνει η εταιρεία (Β) να είναι σχεδόν μόνο ο φόρος μισθωτών και οι ασφαλιστικές εισφορές. Και αυτός όμως ο φόρος/εισφορές, με τις εταιρείες που εισάγουν εργαζόμενους όπως π.χ. από την Ρουμάνια, δεν μένει καν στην χώρα μας…

Είναι κατανοητό πως ο ξένος επενδυτής το μόνο που ΔΕΝ τον νοιάζει είναι το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα… Το μόνο που νοιάζει τον ξένο επενδύτη είναι να έχει ιδιοκτησία τον αιγιαλό και να ψωνίσει τζάμπα τα ξενοδοχειακά ακίνητα.

Αυτή η παθητική ανάπτυξη είναι η λάθος επιλογή για την χώρα. Η παθητική ανάπτυξη είναι ότι ποιο εύκολο για ένα πολιτικό. Η ενεργητική ανάπτυξη προϋποθέτει ενεργές πολιτικές στήριξης της οργανικής ανάπτυξης. Η ενεργητική ανάπτυξη προϋποθέτει ο πολιτικός να ΔΟΥΛΕΨΕΙ! Κάτι που κανείς ΔΕΝ έχει κάνει μέχρι τώρα. Μας πουλάνε επικοινωνία. Σαν νέος που επιχειρώ τόσα χρόνια είμαι πλέον βέβαιος πως μας δουλεύουν. Περιμένω να δω κάτι που να μας αφορά. Μέχρι σήμερα μάταια.

Το τελευταίο επεισόδιο της επικοινωνιακής ανάπτυξης που ζούμε είναι το νέο, νέο, νέο, νέο ταμείο στο Λουξεμβούργο που ξανά και μετά ξανά θα περάσουν όλα από τις ίδιες τράπεζες που έχουν πνίξει τα Jeremy, το ΕΤΕΑΝ και το ΤΕΠΙΧ... 

Και σε λίγο θα είναι το νέο, νέο ΤΟΝΕΟ με τους ίδιους ανθρώπους που βάραγαν μύγες 13 χρόνια… 

Και μετά θα είναι οι νέες, νέες, νέες θερμοκοιτίδες από τους ίδιους που τις έχουν τόσα χρόνια... και φυσικά όλα αυτά με το ανάλογο επικοινωνιακό "αφήγημα"... οι προτάσεις του Ισραήλ... 

Από το 1990... 

Τότε που ούτε καν ίντερνετ υπήρχε... Είναι που έλεγα πως η βλακεία τους θα έχει κάποιο όριο…

Αν αυτά που λέω είναι αριστερά τότε μάλλον έχουν έρθει τα πάνω κάτω σε αυτή την κοινωνία…

Πως η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της...

Η καινοτομία προσελκύει νέους επενδυτές

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

του Γιώργου Μανέττα από την Ημερησία

Ευαγγέλος Αχιλλόπουλος

Τη στιγμή που η χώρα δίνει μάχη για να προσελκύσει επενδυτές, η καινοτομία υψηλής προστιθέμενης αξίας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πόλο έλξης των διεθνών κεφαλαίων, αλλά και πυλώνας ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν νέοι επιχειρηματίες, οι οποίοι τονίζουν ότι η Ελλάδα έχει όλες τις δυνατότητες και κυρίως το επιστημονικό προσωπικό να γίνει πρωτοπόρα στην παραγωγή ευρεσιτεχνίας και να την αξιοποιήσει προς όφελός της.

Απαραίτητη, ωστόσο, προϋπόθεση είναι να αρθούν βασικά εμπόδια και να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη νέων επιχειρήσεων που θέλουν να παράγουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Και όχι όπως συμβαίνει σήμερα, όπου η χρηματοδότηση των καινοτομικών εταιρειών (startups) βρίσκεται σε "νηπιακό" επίπεδο, με αποτέλεσμα οι περισσότερες ευρεσιτεχνίες (πατέντες) που αναπτύσσονται στην Ελλάδα να διοχετεύονται σε ξένους ομίλους, οι οποίοι καρπώνονται όλη την υπεραξία.

Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, εξάγουμε τεχνογνωσία τρεις φορές πάνω από τον διεθνή μέσο όρο.

Χρηματοδότηση
Σύμφωνα με το επίτιμο μέλος του συνδέσμου των νέων επιχειρηματιών ΕΣΥΝΕ Αθηνών και Περιχώρων, Ευάγγελο Αχιλλόπουλο, που ηγείται της εθελοντικής ομάδας θεσμικών παρεμβάσεων της Ομοσπονδίας ΕΣΥΝΕ, μόλις είκοσι startups κατάφεραν πέρυσι να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση από τα εγχώρια Ventures Capital (επιχειρηματικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου με 70% δημόσια κεφάλαια), τα οποία χρηματοδοτούν μόνο το 2% των προτάσεων που φτάνουν στην πόρτα τους.

Το τελευταίο προϊόν που παράγει και εξάγει ο κ. Αχιλλόπουλος είναι το FiberPack,
ένα φορητό σύστημα αποθήκευσης για την ψηφιακή κινηματογραφία

Οπως εξηγεί ο κ. Αχιλλόπουλος, ο οποίος έχει αναπτύξει πάνω από 17 πρωτοποριακά προϊόντα που χρησιμοποιούν μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού όπως η Nomura Bank στο City του Λονδίνου, στη χώρα μας εξακολουθεί να υπάρχει φόβος και έντονη καχυποψία έναντι των Ελλήνων εφευρετών σε σημείο πολλοί να τους αντιμετωπίζουν ως τον «τρελό του χωριού».

Ακόμη και το τραπεζικό σύστημα, ισχυρίζεται ο ίδιος, αδυνατεί να αντιληφθεί την αξία και το όφελος που μπορεί να έχουν οι ευρεσιτεχνίες και οι καινοτόμες ιδέες στην πραγματική οικονομία, όταν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού οι διεθνείς πατέντες λογίζονται ως περιουσιακά στοιχεία (asset) από το τραπεζικό σύστημα και χρησιμοποιούνται και ως εγγύηση (collateral).

Γι' αυτό για να αλλάξει η κατάσταση, η αρχή πρέπει να γίνει με την ενίσχυση της χρηματοδότησης των startups.

"Πρέπει να χρηματοδοτήσουμε τα startups σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα των επενδυτών. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να δημιουργηθεί ένας ...