Κώστας Μελάς: Διαφαίνεται έντονη ανακατανομή πλούτου που σύντομα, θα εμφανισθεί περίτρανα στην ελληνική κοινωνία

Είναι η εποχή που "οι πάνω" 

ή η ολιγαρχία του πλούτου 

(τα "μαύρα μυρμήγκια" του Χ. Θορώ) 

επιχειρούν να επιβληθούν πλήρως, 

με τρόπο αναίσχυντο και απροκάλυπτο, 

στο πλήθος των "κόκκινων μυρμηγκιών".

Πρέπει πάραυτα να περιορισθεί η αδηφαγία των "μαύρων μυρμηγκιών"

του οικονομολόγου Κώστα Μελά*

Είναι σε όλους γνωστό ότι υπάρχει ένα πολύ στενό δημοσιονομικό πλαίσιο εντός του οποίου οι ελληνικές κυβερνήσεις καλούνται, να διαχειριστούν τα μακροοικονομικά δεδομένα της ελληνικής οικονομίας. Πλαίσιο πολύ στενότερο από το αντίστοιχο που ισχύει για τις υπόλοιπες οικονομίες της ζώνης του ευρώ. 

Το συγκεκριμένο πλαίσιο , ως γνωστόν, βάλλεται πανταχόθεν. 

Βάλλεται από το σύνολο των ακαδημαϊκών , των οικονομικών αναλυτών σχεδόν του συνόλου των τραπεζικών ή συναφών οργανισμών, των πολυμερών οργανισμών (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ), από τις κυβερνήσεις χωρών εκτός της ευρωζώνης ευθέως όπως αυτή των ΗΠΑ, ή εμμέσως μέσω της οικονομικής πολιτικής που ασκούν (ΜΒ, Ιαπωνία κτλ)αλλά και από κυβερνήσεις χωρών της ευρωζώνης (Γαλλία, Ιταλία ). 

Προεξάρχοντος όμως βάλλεται εκ των έσω, δηλαδή από την απουσία αποτελεσματικότητας της ίδιας της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής : 

το χρέος δεν μειώνεται 

Πηγή: ΕΚΤ

Το ΑΕΠ βρίσκεται κάτω από το επίπεδο πριν την έναρξη της κρίσης

Πηγή: ΕΚΤ

Η ανεργία βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα

Πηγή: ΕΚΤ

ενώ ο αντιπληθωρισμός βρίσκεται προ των πυλών




Πηγή: ΕΚΤ

Το πλαίσιο άσκησης της οικονομικής πολιτικής παρότι συνιστά σήμερα «πραγματικότητα», δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μεταβληθεί αν τα αποτελέσματα που παράγει συνεχίζουν (και θα συνεχίσουν χωρίς κανένα ενδοιασμό) να είναι στην ίδια κατεύθυνση με τα μέχρι σήμερα παραχθέντα. 

Βεβαίως η όποια μεταβολή του πλαισίου άσκησης οικονομικής πολιτικής είναι συνάρτηση της όξυνσης των αντικειμενικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίσουν οι μεγάλες χώρες της ευρωζώνης Γαλλία και Ιταλία αλλά πρωτίστως η Γερμανία. 

Ήδη φαίνεται ότι ο ενάρετος κύκλος της γερμανικής οικονομίας , που άρχισε με τις δραστικές αλλαγές στην αγορά εργασίας το 2003, πλησιάζει στο τέλος του. 

Το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας αναθεώρησε την πρόβλεψη για την ανάπτυξη της χώρας το 2014 στο 1,2% από 1,8% τον Απρίλιο και αν η γερμανική οικονομία συρρικνωθεί και στο τρίτο τρίμηνο όπως έγινε στο δεύτερο, τότε η Γερμανία θα βρίσκεται σε ύφεση. Οι εξαγωγές, οι οποίες αποτελούν το 40% της γερμανικής οικονομίας, υποχώρησαν κατά 5,8% τον Αύγουστο, πτώση που είναι η μεγαλύτερη τα τελευταία πέντε χρόνια. 

Δεν αποτελεί έκπληξη που η γενικότερη ευρωπαϊκή αδυναμία επεκτείνεται εσχάτως και στη Γερμανία. Η επενδυτική εμπιστοσύνη έχει υποχωρήσει στο χαμηλότερο επίπεδο σχεδόν των τελευταίων δύο ετών και παρουσιάζει συνεχή μείωση τους τελευταίους πέντε μήνες. Οι βιομηχανικές παραγγελίες μειώνονται. 

 Ωστόσο είναι σχεδόν δεδομένο ότι μια τέτοια ευρωπαϊκή λύση μπορεί να αργήσει απελπιστικά για την Ελλάδα και όταν θα έρθει να μην είναι αρκετή για τα προβλήματά της.

Βεβαίως θα μπορούσαν, θεωρητικά, να μεταβληθούν οι εξελίξεις (δύσκολο να προσδιορισθεί η μορφή της αλλαγής) και από μία μικρή χώρα (όπως η Ελλάδα), μόνο όμως με την προϋπόθεση ότι αυτή η χώρα θα γίνει πρώτη παρανάλωμα πυρός. Κάτι δύσκολο να αποφασισθεί ως συνειδητή πολιτική πράξη.

Υπάρχουν ορισμένοι έλληνες αναλυτές οι οποίοι, είτε από ιδεολογικές αγκυλώσεις είτε από άγνοια, ταυτίζουν τη δημοσιονομική εξυγίανση και προσαρμογή με την πολιτική της λιτότητας. Θεωρούν την πρόταση ως μονόδρομο. 

Πολλοί από αυτούς δεν αναγνωρίζουν άλλη διέξοδο ακόμη και αν η κυρίαρχη (και αποφασίζουσα) βούληση (εν προκειμένω της Γερμανίας) θα είχε διαφορετικό προσανατολισμό. Μάλιστα ταυτίζουν, παραδόξως, την οποιαδήποτε άλλη άποψη με τη δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Όμως η δημοσιονομική προσαρμογή ουδόλως δεν επιτυγχάνεται μέσω της συγκεκριμένης αντίληψης. Αυτό πλέον προκύπτει εκ του αποτελέσματος και όχι μόνο ως θεωρητική πρόταση.

Παρόλα αυτά , η ελληνική οικονομία θα πρέπει να πορευθεί σύμφωνα με το απολύτως γενικό δεσμευτικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης , ενώ συγχρόνως θα πρέπει να τηρεί τις επιπλέον δεσμεύσεις που απορρέουν από το πρόγραμμα διαχείρισης του χρέους. 

Πρόκειται για διαδρομή σχεδόν αδύνατον να διασχισθεί. 

Η πρόβλεψη αυτή καθίσταται προφανής και από τα μακροοικονομικά δεδομένα αλλά και από την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία. Είναι η εποχή που «οι πάνω» ή η ολιγαρχία του πλούτου (τα «μαύρα μυρμήγκια» του Χ. Θορώ) επιχειρούν να επιβληθούν πλήρως, με τρόπο αναίσχυντο και απροκάλυπτο , στο πλήθος των «κόκκινων μυρμηγκιών». 

Διαφαίνεται έντονη ανακατανομή πλούτου που σύντομα, θα εμφανισθεί περίτρανα στην ελληνική κοινωνία. Η αύξηση της φτώχειας και της συνεχούς φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας (EUROSTAT – ΕΛΣΑΤ) δεν συνοδεύεται με τα απαραίτητα στοιχεία για την συντελούμενη ανισοκατανομή του εισοδήματος και την αύξηση των ανισοτήτων (Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο λόγος των αμοιβών εξαρτημένης εργασίας προς το ακαθάριστο λειτουργικό πλεόνασμα μειώθηκε από 65,17% το 2009 σε 58,0% το 2013.

Το σημείο αυτό εύκολα λησμονιέται από όσους μέχρι σήμερα, αισθάνονται «βολεμένοι» έστω και σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που βρίσκονταν προ της κρίσης.

Συνεπώς ακόμη και σε αυτό το σφιχτό έως καταστροφικό ισχύον καταστροφικό δημοσιονομικό πλαίσιο , για να λειτουργήσει η οικονομία και να αποκατασταθεί στοιχειωδώς η κοινωνική συνοχή θα πρέπει να περιορισθεί η αδηφαγία των «μαύρων μυρμηγκιών» και να βελτιωθεί άμεσα η θέση των «κόκκινων μυρμηγκιών». 

 Η ανάταξη της κοινωνίας και της οικονομίας δεν είναι θέμα μόνο κοινωνικής δικαιοσύνης, για να μη μετατραπούμε σε failed state από τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής. Είναι πρωτίστως θέμα εθνικής επιβίωσης και έτσι πρέπει να ιδωθεί απ’ όλους.

πηγή kostasmelas.gr

Ξεπέρασε το πριν από την κρίση επίπεδο απασχόλησης η οικονομία των ΗΠΑ

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

O βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η απασχόληση. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά λόγια του αέρα

Εδώ έχουμε γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, ευρωκοινοβούλιο που βουλεύεται αλλά δεν κυβερνά και "τα σοϊμπλάκια" ΥπΟικ, εκεί ομοσπονδία, FED και γνώση των πολιτικών new deal - ιδού τα χειροπιαστά αποτελέσματα: (ΑΣ)

του οικονομολόγου Κώστα Μελά από το ιστολόγιό του*

Η οικονομία των ΗΠΑ δημιούργησε 217.000 θέσεις εργασίας το Μάιο καλύπτοντας τα κενά που είχαν δημιουργηθεί τον περασμένο χειμώνα. Το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε στο 6,3%. Με τη δημιουργία των νέων θέσεων εργασίας η αμερικανική οικονομία επέτυχε ένα συμβολικό στόχο: υπερέβη το επίπεδο απασχόλησης πριν από την κρίση του 2008 , με 138,5 εκατομμύρια εργαζόμενους. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για αυτή την επιτυχία . Πρώτη φορά μετά τον Β’ΠΠ χρειάστηκε τόσος χρόνος.

Σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα η FED φαίνεται να προσανατολίζεται στη συνέχιση του tapering, δηλαδή της μείωσης αγοράς χρεογράφων από τη δευτερογενή αγορά . Υπολογίζεται ότι μέχρι τον Οκτώβριο θα έχει τερματίσει αυτές τις πολιτικές. Όμως τα επιτόκια θα εξακολουθήσουν να παραμένουν στα σημερινά χαμηλά επίπεδα για ακόμη μεγάλη διάρκεια.

Με απλά λόγια οι ΗΠΑ ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό, την ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική , δηλαδή την πολιτική προσανατολισμένη στο στόχο της απασχόλησης και της μείωσης της ανεργίας, κατάφεραν κάτι που η ΕΕ αρνείται πεισματικά να κατανοήσει: ο βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η απασχόληση. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά λόγια του αέρα.

Αμετροέπεια και αλαζονεία (#"σκοτώνοντας" το δημοψήφισμα)

I had a dream...

Προχωρεί πηγαίνοντας στη δουλειά του καθώς
Χίλια λιμάρικα σκυλιά του κουρελιάζουν τα μπατζάκια
Και τον γυμνώνουν.
Προχωρεί, παραπατώντας, δαχτυλοδειχτούμενος,
Κι ένας πηχτός αγέρας φέρνει γύρα
Σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά.
Γ. Σεφέρης

του Κώστα Μελά* 

Ήταν «εθνικό καθήκον να "σκοτώσουμε" το δημοψήφισμα για το ευρώ», δήλωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, σε συνέντευξη που παραχώρησε την Πέμπτη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1, εξηγώντας τη δήλωση που έκανε ξημερώματα της 3ης Νοεμβρίου 2011, επιστρέφοντας από τις Κάννες, με την οποία αποστασιοποιήθηκε από την απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Ο κ. Βενιζέλος παραδέχθηκε ότι τρεις μέρες πριν, στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, είχε χαρακτηρίσει «εθνικά λυτρωτικό» το δημοψήφισμα.
Θα προσπεράσω την εμφανή αλλαγή στάσης του κ. Βενιζέλου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ακόμη και ο πλέον καλοπροαίρετος πολίτης αυτής της χώρας δεν αναρωτιέται ποιοι ήταν οι λόγοι αυτής της μεταστροφής. Και το κατά πόσον αυτοί οι λόγοι ήταν συνδεδεμένοι με τις πιέσεις που δέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση στις Κάννες και στην επιλογή της συμμόρφωσης της «προς τας υποδείξεις» των δυνατών της Ευρώπης.

Υπάρχει όμως ένα βασανιστικό ερώτημα το οποίο αναζητά απαντήσεις και μάλιστα από έναν καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου: σε στιγμές κρίσιμες , όπως άλλωστε ο ίδιος τις χαρακτηρίζει, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να ορίσει και να εκφράσει το «εθνικό καθήκον»; Μια παραπαίουσα κυβέρνηση υπό έναν σε αποπομπή πρωθυπουργό η οποία βαλλόταν εκ των έξω και των έσω; 

Ποιος εκτός από τον κυρίαρχο λαό ,όπως θα πρέπει να συμβαίνει στις δημοκρατικές πολιτείες, θα ήταν αυτός που in ultima istanza, θα έπρεπε να κληθεί να αποφασίσει για το συγκεκριμένο πρόβλημα; Λέω in ultima istanza διότι βεβαίως θα έπρεπε προηγουμένως να ενημερωθεί η Βουλή των Ελλήνων και να συνέλθει το Συμβούλιο των Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ποιος είναι ο κ. Βενιζέλος , και ο κάθε κ. Βενιζέλος , ο οποίος «αποφάσισε» ποιο είναι το «εθνικό καθήκον» της χώρας ερήμην του ελληνικού λαού σε ...

Κώστας Μελάς: Η απομείωση του χρέους πρέπει να διεκδικηθεί πάση θυσία

Ποιοι έχουν το ελληνικό χρέος στα χέρια τους και πως θα γίνει βιώσιμο

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Ένα σοβαρό και στοιχειοθετημένο κείμενο συνέντευξης, με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά μας να σκεφτούν νηφάλια τα δεδομένα και τις πιθανές λύσεις στο ζήτημα του χρέους - χωρίς περιττούς παραταξιακούς φανατισμούς και άχρηστες οπαδοποιήσεις: (ΑΣ)

Στα 325,6 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 183% του ΑΕΠ, θα φτάσει το δημόσιο χρέος το 2014, ενώ πέρυσι ήταν στα 321,5 δισ. ευρώ, τονίζει στην "Αυγή" ο Κώστας Μελάς. Ο καθηγητής Διεθνών Χρηματοοικονομικών αναλύει την κατανομή του χρέους και τα επιτόκια δανεισμού και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η απομείωση πρέπει να διεκδικηθεί γιατί η ελάφρυνση από την επιμήκυνσή του είναι σχετικά περιορισμένη.

συνέντευξη στον Σταύρο Καπάκο*

* Πόσο είναι σήμερα το δημόσιο χρέος και ποιοι το κατέχουν; Πόσο έχουν δηλαδή ιδιώτες, κράτη - μέλη της Ε.Ε., μηχανισμός διάσωσης (EFSF), ΕΚΤ, ΔΝΤ κ.λπ.;

Η σύνθεση του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης είναι η εξής: Ομόλογα 76,3 δισ. ευρώ (59,6 η πρόβλεψη για το 2014). Βραχυπρόθεσμοι τίτλοι 14,9 δισ. ευρώ. Δάνεια 23 δισ. (στα 25,1 η πρόβλεψη για εφέτος), δάνεια από τον Μηχανισμό Στήριξης 21,3 δισ. (στα 23,5 η πρόβλεψη για το τρέχον έτος). Διακρατικά 52,9 δισ. και EFSF 132,1 δισ., ΔΝΤ 28,6 και άλλα 17 δισ. Σύνολο 321,5 δισ. ευρώ, δηλαδή, 176,6% του ΑΕΠ. Η πρόβλεψη για φέτος είναι ότι το δημόσιο χρέος θα φτάσει στα 325,6 δισ. ευρώ ή 183% του ΑΕΠ. (Πηγή: Προϋπολογισμός 2014 και Δελτίο Δημοσίου Χρέους Ν72 Δεκέμβριος του 2013).

* Να δούμε τώρα πόση είναι η υπολειπόμενη χρονική διάρκεια του χρέους...

Το βραχυπρόθεσμο, ώς ένα έτος, είναι 39,9 δισ., δηλαδή το 12,4% του χρέους. Το μεσοπρόθεσμο (ένα ως πέντε έτη) είναι 34,9 δισ., δηλαδή 10,9%, και το μακροπρόθεσμο (άνω των πέντε ετών) είναι 24,6 δισ. ευρώ, δηλαδή το 76,7% του συνολικού χρέους. Η μέση υπολειπόμενη φυσική διάρκεια χρέους Κ.Δ. είναι 16,02 έτη.

* Να τα πάρουμε κάθε ένα χωριστά. Πόσο είναι το χρέος που κατέχουν οι χώρες της Ευρωζώνης;
Το ύψος της πρώτης δανειακής σύμβασης με τις χώρες της Ευρωζώνης (Μάιος 2010) έφθασε τα 80 δισ. ευρώ υπό τη μορφή διακρατικών δανείων με αναλογική συμμετοχή των 16 κρατών - μελών της ζώνης του ευρώ. Από αυτά εκταμιεύθηκαν τα 52, 9 δισ. ευρώ. Κάθε ένα από τα δάνεια της εν λόγω δανειακής σύμβασης έχει περίοδο χάριτος 4,5 ετών ως προς την αποπληρωμή του κεφαλαίου και συνολική διάρκεια αποπληρωμής 10 έτη.

* Το χρέος από τα δάνεια του ΔΝΤ;

Το ΔΝΤ συνεισέφερε 30 δισ. ευρώ, ανεβάζοντας έτσι το ύψος του πρώτου δανειακού «πακέτου» στα 110 δισ. ευρώ. Από αυτά εκταμιεύθηκαν τα 20 δισ. ευρώ. Παράλληλα τον Μάρτιο του 2012 το ΔΝΤ συνεισέφερε ακόμη 28 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, συμψηφίζοντας τα μη εκταμιευθέντα έως τότε ποσά από το αρχικό δάνειο των 30 δισ. ευρώ (περίπου10 δισ.). Δηλαδή η συνολική χρηματοδότηση του ΔΝΤ προς την Ελλάδα μπορεί να φθάσει τα 48 δισ. ευρώ. Από αυτά έχουν εκταμιευθεί μέχρι το τέλος του 2013 28,63 δισ. ευρώ. Το πρώτο χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ΔΝΤ έχει περίοδο χάριτος περίπου 3 1/4 ετών ως προς την αποπληρωμή του κεφαλαίου και συνολική διάρκεια αποπληρωμής 5 ετών (3 1/4 + 2 έτη). Το δεύτερο χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ΔΝΤ έχει περίοδο χάριτος περίπου 4,5 ετών ως προς την αποπληρωμή του κεφαλαίου και συνολική διάρκεια αποπληρωμής 10 ετών (4,5 + 5,5 έτη).

* Από τον Μηχανισμό Στήριξης EFSF;

Από το EFSF, σύμφωνα με τις υπογραφείσες δανειακές συμβάσεις (Μάρτιος 2012), η Ελλάδα θα δανειστεί συνολικά 143,8 δισ. ευρώ. Μέχρι σήμερα έχουν εκταμιευθεί 132,1 δισ. ευρώ και απομένουν 11,7 δισ. ευρώ. Τα ποσά που εκταμιεύθηκαν στην Ελλάδα βάσει των παραπάνω συμβάσεων έχουν περίοδο χάριτος από 15 έως και 30 έτη για την αποπληρωμή του κεφαλαίου.

* Τα ομόλογα που έχουν η ΕΚΤ, οι εθνικές κεντρικές τράπεζες και τα διάφορα Funds ποιά είναι;
Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες παρακρατούν ομόλογα ύψους ...

Η έννοια του Odious Debt (Απεχθούς Χρέους) και η περίπτωση του Ισημερινού. Γιατί τόσος θόρυβος;

"Ο πρόεδρος Rafael Correa μόνο ρητορικά χρησιμοποίησε τον όρο odious debt. Στην πράξη προχώρησε σε μια επαναγορά από τη δευτερογενή αγορά τις εκδόσεις δύο συγκεκριμένων ομολόγων, αφού προηγουμένως απείλησε και φόβισε τους ιδιώτες κατόχους τους. 
Δεν έγινε καμία χρήση της νομικής έννοιας του όρου odious debt διότι απλούστατα δεν υφίσταται τέτοια έννοια. 

Ο πρόεδρος Rafael Correa δεν προσέφυγε σε κανένα Διεθνές Δικαστήριο για να δικαιωθεί. Επομένως, τα συμπεράσματα της Επιτροπής Ελέγχου δεν αφορούν, προς το παρόν, τη Διεθνή Έννομη Τάξη.(...) 

Ο πρόεδρος Rafael Correa μπόρεσε να επαναγοράσει τα συγκεκριμένα ομόλογα με πόρους που ανήκαν στο κράτος του Ισημερινού λόγω των πλεονασμάτων που εν τω μεταξύ είχαν δημιουργηθεί μέσα από την παραγωγική διαδικασία." 

του Κώστα Μελά

από το monthly review

1. Ο Ισημερινός από το 1826 έως το 2010 έχει οδηγηθεί σε αδυναμία πληρωμής (defaulted) 109 φορές τουλάχιστον στα τελευταία 184 χρόνια. Ο Ισημερινός (οι κυβερνήσεις του) μετά από πολλές και διάφορες αναχρηματοδοτήσεις και αναβολές στην καταβολή των υποχρεώσεών του στις ξένες εμπορικές τράπεζες (συσσώρευση σημαντικών καθυστερήσεων στην καταβολή των τόκων μεταξύ 1987–1994) συμφώνησε τελικά σε μια κατανοητή μείωση (διαγραφή) του χρέους και σε συμφωνία αναχρηματοδότησης το 1995 σύμφωνα με το Σχέδιο Brady [1].

Η συμφωνία αυτή προέβλεπε την αποδοχή από τους πιστωτές hair-cut ύψους 45,0% έναντι 35,0% που είχαν επιτύχει οι υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Παρά τη συμφωνία του 1995, το 1999 βρέθηκε σε πολύ σοβαρή δημοσιονομική κρίση, λόγω της μείωσης των τιμών πετρελαίου, καταστροφών στις υποδομές και στην αγροτική παραγωγή λόγω του φαινομένου El Nino, μείωση των εισροών κεφαλαίου λόγω της κρίσης των χωρών της ΝΑ Ασίας και στη συνέχεια της Ρωσίας καθώς και λανθασμένων κινήσεων στη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική εκ μέρους των κυβερνήσεων.