Το δυσθεώρητο αυτό ποσό ("τουλάχιστον 2 δισ οι μίζες Τσοχατζόπουλου"), που αντιστοιχεί σε κάποια χρόνια συναλλαγών για εξοπλισμούς, δεν αποτελεί παρά το έλλειμμα της λειτουργίας του δημοσίου, προ μνημονίου, για ένα μόνο μήνα!

Παίζοντας κατενάτσιο με τρύπια άμυνα...

του Προκόπη Δούκα*

«Αν δεν αλλάξει το πολίτευμα, κανείς τους δεν θα μπει στη φυλακή» (ενώ αν αλλάξει, θα μπουν και μερικές χιλιάδες ακόμα, που δεν πρέπει). “Να απολογηθεί η κυβέρνηση για τις αυτοκτονίες” (αδιευκρίνιστα πόσες, λόγω κρίσης). “Να μη δεχθεί η κυβέρνηση καν την τρόικα, αν δεν συμφωνήσουν να ισχύσουν και για μας τα ίδια” (να τους στείλουμε πίσω λοιπόν - και μετά από λίγες εβδομάδες, να τους παρακαλάμε να μας στείλουν την επόμενη δόση). 

Να πλειοδοτούμε σε καφενειακές αντιλήψεις και να κάνουμε τα πάντα, εκτός από αυτό που έχουμε συμφωνήσει να κάνουμε...

Το δυσκολότερο σημείο, στην πορεία μιας χώρας, που θα πρέπει τουλάχιστον για μια δεκαετία να παλέψει για την έξοδο από την κρίση και την ανατροπή των περισσότερων παθογενειών της, είναι πάντα αυτό: Πώς ο δημόσιος διάλογος δεν θα περιστρέφεται γύρω από ουτοπικές, κουτοπόνηρες και λαϊκίστικες θέσεις. Πώς μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, των μέσων και του πολιτικού κόσμου θα αποφεύγει μονίμως να πράξει (έστω και λανθασμένα), προς μια δημιουργική κατεύθυνση αποτελμάτωσης, αλλά θα επιδιώκει να αντιμετωπίσει την κρίση, με παλιά και ξεπερασμένα (εως καταστροφικά) εργαλεία.

Πρωτοσέλιδα εξακολουθούν να προσπαθούν να ελκύσουν αναγνώστες με ανακοινώσεις για προσλήψεις, καπηλευόμενα τον πόνο των ανέργων. Ρεπορτάζ εξακολουθούν να υποδεικνύουν τρόπους για να αναγνωριστούν “πλασματικά” χρόνια, να εξασφαλιστεί ακόμα νωρίτερα η σύνταξη, “να αποκατασταθούν αδικίες” ως προς τις πρόωρες συντάξεις για μητέρες με ανήλικα. 

Αντί να συζητήσουμε πώς επιτέλους θα φτιαχτούν δομές (ώστε να προστατεύεται η εργαζόμενη από αυθαιρεσίες και ελλείψεις) και να εξασφαλίζεται, όπως σε όλη την Ευρώπη, η επαγγελματική πορεία μιας μητέρας ως τη μεγαλύτερη δυνατή ηλικία, εξακολουθούμε να αναζητούμε το αντίδοτο στη συνταξιοδότηση, λίγο πριν ή μετά τα πενήντα.

Αντί να προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε την κρίση, ώστε η οικονομία να αναγεννηθεί (έστω και με αργά βήματα), επιτέλους σε μια υγιή και όχι παρασιτική βάση, εξακολουθούμε και ανακαλύπτουμε καθημερινά και μια νέα κομπίνα, με επίκεντρο ένα κράτος-ευκαιρία για τον πλουτισμό υπαλλήλων και μη. 

Αντί να κάνουμε το παν, σε αναπτυξιακό, φορολογικό και εν γένει σταθεροποιητικό επίπεδο για να λειτουργήσει η επιχειρηματικότητα (γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι δουλειές για τους ανέργους), κοιτάμε να διασφαλίσουμε ένα πελατειακό και κρατικίστικο μοντέλο, που βασίστηκε στην κατανάλωση, με το πρόσχημα να μην ρίξουμε και άλλους ανθρώπους στην ανεργία - όντας έτοιμοι να βγούμε στους δρόμους "ενάντια στο ξεπούλημα". 

Όσο όμως προσπαθούμε να διατηρήσουμε ένα τριτοκοσμικό κράτος, τόσο θα κλείνουν οι επιχειρήσεις και η ύφεση θα βαθαίνει.

Πράγματι, το μέγεθος του ελληνικού δημοσίου ...

Η Δημοκρατική Αριστερά δείχνει να ποντάρει περισσότερο στους “αγανακτισμένους”, παρά στο “χτίσιμο” μιας σκεπτόμενης προοδευτικής πρότασης

Γιατί δυσκολεύονται να ψηφίσουν ΔΗΜΑΡ...

του Προκόπη Δούκα

Για όσους ακομμάτιστους ψηφοφόρους αισθάνονται οτι ο ιδεολογικός χώρος που τους εκφράζει βρίσκεται μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και φιλο-ευρωπαϊκής ανανεωτικής αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ ήταν μέχρι πρότινος το (μοναδικό;) καταφύγιο, ειδικά αν αποδέχονταν τις προσωπικότητες και τις εξαγγελίες των Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου. Τώρα μετά τα δύο τελευταία κυβερνητικά χρόνια της κρίσης, είτε γιατι καταλογίζουν απογοητευτικά αποτελέσματα και απαράδεκτες ολιγωρίες στην κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε γιατί δεν τους αντιπροσωπεύει ένα βενιζελικό ΠΑΣΟΚ, με πρωτοπαλλήκαρα του τύπου Αντωνίου, Γιαννακά, Σαλαγιάννη και Λιντζέρη, πολλοί αναζητούν μια άλλη διέξοδο.

Και να που η (διορατική;) διάσπαση του Συνασπισμού, που είχε διολισθήσει μεταξύ Περισσού και αριστερισμού, τους προσφέρει ξαφνικά μια άλλη δυνατότητα: Η μετριοπαθής συνιστώσα των “Ανανεωτικών” που αποσχίσθηκε, ανδρώνεται σε ένα κόμμα, που διεκδικεί διψήφια ποσοστά - και ευρεία εκπροσώπηση στη Βουλή. Ενδεχομένως, απολύτως προσωρινά, γιατί παπανδρεϊκοί και άλλοι διαμαρτυρόμενοι θα γυρίσουν αργά ή γρήγορα στην κοιτίδα του μεγάλου κόμματος.

Ωστόσο, παρά την εντυπωσιακή δημοσκοπική άνοδο, η Δημοκρατική Αριστερά δείχνει να χάνει τη μια πρόκληση μετά την άλλη. Για να είμαστε πιο ακριβείς, δείχνει να ποντάρει περισσότερο στους “αγανακτισμένους”, παρά στο “χτίσιμο” μιας σκεπτόμενης προοδευτικής πρότασης, που θα οδηγήσει την κεντροαριστερά και συνολικά το πολιτικό σκηνικό, σε μια νέα κατεύθυνση.

Το πρώτο κρίσιμο τεστ ήταν η ευκαιρία να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου. 

Εκεί, ο προοδευτικός ψηφοφόρος με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, θα περίμενε μια ξεκάθαρη τοποθέτηση, του τύπου: 

“Κατανοώ την ανάγκη να γίνει το κούρεμα και να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση, παρά τα επαχθή μέτρα. Και θα στηρίξω την κυβέρνηση, υπό την προϋπόθεση οτι δεν θα υπάρξει συμμετοχή ακροδεξιών στελεχών.” 

Μια τέτοια προσέγγιση, θα άφηνε πιθανώς τη Δημ. Αρ. εκτός σχήματος, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα δεχόταν να μη μοιράζεται το “μνημονιακό βάρος” με το ΛΑΟΣ (πολιτική που, ταυτόχρονα με τον “διεμβολισμό” στελεχών, απέδωσε προς την κατεύθυνση συρρίκνωσης του ακροδεξιού γείτονα της πολυκατοικίας), αλλά θα είχε αποφύγει να συγκυβερνήσει, “με το κεφάλι ψηλά”, εκτιμώμενη από όσους απωθούνται από την ακροδεξιά και ταυτοχρόνως από το ετερόκλητο “αντιμνημονιακό μέτωπο”. Με ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια.

Το δεύτερο απογοητευτικό δείγμα έχει να κάνει με τις “ανοιχτές αγκάλες”, προς στελέχη και παράγοντες, που προέρχονται από ένα “όχι και τόσο επιθυμητό” ΠΑΣΟΚ. 

Συζητήσεις με βουλευτές αγνώστων λοιπών στοιχείων, συνεργασία με δημοσιογραφικά στελέχη συνδεδεμένα με τις χυδαιότερες επιδόσεις της τηλεοπτικής ειδησεογραφίας και η αίσθηση οτι η Δημ. Αρ. προσφέρεται ως καταφύγιο καιροσκοπικών επιδιώξεων, δεν δίνουν και την καλύτερη εντύπωση για μια διακριτή προσπάθεια αποφυγής των παθογενειών του παρελθόντος - όλα για χάρη της εμπορικής επιτυχίας.

Το τρίτο και βασικότερο, είναι η εμφανής προσπάθεια της Δημ. Αρ. να μην αποποιηθεί κανένα όφελος, από την αντιμνημονιακή ρητορεία. 

Αντί να καταρρίψει σχηματικούς διχασμούς και διλήμματα, το κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς προτιμάει να πιάσει στασίδι από την πλευρά του ποταμού, που συγκεντρώνει τους περισσότερους λουόμενους. 

Εκτός αν δεν επικοινωνεί σωστά τις θέσεις της...

Για τους ψηφοφόρους αυτούς, η ενίσχυση της Δημ. Αρ. θα είχε ιδιαίτερο νόημα, στο τοπίο της παραδοσιακής αριστεράς - ειδικά αν αναδεικνυόταν σε σημαντικότερη δύναμη, από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, προς μεγάλη απογοήτευση των πρώην συντρόφων της. 

Αλλά δεν θα αποτελούσε κανένα ιδιαίτερο όφελος, για την πορεία της χώρας, αν απλώς συντασσόταν με ένα 30% αντιμνημονιακού κοινοβουλίου, που θα επένδυε στη χειροτέρευση των συνθηκών, για χιλιάδες εργαζομένους και ανέργους. Και που απλώς θα αποτελούσε έναν παράγοντα αρνητισμού, στην επίπονη προσπάθεια της χώρας να ανακάμψει...

Ο συνδικαλισμός της βαρβατίλας...

του Προκόπη Δούκα*

Κύριε Φωτόπουλε, νομίζω οτι πια θα έχετε καταλάβει οτι η συνδικαλιστική σας δράση, αυτή τη φορά, όντως μπορεί να κάνει καλό στη χώρα και στην εταιρεία, τους εργαζόμενους της οποίας εκπροσωπείτε. Όχι γιατί θα αντιταχθείτε στην περαιτέρω μετοχοποίηση της ΔΕΗ, αλλά γιατί ίσως, το μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, θα αντιληφθεί πια οτι ο συνδικαλισμός του δικού σας τύπου πρέπει να εκλείψει.

Διότι το πόρισμα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, το οποίο σπεύσατε να αμφισβητήσετε, καταγράφει όχι μόνο την παρανομία της επιδότησης δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού σωματείου, όπως είναι η ΓΕΝΟΠ, αλλά και επί της ουσίας απίστευτες σπατάλες σε πολυμελή ταξιδάκια στο εξωτερικό (εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ), δημόσιες σχέσεις πάσης φύσεως, μελέτες που δεν πραγματοποίηθηκαν και δαπάνες για έξοδα πρώην εργαζομένων της ΔΕΗ.

Αντί λοιπόν να υποχωρήσετε ατάκτως και να παραιτηθείτε, ζητώντας συγνώμη από τον ελληνικό λαό για αυτά τα όσα "μαζί τα φάγατε" (31 στο σύνολο) εκατομύρια ευρώ, που κατασπαταλήθηκαν τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, επιτεθήκατε στον ίδιο τον κύριο Ρακιντζή - και βεβαίως κλείσατε κουτοπόνηρα το μάτι προς την κοινωνία, ισχυριζόμενος οτι η συγκυρία της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι η αιτία της “επίθεσης” εναντίον σας. Να δω τι θα πείτε στον εισαγγελέα και στον ΣΔΟΕ (που ανοίγει τώρα τα βιβλία και τους λογαριασμούς σας), για τα ευρήματα του πορίσματος.

Baby Keep Smiling (δις)

από το ιστολόγιο your painted smile

Από πλευράς κομμάτων, η Δημοκρατική Αριστερά είναι ο μεγαλύτερος νικητής αυτών των εκλογών. Με δύναμη ελάχιστη πανελλαδικά (πιθανότατα κάτω από το κατώφλι του 3%) κατάφερε οι δύο αντισυμβατικές της προτάσεις για Καμίνη και Μπουτάρη, να αποτελέσουν την (ιστορική) μεγάλη έκπληξη - και να σηματοδοτήσουν μια “αλλαγή πολιτισμού” στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, εκδιώκοντας από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου, τη μαυρίλα που κληρονομούσαν Κακλαμάνης και Παπαγεωργόπουλος. Της πιστώνεται επίσης και η επικράτηση Δημαρά στην Πάτρα.


Επιπλέον θριάμβευσε επί των πρώην συντρόφων της στο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνοντας μια πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα παρέμβασης στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, αλλά και έναντι των άλλων αριστερών κομμάτων, που δεν είχαν ούτε το θάρος να υπερβούν τις αγκυλώσεις τους για Καμίνη και Μπουτάρη, αλλά ούτε και τη δύναμη να “αναγκάσουν” τους οπαδούς τους να ψηφίσουν “κατά του μνημονίου”, λευκό ή άκυρο.

Όμως, η μεγάλη επιτυχία των Καμίνη και Μπουτάρη είναι πρωτίστως επιτυχία της κοινωνίας των πολιτών και δευτερευόντως των κομματικών σχηματισμών που τους υποστήριξαν. Όχι οτι το "θαύμα" θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την υποστήριξη των δεύτερων. Αυτό που διαφαίνεται όμως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι οτι λειτούργησε η μαζική συστράτευση πολιτών, κινήσεων και προσωπικοτήτων ώστε να φύγει ο λαϊκισμός και η δημαγωγία. Και ταυτοχρόνως, μια αντίδραση των σοβαρών κεντροδεξιών αστών, που αρνήθηκαν να πάνε να ψηφίσουν τη λαϊκοδεξιά φασίζουσα “ψινακιάδα” (ενδιαφέρουσα και προς έλεγχο η πληροφορία και στα όρια της πρώην Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ο Ψωμιάδης υπολείπετο της πλειοψηφίας).

Τα αποτελέσματα γίνονται έτσι ακόμα πιο αισιόδοξα. Όχι μόνο γιατί δεν χρειάστηκε μια Φώφη ή ένας Χρυσοχοίδης για να κερδίσει το Δήμο Αθηναίων, αλλά γιατί η συμμαχία του χαμηλού επιπέδου αποκρούστηκε “πολιτισμικά”. Σε αντίθετη περίπτωση, το τοπίο θα ήταν ζοφερό: Η εμπεδωμένη σε μεγάλη μερίδα των νέων ανθρώπων αντίληψη, οτι με την αποχή μπορείς να επιφέρεις κλονισμό στο σύστημα τέτοιο, που να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, προκαλεί θλίψη.

(Τις τελευταίες δύο μέρες δύο νέα παιδιά προσπαθούσαν να με πείσουν οτι η “απολίτικη” επιλογή θα οδηγήσει σε “άμεση δημοκρατία” ή σε ενεργοποίηση μιας τάχα πρόβλεψης του συντάγματος, οτι εκλογή με κάτω από ένα ποσοστό είναι άκυρη. Επειδή τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει, προσπάθησα να τους πείσω για το ανεύθυνο της πιθανότητας να προκληθεί κρίση της (έστω κουτσής ή ανάπηρης) δημοκρατίας μας, τέτοια που δεν μπορούμε να διανοηθούμε τις συνέπειες. Και επέμενα οτι μόνο με την ενεργό βελτίωση του πολιτικού δυναμικού και την ενεργοποίηση του εκλογικού σώματος, αλά “yes we can”, μπορεί κάτι να βελτιωθεί - ποτέ με την αποχή.)

Τα αποτελέσματα στις άλλες δύο μεγάλες πόλεις έδειξαν επίσης οτι το απρόβλεπτο μιας αντάρτικης υποψηφιότητας ή μιας βεβαιότητας περί τη νίκη, μπορεί να φέρει την ήττα στον κομματικό υποψήφιο. Ειδικά ο Μίχας, που ήταν ο μόνος βέβαιος από τις δημοσκοπήσεις, οτι θα πάρει εύκολα τον Πειραιά για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να αισθάνθηκε οδυνηρή την εκδίκηση Φασούλα, αλλά και τις βαθιά συντηρητικές συμμαχίες που λειτούργησαν υπέρ Μιχαλολιάκου.

Φυσικά, το αποτέλεσμα ουδόλως πρέπει να ευχαριστεί τον Αντώνη Σαμαρά. Πόνταρε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 6 περιφέρειες - και βρέθηκε να χάνει και την Πελοπόννησο, περιφέρεια καταγωγής όλης της ηγεσίας της ΝΔ (Σαμαράς, Δήμας, Αβραμόπουλος, Λυκουρέντζος!), με τον υποψήφιο να είναι “προσωπικό στοίχημα” του αρχηγού της ΝΔ, όπως και ο Κικίλιας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη, μπορεί να είναι συγκρατημένα αισιόδοξος , γιατί “ρεφάρησε” το αποτέλεσμα του α’ γύρου, κερδίζοντας 8 περιφέρειες (μεταξύ αυτών και την Αττική) και τους δύο σημαντικότερους δήμους (έστω και έμμεσα) - επιβεβαιώνοντας όμως έτσι το προσωπικό του στοίχημα της νεωτερικότητας. Ουδείς μπορεί, εντός ή εκτός Ελλάδας, δεδομένου του μνημονίου και των μέτρων, να αποτιμήσει οτι η κυβέρνηση του δέχθηκε ανεπανόρθωτο πλήγμα ή οτι στερείται νομιμοποίησης - ενόψει και των σοβαρών διαπραγματεύσεων, που αρχίζουν από αύριο.

To smile είναι από το www.simplychi.wordpress.com και το εξώφυλλο από το http://3.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Baby Κeep Smiling" του Κουβανού Compay Segundo με τον Lou Bega.