Το "καλό" μνημόνιο, η "κακή" κυβέρνηση και η "άσχημη" αντιπολίτευση

...και η κρεμάλα του χρέους

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ισχυρίζονται πολλοί ότι το "καλό" μνημόνιο δεν απέδωσε γιατί "το πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά τις μεταρρυθμίσεις". Όπου πολιτικό σύστημα εννοούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντάμα. Η άποψη αυτή μας συνοδεύει από το πρώτο μνημόνιο που μέσα στον βολονταρισμό του και την αοριστία του μπορούσε εύκολα να υιοθετηθεί από ένα wannabe μεταρρυθμιστή ο οποίος φυσικά δεν καταλάβαινε την χωρίς συζήτηση απόρριψή του από την "παλαβή" αριστερά...

Τα χρόνια πέρασαν όμως, η σύγκρουση μνημόνιο-αντιμνημόνιο έχασε την οξύτητά της, οι γραμμές ανακατεύτηκαν, η επιχειρηματολογία θόλωσε: τις πταίει; 

Γιατί η αποτυχία της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι κάτι παραπάνω προφανής για όλους και όλες πλέον και οι επιπτώσεις της στην ζωή και το μέλλον των ανθρώπων δραματική - μέχρι και το ΔΝΤ ζητά χαλάρωση, κούρεμα και άλλα "παλαβά" και τα επίσημα χείλη της ΕΕ "θαυμάζουν" τους έλληνες για την αντοχή τους στις "υπερβολικά" σκληρές θυσίες στις οποίες υπεβλήθησαν... χωρίς αναπτυξιακή ελπίδα.

Η γενική αποδοχή της μνημονιακής αποτυχίας αλλάζει και την γλώσσα σιγά σιγά. 

• Εκεί που κάθε πολέμιος των μνημονίων ήταν και οπαδός της δραχμής και της χρεοκοπίας αλλά και όργανο όσων έχουν ευρώ στο εξωτερικό, σήμερα μπορεί απλά να είναι δικαιολογημένα καχύποπτος με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό ή την αποτελεσματικότητα των προτάσεων των λογιστών της τρόικας... 
• Και εκεί που κάθε άνθρωπος θετικός ή καλόπιστος στα μνημόνια και τις προθέσεις τους ήταν κουίσλινγκ, προδότης και μισθαρνο όργανο του νεοφιλελευθερισμού, σήμερα μπορεί να είναι ένας παρασυρμένος από μια γενική έκθεση ιδεών με πιθανά καλές προοπτικές που όμως έγινε στην εφαρμογή της πρόσχημα του πελατειακού κομματικού κράτους να περάσει τις δικές του επιθυμίες. 

Έτσι όλοι πια στην συγκυβέρνηση "σκίζουν τα μνημόνια" εφαρμόζοντας ταυτόχρονα κυριολεκτικά ό,τι επιθυμούν στο όνομά τους - την ώρα που στην αντιπολίτευση με τον όρο "μνημόνια" εννοούν ακριβώς τα μέτρα της συγκυβέρνησης και όχι την δανειακή σύμβαση αυτή καθαυτή που άλλωστε θα διαπραγματευτούν αφού ακυρώσουν ότι ψήφισε η συγκυβέρνηση στο όνομα των μνημονίων. 

Μπέρδεμα; Όχι βέβαια.

Αυτό που συμβαίνει στην χώρα πέντε χρόνια τώρα είναι ότι το πολιτικό σύστημα το υπεύθυνο για την κατάρρευση της εμπιστοσύνης των δανειστών στην χώρα και την κρίση χρέους που ακολούθησε, κάνει ότι μπορεί για να διατηρηθεί στην εξουσία. Είναι τόσες και τόσο βαριές οι ευθύνες του για αυτήν την κρίση που η πιθανή του απομάκρυνση θα αποκάλυπτε μια τερατώδη υπεξαίρεση δημοσίου πλούτου και υπερχρέωση χωρίς ρήτρα ανάπτυξης των επόμενων γενεών, τέτοια ώστε οι συνέπειες γι αυτό το ίδιο θα ήσαν δραματικές: θα οδηγούσαν στην ξεθεμελίωσή του με ότι αυτό συνεπάγεται για την ντόπια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία (τους νταβατζήδες) και τους πολιτικούς συνεργάτες της.

Αυτό που έγινε αντιληπτό και ο κόσμος στράφηκε στην αριστερά, ήταν ακριβώς αυτό: τα καθαρά χέρια της (δεν είχε ασκήσει διακυβέρνηση) άσχετα με τα "παλαβά" (πιθανά ανεφάρμοστα) λόγια της. Το 2012 ο κόσμος περίμενε κάποιον από την αριστερά να πει "ναι, αναλαμβάνω - δώστε μου δύναμη" και γρήγορα πέρασε από το δημοσκοπικό 16% στην ΔΗΜΑΡ που μάσαγε τα λόγια της στον "παλαβό" ΣΥΡΙΖΑ που αποδεχόταν 100% την πρόκληση-πρόσκληση αν και φανερά ανέτοιμος. 

Σήμερα, τα δεδομένα είναι πολύ σαφέστερα: η συγκυβέρνηση έχει καταστρέψει τον παραγωγικό ιστό της χώρας εφαρμόζοντας την εσωτερική υποτίμηση με κάθετα ταξικό τρόπο - αντί για αναδιάρθρωση και μεταρρυθμίσεις εφαρμόζει ένα δεξιό ταξικό ρεβανσισμό απέναντι στους εργαζομένους και τους ΜμΕπιχειρηματίες, ξεπουλά τον δημόσιο πλούτο στο όνομα της "αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας", επιτίθεται στο εισόδημα και την ιδιοκτησία με υπερφορολόγηση των μικρών και απαλλαγές των μεγάλων και εφαρμόζει μια Μεγάλη Αντιμεταρρύθμιση στο όνομα της "ευρωπαϊκής πορείας" της χώρας.

Η αντιπολίτευση θα παραλάβει πραγματικό χάος και "καμμένη γη". Η αναμενόμενη και επιταχυνόμενη στροφή της στον ρεαλισμό, οι συμμαχίες της με την "αμερικανική" διαχειριστική εκδοχή της κρίσης και τους φορείς της, η υιοθέτηση μη-συγκρουσιακής εναλλακτικής προσέγγισης των ευρωπαίων (πχ με την "μετριοπαθή πρόταση" των τριών οικονομολόγων), η συμμαχία με τον Νότο και η "συνολική ευρωπαϊκή λύση απομείωσης του χρέους" - εργαλεία με τα οποία θα προσέλθει στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για την διαχείριση του χρέους - πιθανώς δεν είναι αρκετά για την ανάκαμψη της εμπιστοσύνης (και των επενδύσεων) στην χώρα μας. 
Τι άλλο απαιτείται;

Πρώτα η εμπιστοσύνη του λαού και των παραγωγικών του τάξεων. 
Ένα "κοινωνικό συμβόλαιο" με:

• αποκατάσταση της θεσμικής ανεξαρτησίας της παιδείας, της δικαιοσύνης και του μόνιμου κρατικού μηχανισμού με κοινοβουλευτικό και όχι κομματικό έλεγχο
• αξιολόγηση των δομών και υπηρεσιών του δημοσίου τομέα και απονομή της μονιμότητας μετά και όχι πριν από αυτήν
• παραγωγική ανασυγκρότηση με στήριξη του εισοδήματος από υγιή επιχειρηματικότητα και εργασία, καινοτομία και εφευρετικότητα, τυποποίηση και εξαγωγές και όχι από σχηματισμό καρτέλ, κρατικοδίαιτη "επιχειρηματικότητα" και κομματική ανάθεση, προμήθεια και ποσοστά/μίζες από "καταναλωτικές" εισαγωγές και αγορές
• διόρθωση των συντεχνιακών αδικιών του παρελθόντος και αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον διαρρηγμένο από το πελατειακό σύστημα, κοινωνικό ιστό και έναν νέο ιστορικό συμβιβασμό δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Με λίγα λόγια απαιτείται μια συμμαχία εξουσίας με μακροπρόθεσμους στόχους ανάκαμψης και εκπροσώπησης της χώρας βάσει ενός ελληνικού "μνημονίου" που θα ζητηθεί να (ανα)χρηματοδοτηθεί από τις δανειστές και τις αγορές - και όχι από τα κερδοσκοπικά funds και τους γύπες της "ευκαιρίας" και της χρεοκοπίας. Τους επενδυτές και όχι τους "επενδυτές".

Το κρίσιμο στοιχείο είναι η "εμπιστοσύνη". Η αμοιβαιότητα. Ένα σχέδιο που εκπονείς και μοιράζεσαι με τους δανειστές και επενδυτές. Και στην θέση των ΝΔΠΑΣΟΚ - που έπεισαν τους δανειστές ...να μην μας δανείζουν πια, βλέποντας τον κραυγαλέο παρασιτισμό, το υπερμεγέθες πελατειακό σύστημα, τους διορισμούς και την γιγάντωση ενός μη παραγωγικού κράτους και τα ελλείμματα χωρίς ανάπτυξη - να έρθει μια νέα προοδευτική συγκυβέρνηση που να πείσει να μας (ξανα)δανείσουν επειδή θα τους πείσει ότι μπορεί να υπηρετήσει την λύση που η ίδια προτείνει.

Μανιασμένα το παλιό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Μια συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Δαιμονοποιεί την αντιπολίτευση, αξιοποιεί τα όποια λάθη της για να την παρουσιάσει ως την "'άσχημη" της υπόθεσης - αφού δεν μπορεί πλέον να πείσει κανέναν ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι η "κακή" -και δραματικά αποτυχημένη- κυβέρνηση. 

Μένει το "καλό" μνημόνιο που η ίδια η τρόικα έχει (ξε)σκίσει ό,τι αόριστα θετικό προέβλεπε στην πρώτη του εκδοχή με την συνεργασία της στο δια ταύτα με το ντόπιο πελατειακό πολιτικό σύστημα. Και αυτή με την σειρά της είναι δραματικά αποτυχημένη εάν υποθέσουμε ότι την ενδιέφερε πραγματικά η "μεταρρύθμιση" και όχι πως θα πάρει λογιστικά τα δανεικά της πίσω με την κοντοπρόθεσμη λογική "δώσε ημίν σήμερον κι από όπου νάναι και ότι κι αν σημαίνει". Και σε καμιά περίπτωση άμοιρη ευθυνών. 

Αν δεν τους ενδιαφέρει η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας και το στρατηγικό ξεπούλημα του φυσικού της πλούτου έναντι πινακίου φακής, στο όνομα μιας βίαιης και χοντροκομμένης "εσωτερικής υποτίμησης", τότε έχουν απόλυτη ευθύνη που η λέξη "μνημόνιο"συμπυκνώνει πλέον όχι το σχετικό συμβόλαιο μιας δανειακής σύμβασης αλλά μια έξωθεν επιβαλλόμενη καταστροφική πολιτική. 

Ας πρόσεχαν.

Η ελπίδα βρίσκεται πια στον ιστορικό συμβιβασμό των εθνικών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου και μια μακρόπνοη συμμαχία εξουσίας και όχι στην τυφλή κομματική αντιπαράθεση. Το "καλό' μνημόνιο, η "κακή" κυβέρνηση και η "άσχημη" αντιπολίτευση δεν είναι πια παρά ένας παλιός αστικός μύθος - και η τελευταία παγίδα του παλιού πολιτικού συστήματος.

Στον ΣΥΡΙΖΑ συζητούν ποιος φταίει για την ...νίκη

Πως είδε ο Γιάννης Καλαϊτζής τις εσωκομματικές συζητήσεις στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Η αυτοαναφορικότητα στην Αριστερά προέρχεται από τα πέτρινα χρόνια του 3-4%. Σήμερα που καλείται να πάρει πρωτοβουλίες εθνικού διαμετρήματος όσο το δυνατόν ταχύτερα για να ανοίξει δρόμους συμμαχίας των προοδευτικών και ελπίδας ότι ο τόπος μπορεί να αποφύγει το μοιραίο που έρχεται καλπάζοντας, η αυτοαναφορικότητα μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. 

Οι πολίτες οι προερχόμενοι από κάθε πολιτικό χώρο, που έδωσαν την πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ, περιμένουν πρόγραμμα και συνεργασίες διακυβέρνησης, όχι ανάλωση του πολύτιμου πολιτικού χρόνου στα εσωτερικά της "ιδιωτικής αριστεράς". Και ευτυχώς, η ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δείχνει μέχρι στιγμής, απόλυτα εξοικειωμένη με αυτήν την πραγματικότητα: (ΑΣ)

ΣΥΡΙΖΑ: Το πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα στο επίκεντρο

ανάλυση από το Tvxs.gr

Σε ψύχραιμους τόνους και βάζοντας στο επίκεντρο του εσωκομματικού διαλόγου τα πολιτικά ζητήματα και την στρατηγική για την κυβέρνηση της αριστεράς, σχεδιάζει να απαντήσει η Κουμουνδούρου στο κείμενο κριτικής προς την ηγεσία του κόμματος. 

Όπως ήδη είχε σημειωθεί στο αποκλειστικό ρεπορτάζ του Tvxs από την προηγούμενη εβδομάδα, μια σειρά στελέχη και βουλευτές συνυπογράφουν κείμενο με τον τίτλο «Για τις εκλογές και την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ», το οποίο η εκπρόσωπος της ΝΔ παρουσίασε σήμερα σαν «το πράσινο φως» προκειμένου να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αμφισβήτησης του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν πρόκειται για την μοναδική ανακρίβεια στην ανακοίνωση της κυρίας Ασημακόπούλου (αναφέρεται σε δήθεν μυστικές συναντήσεις στις οποίες πήραν μέρος και διάφορες συνιστώσες όπως η Ρόζα κλπ) πολύ περισσότερο αφού στο κείμενο δεν υπάρχουν κριτικές προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα ήδη από την αρχή του κειμένου αναγνωρίζεται η σημασία την οποία είχε "η καμπάνια της υποψηφιότητας του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν, ιδιαίτερα το ντιμπέιτ".

Είναι όμως από την άλλη την πλευρά σαφές ότι οι αναφορές σύμφωνα με τις οποίες στην προεκλογική περίοδο «παροξύνθηκαν φαινόμενα που υπονομεύουν τη συλλογικότητα και τραυματίζουν την "ψυχή" της Αριστεράς» και ασκείται κριτική «για την αδρανοποίηση των εκλεγμένων οργάνων κι ενίσχυση εξωθεσμικών κέντρων αποφάσεων» ή για «αποχαλίνωση του παραγοντισμού και της διγλωσσίας» στοχεύουν στενούς συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα και εμμέσως τον ίδιο, στην λογική «Βαράμε το σαμάρι για ν' ακούσει ο γάιδαρος».

Σύμφωνα με κύκλους της ηγεσίας του κόμματος το κείμενο εκφράζει και προσωπικές πικρίες από στελέχη καλών προθέσεων που θεωρούν ότι μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί καλύτερα στην διάρκεια της εκστρατείας. Τονίζεται άλλωστε στο κείμενο ότι «για μας η δημοκρατία δεν είναι μόνο ο πιο δίκαιος τρόπος λήψης αποφάσεων, αλλά και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος οργάνωσης της συλλογικής διάνοιας». Από την άλλη πλευρά είναι σε όλους σαφές ότι, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιοι είδους εσωκομματικές διαμάχες, πρόκειται για κινήσεις ελέγχου του Α.Τσίπρα και κατανομής της εξουσίας, εν όψει μάλιστα της ανάληψης από τον ΣΥΡΙΖΑ κυβερνητικών ευθυνών.

Αυτός ο τελευταίος στόχος είναι που, στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα αποσαφηνίσει τις διαχωριστικές γραμμές αν πραγματικά υπάρχουν. Η πολιτική συγκυρία επιβάλλει να αποτραπεί με κάθε τρόπο η συλλογή των 180 βουλευτών που επιδιώκουν οι Σαμαράς-Βενιζέλος για την προεδρική εκλογή, προκειμένου να αποφύγουν την ήττα στις πρόωρες εκλογές. 

Για να ακυρωθεί όμως η κυβερνητική προσπάθεια απαιτούνται πολιτικά ανοίγματα προς την ΔΗΜΑΡ, τους ανεξάρτητους βουλευτές ή ακόμη και τους ΑΝΕΛ, πέρα από τις ανάλογες κινήσεις «κινηματικού» χαρακτήρα προς την κατεύθυνση οργανώσεων που δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι τους Οικολόγους Πράσινους.

Παράλληλα όμως, το δεύτερο σημαντικό ζητούμενο είναι το πολιτικό σχέδιο για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης και την άνοδο της αριστεράς στην εξουσία. Πέρα από κάποιες γενικές διαπιστώσεις του τύπου ...

Η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί το μήνυμα των εκλογών

του Παναγιώτη Μητσομπόνου

Οι στενά κομματικές επιλογές με αντιμνημονιακό ISO στον ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκαν κατά κράτος στις αυτοδιοικητικές εκλογές και περιόρισαν την δυναμική της πλήρους ανατροπής της καταστροφικής συγκυβέρνησης - όπου δεν έγινε το αναμενόμενο άνοιγμα στην κοινωνία και τις προοδευτικές δυνάμεις, αλλά τηρήθηκε η κομματική επετηρίδα, οι "κομματικές" υποψηφιότητες έλαβαν υποπολλαπλάσιο ποσοστό εκείνου των ευρωεκλογών. 

Τα στοιχεία δεν ψεύδονται...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του - είναι πρώτο κόμμα και επιλογή της κοινωνίας να έχει τον πρώτο λόγο στην επόμενη κυβέρνηση. Αυτό όμως προϋποθέτει να αποδεχθεί το μήνυμα των εκλογών και να απελευθερώσει τις πλειοψηφικές δυνάμεις της κοινωνίας που θέλουν να τον "χρησιμοποιήσουν" όχι προς ίδιον όφελος, αλλά χάριν της σωτηρίας της χώρας, της εξόδου από τον πάτο του πηγαδιού της πνιγηρής εξάρτησης από το χρέος και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. 

Φυσικά και κάθε μεγάλο και πολυσυλλεκτικό κόμμα, έχει λογικά τις θορυβώδεις μειοψηφίες του, τις διαφορετικές απόψεις αλλά και τα λόμπι συντεχνιακών συμφερόντων, την καχυποψία προς τους συνεργαζόμενους, τους διευρυνσίες και τα "ανοίγματα" - αλλά η καθημαγμένη ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει για πολύ ακόμη και μια λογική ανάγκη αναστοχασμού και εσωστρέφειας ενός κόμματος που σε δυο χρόνια φτάνει από το "ήσυχο" 4% στο "κυβερνητικό" 28%. 

Γιατί η συγκυβέρνηση εφαρμόζει το σχέδιό της, καλύπτει καθημερινά τα ίχνη των παρανομιών της και αναζητεί τρόπους να συνεχίσει το καταστροφικό για την χώρα έργο της (όπως επιβεβαιώνουν οι εκθέσεις της ίδιας της τρόικας, ΕΚΤ, ΔΝΤ αποδομώντας πλέον το προσυμφωνημένο για προεκλογική χρήση success story) - ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κινηθεί χωρίς ταλαντεύσεις προς την συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων με δική του πρωτοβουλία, βγάζοντας ασφαλή συμπεράσματα - και να ολοκληρώσει έτσι την "βίαιη ωρίμανσή" του. 

Πέραν του κόμματος και των εσωτερικών του θεμάτων, υπάρχει η κοινωνία αλλά και ο φυσικός πλούτος της χώρας που δεν αντέχουν ούτε μέρα ακόμη τις συνεχείς και συνδυασμένες επιθέσεις της παρασιτικής κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας και του πελατειακού κόμματος κράτους ΝΔΠΑΣΟΚ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον (πολιτικά μιλώντας) license to kill από τους πολίτες - ας την χρησιμοποιήσει σωστά...

Ακολουθεί ένα πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ από το tvxs:

Κύμα εσωστρέφειας στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά την εκλογική νίκη

πηγή tvxs ρεπορτάζ

Ενώ στο μεταξύ...( efsyn.gr)

Την Δευτέρα 26 Μαΐου, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, συνεδρίασε η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα είχε πετύχει μια ιστορική πρωτιά για την αριστερά με πανευρωπαϊκές διαστάσεις, είχε κερδίσει την περιφέρεια Αττικής προωθώντας παράλληλα τις θέσεις του στην αυτοδιοίκηση. Αλλά στο όργανο που οδηγεί το κόμμα στα διαστήματα ανάμεσα στις συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, η ατμόσφαιρα στην συνεδρίαση της Δευτέρας αλλά και στις επόμενες που έγιναν, δεν ήταν χαρμόσυνη.

Oι κριτικές που απευθύνονταν στον Αλέξη Τσίπρα αφορούσαν από τον τρόπο διεξαγωγής της προεκλογικής εκστρατείας έως και το γεγονός ότι στην κεντρική προεκλογική του ομιλία στην Ομόνοια είχε χρησιμοποιήσει πολλές φορές την λέξη πατρίδα. «Καθώς περνούσε η ώρα δεν πίστευα στα αυτιά μου», λέει ένα στέλεχος που παρευρέθηκε στη συνεδρίαση. «Στην Ιταλία είχε εκλεγεί μέχρι και η λίστα Τσίπρα, αλλά εμείς διυλίζαμε τον κώνωπα. Αναρωτιόμουν τι θα γινόταν αν δεν είχαμε κερδίσει τις εκλογές».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένα σημαντικό μέρος του κομματικού κορμού του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος από τον Α. Τσίπρα αλλά η προεκλογική περίοδος ήρθε να υπογραμμίσει την διαφορά φάσης. Χωρίς να το έχει εξειδικεύσει σε επίπεδο εκλογικής στρατηγικής, η γραμμή που απέπνεε ο πρόεδρος του κόμματος εμπεριείχε πολιτικά ανοίγματα καθώς και τολμηρές προτάσεις, όπως οι επιλογές Σακελλαρίδη και Δούρου, στο δήμο της Αθήνας και την περιφέρεια. Στους περισσότερους όμως δήμους, οι επιλογές των τοπικών οργανώσεων κινήθηκαν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.
«Ακόμη και σε μικρούς δήμους χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό βάρος απορρίφθηκαν υποψηφιότητες καταξιωμένων προσωπικοτήτων, με κριτήριο το πολιτικό τους παρελθόν, κάποιο αόρατο "μνημονιόμετρο" με βάση το οποίο δεν έπαιρναν καλούς βαθμούς ή απλώς επειδή δεν ανήκαν στην τοπική οργάνωση», λέει ένα στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής. Χαρακτηριστική εδώ είναι η περίπτωση του Δήμου Νίκαιας- Αγίου Ιωάννη Ρέντη, όπου ο απερχόμενος δήμαρχος Γ. Ιωακειμίδης που υποστηριζόταν από την ...

Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται...

"Σε αυτό το περιβάλλον των διαδοχικών μετατοπίσεων δια των άρρητων 

διολισθήσεων, η κατάσταση εμφανίζει μια σταθερότητα η οποία εκφράζεται ως 

θερινή αναμονή και ανακούφιση για την αποφυγή των εκλογών κατακαλόκαιρο"

Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται Compromesso Storico a la Ελληνικά

του Γιάννη Παγιασλή από το left liberal synthesis*

Μετά τις εκλογές είχαμε δυο θεαματικές κινήσεις:
Την άνευ όρων υπεράσπιση της δημοκρατικής διαδικασίας για την εκλογή του Yuncker, από τον Τσίπρα και την αποπομπή Θεοχάρη από το Σαμαρά.

Η πρώτη σηματοδοτεί την αντιστροφή της συριζαϊκής αφήγησης για την κρίση: Ο Τσίπρας ως αρχηγός της Ευρωπαϊκής αριστεράς γίνεται υπερασπιστής των θεσμών και διαδικασιών. Επομένως και η προοπτική του ως πιθανού διαπραγματευτή του χρέους οριοθετείται αυστηρά εντός της θεσμικής και τυπικής συνέχειας της ΕΕ. 

Ένα ψήγμα μονομέρειας το οποίο δυνητικά θα ενοχλεί τα όρια της υφιστάμενης τυπικής συνέχειας, όπως αυτό ενίοτε περιγράφεται στην εκφωνούμενη συριζαική αναδιαπραγμάτευση θα υποσκάψει όχι την Ελληνική κυβέρνηση, αλλά όλη την Ευρωπαϊκή Αριστερά. 

Αντί η ελληνική αριστερή ενδυνάμωση να πυροδοτήσει την ευρωπαϊκή αλλαγή, το Ευρωπαϊκό πρωτείο του Τσίπρα οριοθετεί τις όποιες πρωτοβουλίες στο επίπεδο των διεσταλμένων ερμηνειών των υφιστάμενων συμβάσεων. Με την έννοια αυτή η εκλογή των Κατρούγκαλου Χρυσόγονου δεν έχει μόνο συμβολική αξία. Έχουμε μια νομικό τεχνική μάχη. Στην αντίθετη περίπτωση ο Τσίπρας θα γίνει ένας αριστερός Cameron εξ' ονόματος της ευρωπαϊκής αριστεράς. 

Η συριζαική ευφορία είδε στην αλλαγή κλίμακας προς την Ευρωπαϊκή υποψηφιότητα μόνο το θετικό σενάριο της πανευρωπαϊκής αριστεράς, ενώ έχει υποτιμήσει την εγκλειστική ικανότητα που έχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Η θεσμική Ευρωπαϊκή συμπεριφορά του Τσίπρα ενταφιάζει την συριζαική αναδιαπραγμάτευση στην λεγόμενη "ριζοσπαστική " πολιτική εκδοχή της, γιατί αυτή μορφολογικά και συγκυριακά είναι το αντεστραμμένο είδωλο των "ριζοσπαστισμών " στην a la Cameron και Le Pen εκδοχή.

Ταυτόχρονα η αποπομπή Θεοχάρη σηματοδοτεί την συμβολική καταστροφή οποιασδήποτε προσπάθειας να γίνει το μνημονιακό μαρτύριο, καταλύτης σε στοιχειώδεις θεσμικές παρεμβάσεις. Η Σαμαρική διακυβέρνηση σε ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικής καταργεί την νεότευκτη αυτονομία της θέσης και επαναφέρει τη διοίκηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού στην στενή κομματική οπτική. 

Στην τυπική "εκσυγχρονιστική " ανάγνωση το μνημόνιο είναι μια αυταρχική συμμόρφωση του ελληνικού κράτος σε στοιχειώδη ενάρετα οικονομικά αλλά και αυτονόητες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό , την αυτοδιοίκηση κλπ. Η αποπομπή Θεοχάρη απογυμνώνει τις μνημονιακές παρεμβάσεις από την όποια μεταρρυθμιστική πνοή.

Με τις εξελίξεις αυτές η νεοελληνική πολιτική τελετουργία παροξύνεται:

Εκφωνούνται πολιτικοί λόγοι, γράφονται κείμενα πολιτικών προβληματισμών με κωδικές συμβολικές ονομασίες οι οποίες παραπέμπουν σε άλλα σημαινόμενα. Για μια σειρά στρατηγικών ζητημάτων είναι δύσκολο να κατανοηθεί τι ακριβώς εννοείται. 

Μερικούς μήνες πριν τη λεγόμενη ιστορική αναδιαπραγμάτευση του χρέους η συζήτηση γίνεται με ένα πληθωρισμό τεχνικών όρων, αμφίσημων διατυπώσεων ώστε τελικά ο τεχνικός γιγαντισμός να καταντά μια θορυβώδης συνθηματολογία. Είτε μέσω της main stream σαμαρικής αφήγησης της "υπομονής" των "θυσιών" είτε μέσω των έντεχνων συριζαικών υποσχέσεων "χωρίς δημοσιονομικό κόστος" ο ορίζοντας παραπέμπει σε μια μακρά περίοδο οριακών βελτιώσεων.

Η λεγόμενη κεντροαριστερά, δηλαδή ο χώρος μιας νουνεχούς τεχνοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής αφήγησης ευρίσκεται σε δυσμένεια ακριβώς γιατί τα στοιχεία του λόγου της, έχουν μετακομίσει δεξιά και αριστερά κυριολεκτικά. 

Ο μεν Στουρνάρας ενσαρκώνει τον ιδεότυπο του αυστηρού τεχνοκράτη ο οποίος ισορροπεί δημοσιονομικά την πιο ανισόρροπη οικονομία παγκοσμίως. 

Η δε Συριζαική δημοτική και περιφερειακή επιτυχία σε Αθήνα και Αττική οφείλεται σε μια σώρευση θέσεων και προτάσεων, με τεχνικό, επιστημονικό και επιστημονικοφανές περιεχόμενο, τα λειτούργησαν ακριβώς λόγω του τεχνολογικού "ύφους" τους. Ο λόγος και ο όγκος των θέσεων Δούρου αποτελεί "σκοτεινό αντικείμενο του πόθου" του ...

Η ώρα του ιστορικού συμβιβασμού εξουσίας της προοδευτικής πλειοψηφίας;

Τυφλοί ένεκεν "ιδεολογίας" ερευνούν το Αυτονόητο...

#μπορούμε και χωρίς ΝΔΠΑΣΟΚ

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Το αίτημα της αλλαγής είναι πλέον πάνδημο. Η υπερφορολόγηση, η πιστωτική εγκατάλειψη των μικρομεσαίων σε συνθήκες μηδενικής ρευστότητας, οι διώξεις των ελεύθερων επαγγελματιών από τον ασφαλιστικό τους φορέα, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η επέλαση των κερδοσκοπικών funds, οι απειλές για ξεπούλημα και των αιγιαλών, η τρομερή ύφεση, ανεργία και απορρύθμιση κάθε εργασιακού δικαιώματος, και κυρίως η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας που συντελείται καθημερινά - όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν Τώρα!

Η αντιπολίτευση δείχνει διασπασμένη αλλά συντριπτικά πλειοψηφική. Δυνάμεις που ο παλιός δικομματισμός απέκλειε συστηματικά από την προσέγγιση της εξουσίας, αναδύονται με ημιτελείς τρόπους. 

• Ο κυρίαρχος των ποσοστών ΣΥΡΙΖΑ περικλείει αντιφάσεις και ρίσκα αλλά ενσαρκώνει τις ελπίδες ανατροπής της σημερινής ρεβανσιστικής δεξιάς κυβέρνησης  - η πρωτιά του είναι η μόνη δύναμη που θα κινήσει αποφασιστικά τον τροχό της αλλαγής. 
• Το κυρίαρχο στον κεντροαριστερό χώρο Ποτάμι, παρά τις ασάφειές του περιλαμβάνει ελπιδοφόρες δυνάμεις μεταρρυθμισμού και καινοτομίας. 
• Τέλος οι Γέφυρες, παρά το τζημερικό ολίσθημα, διατηρούν τις ριζοσπαστικές συνεισφορές της Δράσης και άλλων λαμπρών κεντροφιλελεύθερων μυαλών σε βασικούς τομείς όπου πρέπει να χτυπηθεί το πελατειακό κρατικιστικό παρασιτικό σύστημα.

Τι κοινό έχουν αυτές οι δυνάμεις όμως; Είναι δυνατόν να συνεργαστούν με επιτυχία για την σωτηρία και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας;

Τις επόμενες ημέρες αυτό θα γίνει φανερό. Ως ο αναγκαίος και ικανός ιστορικός συμβιβασμός. Ως το νέο αυτονόητο.

Εκείνο που σε μια εποχή κυβερνήσεων συνεργασίας, είναι το μόνο που μπορεί να μας απαλλάξει από τις δυνάμεις της χρεοκοπίας, του καταστροφικού πελατειακού κομματικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Του παλιού δικομματισμού που όπως αποδείχτηκε τα τελευταία δυο χρόνια, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να διατηρήσει το σύστημα εξουσίας του καταστρέφοντας κάθε μεταρρύθμιση. 

Η μεγάλη απόσταση σε "ιδεολογικό" επίπεδο των δυνάμεων αυτών δεν αποτυπώνεται κατ΄ανάγκη σε επίπεδο τελικών προτάσεων: ήδη η συγγένεια αν όχι ταύτιση στις θέσεις τους για την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, την αλλαγή του αίσχους του ΟΑΕΕ, την στήριξη των startup επιχειρήσεων, την τήρηση του συντάγματος και των κοινωνικών δικαιωμάτων, του εγγυημένου κατώτατου εισοδήματος, της υγείας για όλους και των οικολογικών δεσμεύσεων βιωσιμότητας δείχνουν ότι είναι δυνατό ένα εναλλακτικό υπόδειγμα διακυβέρνησης με στόχο την έξυπνη ανάπτυξη.

Οι προσωπικές επιθέσεις των εμπαθών ένθεν κακείθεν, αλλά ειδικά εκείνων που παρεμβαλλόμενοι θάθελαν να επιβάλλουν την διάσπαση των προοδευτικών δυνάμεων και την επανάληψη της (ακρο)δεξιάς ρεβανσιστικής διαχείρισης με την υποστήριξη του βαθέως πελατειακού κράτους, δεν έχουν πια την δύναμη να επικρατήσουν: η καθημερινότητα του Πολίτη δεν του αφήνει ελπίδες και επιλογές. Και κυρίως την πολυτέλεια της μη αλλαγής πορείας "εδώ και τώρα"...

Η Νέα Ελλάδα είναι μπροστά μας - με τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και την Δράση υποχρεωτικά σε ένα ρεύμα συνεννόησης και συνεργασίας. 

Σε έναν προωθητικό ιστορικό συμβιβασμό για την επιβίωση πρώτα των ανθρώπων αυτού του τόπου αλλά και των δημιουργικών τους δυνάμεων στην παραγωγή και αναδιανομή του πλούτου: αυτού που οι γύπες της ανήθικης κερδοσκοπίας επιβουλεύονται και σχεδόν έχουν εξασφαλίσει την αρπαγή του με την συνεργασία των δυνάμεων της χρεοκοπίας. 

Τον μοναδικό δυνατό συμβιβασμό και την μοναδική ορατή προοδευτική συνεργασία. Που θα μας ξαναβάλει στην πρίζα, που θα επιτρέψει ένα ελληνικό new deal αντί ένα υποκριτικό μνημόνιο επιβολής της δεσπόζουσας οικονομικής συμμαχίας του Βορρά με όχημα την διατήρηση του πελατειακού παρασιτικού συστήματος εξουσίας των ντόπιων ολιγαρχών. 

Γι αυτό "μεταξύ μας", όχι άλλη προεκλογική δαιμονοποίηση - αυτή εξυπηρετεί μονάχα την επιβίωση του χτες. 
Συνεννόηση, επικράτηση του ήθους, της λογικής και της νηφαλιότητας. 
Υπέρβαση. Υπάρχει ο χώρος, λείπει απελπιστικά ο χρόνος.

Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το ΣΥΡΙΖΑ

Ευτυχώς υπάρχουν και οι ψύχραιμοι

από τον Γιάννη Παγιασλή και το left liberal synthesis

Το ψυχόδραμα του Compromesso Storico a la Ελληνικά συνεχίζεται . Οι πρωταγωνιστές υποφέρουν από συνεχείς υστερικές κρίσεις. Αδυνατούν να προσαρμοστούν στην ιδέα ότι η αρχιτεκτονική των επίδικων της συγκυρίας τούς οδηγεί σε συνεργασία και όχι οι πολωτικές εκφωνήσεις τους.

Οι κυρίαρχοι αφηγητές διαχειρίζονται δύο απόλυτα πετυχημένες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου στις τράπεζες και μια επιτυχή έξοδο στις αγορές μέσω μιας συστηματικής απόκρυψης: 

Οι χρηματαγορές δεν εμπιστεύονται κυβερνήσεις αλλά πολιτικά συστήματα , δηλαδή κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις και τις προοπτικές τους.

Και τα πιο ριψοκίνδυνα hedge funds συμμετείχαν στις ΑΜΚ των Alpha και Πειραιώς , εν γνώσει των πιθανοτήτων μιας Συριζαϊκής ανατροπής. Ενώ προφανώς η αμφισβητούμενη σχεδόν καινοφανής τεχνικά έξοδος στις αγορές, αποτελεί παρακαταθήκη για τον Συριζα, για μια "μη συμβατική" χρηματοδότηση σε μια υποτιθέμενη "μεταμνημονιακή" φάση σε περιβάλλον σύγκρουσης με τον "Μερκελισμό". Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το Σύριζα.

Ευτυχώς όμως κυκλοφορούν και οι ψύχραιμοι ανάμεσα μας.

Παραθέτω :

Το κείμενο του κλασσικού “Latsi Boy” Γκίκα Χαρδούβελη ( Πηγή: Capital ) όπου απλά εντοπίζει το αυτονόητο: Οι αγορές αξιολογούν δυναμικά συστήματα και όχι στατικές κυβερνήσεις με ορίζοντα προεκλογικά project σαράντα ημερών. Είναι προφανές ότι οι αγορές ψηφίζουν και την αξιοπιστία Δραγασάκη ενώ γνωρίζουν ότι ο Λαφαζάνης είναι για εσωτερική ψυχοθεραπεία.

Το κείμενο του υποψήφιου ευρωβουλευτή του Σύριζα Νίκου Ξυδάκη (Πηγή: vlemma) όπου με παρρησία και εντιμότητα αποδέχεται την θετική επίπτωση από την έξοδο στις αγορές. Προφανώς η θετική επίπτωση δεν αίρεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιείται για προεκλογικούς λόγους. Φευ, η αξιολόγηση των χρηματοοικονομικών και πολιτικών συγκυριών δεν μπορεί να γίνει μέσω της πολιτικής δεισιδαιμονίας του «καλού» «κακού». Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα συνυπάρχουν.

το άρθρο συνεχίζεται, εδώ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και η εξαέρωση "κεντροαριστεράς" και "κεντροδεξιάς"

Οι πρωταγωνιστές:  

“Οι μαθουσάλες της πολιτικής να κάνουν στην άκρη”

“η χώρα δεν θα αλλάξει αν δεν υπάρξει 

μια κοινωνική συμφωνία του 50%” 

(Στ.Θεοδωράκης/Χαλκίδα:)

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στις εκλογές του 2012, ένα κόμμα του 4-5% εκτοξεύτηκε στο 17% στις πρώτες εκλογές και στο 27% στις δεύτερες. Οι ψήφοι αυτοί δεν ήσαν δικοί του. Ήταν "αντιμνημονιακοί ψήφοι", ότι κι αν σημαίνει αυτό. Στα δυο χρόνια από τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε αυτές τις ψήφους να τις κάνει δικές του, να τις σταθεροποιήσει γύρω του. Εκεί που πριν δύο χρόνια το να δηλώσει κανείς "ε, ναι, είμαι ΣΥΡΙΖΑ" ήταν συνήθως ένα αρνητικό ξέσπασμα κατά των δεινών της λιτότητας των μνημονίων που έφερε η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, καιρό τώρα η ταυτότητα "ΣΥΡΙΖΑ" όχι μόνο δεν προκαλεί αμηχανία αλλά είναι σχεδόν συστημική. Και στην παράσταση νίκης ένα 50-55% έχει σίγουρη την νίκη του κόμματος αυτού στις επόμενες εκλογές.

Η πορεία αυτή προκαλεί αναστάτωση στις τάξεις πολλών μετριοπαθών ανθρώπων του προοδευτικού φάσματος. Όσων τέλος πάντων δεν μπορούν να δουν στον ΣΥΡΙΖΑ την νέα κεντροαριστερά αλλά μόνο έναν προεκλογικό λαϊκισμό. Οι ίδιοι άνθρωποι κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο ΠΑΣΟΚ (άρα και ως νέα κεντροαριστερά), αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί: τα ιμάτια του ΠΑΣΟΚ διαμοιράστηκαν σε όλο το προοδευτικό φάσμα, απλά ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την μερίδα του λέοντος. Το ζήτημα είναι αλλού: 

ο ΣΥΡΙΖΑ πολεμώντας την απορρύθμιση δεν φαίνεται να προτείνει μια δική του ρύθμιση - κι έτσι, στα μάτια των συντεχνιών αλλά και των μεταρρυθμιστών, μοιάζει με πρεσβευτή του παλιού, της διατήρησης του κρατισμού, των προνομίων των βολεμένων συντεχνιών, της άρνησης αξιολόγησης των ΔΥ, των διορισμών. 

Και είναι γεγονός ότι και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δίνεται μια μάχη ανάμεσα στην πολιτική των αλλαγών και την πολιτική της συντήρησης (που εκφράζει το οριζόντιο δημοσιοϋπαλληλικό/συντεχνιακό στρώμα συμφερόντων που διαπερνά όλα σχεδόν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα) - αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και προεκλογικά, οι δυο φωνές ακούγονται ηχηρά και αρκούντως διακριτά. 

Η μεγάλη αμφιβολία, που δεν αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύσει τα ποσοστά του είναι ακριβώς αυτή: "κι αν υπερισχύσουν οι κρατιστές;"

Στον χώρο της λεγόμενης "κεντροαριστεράς", τον άδειο πολιτικά χώρο που αφήνει η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και στον αντίστοιχο χώρο της "κεντροδεξιάς", κάθε απόπειρα δημιουργίας τρίτου πόλου έχει καταρρεύσει. Φαίνεται ότι πολιτικά, ο αριβισμός εν ονόματι του εκσυγχρονισμού, της ανανέωσης και άλλων αριστερόφωτων ή μεταρρυθμιστικών ιδεών έχει βυθιστεί στην απαξίωση: 

ο κόσμος έχει ζήσει στο πετσί του την εκμετάλλευση από τους ημετέρους, την πελατειακή λογική και την αναπαραγωγή του κομματικού απαράτ που οι χώροι αυτοί υποκριτικά εδόξασαν στο όνομα της μεταρρύθμισης ή της επανεκκίνησης του κράτους.

Γι αυτό και η εμφάνιση ενός μη κομματικού μορφώματος όπως το Ποτάμι με εμπνευστή τον δημοσιογράφο Στ.Θεοδωράκη, έπνιξε κυριολεκτικά στην ροή του κεντροαριστερά και κεντροδεξιά, δίνοντάς τους την χαριστική βολή.

Το Ποτάμι προτείνει, έστω και γενικά, τα αυτονόητα - χωρίς όμως το βάρος της ύποπτης κομματικής παρουσίας ή του υφέρποντος καπελώματος των κομματικών. Η χρεοκοπία -παρά την τεράστια στήριξη από τα ΜΜΕ- του καπελωμένου εγχειρήματος των 58, οι συνεχείς "διασπάσεις του ατόμου", αποχωρήσεις και πρακτικά η διάλυση των Οικολόγων Πράσινων, της μη παλαιοκομματικής αρχικά "δημιουργίας ξανά", η συρρίκνωση της Δράσης με την αποχώρηση ιστορικών στελεχών της και η αδυναμία των κινήσεων συνεργασίας προοδευτικών/μεταρρυθμιστικών  δυνάμεων απέδειξαν ότι το πρόβλημα είναι το παλαιό πολιτικό προσωπικό και οι μηχανισμοί παλαιοκομματικής νοοτροπίας των επαγγελματιών - και αυτοί βρίσκονται στο στόχαστρο των ενεργών πολιτών.

Το Ποτάμι δεν έχει το καλύτερα επεξεργασμένο πρόγραμμα - απλά δεν έχει κομματικά βαρίδια. Ξεκινά με ούριο άνεμο, όπως ξεκίνησε κάποτε η "δημιουργία ξανά!" με το ίδιο σύνθημα "πολιτική χωρίς πολιτικούς", και ο καθένας καταλαβαίνει ποιους εννοεί.
Το Ποτάμι δεν έχει ακόμη ...

Ποιοι προτιμούν -και επιβάλλουν- την σύγκρουση αντί ενός αναγκαίου ιστορικού συμβιβασμού;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει τους δικούς της κανόνες - κι αυτοί συχνά κινούνται αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας. Τα "συμφέροντα" στην ιδιότυπα βαλκανική μεταοθωμανική αυτή χώρα είναι συμφέροντα μεταπρατών που συνήθως κυριαρχούν επί των ντόπιων αστικών και "αστικών" δυνάμεων. Όπως τα "εισαγόμενα" είναι πιο φθηνά από τα "ντόπια" έτσι και η εισαγόμενες πολιτικές και ιδεολογίες είναι πιο εμπορεύσιμες από τις ντόπιες. Η έλλειψη εθνικής αστικής τάξης έκανε την χώρα πρότυπο εξάρτησης, κατέστρεψε τον παραγωγικό της ιστό και την έκανε "αντιπροσωπεία" και σε επιχειρηματικό και σε πολιτικό επίπεδο. Βάσει όλων αυτών, η μετέωρη ανάγκη ενός ιστορικού εθνικού συμβιβασμού δεν αφορά τόσο τα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο τις καταπιεσμένες σε όλα τα κόμματα μειοψηφικές δυνάμεις της εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα αλλά εθνικό: αφορά το τέλος της εξάρτησης και την αρχή της αυτόνομης διαχείρισης.

Ποιοι δεν θέλουν κάτι τέτοιο; Μα οι συντηρητικοί όλων των πολιτικών δυνάμεων... Όσοι και όσες έχουν ήδη διαμορφωμένα, συχνά διαχρονικά, συμφέροντα, ελέγχουν την οικονομία με τζάκια και λόμπι, νταβατζήδες και άλλες διαταξικές συσσωματώσεις συμφερόντων και διαθέτουν ικανούς αριθμούς διορισμένων στο Δημόσιο "δικών τους" ή υπεσχημένη πρόσβαση σε αυτό για άλλους που βρίσκονται στην σειρά αναμονής. 

Αυτό το καταστροφικό πρότυπο είναι που δεν άλλαξε, ακόμη και εν μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και συνεχίζει να καθορίζει τις μοίρες μας. Η δυνατότητα αλλαγής του είναι το κλειδί για την "παραγωγική ανασυγκρότηση" που δεξιά, αριστερά και πράσινοι αναζητούν στην αλλαγή του "συσχετισμού δυνάμεων" - αλλά που δεν βρίσκεται εκεί...

Η αλλαγή βρίσκεται στην κατίσχυση επί των μηχανισμών αναδιανομής υπέρ των μεταπρατικών συμφερόντων. Η όποια παραγωγή πλούτου και τα δάνεια, είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα αναδιανέμονται μέσω  του παρασιτικού κομματικού μηχανισμού που ελέγχει το κράτος - όλοι οι πολίτες επιβαρύνονται, λίγοι ωφελούνται. Όσο η διαχείριση περνά μέσα από τα κομματικά μαγαζιά και όχι ένα θεσμικό κράτος, η μεταπολίτευση θα αναπαράγεται αενάως και η χρεοκοπία θα επανέρχεται άλλοτε σφοδρή και ανεξέλεγκτη άλλοτε "ελεγχόμενη".

Εν όψει εκλογών βλέπουμε ξανά τα πράγματα να παίρνουν την ίδια ροή: αποτυχημένα κόμματα υπέυθυνα για την χρεοκοπία επανακάμπτουν και μεταμφιέζονται σε δυνάμεις "αλλαγής", ηγετίσκοι με ακέραιες ευθύνες για την αποτυχία εξόδου από τα μνημόνια "αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες", δογματικές δυνάμεις με άγνοια κινδύνου εκβιάζουν τα κόμματά τους να αποφύγουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό. Όλος ο εσμός των συντηρητικών, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας στελεχών και οπαδών, κομματικών πατριωτών και γραναζιών των σκουριασμένων μηχανισμών, επανέρχονται στο προσκήνιο. Όσοι και όσες δεν είχαν τίποτα εναλλακτικό να προτείνουν όλα αυτά τα χρόνια, διεκδικούν την εξουσία ξανά με μοναδική προίκα την κομματική πελατειακή τους δύναμη και επιρροή. Πρόκειται για την εαρινή εκλογική αντεπίθεση των παρασιτικών.

Είναι δεινή η θέση των προοδευτικών όλων των παρατάξεων. Εκείνων που προκρίνουν τον εθνικό διάλογο για αναζήτηση συμπτώσεων, συγκλίσεων, προωθητικών συμβιβασμών έως την διατύπωση ενός εθνικού συναινετικού σχεδίου "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Γιατί έχουν απέναντί τους υπέρτερες δυνάμεις του παλιού υποδείγματος με δύναμη στα ΜΜΕ, διεισδυτικότητα στα κόμματα και τις κινήσεις και δύναμη πελατειακής υπόσχεσης ακόμη και τώρα. Έτσι η παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ στον μεταρρυθμιστικό χώρο διέλυσε πρόσφατα κάθε ελπίδα αυτόνομης συγκρότησης του ριζοσπαστικού κέντρου, οι αρχηγικές φιλοδοξίες και ο έλεγχος των μηχανισμών διέλυσαν ως πολιτικά σχέδια ΔΗΜΑΡ, Δράση και Δημιουργία Ξανά, οι ακροδεξιοί πατριώτες της λαϊκής δεξιάς ό,τι φιλελεύθερο είχε η ΝΔ και οι δογματικοί επαναστάτες χωρίς αιτία νοσταλγοί του υπαρκτού κομματάρχες απειλούν να εκμηδενίσουν την όποια ρεαλιστική προσαρμογή της αριστεράς στις σημερινές συνθήκες. 

Ήδη η σύγκρουση "ή εμείς ή αυτοί" προετοιμάζεται με πύκνωση των αντιπαραθέσεων φανατικών ομάδων, με τους πολίτες βασανισμένους και σε σύγχυση από την ένταση της ανθρωπιστικής κρίσης να μην έχουν καμιά καθαρή εικόνα ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί...

Φυσικά είναι πιο εύκολο για το παλιό να σκιαμαχεί, να παίζει το θεατρικό έργο ο καλός ο κακός και ο άσχημος αντί να επιζητεί διάλογο με το καινούργιο, με την πραγματικότητα, με τις ανάγκες. Και αν δει κανείς τους υποψήφιους καταλαβαίνει... Πρόκειται για απόπειρα ολικής επαναφοράς ότι πιο πρόστυχου, πελατειακού, παρασιτικού έχει βγάλει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια: με ...

Η λανθάνουσα εθνική συναίνεση (#Lixouri,Nicosia,Buddha Bar)

Lixouri-Nicosia-Buddha Bar

Εδώ και καιρό υποστηρίζω (πηγή) (πηγή) ότι παρά τα επιφαινόμενα, οι συντεταγμένες της συγκυρίας δημιουργούν μια πολιτική σταθερότητα, η δε τάση είναι ένας «ιστορικός συμβιβασμός a la ελληνικά» δηλαδή νευματικός, υπόρρητος, με εξωτερική μορφή πόλωσης αλλά εσωτερική στρατηγική συναίνεση. Έχουμε μια ισόμορφη πλοκή με την περίοδο Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλή. Αν η ιστομαντεία έχει αξία, τότε θα απολαύσουμε εκλογές σε ρυθμούς Buddha Bar αλλά σε καμία περίπτωση Heavy Metal.

του Γιάννη Παγιασλή από το left liberal synthesis

Στις 11 Ιουνίου 1958 ο Γιάνννης Πασαλίδης εκφωνεί μια ιστορική ομιλία στην Ελληνική Βουλή. Μόλις 9 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου η αριστερά γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση σε γεωπολιτικές συνθήκες «ψυχρού πολέμου» , πολιτικών κρατουμένων κλπ. Ο Πασαλίδης εκφωνεί ένα ιστορικό λόγο όπου σε άψογα κοινοβουλευτικά ελληνικά, χωρίς να αποστεί από την βασική πολιτική της Εδα διατυπώνει ένα σχέδιο το οποίο ενσωματώνει την Ελληνική Αριστερά ως υπεύθυνη εθνική δύναμη. Η περίοδος είναι κρίσιμη για το Κυπριακό και οι διατυπώσεις του έχουν ένα σαφές εθνικό περιεχόμενο:

Διαβάζουμε από τα προσφάτως εκδομένα πρακτικά της βουλής φράσεις όπως « να τρομοκρατηθεί το Έθνος εις την Κύπρον και την Ελλάδα και να υποκύψει εις την συνθηκολόγησιν..», «ας είναι βέβαιοι εκείνοι που συνομωτούν κατά της Κυπριακής ελευθερίας , ότι το έθνος θα απαντήσει …..».Είναι σαφές ότι μέσω Κυπριακού η μετεμφυλιακή αριστερά επανέρχεται ως εθνική δύναμη στο πολιτικό παιχνίδι. Το Κυπριακό , με τον γνωστό αναπάντεχο ιστορικό συγχρονισμό, αναμετασχηματίζει την πλοκή των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Καταλυτικές αλλαγές στην Κύπρο ,επιβάλλουν στους πόλους του πολιτικού παιγνίου να στέκονται με τρόπους ιδιόρρυθμους αναπάντεχους εκτός τρέχουσας ρουτίνας.

Εδώ και καιρό υποστηρίζω (πηγή) (πηγή) ότι παρά τα επιφαινόμενα, οι συντεταγμένες της συγκυρίας δημιουργούν μια πολιτική σταθερότητα, η δε τάση είναι ένας «ιστορικός συμβιβασμός a la ελληνικά» δηλαδή νευματικός, υπόρρητος, με εξωτερική μορφή πόλωσης αλλά εσωτερική στρατηγική συναίνεση. Έχουμε μια ισόμορφη πλοκή με την περίοδο Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλή. Αν η ιστομαντεία έχει αξία, τότε θα απολαύσουμε εκλογές σε ρυθμούς Buddha Bar αλλά σε καμία περίπτωση Heavy Metal.

Εκτός από τα θεμελιώδη της συγκυρίας, υποστηρίζω ότι στην τάση αυτή συνηγορούν και οι αστάθμητοι παράγοντες. Αναφέρομαι στους σεισμούς στην Κεφαλονιά και τις ρηγματώδεις εξελίξεις στο Κυπριακό. 

Στην Κεφαλλονιά έχουμε μια καταστροφή η οποία πυροδοτεί μια ...

58: Μια λάθος κίνηση την σωστή στιγμή

από τον Κλόουν

Μετά και την συγκέντρωση στην Κηφισιά, η κίνηση των 58, βλέπει το ακροατήριό της να συρρικνώνεται σε μεγάλες ηλικίες απογοητευμένων του ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς. Ή να προσελκύει περίεργους τυχοδιώκτες τύπου Τατσόπουλου (που κουβαλά πχ μαζί του την έδρα προικιό που παρακράτησε αντίθετα με τις δεσμεύσεις του) αντί για νέους και νέες, ζωντανά κύτταρα μιας κοινωνίας σε κάθετη πτώση. Τα άσπρα μαλλιά και στην μέση ο Τατσόπουλος με την Χριστοφιλοπούλου του ΠΑΣΟΚ, έδωσαν την πραγματική εικόνα (και την κατάσταση) της κίνησης. Την απώθηση που προκαλεί στον κόσμο. Κι όλα αυτά λόγω της συμπερίληψης του ΠΑΣΟΚ στις δυνάμεις της ...μεταρρύθμισης...

Η κίνηση έγινε την κατάλληλη στιγμή για ...άλλα πράγματα: Για την δημιουργία του "ΣΥΡΙΖΑ του Κέντρου", για μια συνεργασία χωρίς αποκλεισμούς και διχαστικά προαπαιτούμενα όλων των δυνάμεων της προόδου από τους φιλελεύθερους μέχρι την κεντροαριστερά και τους οικολόγους. Για την δημιουργία του προοδευτικού τρίτου πόλου, του αντικρουστήρα της πόλωσης, του φορέα ρεαλιστικών προτάσεων και πραγματιστικών προσεγγίσεων. Του επεξεργαστή θέσεων και όχι συνθημάτων και υποσχέσεων. Εκείνης της δύναμης που θα επέβαλλε και πέραν του εαυτού της την εθνική συνεργασία για την έξοδο από την κρίση - που θα έφερνε στο ίδιο τραπέζι τους διεκδικητές των 50 εδρών του αντιδημοκρατικού μπόνους των εκλογών. 

Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν ταχύτατα και χωρίς καπελώματα - με ομοσπονδιοποίηση και όχι αφομοίωση κινήσεων και κομμάτων. Χωρίς τα γνωστά στελέχη της κεντροαριστεράς επικεφαλής αλλά υποστηρικτές και συμμετέχοντες - με γραμματείες και συντονιστικά ακριβοδίκαια και συναινετικά μοιρασμένα και με καλή πίστη και παραχωρήσεις στους "μικρότερους".

Τι συνέβη όμως; Μια χωριστική "επέμβαση", αδιαφανής και μεροληπτική από την πρώτη στιγμή, με ψευδή έκκληση σε φιλελεύθερους και οικολόγους (να στηρίξουν το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα...), με αρπακτικές διαθέσεις απέναντι σε ΔΗΜΑΡ, Δράση και οικολόγους, με γνωστά στελέχη του πασοκικού παρελθόντος σε γραμματείες και συντονιστικά, με την "ύποπτη" στήριξη του ΔΟΛ -με ακριβά γκάλοπ- και του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ και μια επίσης περίεργη άρνηση για οποιαδήποτε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. 

Τι έφερε; Καχυποψία, αντιθέσεις, διάσπαση. Ήδη παρακολουθούμε ένα δράμα σε εξέλιξη - την ώρα που η "προοδευτική ομοσπονδία" θάπρεπε να διατυπώνει το τελικό της πρόγραμμα και να καλεί τους μονομάχους να τοποθετηθούν και να κριθούν επ΄αυτού!

Τρόποι υπάρχουν πάντα για την επιστροφή στον σωστό δρόμο. Αλλά αυτό απαιτεί καθαρό μυαλό και άμεση δράση. Οι "κανονικοί άνθρωποι", οι εμπλεκόμενοι στην κίνηση των 58, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ας το κάνουν τώρα. Ας κάνουν την σωστή κίνηση αυτήν την φορά.

ΑΣ

ΣΥΡΙΖΑ: οι πρώην συνιστώσες εξεγείρονται στην ρεαλιστική στροφή της πλειοψηφίας

του Χρήστου Παπανίκου

Μια ακόμη απόδειξη της στροφής του ΣΥΡΙΖΑ στις ανάγκες μιας ρεαλιστικής διακυβέρνησης (στροφή που ξεκίνησε με τις αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου όπου μειοψήφησαν οι απόψεις του grexit/δραχμής)  έρχεται από "μέσα": από το στρίμωγμα που αισθάνονται και εκφράζουν με όλους τους τρόπους, οι -στην πράξη καταργημένες- "συνιστώσες" του ενιαίου πλέον κόμματος. 

Η δαιμονοποίηση του όλου ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζεται εργολαβικά από τις δυνάμεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και μέρους της κεντροαριστεράς, δεν βοηθά την ρεαλιστική πτέρυγα αλλά τους αριστεριστές, τους κρατικιστές και τους νοσταλγούς του υπαρκτού. Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει τον λαϊκισμό που του έδωσε την απαραίτητη ώθηση να φλερτάρει πλέον δυναμικά με την εξουσία, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα: το πρόβλημα των πολιτών αυτής της χώρας είναι να ενισχυθούν σήμερα, οι δυνάμεις του ρεαλισμού αλλά και οι πιθανότητες συνεργασίας για έξοδο από την κρίση (έως και ιστορικού συμβιβασμού) μετά την αναπόφευκτη αναμέτρηση των εθνικών εκλογών που πλησιάζουν ταχύτατα. Μέχρι και σήμερα ακόμη τον πρώτο λόγο για κάτι τέτοιο είχε το σύμπλεγμα ΝΔΠΑΣΟΚ που προτίμησε όμως τον ρεβανσισμό, τον αυταρχισμό και την προστασία του πελατειακού συστήματος θυσιάζοντας μόνο τους ήδη "νεκρούς" συνεργάτες του. Οι εκλογές πιθανότατα θα δώσουν τον πρώτο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιον ΣΥΡΙΖΑ προτιμάτε; Εκείνον των πάλαι ποτέ "συνιστωσών" ή εκείνον της τείνουσας στον πραγματισμό πλειοψηφικής πτέρυγας;

Όσοι και όσες έχετε ακόμη αμφιβολίες για την -σίγουρα ευάλωτη ακόμη- ρεαλιστική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και τον σταθεροποιούμενο ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, διαβάστε το παρακάτω χαρακτηριστικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην σελίδα της "αριστερής πτέρυγας" του ΣΥΡΙΖΑ: 

(ΑΣ)

ΟΙ (ΕΠΙΚIΝΔΥΝΕΣ) "ΝEΕΣ ΙΔEΕΣ" ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

του Πάνου Κοσμά* (από την iskra.gr)

Το τελευταίο διάστημα κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των βασικών «εκφωνητών» της γραμμής του κόμματος, προβάλλουν με δημόσιες τοποθετήσεις τους κάποιες «νέες ιδέες» για κεφαλαιώδη ζητήματα του προγράμματος και του πολιτικού σχεδίου του κόμματος, που όχι μόνο είναι εκτός των πρόσφατα ψηφισθέντων θέσεων στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι ταυτόχρονα και εξαιρετικά επικίνδυνες.

Σταχυολογώντας από παρεμβάσεις των Γιάννη Δραγασάκη (υπεύθυνος για το Πρόγραμμα), Γιώργου Σταθάκη (επικεφαλής του Τομέα Ανάπτυξης) και Γ. Μηλιού (επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής), παρατηρούμε συμπτώσεις και μια νέα «αφήγηση» σε βασικά ζητήματα: χρέος, «σχέδιο Μάρσαλ», πρωτογενές πλεόνασμα και ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, τράπεζες.

(Οι υπογραμμίσεις στα αποσπάσματα είναι του γράφοντος)

Γ. Δρα­γα­σά­κης:

«Ασφαλώς οι γενεσιουργές αιτίες της κρίσης είναι ενδογενείς και η αντιμετώπισή τους είναι δική μας ευθύνη. Χρειάζεται λοιπόν να τεθεί σε εφαρμογή ένα συνολικό ανορθωτικό πρόγραμμα με βασικούς στόχους τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και του αξιόχρεου του ελληνικού κράτους».

«α) Διαγραφή μέρους του συσσωρευμένου χρέους

β) Μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση στο αρχικό στάδιο

γ) Ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα».

(«Κα­θη­με­ρι­νή», 12/1/2014)

«Τέλος, πρέ­πει να λά­βου­με υπόψη μας ότι το υφι­στά­με­νο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα θα αρ­γή­σει να ορ­θο­πο­δή­σει. Το ανα­γνω­ρί­ζει εμ­μέ­σως και η τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας, όταν στην τε­λευ­ταία Έκ­θε­σή της συ­ζη­τά το εν­δε­χό­με­νο μιας ανά­καμ­ψης που ίσως χρεια­σθεί να γίνει χωρίς επαρ­κή τρα­πε­ζι­κό δα­νει­σμό. Πρέ­πει λοι­πόν να προ­χω­ρή­σου­με άμεσα στη δη­μιουρ­γία μιας ανα­πτυ­ξια­κής επεν­δυ­τι­κής τρά­πε­ζας δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, όπως έκανε πρό­σφα­τα και η Γαλ­λία. Επί­σης πρέ­πει να με­λε­τή­σου­με και μη συμ­βα­τι­κά και εναλ­λα­κτι­κά μέσα χρη­μα­το­δό­τη­σης και δη­μιουρ­γί­ας ρευ­στό­τη­τας, και στο κρά­τος και στην ιδιω­τι­κή οι­κο­νο­μία».

(Συνέντευξη στην «Αυγή» 19/1/2014)

Γ. Μηλιός:

«Εμείς, αρχίζουμε από το οικονομικό επιχείρημα, το οποίο είναι το πιο σημαντικό: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και από τη στιγμή που δεν είναι βιώσιμο, πρέπει να γίνει».

«Θα επιχειρήσουμε (αν γίνουμε κυβέρνηση) να βγούμε πραγματικά στις αγορές, διότι αυτό θέλουμε και για να έχουμε και ένα αξιόπιστο τραπεζικό σύστημα, να λύσουμε το θέμα της χρηματοπιστωτικής αξιοπιστίας. Να έχουμε ένα αξιόχρεο Δημόσιο».

«Λέμε συνέχεια για το πρωτογενές πλεόνασμα και τα στοιχεία του ...

Μη σνομπάρετε τον Ιστορικό Συμβιβασμό!

του Νίκου Ράπτη*

Όλα δείχνουν πως στις επόμενες εκλογές θα συγκρουστούν από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ, με έμβλημα την «Αλλαγή», από την άλλη η ΝΔ, με σύνθημα την «Ευρώπη». Και τα δύο διλήμματα, «αλλαγή ή στασιμότητα» και «Ευρώπη ή Grexit» είναι πραγματικά -και θα κινητοποιήσουν. Η προεκλογική τους κυριαρχία θα συνθλίψει τον ενδιάμεσο χώρο και θα επιβάλει ένα νέο δικομματισμό.

Από πολλές πλευρές έχει τονιστεί πως κάτι τέτοιο θα διαμόρφωνε ένα επικίνδυνο σκηνικό. Σε περίπτωση επικράτησης της ΝΔ, η διαιώνιση-εμπέδωση των μεταπολιτευτικών ισορροπιών θα μπορούσε να οδηγήσει κάποια στιγμή σε εθελούσιο Grexit. Αλλά και σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, η προεκλογική «αντιμνημονιακή» ρητορική του, πιθανότατα θα τον ενέπλεκε σε μια σειρά κινήσεων forcé με κατάληξη και πάλι το Grexit. Σε κάθε περίπτωση, η μετωπική σύρραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ «μυρίζει» ιδεολογική πόλωση, κοινωνική οξύτητα, πολιτική ανωμαλία και επιδείνωση των αδιεξόδων.

Αλλά η boutade σύμφωνα με την οποία «οι αντιμνημονιακοί έχουν δίκιο σε όλα όσα λένε κατά των μνημονιακών, όπως οι μνημονιακοί έχουν δίκιο σε όλα όσα λένε κατά των αντιμνημονιακών», έχει βάση. Θα ήταν άρα πολύ πιο ενδιαφέρον αν μετά τις εκλογές διαμορφωνόταν ένα σκηνικό όπου η παραμονή στην ευρωζώνη συνδυαζόταν με μια μεγάλη ρήξη με τους νικητές της Μεταπολίτευσης (τα αδήλωτα εισοδήματα από την φοροδιαφυγή, τη διαφθορά τη μαφιακή οικονομία, τη λεηλασία του περιβάλλοντος). Σε όλα τα κόμματα σήμερα συνυπάρχουν καθεστωτικές και αναγεννητικές δυνάμεις. Τυχόν κυβερνητική σύμπραξη ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ είναι το βέλτιστο σενάριο για τους μεταρρυθμιστές και στις δύο παρατάξεις.

Πόσο μάλλον αν συνοδευόταν από την ενισχυμένη παρουσία ενός Κέντρου που θα εμφανιζόταν ως η δύναμη ακριβώς που εμπνέει, προετοιμάζει και εγγυάται μιαν τέτοια ενωτική διέξοδο. Από τις δυνάμεις που σήμερα κινούνται στο χώρο της Δράσης και του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και των 58, της Ευρώπης-Οικολογίας, του Προοδευτικού Φόρουμ και πολλών από τα νέα κόμματα που δημιουργούνται, θα μπορούσε να προέρθει ένας ισχυρός κεντρώος πόλος που θα κέρδιζε ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, ακριβώς ως ο πρεσβευτής και ο εγγυητής ενός Ιστορικού Συμβιβασμού που θα συνδύαζε την ευρωπαϊκή και δημοκρατική ομαλότητα με την ανατροπή της μεταπολιτευτικής συνθήκης.

Μη σνομπάρετε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ: μπορεί να ακούγεται σαν ...

Tο θεόρατο "πολιτικό κενό"

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

...και η "νευρική" κρίση

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι κατανοούν ότι η λύση στα προβλήματά μας δεν είναι μια ακόμη μάχη πολιτικών εντυπώσεων σε ένα σκηνικό πόλωσης που κρύβει παραδοσιακά κάτω από το χαλί τις ζοφερές αδυναμίες των διεκδικητών της εξουσίας. 

Η λύση δεν είναι καν ορατή ακόμη και απαιτεί όλες τις διανοητικές και φυσικές δημιουργικές μας δυνάμεις στο τραπέζι ενός κατεπείγοντος "ιστορικού συμβιβασμού a la ελληνικά", στο τραπέζι ενός διαλόγου υπέρβασης και σύνθεσης ενός εθνικού σχεδίου με ορίζοντα τουλάχιστον μια δεκαετία. 

Είναι τέτοια και τόση η ζημιά που έχει κάνει ο κομματισμός και το πελατειακό σύστημα σε αυτήν την χώρα που ακόμη και η δικαιολογημένη εκδίκηση των outsiders θα μπορούσε να περιμένει εάν και εφόσον οι πολιτικοί μονομάχοι το συνειδητοποιούσαν. Και έκαναν το αυτονόητο: συμβιβασμό σε εθνικό σχέδιο για την μακροπρόθεσμη επιβίωση της χώρας αντί για ξόδεμα δυνάμεων για μια πύρρεια νίκη μέσα από την δαιμονοποίηση του αντιπάλου. 

Ο Γιάννης Λούλης το περιγράφει σωστά - και λογικά καταλήγει απαισιόδοξα: ναι, το πολιτικό κενό είναι θεόρατο! Γιατί; Θα προσθέσουμε στις (επαγγελματικές επικοινωνιακές) παρατηρήσεις του την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε περιβάλλον παραγοντισμού, συμφέροντος και πελατειακού καθεστώτος - σε μια κοινωνία όπου το κόμμα δίνει δουλειά και εισόδημα και όχι η οικονομία. Οι δαίμονες μιας ακόμη καταστροφικής και αιματηρής μάχης χαρακωμάτων είναι μπροστά μας - η "νευρική" πίεση είναι τέτοια που ελάχιστοι/ες δεν έχουν κάνει ήδη την έστω προσωρινή επιλογή τους: αρνητική ψήφος...

ΑΣ

του Γιάννη Λούλη από την Ημερησία

Πολλά γράφονται για το "δημοσιονομικό κενό" και τον τρόπο κάλυψής του, με τις κυβερνητικές προτάσεις να μην πείθουν τους ελεγκτές των δανειστών μας. Όμως, η μεγαλύτερη ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας και στις προοπτικές σωτηρίας της είναι ένα άλλο "κενό": Tο πολιτικό. Aυτό είναι προϊόν της βαθύτατης κρίσης του κομματικού συστήματος. Διότι, όπως σημείωνα την περασμένη εβδομάδα στην «HτΣ», «η εστία της κρίσης είναι το κομματικό σύστημα και το πολιτικό σύστημα είναι το θύμα του». Aυτές τις ημέρες, με την ανάληψη της προεδρίας της E.E., το «πολιτικό κενό» έγινε κραυγαλέα ορατό.

Σε άρθρο του («Kαθημερινή», 12-1-2014), ο Aλέκος Παπαδόπουλος γράφει σκληρές αλήθειες. Aναφορικά με την οικονομία σημειώνει πως ακόμη κι αν δεν συμβεί κάποιο «ατύχημα», η χώρα μεσοπρόθεσμα θα βιώνει το «φάσμα κατάρρευσης παραγωγικών πεδίων της πραγματικής οικονομίας». 

Γι' αυτό προτείνει, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, να αρχίσει «η διαδικασία της εθνικής συνεννόησης». Όμως, με το παθογενές κομματικό σύστημα, το δέον αποτελεί μακρινή οπτασία. Tούτο επιβεβαιώνεται πανηγυρικά και από τη συμπεριφορά του κομματικού συστήματος στην έναρξη της ελληνικής προεδρίας της E.E., όπου η πόλωση έσπασε κάθε φράγμα.

H μη συμμετοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην τελετή έναρξης είναι αδιανόητη. Στέλνει τα χειρότερα μηνύματα στην Eυρώπη, και μάλιστα σε μια εποχή που ο Aλέξης Tσίπρας προσπαθεί να χτίσει μια «ευρωπαϊκή εικόνα» -και καλώς πράττει. 

Mεγάλο είναι το ολίσθημα του πρωθυπουργού, ο οποίος μετέτρεψε την τελετή σε προεκλογικό forum με το δίλημμα των ευρωεκλογών που έθεσε άκαιρα. Πρόσθετη ζημιά στη χώρα προκάλεσαν κυβερνητικοί προπαγανδιστές οι οποίοι επιχείρησαν να συνδέσουν τον ΣYPIZA με την τρομοκρατία. 

Tα δύο μεγαλύτερα κόμματα επιβεβαίωσαν στους ...

Αστικά διλήμματα

Ένα επείγον αστικό δίλημμα (Saoul Steinberg 1951)

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Τα διλήμματα θα ενταθούν μετά τις εκλογές του Μαΐου, δεν θα λυθούν· ειδικά αν είναι τριπλές. Δεν υπάρχει κλίμα ή διάθεση να συζητηθούν οι πραγματικές λύσεις στη βάση της ελληνικής πραγματικότητας. Οι μεν αποκρύπτουν την κοινωνική κρίση και το τέλμα που φέρνει η λιτότητα όταν συνδυάζεται με πλήρη απροθυμία για εκ βάθρων αλλαγές, ενώ οι δε υπόσχονται μαγικές "λύσεις" και διέξοδα.

Το ψηφοθηρικό παιχνίδι παίζεται με παραπολιτικούς όρους, αφού ουδείς παράγει πολιτική, και οι πραγματικά αντισυστημικές (εως αντιδημοκρατικές) πολιτικές δυνάμεις κερδίζουν καθημερινά από την απελπισία που φέρνει αυτή η ανούσια άσκηση.

Να ξεκινήσουμε με μία μικρή αλήθεια: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αστικό κόμμα όσο κι αν προσπαθεί ένα μέρος του, όσο και οι αντίπαλοι του, να πείσουν για το αντίθετο. Αν δεν ήταν, θα έπρεπε να πιστέψουμε πως έχει ριζοσπαστικοποιηθεί πάνω από το 35% της ελληνικής κοινωνίας (μαζί με την ΧΑ) – η θεωρία των δύο άκρων που δεν ισχύει.

Δεν υπάρχει όφελος για κανέναν, πόσω μάλλον για την χώρα, αν καταφέρουμε να "βαφτίσουμε" τον ΣΥΡΙΖΑ μη-αστικό κόμμα, ή αν τον αφήσουμε να συνεχίσει να παίζει πάνω σε αυτή την γραμμή. 

Γιατί μαζί με αυτόν βαφτίζουμε και ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που αυτή την ώρα ίσως δεν έχει τα εργαλεία ή την ψυχραιμία να αναλογιστεί τις συνέπειες μίας τέτοιας εκδοχής. 

Ένα ποσοστό του πληθυσμού που αισθάνεται ενδεχομένως ότι στερείται επιλογών όσο και προσδοκίας αυτό το διάστημα, και δεν πρόκειται να αλλάξει την ψήφο του επειδή βαφτίσαμε την επιλογή του "εκτός Συνταγματικού Τόξου" ή ό,τι άλλο.

Όποιος θέλει να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των ευθυνών του για τη μέχρι σήμερα "ελαφρότητα" των θέσεων και της στάσης του καλό είναι να ξεκινήσει θυμίζοντας στον κ. Τσίπρα πως ηγείται αστικού κόμματος. Κάθε προσπάθεια για το αντίθετο θα βλάψει κυρίως τη χώρα, ίσως και το πολίτευμα, όχι τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά με την προϋπόθεση πως τα κόμματα της κυβέρνησης, και όχι μόνο, επιθυμούν να χτίσουν τις απαραίτητες συναινέσεις και κλίμα στην κοινωνία για να προωθήσουν τις πραγματικές λύσεις και όχι απλά να συνεχίσουν το μικροπολιτικό παιχνίδι συντήρησης του σημερινού αδιέξοδου και όσων ωφελούνται από αυτό εις βάρος της κοινωνίας.

*πηγή Πολίτης

*εικονογράφηση ΑΣ

Πιο κοντά στον μεγάλο συνασπισμό;

του Θανάση Μαυρίδη*

Δεν κτυπάνε καμπανάκια. Κοντεύουν να σπάσουν οι πολυέλαιοι στις εκκλησίες. 

Καμπάνες ηχούν δαιμονισμένα, προειδοποιώντας για το ανεπάντεχο: Η Ευρώπη δεν πρόκειται να ελαφρύνει άμεσα το ελληνικό χρέος και θα πορευτούμε στο άμεσο μέλλον με ό,τι διαθέτουμε. Οι μόνοι που δεν ακούν το παραμικρό και νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός τους ετοιμάζει αψίδα θριάμβου, είναι ο τσάρος της Οικονομίας και τα φιλαράκια του.

Ετοιμαστείτε τώρα για την επόμενη πράξη του δράματος. Όταν οι δικοί μας θα δηλώνουν εξαπατημένοι από τους μοχθηρούς Ευρωπαίους και θα αναζητούν τι έφταιξε και ψόφησε ο γάιδαρος. Δηλαδή η μεσαία τάξη που θα πέσει μέχρις ενός, αδυνατώντας να πληρώσει τις εναπομείνασες δόσεις των νέων φόρων.

Και να ήταν μόνο αυτό! Συζητήστε με έναν φοροτεχνικό. Θα σας πει ότι οι τελευταίοι των ελευθέρων επαγγελματιών ετοιμάζονται να δηλώσουν παραίτηση και να στείλουν εκατοντάδες χιλιάδες μηδενικές δηλώσεις στον Χάρη Θεοχάρη.

Αλλά είπαμε! Οι Έλληνες δεν είναι υπερφορολογημένοι κι αυτά που βλέπουμε είναι εικονική πραγματικότητα. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να εξηγήσουν ποιά άλλη εναλλακτική πολιτική έχουν και σε αυτό το σημείο τα πράγματα αρχίζουν πραγματικά και γίνονται δύσκολα.

Το αδιέξοδο είναι κάτι περισσότερο από φανερό. Κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Μόνο αν αποδειχτούν αληθινά τα δισεκατομμύρια του Πατρινού μεγιστάνα ή αν κατέβουν οι Ελ στο κοσμοδρόμιο της Καλαμάτας με τόνους χρυσού στις αποσκευές τους έχουμε ελπίδες.

Στο παρασκήνιο κάποιοι επεξεργάζονται ιδέες που έχουν στόχο την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βλέπετε, τα δημοσιεύματα που ξεφύτρωσαν στα ξαφνικά σαν τα μανιτάρια δεν είναι τυχαία. Κάποιον ρόλο έχουν να παίξουν. Πιθανότατα να ενισχύσουν το σενάριο της μεγάλης συμμαχίας, με την συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του... ευρωπαϊκού του κομματιού.

Ανεξάρτητα απ΄ όλα αυτά, υπάρχει ένα θέμα ουσίας που σίγουρα θα απασχολήσει τους ιστορικούς του μέλλοντος: Τι ήταν εκείνο που τελικά απέτρεψε τον ελληνικό πολιτικό κόσμο να αναζητήσει μία κοινή λύση για την κοινή μας πατρίδα και αντί γι’ αυτό επέλεξε να διχάσει τον λαό με την ανούσια αντιπαράθεση μνημονίου - αντιμνημονίου. 

Δεν ξέρουμε αν ο μεγάλος συνασπισμός θα γίνει τελικά ή όχι. Αν πάντως γίνει, αυτό θα είναι το πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Κι ίσως μία νέα αρχή για μία χώρα που την χρειάζεται και την προσδοκά.

Ποια συναίνεση μπορεί να μεταστρέψει την "γενικευμένη πολιτική διαμεσολάβηση, τόσο στην δημόσια διοίκηση, όσο και στην ιδιωτική οικονομία"; (#Γιώργος Σταθάκης)

Στο κείμενο που ακολουθεί είναι ορατή η εναλλακτική αφήγηση της "ρεαλιστικής συνιστώσας" της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι η ιδέα ότι το μνημόνιο αποτελεί συνέχιση της πολιτικής της χρεοκοπίας και όχι ανατροπή της ή έστω διόρθωση. Ότι η εφαρμογή του εμμένει στην απαξίωση των παραγωγικών συντελεστών και η αφήγησή του για μια καμπύλη πτώσης-ανάκαμψης είναι μια φαντασίωση που διακινείται ως ιδεολογικό άλλοθι για τη μη ουσιαστική μεταρρύθμιση του μεγάλου ασθενούς - του κράτους της πολιτικής διαμεσολάβησης, του ίδιου του ελληνικού πελατειακού συστήματος. 

Η αφήγηση αυτή, εφόσον γίνει συνισταμένη των αντιφατικών ροπών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ανοίξει τον δρόμο για τον απαραίτητο "ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά", εφόσον ρίχνει γέφυρες προς μια εθνική ή και κοινωνική συναίνεση στις δυνάμεις που αναγνωρίζουν εδώ και καιρό την ανάγκη μιας "μεγάλης διόρθωσης" με στόχο -επιτέλους- το ελληνικό κράτος και όχι μια καρμπόν εσωτερική υποτίμηση χωρίς σχέδιο και θεραπευτικό αποτέλεσμα. Φυσικά, η πεισματική αμφισβήτηση ως προς την ικανότητα οποιουδήποτε ελληνικού κόμματος - όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ- να συμβάλλει επί της ουσίας σε μια δημιουργία συναίνεσης ενάντια στο πελατειακό κομματικό σύστημα, είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη..(ΑΣ). 

Η μεταστροφή

του Γιώργου Σταθάκη*

Εδώ και πέντε χρόνια η Νέμεσις κυριαρχεί. Στο συλλογικό υποκείμενο που λέγεται Ελλάδα, σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα, στην ίδια τη μεμονωμένη ατομικότητα που δοκιμάζεται στη φρίκη του "ποιος είναι ο επόμενος". Οι έννοιες χορεύουν πάνω από τα κεφάλια των πολιτών, μαζί με την ηθοπλασία του αναπόφευκτου αυτής της οικονομικής καταστροφής. 

Η αφήγηση θέλει την Ελλάδα να κατανάλωνε χωρίς να παράγει, τους εργαζόμενους να απαιτούσαν μισθούς υπέρτερους της παραγωγικότητάς τους, το δημόσιο να κατασπαταλούσε πόρους και την ίδια τη χώρα να οδηγείται στη χρεοκοπία χωρίς να έχει συνείδηση της κατάστασής της.‏

Η μεγάλη διόρθωση εμφανίζεται ως ηθική, αφορά την έλευση της τιμωρίας για τα χρόνια της ανεμελιάς, και της μη αντιμετώπισης των προβλημάτων. 
Είναι οικονομική, καθώς η βίαιη αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας, η εξισορρόπηση του εξωτερικού εμπορίου και η αναζήτηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, άφησε πλήθη ανέργων, προκάλεσε ρεκόρ συρρίκνωσης του εθνικού πλούτου και ανέδειξε το αποτρόπαιο πρόσωπο της κοινωνικής κατάρρευσης.
‏Η μεγάλη διόρθωση είναι εξωγενής. Έρχεται από το διεθνές σύστημα με στόχο την επιβολή ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης. 

Αναγνωρίζει ότι η χώρα σύρθηκε στην καταστροφή από μία γενιά πολιτικών και ομάδες των οικονομικών ελίτ με εγωπαθείς επιδιώξεις, χωρίς μεταρρυθμιστικής μέριμνες. Θεωρεί παραδόξως ότι οι ίδιες ομάδες θα διαχειριστούν τη μεγάλη διόρθωση, θα αναμορφωθούν στην ίδια τη διαδικασία επιβολής του σχεδίου. 

Η διόρθωση είναι ατελέσφορη. Βρίθει αντινομιών και αντιφάσεων. Το ίδιο το σχέδιο παράγει την πιο εκτεταμένη οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που έχει βιώσει η χώρα, χωρίς ταυτόχρονα να θεραπεύει κανένα από τα προβλήματα του παρελθόντος.

‏Το παρελθόν είναι σχετικά πρόσφατο. 

Είναι ένα σύστημα πολιτικών και οικονομικών συντεταγμένων που εκπορεύεται κυρίως από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Ήταν τότε που πρυτάνευσαν νέα ήθη. Αυτά εξέθρεψαν πρακτικές, συμπεριφορές και τρόπους διαχείρισης της οικονομίας με βραχυχρόνιους ορίζοντες, που νομιμοποίησαν την αυθαιρεσία, ως πάγια πρακτική, που ενίσχυσαν την κατακερματισμένη έννοια του συμφέροντος, αντί της καθολικότητας και της προσκόλλησης σε κανόνες. 

Το ότι οι συμπεριφορές αυτές είχαν καθολική και οριζόντια ισχύ, δημιουργεί βεβαίως την εντύπωση της συνυπευθυνότητας κυβερνώντων και πολιτών, κομμάτων που κυβερνούσαν και αυτών που αντιπολιτευόταν, αλλά σε κάθε περίπτωση, εν αρχή ήταν η δομικότητα η ίδια, η πρωτοκαθεδρία της θεμελιακής δομής.

‏Αυτή δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, και θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση μιας νέας οικονομικής έννοιας, αυτήν της υπεραξίας των αξιών, είτε επρόκειτο για γη, για ακίνητα, για επιχειρήσεις, ακόμα και για τους ίδιους τους εργαζόμενους. 

Στην Ελλάδα ταυτίστηκε με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με την ιδέα μιας φαντασιακής μετάπλασης στην οικονομία, μακριά από την παραγωγή αξιών, που διασφαλίζουν το κεφάλαιο και την εργασία, σε μία οικονομία, όπου ...