Ο πραγματικός αντίπαλος του Τσίπρα...

του Μιχάλη Κουντούρη/efsyn

"Είμαστε σε μια φάση όπου οι εθνικές και ατομικές οικονομικές υποχρεώσεις είναι υπερβολικές και ανελαστικές. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανυπόφορη δυσκολία είναι να αυξήσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα το εισόδημα σε όλες τις βαθμίδες. Αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα της Αριστεράς. Είναι υποχρεωμένη, να βρει τρόπους να μεγαλώσει το έσοδο. Είναι υποχρεωμένη αν θέλει να υπάρχει και να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, να διαχειριστεί δίκαια τον πλούτο. Διαφορετικά, δεν έχει λόγο ύπαρξης στις συνθήκες του 21ου αιώνα."

του Δημήτρη Χρήστου*

Το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας "Guardian" για το κρίσιμο τριήμερο στις Βρυξέλλες μέχρι να φτάσουμε στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, συναρμολογεί με χαρακτηριστικό τρόπο τα όσα συνέβησαν εκεί και κυρίως τον πραγματικό κίνδυνο που αντιμετώπισε η χώρα, δηλαδή να εξοβελιστεί από τη ζώνη του ευρώ με εισήγηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. 

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είχε ενημερώσει με non paper όλους τους συναδέλφους του στο Eurogrup, ώστε να προετοιμαστούν για την εκδίωξη της Ελλάδας. Ξέραμε την αντίδραση του Ρέντζι και του Ολάντ. Εκείνο που δεν ξέραμε ήταν η προσπάθεια του προέδρου της Ε.Ε. Ντόνλαντ Τουσκ να μπλοκάρει πάση θυσία το σχέδιο Σόιμπλε. Αυτός ήταν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο καταλύτης που δεν άφησε τα πράγματα να φτάσουν στα άκρα. Φυσικά, οι παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον δεν καταγράφονται, αλλά όλοι πλέον γνωρίζουν πως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, ειδικά στην αποδέσμευση του Τουσκ από τα γερμανικά σχέδια.

Διάλεξα αυτή την εισαγωγή για να επανατοποθετηθώ σε ένα κρίσιμης σημασίας ζήτημα που βασανίζει ακόμα μεγάλο αριθμό μελών του ΣΥΡΙΖΑ (όπως διαπίστωσα πρόσφατα σε κομματική συνέλευση) που αισθάνονται ότι το κόμμα τους δεν είναι πλέον αριστερό και ριζοσπαστικό. 

• Όταν τους ρωτάς τι νομίζουν πως θα γινόταν στην περίπτωση που ο Αλ. Τσίπρας δεν δεχόταν τη συμφωνία που του προτάθηκε, ακολουθεί βουβαμάρα. 
• Όταν τους αναφέρεις ότι η κοινοβουλευτική τάξη υπαγόρευε, στην περίπτωση του ναυαγίου, την παραίτηση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, εν μέσω capital controls, καθώς οι ψηφοφόροι του 36% δεν είχαν συμπεριλάβει στην εντολή τους το δικαίωμα της κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ, η βουβαμάρα παρατείνεται. 
• Όταν, στη συνέχεια, αναφέρεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση αυτή, θα ήταν υποχρεωμένος να κατέλθει στις εκλογές αποδεχόμενος το σχέδιο Σόιμπλε για διαζύγιο ή να επιλέξει την ασύνταχτη χρεοκοπία, εξακολουθούν να μην αντιδρούν; 
• Όταν συμπληρώνεις αναφέροντας την απογοήτευση που θα έφερνε στην ευρωπαϊκή Αριστερά ένα ναυάγιο, τα ίδια. Ευτυχώς κάτι σαλεύει όταν γίνεται αναφορά στις πολιτικές διεργασίες -σήμερα- στην Πορτογαλία.

Γιατί όμως αισθάνονται προδομένοι ή έκθετοι; Αισθάνονται ασυνεπείς, διότι άλλα υποσχέθηκε το άπειρο κόμμα τους και άλλα υποχρεώνεται να πράξει. Έτσι όμως είναι η πολιτική που καθορίζεται από τον συσχετισμό των δυνάμεων στην Ευρώπη. 

Ο κίνδυνος του Grexit θεωρήθηκε γερμανική μπλόφα, αλλά τελικά δεν ήταν. Τούτων δοθέντων, η συμφωνία που αποδέχτηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν ένας συμβιβασμός για να μην υπογράψει την αριστερή παρένθεση ο ίδιος. 

Αφήνει περιθώρια αυτός ο συμβιβασμός για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τα δεσμά των Μνημονίων και μάλιστα με παραδοχή για ρύθμιση του χρέους; 

Ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο δηλώνουν πως ναι, μπορούν να φτάσουν στον στόχο, στην υλοποίηση ενός προγράμματος ανάταξης και ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο.

Και εδώ αποκαλύπτεται το κενό κυβερνητικής παιδείας που υπάρχει στην Αριστερά της ισόβιας αντιπολίτευσης. 

Είμαστε σε μια φάση όπου οι εθνικές και ατομικές οικονομικές υποχρεώσεις είναι υπερβολικές και ανελαστικές. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανυπόφορη δυσκολία είναι να αυξήσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα το εισόδημα σε όλες τις βαθμίδες. Αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα της Αριστεράς. Είναι υποχρεωμένη, να βρει τρόπους να μεγαλώσει το έσοδο. Είναι υποχρεωμένη αν θέλει να υπάρχει και να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, να διαχειριστεί δίκαια τον πλούτο. Διαφορετικά, δεν έχει λόγο ύπαρξης στις συνθήκες του 21ου αιώνα.

ΣΗΜΕΡΑ ο Αλ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν έχουν σοβαρό πολιτικό αντίπαλο. Αντίπαλός τους όμως, και μάλιστα δυνατός, είναι τα προβλήματα της χώρας και οι ρυθμίσεις στο πλαίσιο της συμφωνίας. 

• Αν τα καταφέρουν, θα μακροημερεύσουν και μαζί τους και η χώρα. 
• Αν όχι, τότε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θα πέσει από την εξουσία, με τη μικρή παρένθεση να έχει γίνει απλώς μικρομεσαία. 

Το πρώτο των σοβαρών εμποδίων είναι το ζήτημα του ασφαλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος που ασφαλώς χρειάζεται αναδόμηση και εκσυγχρονισμό. 

Οι δανειστές ζητάνε οριζόντιες περικοπές έχοντας κάνει έναν απαράδεκτο και αυθαίρετο υπολογισμό για τον μέσο όρο της ανάπτυξης στη χώρα μέχρι το 2030 που δεν υπερβαίνει το 0,7% του ΑΕΠ! 

Αν η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός εγκλωβιστούν σε αυτή την παραδοχή, τότε θα χυθεί αίμα. Οι συντάξεις θα πετσοκοπούν και η ύφεση θα δαγκώνει και θα κόβει ανθρώπινο κρέας!

Έχουν γνώση οι φύλακες; 

Δεν το γνωρίζω και ανησυχώ σοβαρά από τις επιπόλαιες και βιαστικές δηλώσεις των αρμοδίων. 

Δυστυχώς τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πίσω τους ένα ισχυρό και καλά οργανωμένο κόμμα όπου η διαβούλευση μεταξύ των δύο μερών θα μπορούσε να συμβάλει στην εξεύρεση των καλυτέρων δυνατών λύσεων. Έτσι, πολύτιμες δυνάμεις που υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ μένουν αναξιοποίητες, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται η ψευδαίσθηση της υπερεπάρκειας (που στη συνέχεια εξελίσσεται σε αυταρχισμό) αρκετών υπουργών, που νομίζουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και μόνοι τους.

ΜΠΟΡΕΙ μέχρι σήμερα οι υποχρεώσεις των μεταρρυθμίσεων να είναι πιεστικές, όμως αν δεν προγραμματιστούν επαρκώς οι αναγκαίες τολμηρές αλλαγές με βαθιά μελέτη και πραγματική διαβούλευση των πρωταγωνιστών του κάθε τομέα της οικονομίας και της κοινωνίας, η βιασύνη θα εξελιχθεί σε τσαπατσουλιά και η τσαπατσουλιά θα φέρει κατά πάσα πιθανότητα και την αποτυχία.

 πηγή ΑΥΓΗ

Ναι, θα ματώσουμε... άλλος δρόμος δεν υπάρχει

 Ο Kyuzo από τους Επτά Σαμουράι
του Akira Kurosawa
σε σκίτσο του Greg Ruth

Η Αριστερά εκλέχθηκε για να προστατεύσει τον λαό της από τις επιπτώσεις του μνημονίου που θα εφαρμόσει ως κυβέρνηση και θα αντιπολιτεύεται ως κόμμα...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Είναι αδιανόητο πολιτικά αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας: μια εκλεγμένη -για δεύτερη φορά και με το ίδιο ποσοστό- κυβέρνηση της Αριστεράς απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του λαού της για να διαχειριστεί την κοινή ήττα απέναντι στους πιστωτές της χώρας. Δλδ για να εφαρμόσει το μνημόνιο που της επεβλήθη, το οποίο είναι σχεδιασμένο με την ίδια αποτυχημένη συνταγή της λιτότητας και ταυτόχρονα να προστατεύσει τον λαό της από τις επιπτώσεις του!

Η μοίρα ήταν σκληρή με την Αριστερά. Την έφερε στην εξουσία την χειρότερη στιγμή - όταν τα πέντε χρόνια μνημόνια και τα οκτώ χρόνια ύφεσης έδειχναν αδιανόητη την ανάκαμψη κάτω από το βάρος βουνό του χρέους. Σαράντα χρόνια διακυβέρνησης από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, σαράντα καταστροφικά χρόνια συνδυασμένα με την πολυετή κρίση χρέους και μνημονιακής διάλυσης του παραγωγικού ιστού της χώρας, έφεραν την στροφή του εκλογικού σώματος αριστερά. Και την Αριστερά χωρίς κανένα χρηματοδοτικό εργαλείο ανάκαμψης πέραν ενός ακόμη δανείου από τους συνήθεις ύποπτους: τους ευρωπαίους πιστωτές και το ΔΝΤ - όλων σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση και υπό γερμανική διεύθυνση...

Την δυσκολία της συγκυρίας μοιράζονται λαός και κυβέρνηση, έχοντας κοινή συνείδηση ότι η μάχη της διαπραγμάτευσης χάθηκε παρότι δόθηκε και δόθηκε αποφασιστικά: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ Οικολόγων Πράσινων χρησιμοποίησε ότι όπλα είχε και δεν είχε κι ότι συμμαχίες μπόρεσε να δημιουργήσει. Και ηττήθηκε κάτω από έναν συντριπτικά αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων όταν η σοσιαλδημοκρατία ελάχιστα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από το νεοφιλελεύθερο δεξιό μπλοκ. Ολάντ και Ρέντζι κοιμόντουσαν τον ύπνο της "ποσοτικής χαλάρωσης" και ήσαν εχθρικοί στην χώρα μας όταν ξεκίνησε η διαπραγμάτευση για να αντιδράσουν στο παρά πέντε του grexit που δεν πίστευαν ότι μπορούσε να συμβεί. Και κράτησαν την Ελλάδα στο ευρώ ως οι καλοί μπάτσοι της ιστορίας - όταν ο κρατούμενος έγραφε ήδη την ομολογία του ζητώντας απλά να αναβληθεί η εκτέλεσή του για λίγα χρόνια ή και μήνες ακόμα.

Το αδιέξοδο είναι μπροστά μας. Οι υπό γερμανική διεύθυνση εταίροι δεν επιθυμούν την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη. Προτείνουν πεισματικά και επιβάλλουν χάρη στον ωμό εκβιασμό την ίδια αποτυχημένη πολιτική των μνημονίων. Η ελληνική αριστερή κυβέρνηση σηκώνει υποχρεωτικά το γάντι ποντάροντας σε κάποιες λίγες παραχωρήσεις και υποχωρήσεις της άλλης πλευράς και στην ρητή υπόσχεση αναδιάρθρωσης και απομείωσης του χρέους που περιλαμβάνεται στην συμφωνία. Κυρίως επειδή καμιά άλλη πολιτική δύναμη δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί τα ελάχιστα θετικά της συμφωνίας και κυρίως να συνεχίσει στην ίδια γραμμή διαπραγμάτευσης με τις ίδιες προτεραιότητες και στοχεύσεις.

Η Αριστερά εκλέχθηκε για να προστατεύσει τον λαό της από τις επιπτώσεις του μνημονίου που θα εφαρμόσει ως κυβέρνηση και θα αντιπολιτεύεται ως κόμμα. Η Αριστερά καλείται να κάνει το αδιανόητο: να εφαρμόζει προαπαιτούμενα και να τα εξουδετερώνει την ίδια στιγμή με παράλληλες προβλέψεις και μέτρα. Και ταυτόχρονα να προλάβει να χτυπήσει καίρια την διαφθορά και την διαπλοκή πριν χάσει την δύναμή της από τις παράπλευρες απώλειες σε λαϊκή στήριξη από την εφαρμογή του μνημονίου... Κι όμως, αυτή είναι η εντολή της: να ματώσει (όπως συχνά λέει και ο Αλέξης Τσίπρας) σε έναν άνισο αγώνα, μια απελπισμένη αντεπίθεση για φυγή προς το μέλλον και την ανάπτυξη που ακόμη δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα! 

Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό στα πολιτικά μας χρονικά. Ένας λαός συνειδητοποιημένος, χτυπάει στην πλάτη και ενθαρρύνει την κυβέρνησή του που γυρίζει ηττημένη από την μάχη, να συνεχίσει έστω και με λιγοστές ελπίδες το αδιανόητο: τον αγώνα του Δαυίδ με τον Γολιάθ, την άνιση διαπραγμάτευση για την αντιμετώπιση του μη βιώσιμου χρέους, την απίθανα δύσκολη παραγωγική ανασυγκρότηση με μια δημόσια κρατική μηχανή κατεστραμμένη από τον πελατειασμό την διαφθορά και την αναξιοκρατία. 

Για πρώτη φορά ο λαός ξέρει πέραν πάσης αμφιβολίας την πραγματική κατάσταση και τις λιγοστές δυνατότητες ανάκαμψης - αγνοεί ΜΜΕ, δημοσκόπους, κεντροαριστερούς και ποταμίσιους "συστηματικούς" και αναγεννημένους (νεο)κομσομόλους της ρήξης. Αναγνωρίζει την ειλικρίνεια της διαπραγμάτευσης που έκανε η Αριστερά και της δίνει την ευκαιρία και να κυβερνήσει στο ίδιο στυλ: με διαφάνεια και αποφασιστικότητα. Της συγχωρεί και τους συμβιβασμούς της σε φλέγοντα αλλά αυτήν την στιγμή όχι πρώτα θέματα όπως το εκκλησιαστικό. Και περιμένει να ματώσει μαζί του - όπως εκείνος πνίγεται καθημερινά στην χρεοκοπία και ματώνει με τους φόρους και τις περικοπές, την ανεργία και την απουσία χρηματοδότησης. 

Τις επόμενες μέρες και εβδομάδες θα δούμε την πραγματική Αριστερά - την Αριστερά που βουτάει μέσα στον βούρκο της καθημερινότητας για να παλέψει να σώσει τον πνιγμένο - την Αριστερά που συμβιβάζεται και με τον διάβολο για να γλυτώσει την χώρα από το θανατηφόρο σπιράλ του χρέους - την Αριστερά που πληγώνεται το ίδιο θανάσιμα με τον Πολίτη που χάνει την δουλειά του ή το σπίτι του, που δεν έχει ρεύμα ή φαγητό. Και που δεν παραδίδει τον αγώνα όπως έκαναν κατά σειρά η ΝΔ επί Κ.Καραμανλή, το ΠΑΣΟΚ επί Γ.Παπανδρέου και οι συγκυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ επί Σαμαρά Βενιζέλου προσδοκώντας να πληρώσει άλλος τον λογαριασμό. 

Έχουμε τεράστια υπομονή να συμμετάσχουμε στις μάχες που έρχονται. Και σε όσες ακόμη επιμέρους ήττες κι αν χρειαστεί μέχρι να ξημερώσει μια άλλη Ελλάδα, των δικαιωμάτων, της δημιουργίας, της ισότητας και της ανάπτυξης - η Ελλάδα των εργαζομένων, των μαστόρων, των εφευρετών και των παραγωγών. 

Δεν ξεχνάμε ποτέ ότι κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που ακόμη και να συμφωνούσαν όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις με το πρόγραμμα της Αριστεράς πάλι αμφίβολη θα ήταν η επιτυχία - πόσο μάλλον τώρα που εκείνες συνεχίζουν να υπηρετούν τις παρασιτικές ελίτ που κατέστρεψαν και διέφθειραν τον τόπο. 

Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει. 

πηγή το ιδεολόγιο

Οι επόμενες σαράντα μέρες για σαράντα χρόνια: μεταρρύθμιση ή θάνατος;

Η Αριστερά αντιμέτωπη με την Κατάσταση των Πραγμάτων...    (σκίτσο του Γιάννη Αντωνόπουλου)

Οι εκλογές τελείωσαν - η κυβέρνηση συνεχίζει από κει που έμεινε μετά την πτώση της. Η χαζοαντιπολίτευση απέτυχε παταγωδώς - Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ δεν υπάρχουν πια πρακτικά, η ΝΔ θα βγάλει τα μάτια της αφού δεν "πάει", το ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσει Βενιζέλο και άλλους για να έχει κάποιο ρόλο, το ΚΚΕ παραμένει στα ορεινά.

Η κυβέρνηση πρέπει σε ένα μήνα να κάνει μεταρρυθμίσεις που περιμένουν δεκαετίες ή να αποτύχει χωρίς αντίπαλο. Είμαστε μια φτωχή και αποδιοργανωμένη χώρα με δανειστές που ακολουθούν την συνταγή Σόιμπλε και όχι της ανάπτυξης. Είμαστε εξαρτημένοι από την ΕΕ και χωρίς εναλλακτική. Γενικά την έχουμε βάψει κι επειδή το ξέρουμε βγάλαμε ξανά αριστερή κυβέρνηση νάχουμε κάποιον τουλάχιστον να νοιάζεται για τον λαό.

Αλλά: καιρός είναι να ενώσουμε δυνάμεις για να σπρώξουμε τα θέματα που είναι κρίσιμα για την ζωή μας 

- Να τελειώνουν τα capital controls να κινηθεί κανονικά η μικρομεσαία επιχείρηση όση απέμεινε -
- Να καταργηθεί/ενοποιηθεί με ΙΚΑ (οτιδήποτε) ο ΟΑΕΕ ΑΛΛΑ να σταματήσει εδώ και τώρα το χαράτσι των 500 ευρώ τον μήνα να ανασάνουμε. Και να δούμε ήρεμα τι θα κάνουμε με όσα παράνομα μας έχουν χρεώσει τα 5 χρόνια της κρίσης ανάλγητα και αντισυνταγματικά.
- Να ανοίξουν λίστες λαθρέμποροι, λαμόγια κλπ και να αφήσουν ήσυχο τον κόσμο που δεν έχει να πληρώσει.
- Να εγγυηθούν την ασφάλεια και την ησυχία του από κατασχέσεις λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων - να βρουν ισοδύναμα όπου νομίζουν.

Δεν έχει νόημα η χαζή αντιπολίτευση - κανείς δεν θα οφεληθεί τώρα αν η κυβέρνηση αποτύχει ή κάνει σοβαρά λάθη. Τρία βασικά πράγματα σαν τα παραπάνω πρέπει να ενώσουν όλους και όλες μας σε μια πανεθνική απαίτηση: μεταρρύθμιση ή θάνατος - και μιλάμε για τοις επόμενες σαράντα μέρες...!

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

σχόλιο στο fb

Τι Παπάγος , τι Πλαστήρας; (γράμμα προς αριστερούς μελαγχολούντες)

του Γιάννη Καλαϊτζή / efsyn

Ολοκληρωτικός πόλεμος και συντριπτική ηρωική ήττα ή οπισθοχώρηση και πρόσκαιρος συμβιβασμός;

του Βασίλη Παππά, εκπαιδευτικού*

Ο πολιτικός χρόνος είναι αδυσώπητος. Τρέχει αγαπητέ ψηφοφόρε (του πρώτη φορά αριστερά), χωρίς να κοιτά τη δική σου μελαγχολία.

Και συ έβαλες το λιθαράκι σου στη δημιουργική ασάφεια της διαπραγμάτευσης ή στην ασάφεια υλοποιήσιμων πολιτικών, είτε στον τρόπο λειτουργίας της Κεντρικής Επιτροπής,  είτε στον τρόπο επάνδρωσης της δημόσιας διοίκησης, είτε στη λειτουργία μεταλλείων, εργοστασίων κλπ.                                                                                      

Νόμιζες ότι είχες χρόνο για να διοικήσεις με άλλον τρόπο και διαδικασίες οργανισμούς και νοσοκομεία, είχες χρόνο να τετραγωνίσεις τον κύκλο στις Σκουριές, είχες τον χρόνο να σπάσεις το μονοπώλιο του ψηφιακού σήματος των μεγαλοεργολάβων.

Νόμιζες ότι είχες τον χρόνο να αλλάξεις το περιβάλλον της εκπαίδευσης, να μεγιστοποιήσεις τα κέρδη από τις λίστες των φοροφυγάδων, είχες την πολυτέλεια να περιθάλψεις τους πρόσφυγες  σαν να τους κερνούσες καφέ στο αμφιθέατρο της σχολής σου.

Πίστευες αφελώς ότι οι αστοί της σημερινής Ευρώπης θα υποχωρούσαν μπρος στις έννοιες δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, επονείδιστο χρέος, ανθρωπιστική κρίση. Πίστευες ότι τα κινήματα  στην Ευρώπη θα σάρωναν το κατεστημένο όπως ο Μάης του 68, σάρωσε το παλιό και έφερε το ελπιδοφόρο νέο. Μόνον που φευ ο Σόιμπλε δεν είναι Ντε Γκώλ.     

Πίστεψες ότι το 62 % του εκλογικού σώματος μελετά κάθε πρωί την Iskra (την παράνομη εφημερίδα που εξέδιδε ο Lenin το 1900-05) και προετοιμάζεται για την τελική επίθεση και την κατάληψη των θερινών ανακτόρων .  Δυστυχώς μονοψήφιο ποσοστό ενίσχυσε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τις δράσεις ενάντια στη φτώχεια, ενάντια στην απόλυτη ένδεια των προσφύγων, συμμετείχε σποραδικά σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ και πορείες. Ακόμη και η νεολαία αριστερού κόμματος έβγαλε ανακοίνωση καταγγελία για το κόμμα, τον Σεπτέμβρη μιας και αυτή συμμετείχε στα μπάνια του λαού τον Ιούλιο - Αύγουστο.

Και τώρα τι κάνουμε που θα έλεγε και ο μεγάλος  επαναστάτης (ξέρεις αυτός που έγραψε για τον αριστερισμό ή που υπέγραψε σύμφωνο με τους επιτιθέμενους και παρεχώρησε χώρο της τσαρικής Ρωσίας στους εχθρούς, ώστε να κερδίσει χρόνο και να ανατάξει τη χώρα)!

Θα επαναφέρουμε το δίλημμα τι Παπάγος τι Πλαστήρας?

Θα κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά και δεν θα δούμε τι παίζεται τούτη τη στιγμή στην Ευρώπη? Κάποτε ένας αξιόλογος και αξιοπρεπής σύντροφος υποστήριζε ότι χωρίς τους ευρωπαϊκούς λαούς ρήξη δεν γίνεται. Τώρα αυτό στο βωμό της πολιτικής καθαρότητας το ξέχασε, αλλά τώρα η Ευρώπη βράζει. Εμείς θα ενισχύσουμε τις αναταράξεις, ή θα πάμε στο νησάκι μας και εκ του μακρόθεν θα δημοσιοποιούμε σενάρια ρήξης;

Θα τους  κάνουμε τη χάρη να χάσουμε ολοκληρωτικά τον πόλεμο ή θα ενισχύσουμε τους Pontemos στην Ισπανία, το Bloco της αριστεράς που συνεργάζεται με το Κ.Κ. Πορτογαλίας, την επανίδρυση της αριστεράς στην Ιταλία, το Sinn  Fein  στην Ιρλανδία, τους Die Linke στη Γερμανία, την αριστερά του Τζέρεμι Κόρμπιν στη Βρετανία ώστε να δώσουμε τις νέες  μάχες που έρχονται;

Και εδώ στο εσωτερικό θα χαρίσουμε τα θαλασσοδάνεια της Αγροτικής τράπεζας, θα χαρίσουμε τις μίζες της Ζήμενς, θα αφήσουμε στο απυρόβλητο τα υποβρύχια που γέρνουν, θα χαρίσουμε τις λίστες των φοροφυγάδων στους μεγαλοεργολάβους και μεγαλοκαναλάρχες;

Και σε τελευταία ανάλυση πέρα από την πολιτική (και τα πολλά λάθη) είναι και ζήτημα αισθητικής . Φαντάζεστε υπουργό παραγωγικής ανασυγκρότησης τον Κυριάκο Μητσοτάκη (αυτόν της Ζήμενς), φαντάζεστε υπουργό δημόσιας τάξης τον Βορίδη (με τον πραγματικό μπαλτά=τσεκούρι στο χέρι), φαντάζεστε υπουργό παιδείας τον τηλεαστέρα – πλασιέ αρχαίων συγγραφέων Γεωργιάδη , φαντάζεστε υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής τον Πλεύρη; Φαντάζεστε αυτούς που κουνούν τα μεταπτυχιακά τους σε τηλεοπτικά πάνελ, ακολουθώντας την πολιτική του ιερωμένου που διάβαζε τον καιρό της χούντας και δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με τα κοινά;

Τελικά τον Παπάγο σύντροφοι  ή τον Πλαστήρα;

Βασίλης Παππάς – εκπαιδευτικός (Τρίκαλα)

Μέλος του ΚΚΕ εσωτ. από το 75, (αφού όλοι θέλουν να συντάσσονται με κάποιους, χωρίς να το χαρίζω σε κανέναν!)

ΥΓ. Το 1948 έγινε απόπειρα δολοφονίας του Τολιάτι, γ.γ. του ΚΚ Ιταλίας. Οι οργανώσεις του κόμματος ετοιμάστηκαν για εμφύλια αντιπαράθεση. Η φράση του Τολιάτι «εμείς δεν θα το κάνουμε όπως οι έλληνες» έμεινε στην ιστορία!

Προτάσεις που συζητά η Αριστερά για το συνταξιοδοτικό: καθολική κρατική σύνταξη με κατάργηση εισφορών και 30ωρο

Καθολική κρατική σύνταξη και 30ωρο

του Γιώργου Σταμπουλή*   

(σύντομη περιγραφή από την ΑΥΓΗ - ακολουθεί αναλυτική περιγραφή από τον συγγραφέα)

Α. Η αδιέξοδη λογική

Η μέχρι σήμερα ανάλυση και πολιτική για το συνταξιοδοτικό ζήτημα έχει εγκλωβισθεί στο πλαίσιο της λογικής ενός συστήματος που έχει φτάσει στα όριά του. Σκοπός του κειμένου είναι να τεκμηριωθεί μια εναλλακτική που θα ανταποκρίνεται στις προκλήσεις και τις προσδοκίες της εποχής.

Η κυρίαρχη θεώρηση του προβλήματος εγκλωβίζεται σε προβληματικές παραδοχές:

Θεωρείται κλειστό σύστημα όπου οι εισφορές πρέπει να καλύπτουν τις πληρωμές των συνταξιούχων. Τη διαφορά καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός. Η έκφραση «βιωσιμότητα του συστήματος» σημαίνει στην πραγματικότητα ελαχιστοποίηση της δημοσιονομικής επιβάρυνσης (της συμμετοχής του κρατικού προϋπολογισμού).

Αγνοούνται ευρύτερες επιπτώσεις και συνέπειες του συστήματος στην ανεργία, το ΑΕΠ, την κάλυψη των ηλικιωμένων, την αναπλήρωση του εισοδήματος κ.λπ.

Στερούνται δικαιωμάτων στην υγεία και την αξιοπρεπή διαβίωση στην τρίτη ηλικία όσοι δεν είχαν πλήρη αμειβόμενη απασχόληση σχεδόν για το σύνολο του εργασιακού βίου τους, γυναίκες και επισφαλώς και μερικώς εργαζόμενοι.

Η εργασία φορολογείται τριπλά, ως εισόδημα, ως κατανάλωση και ως εμπόρευμα. Τα έσοδα από έμμεσους φόρους και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης είναι τριπλάσια από τους άμεσους φόρους (23,2% του ΑΕΠ, έναντι 7,8%)ⁱ. Ταυτόχρονα οι άμεσοι φόροι υπολείπονται του ευρωπαϊκού μέσου όρου κατά 5,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 17,7% των φορολογικών εσόδων.

Η κυρίαρχη λογική παράγει τρεις φαύλους κύκλους:

Όσο χειροτερεύει το ισοζύγιο τόσο υπάρχει πίεση για μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, που οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης με αποτέλεσμα τη μείωση απασχόλησης και συνεπώς σε περαιτέρω επιβάρυνση του ισοζυγίου.

Η κατάσταση επιδεινώνεται περαιτέρω καθώς η μείωση της κατανάλωσης επιφέρει μείωση της απασχόλησης που επιφέρει περαιτέρω μείωση της κατανάλωσης κ.ο.κ.

Η μείωση της κατανάλωσης θα επιφέρει μείωση του ΑΕΠ, άρα αύξηση του λόγου συνταξιοδοτικής δαπάνης προς ΑΕΠ και του λόγου δημοσιονομικού κόστους προς ΑΕΠ, με αποτέλεσμα περαιτέρω πίεση για μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί το πρόβλημα αν δεν αμφισβητηθεί η δομή και η λογική του συστήματος, η οποία χαρακτηρίζεται και από προβληματική οικονομική ηθική:

Η λογική της ανταποδοτικότητας υποκρύπτει ουσιαστικά κεφαλαιοποιητική αντίληψη, που οδηγεί σε νοοτροπία και συμπεριφορά εξατομίκευσης, ενισχύει τάσεις ιδιωτικοποίησης και οδηγεί σε δυισμό του συστήματος, με έναν ασθενή προνοιακό πυλώνα για τους αδύναμους και έναν προνομιακό ανταποδοτικό πυλώνα, για τους ισχυρούς. Υπονομεύεται ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας του συστήματος.

Έχει εκθρέψει μονομερή λογική διαγενεακής αλληλεγγύης. Οι νεότερες γενιές εργαζομένων συντηρούν το σύστημα μέσω των εισφορών και των φόρων τους. Όμως οι παροχές του συστήματος προς τους συνταξιούχους δεν σχετίζονται με την κατάσταση της οικονομίας. Ωστόσο, η κατάσταση της οικονομίας είναι αποτέλεσμα επιλογών που έγιναν κατά το μείζον στο παρελθόν, από τους σημερινούς συνταξιούχους. Έτσι, οι επιλογές των παλιότερων γενεών επιβαρύνουν τις νεότερες διπλά, τόσο την κατάσταση της οικονομίας, όσο και το μέγεθος της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Είναι πιο δίκαιο η συνταξιοδοτική δαπάνη να συναρτάται με την οικονομία που οι παλιότερες γενιές κληρονομούν στις νεότερες, κατ' αντιστοιχία της οικολογικής αρχής: «το οικοσύστημα το δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές».

B. Καιρός για εναλλακτικό σχέδιο

Η νέα θεώρηση πρέπει να διαχωρίζει το συνταξιοδοτικό από τις λοιπές λειτουργίες του κράτους πρόνοιας. Οι πρωταρχικοί στόχοι να αφορούν στην κάλυψη του πληθυσμού σε ηλικία σύνταξης, στο επίπεδο της σύνταξης, στην επίδραση στην απασχόληση. Αντί «βιωσιμότητα» των ταμείων και δημοσιονομική επιβάρυνση είναι πιο σωστό να μετράμε την καθαρή δημοσιονομική επιβάρυνση, με συνυπολογισμό των άμεσων και έμμεσων φόρων που προκύπτουν από τη δομή και τη λειτουργία του συστήματος.

Τέτοιο παράδειγμα προσφέρει η Νέα Ζηλανδία. Οι επιδόσεις είναι εντυπωσιακές: κάλυψη πληθυσμού ηλικιωμένων 93%, εξάλειψη της φτώχειας στην τρίτη ηλικία, υψηλή αναπλήρωση εισοδήματος (ιδίως των χαμηλών) και το μικρότερο ποσοστό δημοσιονομικής επιβάρυνσης στον κόσμο (μικρότερο του 5% - στην Ελλάδα είναι διπλάσιο). Το σύστημα είναι εξαιρετικά απλό. Κάθε κάτοικος που πληροί κριτήρια κατοίκησηςⁱⁱ δικαιούται σύνταξη από τον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς εισφορές. H τελευταία απόπειρα εισαγωγής στοιχείων ανταποδοτικότητας (εισφορών) απορρίφθηκε σε δημοψήφισμα με συντριπτική πλειοψηφία 87%!

Γ. Η μετάβαση σε ένα σύστημα καθολικής κρατικής σύνταξης

Το ελληνικό σύστημα εξυπηρετεί περίπου 2.660.000 συνταξιούχους, (230.000 αναπηρίας - 8,66% συνταξιούχων, 6,2% της δαπάνης). Το βασικό ζήτημα αφορά στους 2.430.000 (2,2 δισ. ευρώ τον μήνα). Οι συνταξιούχοι κάτω των 66 αποτελούν το 23,05%, λαμβάνουν το 29,8% των συντάξεων γήρατος και έχουν υψηλότερη μέση σύνταξη από τις άλλες ηλικιακές κατηγορίες. Οι υψηλο-συνταξιούχοι έχουν μεγάλο μέρος της πίτας: το 12,46% απολαμβάνει το 23,20% των συντάξεων και το 2,04 το 5,23%, με συντάξεις 1.500-2.000 και άνω των 2.000 ευρώ αντίστοιχα. H κάλυψη του πληθυσμού άνω των 65 σε σύνταξη μετά βίας υπερβαίνει το 83%. Η κρατική συνεισφορά στη συνταξιοδοτική δαπάνη είναι περίπου 60% του συνόλου, ενώ το κόστος λειτουργίας των Ταμείων υπερβαίνει τα 600 εκατ. ευρώ!

Η πιο αποτελεσματική λύση μετάβασης στο νέο σύστημα είναι ο συνδυασμός της κατάργησης των ασφαλιστικών ταμείων και των εισφορών με τη μείωση του χρόνου απασχόλησης από τις 40 στις 30 ώρες την εβδομάδα δίχως μείωση μισθού.

Η σχετική μελέτη δείχνει ότι η σταδιακή μετάβαση στο νέο σύστημα εισάγοντας κατώτατη σύνταξη 700 ευρώ με σταδιακή αύξηση μέχρι τα 1.000 ή ακόμη και 1.200 ευρώⁱⁱⁱ μέσα σε λίγα χρόνια είναι εφικτή, αποτελεσματική και αποδοτική (βιώσιμη) ακόμη και με μικρό ποσοστό οικονομικής μεγέθυνσης (1%).

Αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική για «βιώσιμη» λύση:

* Εξασφαλίζει αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους.

* Αναπληρώνει το εισόδημα των χαμηλών και μέσων εισοδημάτων.

* Η δημοσιονομική επιβάρυνση μειώνεται στο 5,8% του ΑΕΠ (~10% συνταξιοδοτική δαπάνη) ακόμη και με ρυθμό μεγέθυνσης 1%.

* Έχει τη μέγιστη δυνατή κάλυψη.

* Έχει ελάχιστο διαχειριστικό κόστος.

* Θεμελιώνει αμφίπλευρη διαγενεακή αλληλεγγύη.

* Συμβάλλει στην αντιμετώπιση της ανεργίας (500.000 θέσεις εργασίας από 1-1-2016).

* Ενισχύει πληθυσμιακές ομάδες που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο (αγρότες, γυναίκες, μακροχρόνια άνεργοι, νέοι κ.ο.κ.).

Η αύξηση της δημόσιας δαπάνης κατά τους πρώτους μήνες μπορεί να αντιμετωπισθεί με:

* Αξιοποίηση του μικρού, αλλά σημαντικού, αποθεματικού των ταμείων και του ΑΚΑΓΕ.

* Έναρξη από χαμηλότερη σύνταξη (π.χ. 600 Ευρώ) και πιο αργή σταδιακή ετήσια αύξηση (π.χ. 10%).

* Διαβάθμιση της σύνταξης βάση λίγων κριτηρίων (όπως στη Ν. Ζηλανδία: συμβίωση, ιδιοκατοίκηση κ.λπ.).

* Μείωση πρόωρων και υψηλών συντάξεων: Οι πρώτες «αποζημιώνονται» με τη μείωση ωραρίου, ενώ οι τελευταίες είναι σε μεγάλο βαθμό μη «βιώσιμες».

Το νέο συνταξιοδοτικό νομιμοποιεί αύξηση άμεσων φόρων για το ΕΣΥ και τη δωρεάν περίθαλψη. Η αξιοποίηση του προσωπικού των ταμείων για την ενίσχυση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού (και άλλων υπηρεσιών, όπως η Επιθεώρηση Εργασίας) θα συμβάλει στη βελτίωση της εισπραξιμότητας των φόρων.

Σε ό,τι αφορά το αξιακό πλαίσιο, η διαγενεακή αλληλεγγύη θα λάβει σαφέστερη, μετρήσιμη μορφή. Η σύνταξη να προσδιορίζεται με βάση τον κατώτερο (ή τον μέσο) μισθό, π.χ. από 80-130%. Το συνολικό μέγεθος της συνταξιοδοτικής δαπάνης να συνδέεται με το ΑΕΠ, π.χ. από 7-10%, ανάλογα με τις συνθήκες.

Ένα τελευταίο ζήτημα αφορά στην ωριμότητα του 30ώρου. Πρέπει να τονισθεί ότι δίχως αυτό δεν εξασφαλίζεται η αποδοτικότητα του συστήματος. Αποτελεί σημαντική και ρεαλιστική λύση στο κρίσιμο πρόβλημα της ανεργίας. Αποτελεί κυρίως απάντηση στο κορυφαίο ζήτημα της ανεργίας και στο αίτημα για κεφαλαιοποίηση της τεχνολογικής εξέλιξης από το κοινωνικό σύνολο. Ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Σουηδία) το υιοθετούν αναγνωρίζοντας τα οφέλη στην παραγωγικότητα και το αναπόφευκτο της κοινωνικής προόδου. Αποτελεί την πιο άμεση και ρεαλιστική λύση στο ζήτημα της ανεργίας.

 πηγή critical challenger

ⁱ European Union (2012) Taxation Trends in the European Union, Data for the EU Member States, Iceland and Norway

ⁱⁱ Μέρος του ενεργού οικονομικού βίου

ⁱⁱⁱ Με μεταβατική περίοδο για τους σημερινούς συνταξιούχους και όσους έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα σύνταξης

Η αναλυτική περιγραφή από το criticalchallenger.wordpress.com

Το συνταξιοδοτικό στην οικονομία των αναγκών: καθολική κρατική σύνταξη και 30ωρο

04/09/2015/Y STAMBOULIS

Η μέχρι σήμερα ανάλυση και πολιτική παρέμβαση για το συνταξιοδοτικό ζήτημα έχει ...

Σλαβόι Ζίζεκ: αρνούμαι να καταδικάσω την "προδοσία" του Τσίπρα

Η τρίτη επιλογή για τον ΣΥΡΙΖΑ

Όταν το άρθρο μου για την Ελλάδα μετά το δημοψήφισμα με τον τίτλο «Η δύναμη της απελπισίας» αναδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο «In these times», ο τίτλος άλλαξε και έγινε «Πώς ο Άλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτρεψαν την Άγκελα Μέρκελ και τους Ευρωκράτες» [inthesetimes.com/article/18229/slavoj-zizek-syriza-tsipras-merkel]. Η ουσία αυτού που έγραψα, ωστόσο, ήταν πολύ λιγότερο αισιόδοξη. Παρόλα αυτά, δέχθηκα επίθεση από πολλούς στην Αριστερά, διότι αρνούμαι να διανοηθώ την αποδοχή των όρων της ΕΕ από πλευράς του Τσίπρα ως μια απλή ήττα, αρνούμαι να καταδικάσω την «προδοσία» του Τσίπρα.

Tου Σλαβόι Ζίζεκ*

Η μεταστροφή του «όχι» στο δημοψήφισμα σε «ναι» στις Βρυξέλλες ήταν ένα σοκ, μια συντριπτική οδυνηρή καταστροφή. Ακριβέστερα, ήταν μια αποκάλυψη και με τις δύο έννοιες του όρου: τη συνήθη, της καταστροφής, και την αρχική, την κυριολεκτική, της φανέρωσης, της κοινοποίησης –το βασικό σημείο ανταγωνισμού, το αδιέξοδο, σαφώς αποκαλύφθηκε. 

Πολλοί, όμως, αριστεροί αρθρογράφοι και σχολιαστές (του Γιούργκεν Χάμπερμας συμπεριλαμβανομένου) ερμήνευσαν λανθασμένα τη σύγκρουση μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας, ως σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατικής αντίληψης και πολιτικής. Η μεταχείριση της ΕΕ προς την Ελλάδα ήταν πολιτική στην πιο καθαρή εκδοχή της, πολιτική τόσο που αντίκειται ακόμη και στο οικονομικό συμφέρον. Άλλωστε το ΔΝΤ, ο σαφής εκπρόσωπος του ψυχρού οικονομικού ορθολογισμού, χαρακτήρισε το σχέδιο διάσωσης ως ανεφάρμοστο.

Εν τέλει, ήταν η Ελλάδα που υποστήριξε τον οικονομικό ορθολογισμό και η ΕΕ που αντιπροσώπευσε το πολιτικο-ιδεολογικό πάθος. Όταν οι τράπεζες και το χρηματιστήριο στην Ελλάδα άνοιξαν ξανά, υπήρξε τεράστια φυγή κεφαλαίου και πτώση των τιμών των μετοχών. Αυτή η κίνηση δεν ήταν σημάδι δυσπιστίας απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απέναντι στα επιβαλλόμενα από την ΕΕ μέτρα, ένα σαφές, ωμό μήνυμα ότι το κεφάλαιο –όπως συνηθίζουμε να το θέτουμε με το σύγχρονο ανιμιστικό όρο και όπως αντιπροσωπεύεται από θεσμούς διακυβέρνησης, όπως το ΔΝΤ- δεν πιστεύει ότι το σχέδιο διάσωσης της ΕΕ μπορεί να εφαρμοστεί. 

Βεβαίως, το τραπεζικό σύστημα λατρεύει τη διάσωση, αφού τα περισσότερα από τα χρήματα που δόθηκαν στην Ελλάδα πήγαν στις δυτικές ιδιωτικές τράπεζες, πράγμα που σημαίνει ότι η Γερμανία και οι άλλες ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις δαπανούν τα χρήματα των φορολογούμενών τους για να σώσουν τις δικές τους τράπεζες, οι οποίες έκαναν το λάθος να δώσουν επισφαλή δάνεια. Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι η Γερμανία επωφελήθηκε τρομακτικά από τη φυγή ελληνικού κεφαλαίου προς τις γερμανικές τράπεζες.

Η κρατική μηχανή

Όταν ο έλληνας πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης δικαιολογούσε την ψήφο του ενάντια στα μέτρα που επιβλήθηκαν από τις Βρυξέλλες, σύγκρινε τη συμφωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλιών, μια άδικη διεθνή συμφωνία που εξέθρεψε ένα νέο πόλεμο. Παρότι ο παραλληλισμός του είναι ακριβής, προτιμώ να συγκρίνω τα μέτρα της ΕΕ με τη Συνθήκη Μπρεστ – Λίτοφσκ μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Γερμανίας, στις αρχές του 1918, με την οποία, προς κατάπληξη πολλών εκ των παρτιζάνων, η κυβέρνηση των μπολσεβίκων υποχώρησε στις εξωφρενικές απαιτήσεις της Γερμανίας. Είναι αλήθεια, η Σοβιετική Ρωσία υποχώρησε, αλλά αυτό της έδωσε το χώρο να αναπνεύσει, για να ισχυροποιηθεί και να περιμένει. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα σήμερα: δεν είμαστε στο τέλος, η ελληνική συνθηκολόγηση δεν αποτελεί την τελευταία λέξη, για τον απλούστατο λόγο ότι η κρίση θα χτυπήσει ξανά, σε ένα - δυο χρόνια ή συντομότερα, και όχι μόνο στην Ελλάδα. 

Η δουλειά τού ΣΥΡΙΖΑ είναι να προετοιμαστεί για εκείνη τη στιγμή και υπομονετικά να καταλάβει θέσεις και να διαθέτει σχέδιο επιλογών. Η παραμονή στην πολιτική εξουσία σε αυτές τις απίθανες συνθήκες παρέχει τον ελάχιστο χώρο για να προετοιμαστεί το έδαφος για μελλοντική δράση και πολιτική συγκρότηση.
Εκεί ακριβώς εδράζεται το παράλογο της κατάστασης: παρότι το σχέδιο διάσωσης δεν θα δουλέψει, δεν πρέπει να χαθεί η ψυχραιμία και να επιλεγεί η διαφυγή, αντίθετα να ακολουθηθεί μέχρι το επόμενο σημείο έκρηξης. Γιατί; Διότι η Ελλάδα σαφώς δεν ήταν προετοιμασμένη για τη βάρβαρη πίεση της ΕΕ, αλλά την επόμενη φορά πρέπει να είναι. 

Μέχρι σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε χωρίς να ελέγχει πραγματικά το κράτος και τους δύο εκατομμύρια υπαλλήλους του. Η αστυνομία και το δικαστικό σώμα, κυρίως, ελέγχονται από τη Δεξιά και η δημόσια διοίκηση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διεφθαρμένης πελατειακής μηχανής. Είναι αυτή ακριβώς η τεράστια κρατική μηχανή στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να στηρίξει την απέραντη δουλειά που χρειάζεται η πιθανότητα ενός Grexit ή η ακόμα πιο απαιτητική πιθανότητα της νομισματικής αυτονομίας με παράλληλο νόμισμα παραμένοντας εντός ευρωζώνης –αυτή η τελευταία ήταν η πολιτική που υπερασπίστηκε ο Γ. Βαρουφάκης.

Ένα αγκάθι στην ευρωζώνη

Χρειάζεται, επίσης, να έχουμε στο νου μας ότι το Grexit ήταν το σχέδιο του εχθρού. Υπάρχουν και φήμες ότι ο Σόιμπλε πρόσφερε στην Ελλάδα δισεκατομμύρια για να φύγει από την ευρωζώνη. Αυτό που κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο ενοχλητικό για τους ευρωκράτες, είναι ακριβώς το γεγονός ότι πρόκειται για την κυβέρνηση μιας χώρας εντός ευρωζώνης. Σε κείμενό του στο «Open democracy», ο Στάθης Γουργούρης παρατηρεί: «Η διεθνής σημασία αυτού του γεγονότος και η σφοδρότητα με την οποία αντικρούστηκε οφείλεται ακριβώς στην ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης. Ποιος θα νοιαζόταν, τώρα που πια δεν υπάρχει ψυχρός πόλεμος, αν μια αριστερή κυβέρνηση αναδεικνυόταν σε μια μικρή χώρα με τη δραχμή ως νόμισμά της;»

Τι περιθώρια έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί, όταν περιορίζεται να εφαρμόζει την πολιτική του εχθρού του; Πρέπει να αποχωρήσει αντί να εφαρμόσει μια πολιτική που είναι ευθέως αντίθετη με το πρόγραμμά του; Μια τέτοια κίνηση είναι πολύ εύκολη. Είναι τελικά μια νέα εκδοχή αυτού που ο Χέγκελ ονόμαζε «όμορφη ψυχή»: η αντιπαράθεση ενός ηθικολόγου που κάνει κριτική στην πραγματικότητα από μια βολική απόσταση, παραβλέποντας το γεγονός ότι είναι μέρος αυτής της πραγματικότητας. Όπως το έθεσε ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται πάνω από όλα να κερδίσει χρόνο και οι δυνάμεις της ΕΕ κάνουν ό,τι μπορούν για να του στερήσουν χρόνο, επιχειρούν να ωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη γωνία, εξαναγκάζοντας μια γρήγορη απόφαση: είτε πλήρη συνθηκολόγηση (να παραιτηθεί και να ανοίξει το δρόμο για έναν απολίτικο κυβερνητικό εμπειρογνώμονα εθνικής ενότητας) είτε Grexit.

Χρόνο για ποιο πράγμα;

Χρόνο για ποιο πράγμα; Όχι μόνο για να προετοιμαστεί για την επόμενη κρίση. Χρειάζεται να έχουμε πάντα στο νου μας ότι η βασική δουλειά τής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ευρώ ούτε το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με την ΕΕ, αλλά η ριζική αναδιοργάνωση των από καιρό διεφθαρμένων κοινωνικών και πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα. «Το ασύνηθες πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Γουργούρης, «το οποίο δεν θα αντιμετωπιστεί από κανένα άλλο κόμμα στην κυβέρνηση, είναι να αλλάξει τα εσωτερικά θεσμικά πλαίσια σε συνθήκες εξωτερικής θεσμικής επίθεσης» -σχεδόν ό,τι έκανε η ίδια η Γερμανία, στις αρχές του 1800, υπό γαλλική κατοχή.

Το πρόβλημα που η Ελλάδα αντιμετωπίζει τώρα, γράφει ο Γουργούρης, είναι αυτό της «αριστερής κυβερνησιμότητας». Με άλλα λόγια, η σκληρή πραγματικότητα του τι σημαίνει για τη ριζοσπαστική αριστερά να κυβερνά στον κόσμο του παγκόσμιου κεφαλαίου. Τι δυνατότητες έχει η κυβέρνηση; Οι προφανείς –κοινωνικός εκδημοκρατισμός, κρατικός σοσιαλισμός, απόσυρση από το κράτος και στήριξη στα κοινωνικά κινήματα- δεν είναι αρκετές. Οι πρώτες δύο ανήκουν στην περίοδο πριν τη νέα φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού, που ξεκίνησε τρεις δεκαετίες πριν. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι η εποχή του κράτους πρόνοιας έχει τελειώσει και ότι η λύση για την Αριστερά δεν είναι να γυρίσει στη χρυσή εποχή της κοινωνικής δημοκρατίας. Όσο για την τρίτη προαναφερθείσα δυνατότητα, η πραγματική καινοτομία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αποτελεί ένα μη κυβερνητικό γεγονός: είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα της δυτικής ριζοσπαστικής αριστεράς –και όχι ένα κομμουνιστικό κόμμα παλαιού τύπου- αναλαμβάνει κρατική εξουσία. 

Ολόκληρη η ρητορική, που τόσο αγαπήθηκε από τη νέα αριστερά, της δράσης σε απόσταση από το κράτος, χρειάζεται να εγκαταλειφθεί. Χρειάζεται να αναλάβει όλη την ευθύνη για την ευημερία όλου του λαού και να αφήσει πίσω τη βασική αριστερή «κριτική» στάση της ανέρευσης διεστραμμένης ικανοποίησης στην παροχή εκλεπτυσμένων εξηγήσεων γιατί τα πράγματα έπρεπε να πάρουν το λάθος δρόμο.

Τότε με τανκς, τώρα με banks

Ο Ταρίκ Αλί, στο άρθρο του στον ιστότοπο «London review of books», με τίτλο «Η Ελλάδα προδόθηκε» [www.lrb.co.uk/v37/n15/tariq-ali/diary], γράφει: «Στην αρχή του μήνα γιορτάζανε το “όχι”. Ήταν έτοιμοι να κάνουν κι άλλες θυσίες δοκιμάζοντας τη ζωή έξω από την ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους γύρισε την πλάτη. Η ημερομηνία 12η Ιουλίου 2015, όταν ο Τσίπρας συμφώνησε στους όρους της ΕΕ, θα αναδειχθεί τόσο απεχθής όσο η 21η Απριλίου 1967.»

Μετά την παραίτησή του, ο Γ. Βαρουφάκης το έθεσε ως εξής: «Στο πραξικόπημα, το όπλο για την κατάλυση της δημοκρατίας ήταν τα τανκς. Αυτή τη φορά ήταν οι τράπεζες. Οι τράπεζες χρησιμοποιήθηκαν από ξένες δυνάμεις για να καταλάβουν την κυβέρνηση. Η διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά καταλάμβαναν όλη τη δημόσια περιουσία.»
Αυτός ο παραλληλισμός μεταξύ 2015 και 1967 είναι πειστικός αλλά ταυτόχρονα και βαθύτατα παραπλανητικός. Πράγματι, τα τανκς κάνουν ομοιακαταληξία με το banks (=τράπεζες), το οποίο σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι εκ των πραγμάτων υπό οικονομική κατοχή, με μειωμένη κυριαρχία και όλες οι κυβερνητικές προτάσεις πρέπει να εγκρίνονται από την τρόικα, πριν πάνε προς ψήφιση στο κοινοβούλιο. Στη σημερινή Ελλάδα, όχι μόνο οι οικονομικές αποφάσεις, αλλά και τα οικονομικά στοιχεία είναι όλο και περισσότερο υπό ...

Λουτσιάνα Καστελίνα: Το να παραβαίνεις τις δεσμεύσεις σου είναι κάτι που συμβαίνει στη ζωή. Και είναι η αιτία που είναι σημαντικό να έχεις πολιτικό κόμμα αντί για μία εκκλησία!

"Η επιλογή που έκανε ο Τσίπρας, παρότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη"

συνέντευξη στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη / Popaganda

Η Λουτσιάνα Καστελίνα, μια γοητευτική γυναίκα που έχει νικήσει προ πολλού το χρόνο και στο πρόσωπο της οποίας θα έλεγες με άνεση ότι συμπυκνώνονται οι περιπέτειες της ιταλικής Αριστεράς, παραμένει σταθερά στις επάλξεις. Αποτέλεσε ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς -που σήμερα παραπαίει- από τα 18 της χρόνια, ενώ υπηρέτησε τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (Partito Comunista Italiano), στις θρυλικές εποχές, όταν το κόμμα του οποίου ηγείτο ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρμετρούσε στις τάξεις του 2.252.446 μέλη. Επανήλθε στο κομμουνιστικό κόμμα το 1984, όταν ο ευρωκομμουνισμός του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη είχε αφήσει μία για πάντα το στίγμα του στην ιταλική αριστερά. Η ίδια ήταν ιδρυτικό στέλεχος της «Il manifesto», με τον ΛούτσιοΜάγκρι, καθώς και της ομώνυμης ιστορικής εφημερίδας. Ακόμη ίδρυσε το κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό (PdUP).

Η Καστελίνα όχι μόνο παρακολουθεί με ζέση τις εξελίξεις στη χώρα μας, αλλά έχει και πολύ συμπαγή άποψη για όσα συντελούνται στη μικρή ταραγμένη γωνιά της ανατολικής Μεσογείου. Κι ενώ θα υπέθετε κάποιος ότι θα στεκόταν απέναντι στο νέο μνημόνιο, που έφερε με τον Αλέξη Τσίπρα στη χώρα μια αριστερή κυβέρνηση, ότι θα ταυτιζόταν ενδεχομένως με τον Λαφαζάνη ή τον Βαρουφάκη, η Καστελίνα χαιρετίζει την άφιξη του μνημονίου ως μοναδική σανίδα σωτηρίας. «Η επιλογή που έκανε  ο Τσίπρας, παρότι  είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη», υπογραμμίζει.

Αυθεντική Ιταλίδα ευρωκομμουνίστρια εδώ και χρόνια, δεν μπορεί να διανοηθεί την Ελλάδα εκτός Ευρώπης, εκτός Ευρωζώνης. Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην Popaganda, δεν υπερασπίζεται μόνο τον Αλέξη Τσίπρα. Συγχρόνως, κατηγορεί την κυβέρνηση Ρέντσι ότι «βάζει το κεφάλι κάτω από την άμμο» κι αναγνωρίζει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένη η ευρωπαϊκή Αριστερά.

Kαταρχάς, πώς βρίσκετε το νέο, τρίτο Μνημόνιο; 

Θεωρώ κι εγώ, όπως όλοι, εξαιρετικά κακή τη συμφωνία την οποία υποχρεώθηκε να αποδεχτεί ο Τσίπρας.

Είχε εναλλακτικές; 

Όχι. Με δεδομένο το υπάρχον ασφυκτικό πλέγμα σχέσεων και ισορροπιών στην Ευρώπη,  αλλά και διεθνώς, η επιλογή που έκανε ο Τσίπρας, παρότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη.

Καλύτερη, υπό ποια έννοια όμως; 

Το «καλύτερη» σπανίως ανταποκρίνεται στις επιθυμίες σου. Είναι όμως το καλύτερο σε σχέση με τις υπόλοιπες εναλλακτικές, που είναι χειρότερες. Εν προκειμένω αναφέρομαι στην απέλασή σας από την Ευρωζώνη.

Ένα Grexit θα ήταν καταστροφικό; 

Πρέπει να συνεκτιμάς τα δεδομένα σου: ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ποιος είναι ο κύριος εχθρός, όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα. Από εκεί και έπειτα είναι εξαιρετικά κατανοητή  η σκληρή συζήτηση που έχει ξεκινήσει στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχαν κάτω από το συνασπισμό του διαφορετικές προσεγγίσεις και εκτιμήσεις για το ζήτημα.

Η συζήτηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε γιατί η αποδοχή και η εφαρμογή ενός νέου σκληρού Μνημονίου αποτελεί μία αντίφαση. Ακυρώνει τις δεσμεύσεις του και τις κόκκινες γραμμές του. 

Το βασικό ερώτημα είναι αν ο Τσίπρας υιοθέτησε την ίδια γραμμή με τις προηγούμενες κυβερνήσεις Όχι. Δεν το πιστεύω. Ήταν όμως αδύνατο, στην παρούσα φάση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει στο ακέραιο όσα υποσχέθηκε. Το να παραβαίνεις τις δεσμεύσεις σου είναι κάτι που συμβαίνει στη ζωή. Και είναι η αιτία που είναι σημαντικό να έχεις πολιτικό κόμμα αντί για μία εκκλησία!

Πώς το εννοείτε αυτό; 

Ένα πολιτικό κόμμα δεν έχει πίστη, αλλά την εξυπνάδα να ερμηνεύει κατά περίσταση τα γεγονότα, τις αντιφάσεις τους και τις ευκαιρίες που δίνουν μαζί με τους νέους κινδύνους που εγκυμονούν.

Το καίριο ερώτημα για τον ελληνικό λαό είναι παρ’ όλα αυτά αν θα έχει ο Αλέξης Τσίπρας τη δυνατότητα ελιγμών κατά των σκληρών μέτρων του νέου Μνημονίου που θα πλήξουν το λαό, φτωχοποιώντας τον ακόμα περισσότερο. Θα τα βάλει, όπως διεμήνυσε εξερχόμενος ηττημένος από το 17ωρο Eurogroup, με τους ολιγάρχες; 

Υπάρχει χώρος ελιγμών. Υπάρχει χώρος να διανείμει τα βάρη με διαφορετικό τρόπο, βοηθώντας τους ασθενέστερους. Δεν είναι το ίδιο πράγμα να διαχειρίζεται ένα πακέτο μέτρων σκληρής λιτότητας μια αριστερή κυβέρνηση απ’ το να το διαχειρίζεται μια δεξιά κυβέρνηση! Επειδή ο Τσίπρας, παρότι αποδέχθηκε το Μνημόνιο, δεν συμφώνησε με τους  λόγους που το επέβαλλαν, η αποδοχή του Μνημονίου δεν ήταν παθητική. Και στην πραγματικότητα αυτό ήδη απέδωσε καρπούς: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι το ελληνικό χρέος μπορεί να αναδιαρθρωθεί.

"Η κυβέρνηση  του ΣΥΡΙΖΑ συνεισέφερε στην ευρωπαϊκή  Αριστερά πάρα πολλά. Η ανάγκη για μια επείγουσα αναμόρφωση της Ένωσης – της φιλοσοφίας, των κανόνων, της πολιτικής της – επιτέλους μπήκαν στο τραπέζι των συζητήσεων. Έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται η Ε.Ε. να επιβιώσει αν συνεχίσει όπως πηγαίνει."

Δεν απαντήσατε προηγουμένως στο ερώτημα για το ενδεχόμενο ενός Grexit. Επειδή έχει ανάψει μια θυελλώδης κουβέντα στην Ελλάδα για τους «συνωμότες της δραχμής», εκτιμάτε ότι ένα Grexit θα ήταν όντως συντριπτικό για τη χώρα; 

Ένα Grexit θα ήταν καταστροφική λύση. Το χρέος δεν θα διαγραφόταν σε καμία περίπτωση, απλώς και μόνο επειδή δε θα ήσασταν πια μέλος της Ευρωζώνης. Αντιθέτως, οι συνθήκες για την αποπληρωμή του θα γίνονταν πολύ πιο σκληρές. Η κυβέρνηση θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια δραματική κατάσταση: κλειστές τράπεζες, στραγγισμένα τα κρατικά αποθέματα για συντάξεις και μισθούς, μηδέν χρήματα για εισαγωγές βασικών αγαθών και ούτω καθ’εξής. Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που στηρίζεται στις εξαγωγές της και επομένως θα είχε μηδενικό κέρδος από την υποτίμηση του νομίσματός της. Όχι απλώς δε θα κέρδιζε από τη μετάβαση στη δραχμή, αλλά θα ήταν υποχρεωμένη να προβεί και σε ακυρώσεις στη βασική πηγή εσόδων της: στον τουρισμό. Tι θα έκανε, για να φέρω ένα παράδειγμα, με τα καύσιμα των πλοίων; Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αναταραχές και διαμαρτυρίες πολύ μεγαλύτερες από αυτές που θα φέρει η εφαρμογή των ρητρών του Μνημονίου.

Μετά τους εκβιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης στα Eurogroup, τη σκληρή στάση που κράτησε ειδικά η ηγεμονική Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα, δημιουργώντας τη διεθνή αντίδραση με το hashtag  #ThisΙsΑCoup (Αυτό είναι Πραξικόπημα), αναρωτιέται κανείς  σοβαρά για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τη συνοχή, τις αξίες και τα οράματά της. Αναρωτιέται επίσης αν όντως μετά το Δημοψήφισμα στην Ελλάδα ξεκίνησε πανευρωπαϊκά μια συζήτηση για τη χαμένη Δημοκρατία. Το τελευταίο είναι κάτι που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Αλέξης Τσίπρας. 

Η κυβέρνηση  του ΣΥΡΙΖΑ συνεισέφερε στην ευρωπαϊκή  Αριστερά πάρα πολλά. Η ανάγκη για μια επείγουσα αναμόρφωση της Ένωσης – της φιλοσοφίας, των κανόνων, της πολιτικής της – επιτέλους μπήκαν στο τραπέζι των συζητήσεων. Έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται η Ε.Ε. να επιβιώσει αν συνεχίσει όπως πηγαίνει. Ακόμα και στη Γερμανία τα σημαντικότερα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν τη Μέρκελ ότι έκανε ένα θανατηφόρο πραξικόπημα εναντίον της ίδιας της Ευρώπης. Αλλά θα πρέπει η νέα κίνηση που προήλθε από την Ελλάδα, μετά το Δημοψήφισμα,  να συνεχιστεί  τουλάχιστον  από όλες τις  χώρες της Μεσογείου, προετοιμάζοντας μέτρα συνέργειας κι αλληλεγγύης μεταξύ τους. Θα ήταν η μοναδική διέξοδος για να αντιμετωπιστεί η σκληρή συγκυρία. Προτείνοντας ένα κοινό πολιτικό και οικονομικό πλάνο,  έτοιμες να δώσουν μάχες για αυτό. Αναφέρομαι σε συνθήκες και προϋποθέσεις που δυστυχώς δεν υφίστανται.

Η ιταλική κυβέρνηση υπήρξε από τους ελάχιστους υποστηρικτές της Ελλάδας στο τελευταίο σκληρό Eurogroup. 

Θεωρώ ότι η ιταλική κυβέρνηση, ενώ θα έπρεπε να είναι o πρώτος που μοιράζεται τη μάχη με την Ελλάδα, προτίμησε να βάλει το κεφάλι της κάτω από την άμμο.

Έχετε ζήσει όλη σας τη ζωή, από 18 ετών, μέσα στην ιταλική Αριστερά, και, για ένα μεγάλο διάστημα, μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Βλέπετε να επιζεί σήμερα η Αριστερά στην Ευρώπη; 

Η Αριστερά στην Ευρώπη υπάρχει, αλλά δεν είναι ισχυρή. Πρέπει να γίνει πάρα πολλή δουλειά για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Πρέπει  να σφυρηλατήσουμε νέους δεσμούς δυνάμεων. Ενδεχομένως να μας δώσουν τη δύναμη να χτίσουμε  κάποια στιγμή την Ευρώπη που θέλουμε.