ISKRA στα μπατζάκια μας;

σκίτσο του Jacques Tardi

Ρεφορμιστές, Πλατφορμιστές και Drachmas Inside

του Δημήτρη Βεντούρη

Γιορτή για τα πέντε χρόνια της ιστοσελίδας ΙΣΚΡΑ διοργανώνει την Δευτέρα η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ με τίτλο "το ΟΧΙ δεν νικήθηκε". Τυπικά τουλάχιστον, ο ακήρυχτος πόλεμος για τον έλεγχο του κόμματος διεξάγεται εκτός οργάνων και έτσι κανείς δεν μπορεί να πει τίποτε για το αίμα που χύνεται στο όνομα της δήθεν ...ενότητας...

Εισηγητής της εκδήλωσης μεταξύ άλλων ο αειθαλής συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης με τον οποίο δηλώνω πως δεν έχω τίποτα προσωπικό. Απλά εντυπωσιάζομαι για την επιλογή του ως κεντρικού ομιλητή και εξηγούμαι.

Ο ίδιος γράφει στο βιογραφικό του κατά λέξη:

Δράση Δημόσιου Λειτουργού

Από το 1981 μέχρι το 1988 υπήρξε Διευθυντής του Νομικού Γραφείου Πρωθυπουργού και Νομικός Σύμβουλος Πρωθυπουργού. . Δεν λέει ποιου. Γι΄αυτό να βοηθήσω λίγο. Αντρέα τον λέγανε.

Μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά πάντα με βάση το βιογραφικό που ο ίδιος υπογράφει, τον βρίσκουμε, το 2005-2006 Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων υπό τον Πρωθυπουργό όπως λέει για τη Δημόσια Διοίκηση.
Πάλι δεν λέει το όνομα του πρωθυπουργού. Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Β. Εκείνος ντε που εξήγγειλε την κρατική επανίδρυση, στο τέλος παρέδωσε κρίση και από τότε δεν ξαναμίλησε. Μόνο ψήφιζε.

Ο πρώην Ανδρεϊκός κος καθηγητής προφανώς ενίσχυε τον τότε πρωθυπουργό να εφαρμόσει το πολιτικό σχέδιο, αέρα αέρα να φύγει η χολέρα. Μετά τα δυο μέρη ως γνωστόν κυβέρνησαν μαζί με τα γνωστά αποτελέσματα.

Σήμερα τον βλέπω κεντρικό νομοπαρασκευαστικό εισηγητή του δόγματος DRACHMAS INSIDE παρέα με τον κο Νταβανέλο του αντικαπιταλιστικού φόρουμ ΔΕΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΑΠΟ, RPROJECT, και τον κο Παπακωνσταντίνου εκφραστή του βαθύτατα αντιευρωπαϊκού εξελιγμένου πολιτικού σχήματος ΚΚΕ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΜΑΡΣ.

Όλοι αυτοί μαζί προφανώς εκφράζουν το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εντός και εκτός βουλής και πιο πολύ απ΄όλους ο κος καθηγητής που σαν αυθεντικός ΠΑΣΟΚΟΣ παλαιάς κοπής έχει συνεργαστεί με όλους και με όλα.

Πολύτιμος σαν το παλαιωμένο κρασί, ταιριάζει γάντι με την πολιτική πρωτοβουλία της ΙΣΚΡΑ που ο αναγραμματισμός των ψηφίων της μας δίνει την λέξη κρασί και όχι μόνο. Πέρα από το λογοπαίγνιο, ΙΣΚΡΑ σημαίνει σπίθα και επί της ουσίας ο τίτλος διεκδικεί να προσομοιώνει πολιτικά τις θέσεις που εκφράζονται στην ιστοσελίδα μ΄αυτές που εξέφρασε στην παράνομη εφημερίδα της εποχής του ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν.

Ερωτήματα

Κλείνω με κάποια ερωτήματα που ο καθένας απαντάει κατά την κρίση του. 

Πριν φτάσουμε ...στην επιλογή νομίσματος... μήπως πρέπει να κουβεντιάσουμε ξανά ποιο τμήμα της αριστεράς εκτιμά ότι μπορεί και θέλει να λειτουργήσει εντός του πλαισίου μιας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ευρωπαϊκού τύπου καλής, κακής ή κάκιστης με τους όποιους συμβιβασμούς προκύπτουν κάθε φορά να διευθετούνται καλώς ή κακώς με ... ρεφορμιστική-μεταρρυθμιστική διάθεση ...

Και ποιοι και πόσοι επιθυμούν επανάσταση και ρήξη με προσανατολισμό την εφαρμογή του τέως σοβιετικού δόγματος, μαρξισμός λενινισμός, ταξική πάλη, προλεταριακός διεθνισμός, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, δικτατορία του προλεταριάτου;

Αν δεν πιστεύουν σε μια τέτοια κατεύθυνση των πραγμάτων σε ιδεολογικό επίπεδο τουλάχιστον, τότε γιατί ζητούν διαρκές συνέδριο χωρίς την εγγραφή νέων μελών; Τι φοβούνται; Απώλεια πλειοψηφίας; Αδυναμία επιρροής; Δεν καταλαβαίνω:

Σε ποιο πολιτικό όργανο έθεσαν θέμα πλήρους (όχι προσωρινής αλά Σόιμπλε) επιστροφής στο εθνικό νόμισμα αντί να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν είχε plan B, δηλαδή την εφαρμογή της δικής τους πολιτικής πρότασης με μόνο κριτήριο την μη υπογραφή μνημονίου που βρίσκεται εκτός προεκλογικών δεσμεύσεων όπως υποστηρίζουν.

Όταν ο υποψήφιος ακόμα πρωθυπουργός έθετε υποψηφιότητα για πρόεδρος της κομισιόν ήταν καλά; 

Γνώριζαν ασφαλώς ότι μια τέτοια κίνηση έδινε σιγουριά και ασφάλεια σε ένα άλλο εκτός αριστεράς πολυάριθμο κοινό και έφερνε πολλούς ψήφους υπέρ μιας κυβέρνησης ... πρώτη φορά αριστερά ... αλλά δεν μίλησαν ίσως γιατί τότε δεν βόλευε.

Ήδη υποβόσκει μια τεραστίων διαστάσεων πολιτική κρίση παρά τα ρεκόρ θετικών ψήφων που λαμβάνει ο πρωθυπουργός για την ώρα σε κάθε του πρωτοβουλία. 

Επειδή μάλιστα υπάρχουν ακόμα αρκετοί πολιτικά κορυφαίοι εκπρόσωποι που ακόμα και μετά τα 60 τους χρόνια εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν πόσο επικίνδυνο είναι να παίζεις με τα σπίρτα, ελπίζω η ίσκρα, σπίθα ήθελα να πω, που θα πέσει κάτω, να μην βάλει κυριολεκτικά φωτιά στα μπατζάκια μας.

πηγή Μεταρρυθμιστική Αριστερά

ATTIKA LAND, ATTIKA HARD

του Δημήτρη Βεντούρη*

Ο επικεφαλής του περιφερειακού συνδυασμού Αττική Γη Γρηγόρης Ψαριανός έχει ψηλά στην ατζέντα το θέμα των πράσινων ταρατσών. Τυχαία είδα στην τηλεόραση το θέαμα της υπέροχης πράσινης ταράτσας του υπουργείου εθνικής οικονομίας στην πλατεία συντάγματος που μεταβλήθηκε μέσα σε λίγο χρόνο, σε μεσογειακό οικολογικό κήπο.

Αναρωτιέμαι γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες που προκαλούν θεαματικά αποτελέσματα (αισθητικά και πρακτικά) τόσο για τα κτίρια όσο και για την περιοχή που βρίσκονται δεν προβάλλονται με τρόπο τέτοιο ώστε να βρουν μιμητές, (χωρίς να υποτιμώ το κόστος που συνεπάγονται αι τέτοιες πρωτοβουλίες).

Παραπλεύρως του υπουργείου βρίσκεται η πασίγνωστη οδός Ερμού. Ξεκινάει με μεγάλο πλάτος στο ύψος της πλατείας κι όσο κατεβαίνει στενεύει. Λέγεται πως δύο σύμβουλοι του δήμου Αθηναίων σε μια παλιότερη εποχή κατάφεραν να αποτρέψουν την διαπλάτυνση της για να μην θιγούν οι πανακριβές περιουσίες τους που βρισκόντουσαν ‘’έναντι των ανακτόρων’’.

Ένα μόνο από τα αμέτρητα διαχρονικά περιστατικά μιας στρεβλής νεοελληνικής πραγματικότητας όσο στρεβλή είναι και η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που χειρίζεται το παρακείμενο υπουργείο.

Η ελιά της Αθηνάς κι ο Ελαιώνας

Η ευλογημένη ελιά είναι το σύμβολο του συνδυασμού της Αττικής Γης αλλά το δώρο της θεάς Αθηνάς προς τον βασιλιά Κέκροπα προκειμένου να χριστεί προστάτιδα της πόλης (πράγμα που έγινε) ταυτίζοντας την ελιά και τον καρπό της με το νόημα της σοφίας και του πολιτισμού που εκπροσωπούσε η συγκεκριμένη θεά.

Στη ρίζα του ιερού βράχου απλωνότανε ο μεγάλος ελαιώνας που περιείχε και τη συγκεκριμένη ελιά που κάτω από τον ίσκιο της ξεδίπλωνε ο Πλάτωνας τη φιλοσοφική του σκέψη και στις μέρες μας έπεσε κι αυτή δυστυχώς θύμα τροχαίου.

Σήμερα ο Ελαιώνας αποτελεί την επιτομή της μπίχλας όπως λέγεται η με καθεστώς χρησικτησίας εγκατεστημένη ρυπαρότητα σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της αθηναϊκής γης.

Μια βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο του ομώνυμου σταθμού του μετρό αποκαλύπτει τι ονομάζουμε σήμερα Κακλαμάνειο άγος. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα απορριμματοφόρα του δήμου σταθμεύουν ακριβώς απέναντι.

Η εξαίρεση της Ύδρας

Το κυκλοφοριακό είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του λεκανοπεδίου. Υπάρχουν αμέτρητες περιοχές που θεωρούνται μη προσβάσιμες με ι.χ. αυτοκίνητο, αφού κι αν ακόμη καταφέρεις με κόπους και βάσανα να φτάσεις στον προορισμό σου δεν έχεις τελικά που ν’ αφήσεις το ‘’ρημάδι’’ για να κάνεις την υπόλοιπη δουλειά σου.

Κομμάτι της αττικής περιφέρειας είναι και η κοσμοπολίτικη Ύδρα. Η μοναδικότητα της έχει κυρίως να κάνει με το γεγονός πως πάνω στο νησί δεν κυκλοφορούνε τροχοφόρα.

Η ‘’οπισθοδρομική’’ αυτή ιδιαιτερότητα έγινε τελικά διαβατήριο παγκόσμιας προβολής και βάση για εισοδήματα και ποιότητα ζωής υψηλού επιπέδου των κατοίκων του νησιού.

Το δικό μου θέμα έχει να κάνει με το γεγονός πως μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε κανείς να πάει μέχρι εκεί για να καταγράψει την βιωμένη εμπειρία δεκαετιών ώστε το πετυχημένο ‘’μοντέλο’’ να μπορέσει να περάσει σε δεκάδες ελληνικά νησιά, εκατοντάδες εμπορικά και ιστορικά κέντρα πόλεων, και χιλιάδες παραδοσιακούς οικισμούς σ’ όλη τη χώρα.

Υπάρχει λόγος να ψηφίσουμε;

Υπάρχουν αμέτρητα περιστατικά νεοελληνικής ανισορροπίας που θα μπορούσε να καταγράψει κάποιος με τη θετική πλευρά των πραγμάτων ν’ αποτελεί δυστυχώς την εξαίρεση του κανόνα.

Ζούμε σε μια χώρα που η αναζήτηση δουλειάς στο περιζήτητο δημόσιο προσδιορίζεται με τη λέξη βόλεμα, και η προσπάθεια εξαπάτησης του άλλου με τη λέξη δούλεμα.

Η απουσία θεσμών και κανόνων έχει υποκατασταθεί με την εθνική μας καπατσοσύνη που αποκαλείται πατέντα και το προσωπικό νομίζω του καθενός. Μ’ αυτό τον τρόπο η παραφροσύνη παντρεύεται καθημερινά με την κυρά Φροσύνη δημιουργώντας τις αλησμόνητες εικόνες τρέλας που όλοι βιώνουμε.

Θυμάμαι παλιούς ανθρώπους που παρομοίαζαν την δυσοσμία με το ζόφο των ουρητηρίων της Ομόνοιας. Σήμερα μυρωδιά κατρουλιού δεν αναδύεται μόνο από τους δρόμους του κέντρου της ελληνικής πρωτεύουσας αλλά και από το πολιτικό σύστημα που διαπλέκεται με την οσμή των μικρών και μεγάλων σκανδάλων

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές αποτελούν δυστυχώς την επιτομή των πελατειακών σχέσεων. Ακόμα και τώρα που δεν υπάρχουνε φράγκα ούτε για κουλούρι με σουσάμι πραγματοποιούνται deal που κλειδώνουνε με φράσεις: Κάτι θα γίνει, ας’ το πάνω μου, μη σε νοιάζει, εγώ είμαι ‘δω.

Τότε γιατί να ψηφίσουμε θα μου πείτε;

Πρέπει να ψηφίσουμε

Η απάντηση στο δικό μου μυαλό μοιάζει αυτονόητη. Αν δε το κάνουμε είναι σαν να δίνουμε διαβατήριο για το μέλλον σε νοοτροπίες και συμπεριφορές που μας φέρανε ως εδώ.

Συμπορεύομαι με την πολιτική προσπάθεια της Αττικής Γης έχοντας υπόψη μου ότι δεν φτάνουνε οι καλές ιδέες. Ούτε καν σχέδια και προτάσεις ικανά να μετατραπούν σε διεκδικητικά πολιτικά προγράμματα που μπορούν να ενταχθούν σε χρηματοδοτικά σχήματα και να ‘χουν κι από πίσω τους ανθρώπους ικανούς να τρέξουνε τα πράγματα.

Αν σαν ελληνική κοινωνία δεν αλλάξουμε αντίληψη σε σχέση με το τι είναι πολιτική και πως υλοποιείται (από ποιους και για ποιους) το πισωγύρισμα που ζούμε θα συνεχίζει να μοιάζει με ελεύθερη πτώση.

Ο λογότυπος της Αττικής γης τονίζεται με βάση το πολυτονικό σύστημα. Συμβολικά αυτό σημαίνει πως αξίζει κι επιβάλλεται να επιχειρήσουμε ανορθόγραφες προσεγγίσεις απέναντι σε ΜΟΝΟΤΟΝικΑ στερεότυπα και ιδεοληπτικές καταστάσεις

Στο βαθμό που σαν κοινωνία συνεχίσουμε να παίρνουμε τον εαυτό μας αψήφιστα, η ψήφος μας δυστυχώς δεν θα μπορεί να μεταβάλλει τα πράγματα στην ουσία τους όταν όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες

Η έννοια της πολιτικής σ’ αυτή τη χώρα γεννήθηκε μέσα από τη φράση του Αριστοτέλη πως ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον. Απ’ αυτή τη μήτρα μας προέκυψε η πολιτική, οι πολιτικοί, η πόλη, η πολιτεία, η συμπολιτεία, το πολίτευμα, ο πολίτης, ο πολιτισμός, ο κοσμοπολιτισμός, ο απολίτιστος.

Ήταν μια εποχή που η αγορά θεωρούνταν πεδίο ανταλλαγής ιδεών και η ιδιώτευση θεωρήθηκε ύβρις, (όρος χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα με ίδια σημασία κάτω από τη λατινική έκφραση idiot).

Στις μέρες μου που οι ‘’αγορές’’ έχουν υποκαταστήσει την πολιτική, τους πολίτες, τα κράτη και τις κοινωνίες που θεωρούνται απλά και μόνο πελάτες και χρεόγραφα σε εκκαθάριση, η επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες της πολιτικής διεργασίας που να αφορά τους πάντες, κρίνεται όχι μόνο επιτακτική αλλά κυριολεκτικά επαναστατική.

Όσο για τα δρακόντεια μέτρα κοινωνικοοικονομικής καταστολής που επέβαλλε η διεθνής επιτροπεία που ονομάσαμε τρόικα και περιλαμβάνονται στο γνωστό μνημόνιο δεν αντιμετωπίζονται με εκλογικούς αφορισμούς αλλά με επεξεργασμένες πολιτικές εξόδου από την κρίση με την κοινωνία ενεργά συμμέτοχη κι όχι από θέση παθητικού ακροατή που καλείται να κινηθεί μέσα από απλουστευτικές επιλογές άσπρου μαύρου.

Η επόμενη μέρα των εκλογών ανεξάρτητα από το όποιο αποτέλεσμα, είναι ένα στοίχημα για όλους εμάς που παραμένουμε μικρά ή μεγάλα μέρη ενός πολιτικού συστήματος που δεν βρίσκεται στα καλύτερα του.

Καλή ψήφο

*Ο Δημήτρης Βεντούρης είναι υποψήφιος με την Αττική Γη στον Πειραιά

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΑΠΟΥΛΕΣ ΘΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝΕ ΡΗΓΑΔΕΣ

του Δημήτρη Βεντούρη

Για κάθε πολιτικό κόμμα θεωρείται λογικό και αναγκαίο το να διαθέτει πολιτική νεολαία. Αν όμως η νεολαία του λειτουργεί όπως κι οι νεολαίες των υπόλοιπων κομμάτων τίθεται ένα μεγάλο ερωτηματικό σ' ότι αφορά την αναγκαιότητα λειτουργίας της. Ας μείνουμε όμως στο δια ταύτα.

Η Δημοκρατική Αριστερά οφείλει και δικαιούται να έχει πρόσβαση της στον χώρο της νεολαίας.

Μια πρόσβαση όμως που να προασπίζει την πολιτική χειραφέτηση κι όχι τη χειραγώγηση. Που ν' αφήνει χώρο στους νέους ανθρώπους ώστε να διασφαλίζουν την αυτονόητη δυνατότητα τους να διαμορφώνουν εκείνοι τη δική τους διακριτή πολιτική άποψη, τη δική τους αριστερά σε τελική ανάλυση.

Ειλικρινά δεν ενδιαφέρομαι να ''κατεβάσω'' πρόταση. Τη σκέψη μου θέλω να μοιραστώ και ν' ακούσω κι άλλες γνώμες πάνω σ' αυτό.

Η επικαιρότητα του μηνύματος του Ρήγα

Αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να στηθεί από την αρχή μια αριστερή οργάνωση νεολαίας που να ξαναλέγεται Ρήγας; Μια νεανική και εύφορη αριστερά που να ‘χει κεντρικό της σύνθημα τη διαμόρφωση της χάρτας δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων;

Κάποιοι πιθανόν να προλάβουν να μιλήσουν για τυμβωρυχία ή και λαϊκισμό νέου τύπου, όμως επιτρέψτε μου να πω πως δεν είναι καθόλου έτσι.

Ήταν η δεν ήταν ο Ρήγας πρόδρομος της ευρωπαϊκής ενοποίησης οραματιζόμενος μια ομοσπονδία ελεύθερων εθνών από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Βόρεια Αφρική στη θέση της φεουδαρχικής οθωμανικής αυτοκρατορίας;

Ακουμπάνε ή όχι τα σύνορα μας λαοί και κράτη που θεωρούνται ακόμα και σήμερα έθνη παρίες από τους ροδομάγουλους Μετερνίχους του ευρωπαϊκού βορρά;

Σε μια περίοδο αποδόμησης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους χρειάζεται ή όχι ένα ζωντανό κίνημα νέων ανθρώπων που να διεκδικεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που όχι απλά να περιγράφει αλλά και να εγγυάται το δικαίωμα στην πραγματική ζωή.

Ένα κίνημα που όπως η γενιά του Μάη του 68 και η γενιά των Ρηγάδων της εποχής εκείνης θ' αμφισβητήσει στα ίσα όσους και όσα μας έφτασαν ως εδώ.

Που θα διεκδικήσει το δικαίωμα της νέας γενιάς να διαμορφώνει το δικό της αλλιώτικο παρόν και μέλλον δίπλα στο μέλλον που ορίζεται από τις ''αγορές'' και τις αγοραίες τους συμπεριφορές.

Που να μπορεί να εμπνεύσει συνομήλικους αλλά και μεγαλύτερους σε κοινή δράση για την μετάβαση από την ''αντιπροσωπευτική'' δημοκρατία του σήμερα σ' αυτό που ονομάζουμε κοινωνίες πολιτών, καθώς βρισκόμαστε για τα καλά στην εποχή του διαδικτύου που κυριολεκτικά ακυρώνει τον χωροχρόνο όπως τον ξέραμε ως τώρα.

Oραματιστής, διεθνιστής κι επαναστάτης

Ο Ρήγας υπήρξε για πάρα πολλούς, ο μεγάλος οραματιστής, ο μεγάλος διεθνιστής, ο μεγάλος επαναστάτης, ο μεγάλος πατριώτης, που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες φυσιογνωμίες της εποχής του με εμβέλεια ευρύτερη των ελληνικών συνόρων.

Συγχρονίστηκε κι έζησε κάθε μορφής πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του καιρού του, προτού εκπέμψει την επαναστατική του πρόταση.Ένοιωσε στο πετσί του την εξουσιαστική βιαιότητα των Οθωμανών.

Καταλάβαινε απόλυτα τα τεράστια εμπόδια που προκαλούσε η έλλειψη παιδείας των ομοεθνών του κι όχι μόνο, στην αποτίναξη της θηλιάς που τους έπνιγε κι έπνιξε και τον ίδιο για παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Ταξιδεύοντας (χωρίς μοτοσυκλέτα, σαν Τσε) έγινε άριστος γνώστης των πολιτικών συμπεριφορών της Μεγάλης Πύλης που έφθινε, της τσαρικής Ρωσίας που αναπαυόταν στις δάφνες της καθολικής επικράτησης στον ρωσοτουρκικό πόλεμο που προηγήθηκε, της ιεράς συμμαχίας στην δυτική Ευρώπη που επεδίωκε διεύρυνση των σφαιρών επιρροής της.

Γαλουχήθηκε με τις ιδέες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, αλλά και την ολική άρνηση του που εκφράσθηκε από το ρεύμα των κολλυβάδων που εκείνη την περίοδο μεγάλωνε την επιρροή του στη χερσόνησο του Αγίου Όρους.

Συναναστράφηκε με τους εκπροσώπους της νέας επιχειρηματικότητας της εποχής, που την εξέφραζε η διεθνοποιημένη βιομηχανική συντεχνία των Αμπελακίων που του άνοιξε τις πύλες της Ευρώπης και τον στήριξε.

Τον έπνιγε και τον εξόργιζε η προλεταριακή εξαθλίωση της μεγάλης μάζας των κοινωνιών που γνώριζε και συναναστρεφόταν.

Ρήγας ξανά; Γιατί όχι

Ο Ρήγας Φεραίος στα χρόνια του 70 κυρίως ήταν η νεολαιϊστικη πολιτική οργάνωση που φιλοξένησε τον ανθό της ελληνικής νιότης σε μυαλό, καρδιά, όραμα και ριζοσπαστισμό άσχετα με το τι πορεία ακολούθησε ο καθένας στη συνέχεια σε προσωπικό επίπεδο.

Η αναγέννηση πολιτικών υποκειμένων σαν τον Ρήγα δεν συνιστούν αναπαλαίωση.

Απεναντίας σηματοδοτούν ότι πιο σύγχρονο σε πολιτικό επίπεδο κι αυτό δεν είναι άλλο από την έκφραση της ιδέας της ολιστικής αριστεράς.

Της αριστεράς που κοιτώντας μπροστά εκφράζει την εξέλιξη.

Που γυρνώντας προς τα πίσω σηματοδοτεί την επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες.

Που ατενίζει προς τα πάνω στέλνοντας το μήνυμα της υπέρβασης.

Που ανιχνεύοντας προς τα κάτω εστιάζει στα μικρά κι ανθρώπινα αλλά όχι ασήμαντα.

Που στρέφεται προς τα μέσα για ν' ανακαλύψει εκ νέου την ουμανιστική θεώρηση του αριστερού λόγου.

Που επικοινωνιακά κοιτάζει προς τα έξω αντικαθιστώντας τον ανίατο σεχταρισμό με τον κοινωνικό διάλογο.

Δεν χρειαζόμαστε νέο κόμμα. Χρειαζόμαστε άλλου τύπου κόμμα.

Πολιτικό φορέα που αντιλαμβάνεται πως σε μια εποχή που τα κράτη κρίνονται πολύ μικρά για ν' αντιμετωπίσουν τα μεγάλα προβλήματα και πολύ μεγάλα για να διαχειριστούν τα μικρά, το περιβάλλον και η πολιτική οικολογία μπαίνουνε στην πρώτη γραμμή της ατζέντας των προβλημάτων.

Ας χορέψουμε σαν ''ντελικάτοι εραστές'' με ότι νέο, αυθόρμητο και δημιουργικό φέρνει η φρεσκάδα των νέων ανθρώπων, γιατί αυτοί πρέπει να γίνουν οι αρχιτέκτονες της νέας αριστεράς.

Της αριστεράς που θα είναι σε θέση να μετασχηματίζει την άναρθρη επανάσταση των γαλλικών προαστίων και του ελληνικού Δεκέμβρη σε πολιτικό αίτημα και πλαίσιο διεκδίκησης.

Κι όπως θα τραγουδούσε ο ένας και μοναδικός στο είδος του Στράτος Διονυσίου: Όσο υπάρχουν τράπουλες θα βγαίνουνε Ρηγάδες, κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι (πρέπει να βγαίνουν) μαθητάδες.